Η πολιτική κρίση του Ιούλη 1965 - Μια διδακτική ιστορία...

Η πολιτική κρίση του Ιούλη 1965

Το βράδυ της Πέμπτης 15 του Ιούλη 1965, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου πήγε στα Ανάκτορα και υπέβαλε την παραίτησή του στον βασιλιά Κωνσταντίνο. Μετά την έξοδό του από τα ανάκτορα, αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους. Ποιο το περιεχόμενο της συνάντησης; Μια ώρα αργότερα, γύρω στις 8.15, ο Γ. Παπανδρέου κάλεσε τους δημοσιογράφους για να τους δώσει το στίγμα των όσων συζήτησε με τον βασιλιά.

«Επήλθε διαφωνία Στέμματος και κυβερνήσεως. Αύριον θα υποβάλω την παραίτησιν της κυβερνήσεως και θα προβώ εις ανακοινώσεις», τους είπε. (Σόλωνα Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974», εκδόσεις «Καπόπουλος», τόμος 4ος, σελ. 416-417).

Βεβαίως, αμέσως μετά το τέλος της επίσκεψης στα ανάκτορα του Γ. Παπανδρέου, το κατώφλι τους διέβαινε ο, έως εκείνη τη στιγμή, πρόεδρος της Βουλής Γ. Αθανασιάδης - Νόβας. Και, βεβαίως, έλαβε την εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης.

Ετσι, η 15η Ιούλη καταγράφηκε στην Ιστορία ως η μέρα που ξέσπασε μια βαθιά πολιτική κρίση, η οποία βεβαίως και δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Αλλά ο ελληνικός λαός πλήρωσε βαρύ τίμημα στη συνέχεια, αφού η εξέλιξή της για δυο ολόκληρα χρόνια οδήγησε στη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία των συνταγματαρχών τον Απρίλη του 1967.

Ας δούμε, όμως, ορισμένα γεγονότα καταγραμμένα μέσα από δηλώσεις των εμφανιζόμενων ως πρωταγωνιστών της κρίσης στις 15 του Ιούλη 1965.

«Είχαμε κάνει εκκλήσεις προς τον κ. Παπανδρέου να αποτραπή η κρίσις. Απέβησαν άκαρποι. Αποβλέπων ο βασιλεύς σταθερώς να συνεργασθή με την πλειοψηφίαν της Βουλής, μου ανέθεσε να σχηματίσω κυβέρνησιν εξ αυτής. Θα είναι αύτη αμιγώς της Ενώσεως Κέντρου και θα αποτελή ιδεολογικήν και πολιτικήν συνέχειαν της προηγούμενης κυβερνήσεως», θα πει ο Νόβας («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 16/7/1965).

Αλλά ο Γ. Παπανδρέου μίλησε για παραβίαση του πολιτεύματος και χαρακτήρισε τον Νόβα και τους συν αυτώ ως «ομάδα προδοτών» και κάλεσε τον ελληνικό λαό σε νέο ανένδοτο αγώνα υπέρ της Δημοκρατίας (Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα», εκδόσεις «Παπαζήση», τόμος ε`, σελ. 237-238).

Για τις εξελίξεις, το ΚΚΕ, με ανακοίνωση της ΚΕ του, υπογράμμισε:

«Οι σκοτεινοί κύκλοι της ανωμαλίας - το παλάτι, η χούντα και οι ξένοι - έβαλαν σε εφαρμογή το πραξικόπημα που σχεδίαζαν από καιρό και που μάταια προσπαθούν τώρα να καλύψουν κάτω από το μανδύα της νομιμότητας. Παραβιάζοντας το Σύνταγμα και καταπατώντας ωμά την εκφρασμένη λαϊκή θέληση, ανέτρεψαν τη νόμιμη κυβέρνηση και στη θέση της διόρισαν μια τριανδρία - πειθήνιο όργανό τους. Οι σκοποί τους είναι διάφανοι. Χτύπημα των δημοκρατικών καταχτήσεων. Νατοϊκή λύση στο Κυπριακό. Τράβηγμα της χώρας στο βρωμερό πόλεμο του Βιετνάμ. Ανελέητη εκμετάλλευση του λαού και της χώρας από τα ξένα και ντόπια μονοπώλια.

Η κατάσταση - σημείωνε η ΚΕ του ΚΚΕ - είναι σοβαρή. Οι συνωμότες - αδίστακτοι στις επιδιώξεις τους - σπρώχνουν τη χώρα στο δρόμο της ανωμαλίας, που οδηγεί σε εθνικές συμφορές» («ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», τεύχος 8/1965, σελ. 82-83).

Γιατί, όμως, παραιτήθηκε ο Γ. Παπανδρέου; Η παραίτησή του ήταν το αποτέλεσμα της ρήξης ανάμεσα στην κυβέρνηση της «Ενωσης Κέντρου» και στο Παλάτι, εξαιτίας της άρνησης του βασιλιά να υπογράψει το Βασιλικό Διάταγμα ανάληψης του υπουργείου Εθνικής Αμυνας από τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Είχε προηγηθεί η γνωστή προβοκάτσια στον Εβρο με πρωταγωνιστή τον Γ. Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα αρχηγό της δικτατορίας. Ο Γ. Παπανδρέου δεν τιμώρησε τον Γ. Παπαδόπουλο, αν και είχε αποδειχθεί ότι ο ίδιος προκάλεσε το σαμποτάζ στα 3 στρατιωτικά αυτοκίνητα, (έριξαν ζάχαρη στα ρεζερβουάρ με αποτέλεσμα την καταστροφή των κινητήρων τους), και όχι οι στρατιώτες Π. Μπέκιος και Κ. Ματάτης, οι οποίοι είχαν «ομολογήσει», μετά από φριχτά βασανιστήρια, ότι υποκινούνταν από το ΚΚΕ! Ο Παπανδρέου έδωσε εντολή να μπει η υπόθεση στο αρχείο!..

Μετά την προβοκάτσια του Παπαδόπουλου, ο Παπανδρέου αποφάσισε να αντικαταστήσει τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, Πέτρο Γαρουφαλιά. Ωστόσο, παρά την απόφαση του Γ. Παπανδρέου, ο Γαρουφαλιάς δεν παραιτήθηκε!

Ο Κωνσταντίνος επέμενε να παραμείνει υπουργός ο Πέτρος Γαρουφαλιάς ή να αναλάβει κάποιο άλλο στέλεχος του «Κέντρου», όχι όμως ο πρωθυπουργός.

Ο Γ. Παπανδρέου αρνήθηκε να είναι «πρωθυπουργός υπό απαγόρευσιν» ή «ένας εξηυτελισμένος πρωθυπουργός», όπως είπε.

Ετσι, ο λαός είδε να παραιτείται ο πρωθυπουργός - μαζί και η κυβέρνησή του - επειδή ο Κωνσταντίνος δε δεχόταν να είναι ο πρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Αμυνας! Και σε συνέχεια, αφού παραιτήθηκε, κάλεσε το λαό να στηρίξει το νέο «ανένδοτο» αγώνα!..

Την ίδια ώρα, ο Κωνσταντίνος διόρισε πρωθυπουργό τον πρόεδρο της Βουλής και ακαδημαϊκό Γεώργιο Αθανασιάδη - Νόβα, στον οποίο έδωσε την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση. Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε το βράδυ της 16ης του Ιούλη και στις 5 του Αυγούστου καταψηφίστηκε από τη Βουλή.

Είχαν προηγηθεί μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις. Σε εκείνη της 21ης του Ιούλη δολοφονήθηκε από την Αστυνομία ο φοιτητής της ΑΣΟΕΕ Σωτήρης Πέτρουλας, ενώ υπήρχαν και πολλοί τραυματίες.

Το μεσημέρι της 18ης του Αυγούστου 1965, ο βασιλιάς ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ηλία Τσιριμώκο, επίσης στέλεχος του «Κέντρου». Δύο 24ωρα μετά, η κυβέρνηση Τσιριμώκου ορκίστηκε και στις 28 του Αυγούστου καταψηφίστηκε από τη Βουλή.

Στις 17 του Σεπτέμβρη πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο Στέφανος Στεφανόπουλος της «Ενωσης Κέντρου». Και στις 25 του μήνα υπερψηφίστηκε από τη Βουλή με ψήφους 152 υπέρ (οι 99 της ΕΡΕ, οι 8 του «Κόμματος των Προοδευτικών», ο Γαρουφαλιάς και 41 «αποστάτες»). Κατά ψήφισαν οι 126 εναπομείναντες της «Ενωσης Κέντρου» και οι 22 της ΕΔΑ.

Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου «έζησε» μέχρι τις 20 του Δεκέμβρη 1966. Την αντικατέστησε στις 22 του μήνα η κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου (προέδρου της Εθνικής Τράπεζας), που ήρθε στην κυβερνητική εξουσία μετά από συμφωνία (υπογράφτηκε μνημόνιο) Γεωργίου Παπανδρέου - Παναγιώτη Κανελλόπουλου - Ανακτόρων, με την υποστήριξη και των εκδοτών Χρήστου Λαμπράκη («ΤΑ ΝΕΑ», «ΤΟ ΒΗΜΑ») και Ελένης Βλάχου («Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»).

Η κυβέρνηση Παρασκευόπουλου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή στις 14 του Γενάρη 1967.

Στις 30 του Μάρτη, η κυβέρνηση Παρασκευόπουλου ανατράπηκε από την ΕΡΕ και στις 3 του Απρίλη 1967 ο Π. Κανελλόπουλος σχημάτισε αμιγή κυβέρνηση της ΕΡΕ, που θα οδηγούσε σε κοινοβουλευτικές εκλογές. Οι εκλογές προκηρύχτηκαν για τις 28 του Μάη 1967. Δεν έγιναν, γιατί στις 21 του Απρίλη πραγματοποιήθηκε το στρατιωτικό πραξικόπημα και εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία (1967 - 1974).

Πώς φτάσαμε σ' αυτά τα γεγονότα;

Το 1961 είχαν διαμορφωθεί νέα δεδομένα στην εσωτερική και στη διεθνή κατάσταση. Η Ελλάδα είχε συνδεθεί με την ΕΟΚ. Παράλληλα, η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας είχε σημαδευτεί απ' το νέο κύμα των χιλιάδων μεταναστών, απ' το ολοκληρωτικό μαράζωμα μεγάλων ζωνών της υπαίθρου και τη συγκέντρωση εκατομμυρίων ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, όπου «άνθισε» η αντιπαροχή γης και διαμορφώθηκαν οι νέες στρατιές των προλετάριων. Την ίδια περίοδο, η φτώχεια και η ανεργία «έσπαζαν κόκαλα». «Ο Σβορώνος υπολογίζει την ανεργία σε 20% και ο Φωτόπουλος αναφέρει 24% (ήτοι 864 χιλ. άτομα) του ενεργού πληθυσμού ως άνεργους για το 1961» (Δημ. Χαραλάμπη: «Στρατός και πολιτική εξουσία», σελ. 103, εκδόσεις «ΕΞΑΝΤΑΣ»).

Βασικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης, όπως ο Κ. Καραμανλής, είχαν αντιληφθεί πως όσο η πολιτική ζωή απομακρυνόταν από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, τόσο θα ξεπερνιόνταν οι πιο ωμές αντικομμουνιστικές μέθοδοι, ως μέσα καταστολής του κινήματος. Θεωρούσαν αναγκαίο να στηριχθούν κυρίως σ' ένα ισχυρό δικομματικό σύστημα και σε εκσυγχρονισμούς «χαλάρωσης» των ωμών κατασταλτικών μέτρων, δίχως να παραιτούνται από τη χρήση και αντικομμουνιστικών μεθόδων. Εξάλλου ο ωμός αντικομμουνισμός συνεχιζόταν και εξαιτίας των διεθνών εξελίξεων, όπως η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Βερολίνο, η απόβαση των Αμερικανών πεζοναυτών στην Κούβα (κόλπος των Χοίρων), καθώς και το γενικότερο κλίμα της ψυχροπολεμικής έντασης κατά των σοσιαλιστικών κρατών.

Η διαμόρφωση του άλλου δικομματικού σκέλους πρόβαλλε ως θεμελιακός όρος για την απορρόφηση της λαϊκής αγανάκτησης και τη σταθεροποίηση της πολιτικής κυριαρχίας της αστικής τάξης. Ας μην ξεχνάμε ότι το μαζικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα είχαν σημειώσει σοβαρά ανοδικά βήματα, το ίδιο και το κίνημα Παιδείας, που έμεινε στην ιστορία ως κίνημα του 15%, ενώ η ΕΔΑ βρισκόταν στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολιτικοί κρατούμενοι είχαν απελευθερωθεί και είχαν στελεχώσει την ΕΔΑ και βασικές μαζικές οργανώσεις. Από την άλλη, η ήττα στον Εμφύλιο είχε «σπρώξει» πολλές ΕΑΜικές δυνάμεις προς το «Κέντρο», όμως οι αγωνιστικές παραδόσεις ήσαν σ' αυτές ζωντανές. Αυτό το γεγονός μπορούσε προοπτικά να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του συστήματος, κάτω από προϋποθέσεις. Επιπρόσθετα, ήταν δυνάμεις που δεν έπεφταν θύματα του αντικομμουνισμού. Μπορούμε, λοιπόν, να υποστηρίξουμε ότι πολλές κυρίαρχες δυνάμεις «έπεσαν πάνω» στους ηγέτες του «Κέντρου», για να ενωθούν.

Ο Καραμανλής, πριν από το 1960, ευνοούσε τη συνένωση των δυνάμεων του «Κέντρου», που αρκετοί λόγοι είχαν συμβάλει στην πολυδιάσπασή του. Κυριότερος λόγος ήταν ότι η κρίση του αστικού κράτους και του πολιτικού του συστήματος, από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι τον Εμφύλιο, είχε εκφραστεί πολύ πιο θεαματικά στα βενιζελικής προέλευσης κόμματα, με την πολυδιάσπαση και την απομαζικοποίησή τους. Ακόμη, με τις έντονες διαφωνίες τους ως προς την τακτική καταστολής και ενσωμάτωσης του λαϊκού κινήματος. Εκείνο τον καιρό, ο Γ. Παπανδρέου παζάρευε με τον Καραμανλή την προσχώρησή του στην ΕΡΕ και πλειοδοτούσε υπέρ της καθιέρωσης του πλειοψηφικού συστήματος. Ισως επέλεξε πραγματικά αυτή την τακτική, αν και τελικά δεν την υλοποίησε. Ισως το έκανε για να εκβιάσει τους επίδοξους να ηγηθούν του «Κέντρου» και να γίνει αυτός ο ηγέτης του. Ετσι ή αλλιώς, το σίγουρο είναι ότι ήθελε «εκλογές με τον χωροφύλακα», όπως ο ίδιος έλεγε. Τελικά, η κυβέρνηση της ΕΡΕ έφερε νομοσχέδιο, με το οποίο εισηγήθηκε την ψήφιση της ενισχυμένης αναλογικής ως εκλογικού συστήματος, ενώ προέβλεπε ότι οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν με το πλειοψηφικό. Με το νόμο της ενισχυμένης αναλογικής, η χώρα έφτασε στις εκλογές του 1961, που διεξήχθησαν την 29 Οκτώβρη, από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του στρατηγού Κ. Δόβα. Στο μεταξύ, 40 μέρες πριν, την 19 Σεπτέμβρη, ιδρύθηκε η «Ενωση Κέντρου». Η «Ενωση Κέντρου» πρόβαλλε στο προσκήνιο ως πιο διορατικός εκφραστής των συμφερόντων της πλουτοκρατίας σε σχέση με την ΕΡΕ. Αξιοποιώντας δημαγωγικά τις καλύτερες στιγμές του αστικού φιλελευθερισμού, αλλά μη θέτοντας σε αμφισβήτηση το συνταγματικό ρόλο του Στέμματος. Υποσχόμενη στο λαό ελευθερίες και δικαιώματα, αλλά και μένοντας σταθερή στον αντικομμουνισμό της, η «Ενωση Κέντρου» ήρθε με αξιώσεις να διακόψει την 9χρονη παραμονή της «Δεξιάς» στην κυβέρνηση, προβάλλοντας, ταυτόχρονα, όχι μόνον ως ισχυρό ανάχωμα κατά του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και με τη φιλοδοξία να το λεηλατήσει και να το βάλει στο περιθώριο...

Οι εκλογές του 1961 έχουν καταγραφεί στην Ιστορία ως εκλογές βίας και νοθείας. Τα γεγονότα απέδειξαν το όργιο που άσκησαν ο στρατός, η χωροφυλακή, τα ΤΕΑ, η ΚΥΠ και άλλοι μηχανισμοί. Οι δυο δολοφονημένοι νεολαίοι της ΕΔΑ στην προεκλογική περίοδο, ο Στέφανος Βελδεμίρης και ο στρατιώτης Διονύσης Κερπινιώτης, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα τού τι έγινε τότε... Ορισμένοι επιχειρούν ν' αποσυνδέσουν από το όργιο του 1961 τον Κ. Καραμανλή και να του αποδώσουν μόνο πολιτικές ευθύνες για τη δράση μιας σειράς μηχανισμών εν αγνοία του... Τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πριν τις εκλογές, η ΕΔΑ είχε κάνει γνωστό το «σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ» (με βάση το οποίο έγινε η τρομοκρατική επιχείρηση νόθευσης των εκλογών), καταθέτοντας στοιχεία στη Βουλή, που η ΕΡΕ απέρριψε ως συκοφαντικά! Από την άλλη, ο Κ. Καραμανλής είχε συγκροτήσει την περιβόητη «επιτροπή των 10», γραμματέας της οποίας ήταν ο μετέπειτα δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος. Ρόλος αυτής της επιτροπής ήταν η καθοδήγηση του αντικομμουνιστικού αγώνα και η εξασφάλιση της παραμονής της ΕΡΕ στην εξουσία. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1961 έγινε όργιο βίας και νοθείας, ποτέ δεν το παραδέχτηκαν οι ηγέτες της «Δεξιάς», ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του Π. Κανελλόπουλου, που είχε τη φήμη του «μετριοπαθούς». Εγραψε δεκατέσσερα χρόνια αργότερα: «Θα εκέρδιζε, βέβαια, τις εκλογές του 1961 η ΕΡΕ, αλλά θα της έλειπαν κάποια εκατοστά ψήφων. Ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ούτε κ' εγώ, είχαμε πολιτικό συμφέρον ή την ηθική προδιάθεση να ενθαρρύνουμε τις ανωμαλίες εκείνες, όσες τυχόν σημειώθηκαν. Βεβαιώνω τον αναγνώστη ότι δεν τις είχαμε καν πληροφορηθεί. Υπάρχουν όργανα του Κράτους, ειδικότερα των Σωμάτων Ασφαλείας, που, όταν ένα κόμμα βρίσκεται πολύν καιρό στην εξουσία, συνδέουν τόσο πολύ τη νοοτροπία τους με το κόμμα τούτο, ώστε συγχέουν μέσα τους μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση με την έννοια του "καθεστώτος", θεωρώντας το κόμμα που κυβερνάει πολλά χρόνια, σαν "καθεστώς", που οφείλουν να προστατεύουν. Ετσι, με την παρότρυνση και ανεξέλεγκτων, ασύδοτων κομματικών παραγόντων (ακόμη και υποψηφίων καμιά φορά βουλευτών), παραβαίνουν τους κανόνες της αμεροληψίας, που είναι καθήκον τους να τηρούν, και προβαίνουν σε πιέσεις, όπου αυτές πιάνουν» (Παναγιώτη Κανελλόπουλου: «ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ», σελ. 48, ΑΘΗΝΑΙ 1975).

Το τι επρόκειτο, βεβαίως, να συμβεί σε αυτές τις εκλογές ήταν σε γνώση του Γ. Παπανδρέου. Ο στρατηγός Λεωνίδας Σπαής έγραψε σχετικά: «Δυστυχώς, όμως, τρεις μήνες προ των εκλογών της 29ης Οκτωβρίου οι αρχηγοί της Ενωσης Κέντρου και ιδίως ο Βενιζέλος είχαν πληροφορηθεί παρ' ανωτάτων φίλων τους αξιωματικών, ότι είχε μελετηθεί και οργανωθεί λεπτομερές σχέδιο επεμβάσεως του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας προς υπερψήφιση της ΕΡΕ» (Σπ. Λιναρδάτου, ο.π., τ. Δ`, σελ. 59). Τον Γ. Παπανδρέου τον αποκάλυψε αργότερα και ο εκδότης της εφημερίδας «Ελευθερία» Πάνος Κόκκας, που έγραψε στο κύριο άρθρο της την 7 Σεπτέμβρη 1965: «Και ήτο ο αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου πλήρως ενήμερος της σχεδιαζόμενης βίας και νοθείας. Και επίστευεν ότι μέριμνα του κ. Δόβα και του επί της Εθνικής Αμύνης υπουργού του κ. Χ. Ποταμιάνου θα ήσαν τα ιδικά μας συμφέροντα και πάλιν» (ο.π., σελ. 60).

Αλλά τι συνέβη; «Ενοπλες ομάδες χτυπούσαν την πόρτα κάθε σπιτιού (τις νυχτερινές ώρες, για ψυχολογικούς λόγους) και τροποποιούσαν την προηγούμενη απειλητική προειδοποίηση ("όποιος ψηφίσει ΕΔΑ θα πάει εξορία") ως εξής: "Οποιος δεν ψηφίσει ΕΡΕ θα πάει εξορία" (Γιάννη Κάτρη: « Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα», σελ. 117, εκδόσεις «ΠΑΠΑΖΗΣΗ»). Οταν τα εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι από τη βία και τη νοθεία ωφελήθηκε κατά πρώτο λόγο η ΕΡΕ, τότε ο Παπανδρέου κήρυξε τον «ανένδοτο αγώνα» κατά της «Δεξιάς»!.. Φοβούμενος μήπως η ΕΔΑ τον μονοπωλήσει... Ετσι, ο συμμέτοχος σε σειρά αντιλαϊκών μεθοδεύσεων πήρε τη ρομφαία του ...τιμωρού και με αυτή κατάφερε το 1963 να έρθει η «Ενωση Κέντρου» πρώτο κόμμα. Επειδή όμως δε σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση, οι εκλογές επαναλήφθηκαν την 16 Φεβρουαρίου 1964, από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ι. Παρασκευόπουλου, οπότε η «Ενωση Κέντρου» σημείωσε μεγάλη νίκη, συγκεντρώνοντας το 52,72% των ψήφων... Στο προηγούμενο διάστημα εν τω μεταξύ είχε εκδηλωθεί ανοιχτά η εύνοια των Ανακτόρων προς την «Ενωση Κέντρου». Από τότε που το Παλάτι «τα έσπασε» με τον Καραμανλή, έριξε το πολιτικό βάρος του υπέρ του Γ. Παπανδρέου. Επαναλαμβανόταν, ακόμη μια φορά, η γνωστή και από το παρελθόν σύμπραξη Μοναρχίας - «Κέντρου» κατά της «Δεξιάς»... Στη συγκέντρωση από την «Ενωση Κέντρου» ενός τόσο υψηλού ποσοστού συνέβαλε και η ΕΔΑ, που δεν κατέθεσε συνδυασμούς σε 24 εκλογικές περιφέρειες, ώστε να διευκολύνει το «Κέντρο» να διώξει τη «Δεξιά»... Αυτή η επιλογή της ΕΔΑ θεωρήθηκε ως πολύ σημαντικός ελιγμός, που έβαζε πλάτη στη συσπείρωση «των δημοκρατικών δυνάμεων» και στην απομάκρυνση της «Δεξιάς» από την εξουσία, άρα άνοιγε τον δρόμο για να προχωρήσει η δημοκρατική εξέλιξη... Εχει γίνει μάλιστα και κριτική στην τότε ηγεσία του ΚΚΕ, επειδή δεν είχε κάνει πιο πριν το ίδιο, δηλαδή στις εκλογές της 3 Νοέμβρη 1963! Ενώ από ορισμένους άλλους προβλήθηκε η άποψη ότι η πριμοδότηση της «Ενωσης Κέντρου» από την ΕΔΑ δεν απέβαινε σε βάρος της, επειδή σ' αυτές τις 24 εκλογικές περιφέρειες η ΕΔΑ δεν είχε προοπτική να εκλέξει βουλευτές!.. Μπορεί, άραγε, πίσω από αυτήν την απολογητική πρόφαση, να κρυφτεί η λογική, που μπροστά στο πρόσκαιρο, δήθεν, όφελος, θυσίαζε τα πραγματικά συμφέροντα του κινήματος;

Η κρίση

Τα γεγονότα που έμειναν στην ιστορία ως «Ιουλιανά» είχαν βασικό χαρακτηριστικό τους τη μαχητική λαϊκή πάλη, με πρωταγωνιστές τους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά ιδιαίτερα της νεολαίας. Αλλωστε και πριν την πολιτική κρίση, το λαϊκό κίνημα βρισκόταν σε άνοδο. Ορισμένα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν είναι η πορεία των 80.000 εργατών στις 6/4/1964, οι μεγάλες απεργίες, η κίνηση των 115 συνδικαλιστικών οργανώσεων κόντρα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, οι μαζικές μαραθώνιες πορείες ειρήνης, η δημιουργία ενός μεγάλου πολιτιστικού κινήματος στη νεολαία μέσω της Νεολαίας Λαμπράκη, καθώς και τα θετικά αποτελέσματα για την ΕΔΑ στις δημοτικές εκλογές του 1964. Η άνοδος του κινήματος είχε σημαντική συμβολή στην όξυνση των αντιθέσεων του αστικού πολιτικού κόσμου.

Τα γεγονότα της 15ης Ιούλη 1965 ήταν μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις ανάμεσα στα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα. Είχαν συντελεστεί γεγονότα που συνέβαλαν στην αλλαγή των συμμαχιών ανάμεσα στα Ανάκτορα και στα αστικά πολιτικά κόμματα. Η αλλαγή αυτή εκφράστηκε με το σπάσιμο της σχέσης Παλατιού και «Ενωσης Κέντρου» του Γ. Παπανδρέου και με τη συγκρότηση μετώπου ανάμεσα στο Παλάτι και την ΕΡΕ που ελέγχανε και το Στρατό. Σ' αυτή τη συμμαχία συμπεριλαμβάνονταν και άλλες δυνάμεις, όπως το «Κόμμα των Προοδευτικών» του Σπ. Μαρκεζίνη, η εφημερίδα του Πάνου Κόκκα «Ελευθερία», άλλα εκδοτικά συγκροτήματα, όπως Λαμπράκης, Παπαγεωργίου, Βελλίδης, αλλά και στελέχη της «Ενωσης Κέντρου».

Στην κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 1964, όπου η «Ενωση Κέντρου» συγκέντρωσε το 52,72% των ψήφων, απόλυτη πλειοψηφία λοιπόν, στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας μπήκε ο Πέτρος Γαρουφαλιάς. Ηταν πιστός στο Παλάτι, άρα ο άνθρωπος του βασιλιά στην κυβέρνηση για το Στρατό.

«Τις καλές σχέσεις με το Παλάτι ο Γ. Παπανδρέου φροντίζει να τις διατηρήσει και μετά το θάνατο του βασιλιά Παύλου. Στη δεύτερη κυβέρνησή του μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964, τοποθετεί στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας τον Πέτρο Γαρουφαλιά, σαν χειρονομία καλής θέλησης προς τα Ανάκτορα. Ο Π. Γαρουφαλιάς είναι πρόσωπο της εμπιστοσύνης των Ανακτόρων και ο Παπανδρέου με την ενέργειά του αυτή εκτιμάει και αποδέχεται το ενδιαφέρον του Παλατιού ν' ασκεί έλεγχο στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας» (Π. Παρασκευόπουλου: «Γ. Παπανδρέου», σελ. 126).

Στο μεταξύ στον Εβρο διαδραματίστηκε η γνωστή προβοκάτσια με πρωταγωνιστή τον Γ. Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα αρχηγό της δικτατορίας. Ο Παπαδόπουλος ήταν γιος συμπατριώτη και παλιού γνωστού του Γ. Παπανδρέου. Μόλις ο πατέρας Παπαδόπουλος είδε ότι ήταν πιθανό να τιμωρηθεί ο γιος του, πήγε στο Καστρί και παρακάλεσε τον Παπανδρέου «να σώσει το παιδί του». Ο Παπανδρέου συγκινήθηκε (!) και έδωσε εντολή να μπει η υπόθεση στο Αρχείο!..

Μετά την προβοκάτσια του Γ. Παπαδόπουλου στον Εβρο, ο Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από υπουργό Εθνικής Αμυνας, αλλά ο Γαρουφαλιάς δεν παραιτήθηκε. «Καλούσε βουλευτές της Ενωσης Κέντρου και τους βολιδοσκοπούσε αν θα τον ενέκριναν για πρωθυπουργό. Είχε τότε σιγουρευτεί πως θα ήταν δυνατό να γίνει πρωθυπουργός και είχε πάρει τόσο θάρρος, ώστε τους καλούσε και στο ίδιο γραφείο του στο υπουργείο» (Μιχ. Παπακωνσταντίνου: «Η ταραγμένη εξαετία 1961-1967», τόμος 2ος, σελ. 152).

Ο Γ. Παπανδρέου, που θέλησε ν' αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο, βρήκε μπροστά σ' αυτή του την απόφαση τον βασιλιά Κωνσταντίνο, που αρνήθηκε αυτή την αλλαγή. Ετσι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου παραιτήθηκε... το βράδυ της 15ης Ιούλη 1965. Ετσι στο λαό θέλησαν να δείξουν ότι αιτία της παραίτησης της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου ήταν η άρνηση του βασιλιά να είναι ο πρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Αμυνας!! Και σε συνέχεια, αφού παραιτήθηκε, κάλεσε το λαό να στηρίξει τον νέο «ανένδοτο» αγώνα!..

Τι ήταν η λεγόμενη αποστασία

Το γεγονός ότι στελέχη της «Ενωσης Κέντρου» συμμάχησαν με το Παλάτι κόντρα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, και μάλιστα ανέλαβαν και το σχηματισμό κυβέρνησης με εντολή του βασιλιά μετά την παραίτησή της, καταγράφηκε στην αστική ιστοριογραφία ως «αποστασία» και τα συγκεκριμένα στελέχη ως «αποστάτες».

Οι «αποστάτες» δίχως αμφιβολία διέπραξαν πολιτική παρασπονδία απέναντι στο κόμμα τους και στους ψηφοφόρους του. Ενέργησαν, όμως, με συνέπεια, όσον αφορά στην υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων που εξέφραζαν και που εκείνη τη στιγμή πίστευαν ότι έπρεπε να τα υπερασπίσουν με τον συγκεκριμένο τρόπο. Γι' αυτό ακριβώς ο χαρακτηρισμός «αποστάτες» δεν αποδίδει αυτό που πραγματικά ήταν. Δεν αποστάτησαν από την τάξη τους. Επίσης φορτίστηκε συναισθηματικά και παράλληλα συσκοτίστηκε έντεχνα η ουσία της πράξης τους, για να κρυφτεί ο βαθιά ταξικός χαρακτήρας της «Ενωσης Κέντρου» και για να εξυπηρετηθεί η πολιτική της. Με αυτό τον τρόπο η «Ενωση Κέντρου» αποπροσανατόλιζε το λαό.

Οι λεγόμενοι αποστάτες είπαν ότι συγκρούστηκαν με τον Γ. Παπανδρέου και στήριξαν τις κεντροδεξιές με τη βούληση του Παλατιού κυβερνήσεις, επειδή ήθελαν να αποτρέψουν ανώμαλες εξελίξεις. Υποστήριξαν ότι η σύγκρουση του Παπανδρέου με το Παλάτι οδηγούσε σε τέτοιες εξελίξεις. Αλλά η ουσία δεν ήταν αυτή.

Το κύριο που τους απασχολούσε ήταν ο λαϊκός παράγοντας και οι όποιοι πιθανοί κίνδυνοι από την παρέμβαση, λόγω της σύγκρουσης των κέντρων εξουσίας, Παλατιού και κυβέρνησης. Και ήθελαν να εμποδίσουν την πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης. Φαίνεται όμως ότι και η διεθνής κατάσταση «ωθούσε» σε πιο σκληρές αντιλαϊκές εξελίξεις. Το Κυπριακό ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη, ενώ στη Μ. Ανατολή το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ετοίμαζαν τον πόλεμο των 6 ημερών κατά της Αιγύπτου. Αυτές οι εξελίξεις διαγράφτηκαν κατά την περίοδο της χούντας του Απρίλη του 1967. Και πράγματι, το ντόπιο κατεστημένο, ή ένα τμήμα του, μαζί με τους Αμερικανούς προετοίμαζαν τις μετέπειτα εξελίξεις. Τους χρειαζόταν μια ανάλογη πολιτική κρίση.

Στο τότε αστικό πολιτικό σύστημα οι βαθύτερες αιτίες

Η κρίση του 1965 έδειξε ότι η πορεία του καπιταλισμού στην Ελλάδα απαιτούσε εκσυγχρονισμούς στο πολιτικό σύστημα, το οποίο ουσιαστικά έμενε ανέπαφο από την εποχή της λήξης του εμφυλίου πολέμου. Η άρχουσα τάξη είχε εφαρμόσει τέτοια πολιτική ωμής καταστολής όλ' αυτά τα χρόνια για να τσακίσει το λαϊκό κίνημα της περιόδου 1941-1949 και είχε δημιουργήσει τέτοιο ιδεολογικό οπλοστάσιο και μηχανισμούς, που το αστικό πολιτικό σύστημα στα 1965 δεν ήταν ακόμη σε θέση να δεχτεί και να αφομοιώσει ομαλά και δίχως κινδύνους, από το λαϊκό κίνημα, εκείνους τους εκσυγχρονισμούς που απαιτούσε η ίδια η καπιταλιστική εξέλιξη! Δεν ήταν μόνο το Παλάτι ως κέντρο εξουσίας που αντιδρούσε και στο παραμικρό που μπορούσε να περιορίσει την εξουσία του. Ηταν και η ΕΡΕ, αλλά, όπως αποδείχτηκε, ήταν και η «Ενωση Κέντρου» ανέτοιμη να δεχτεί και να εφαρμόσει το «καινούριο», που εξάλλου αποτελούσε και λαϊκή απαίτηση.

Σχετικά με τα γεγονότα, υπάρχει και παρασκήνιο που αποκαλύπτει ότι ο Γ. Παπανδρέου επιδίωκε συμβιβασμό με τα Ανάκτορα. «Ο Γ. Παπανδρέου, την επομένη, τηλεφώνησε στον Στ. Στεφανόπουλο και του είπε επί λέξει: "Στέφανε, σου φέρνουν να υπογράψεις και συ μια επιστολή προς εμένα. Σου δίνω το λόγο της τιμής μου: Το βράδυ πηγαίνω στα Ανάκτορα να τα φτιάξω με τον βασιλιά"» (Γ. Λεονταρίτη: «Ανάμεσα στα δύο άκρα», σελ. 408).

Εχει υποστηριχτεί πως ο Γ. Παπανδρέου πιέστηκε από τον Ανδρέα να κρατήσει στάση ανυποχώρητη στο θέμα Γαρουφαλιά. Αυτό είναι πολύ πιθανό να συνέβη. Ο Α. Παπανδρέου πρόβαλε από τότε λίγο πιο προωθημένα συνθήματα σε σχέση με τη γραμμή της «Ενωσης Κέντρου».

Το πιο πιθανό, ωστόσο, είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου βρέθηκε μέσα στην εξής αντίφαση: Οι εξελίξεις έθεταν ζήτημα αποφασιστικής αντιπαράθεσης με τα Ανάκτορα. Ο ίδιος από την άλλη ούτε που διανοείτο τέτοιο πράγμα. Ηρθε σε σύγκρουση με το Παλάτι, αλλά ταυτόχρονα φοβόταν τη δυναμική που μπορούσε να πάρει το λαϊκό κίνημα. Οντας μέσα σε αυτή την αντίφαση, έκανε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω.

Τα πράγματα, δηλαδή, είχαν έρθει έτσι που το ζήτημα του «ποιος κυβερνά» (η κυβέρνηση ή το παλάτι) ετίθετο επί τάπητος. Κι ένα τέτοιο ζήτημα δεν μπορούσε να λυθεί με τον περιορισμό του βασιλιά σε επουσιώδη ρόλο. Ούτε με την ιστορία του Παλατιού, ούτε με τη βούληση και τις επιδιώξεις των πιο συντηρητικών δυνάμεων ταίριαζε αυτός ο ρόλος.

Βεβαίως, από τις μετέπειτα εξελίξεις φαίνεται καθαρά ότι ο Γ. Παπανδρέου έκανε ό,τι ήταν δυνατό να μην υπάρξουν συνθήκες κλονισμού του καθεστώτος, χρησιμοποιώντας και το λαϊκό κίνημα. Ο Μ. Παπακωνσταντίνου («Η Ταραγμένη εξαετία», εκδόσεις «Προσκήνιο», τόμος Β΄ σελ. 180-181) επιβεβαιώνει ότι ενισχύθηκαν τα λαϊκά ερείσματα του Κέντρου μετά την αποπομπή του από την κυβέρνηση. Ετσι ο Γ. Παπανδρέου το Δεκέμβρη του 1966 συμφώνησε με το Παλάτι και την ΕΡΕ του Π. Κανελλόπουλου να στηρίξουν από κοινού τη συντηρητική κυβέρνηση Παρασκευόπουλου. Το κατεστημένο στην Ελλάδα και οι ξένοι σύμμαχοί του είχαν ήδη αυτό που ήθελαν για να προχωρήσουν στην εφαρμογή των σχεδίων τους. Η ΕΔΑ δεν μπορούσε να τους εμποδίσει, το ΚΚΕ ήταν παράνομο. Ετσι οι εξελίξεις οδήγησαν στο στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα και τη δικτατορία του Απρίλη 1967.

Λ. Μ.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

18/7/2010

 -- Γεγονότα που σημάδεψαν τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας

15/7/2007

 -- Η πολιτική κρίση του Ιούλη 1965

27/7/2003

 -- Μέρες του 1965

16/7/2000

 -- Ιούλης 1965

21/6/1998

 -- Κυβέρνηση - "Αποστασία"

Γράφουν - Σβήνουν στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Προβοκάτσια σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ

Προβοκάτσια σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ από την ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ

Μία απίστευτη προβοκάτσια σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και λίγες ώρες. Δράστης η διαβόητη ιστοσελίδα neaellada.gr που μετά τη σκόνη που ξεσήκωσε τις προηγούμενες ημέρες σήμερα ξεπέρασε κάθε όριο με την ανάρτηση της ανακοίνωσης των εργαζομένων της ΝΕΡΙΤ υπό τον ψευδεπίγραφο και παραπλανητικό τίτλο "Η ανακοινωση των εργαζομενων της ΕΡΤ για τη «μαυρη» επετειο του λουκετου".

Η ανάρτηση δημιουργεί μείζον πολιτικό θέμα και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποδοκιμάσει την ιστοσελίδα, ακόμη και να την κλείσει ή να μας εξηγήσει αν θεωρεί συνέχεια της ΕΡΤ το μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ και τους εργαζόμενους σε αυτήν "εργαζόμενους της ΕΡΤ".

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να γνωρίζει οτι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ εκφραζόμαστε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τις αποφάσεις των Σωματείων και των Ομοσπονδιών μας. Το κείμενο αυτό που δεν έχει λέξη καταδίκης για το κυβερνητικό πραξικόπημα της 11ης Ιουνίου είναι ένα μανιφέστο που στρέφεται ενάντια στα σωματεία, ενάντια ακόμη και στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τον αγώνα όσων αποφασίσαμε να μην υποκύψουμε στον κυβερνητικό εκβιασμό και να συνεχίσουμε τον αγώνα για πλήρη επαναλειτουργία της ΕΡΤ.

Είναι τουλάχιστον γελοίο να δημοσιεύεται σε μια ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ δίπλα μάλιστα σε διαφημιστικό μπάνερ βασισμένα στο προεκλογικό σποτ του κόμματος για το κλείσιμο της ΕΡΤ ("Η Φωνή μας Σίγησε..."), με αυτόν τον τίτλο.

Την λαθροχειρία που τόλμησε το neaellada.gr δεν τόλμησαν ούτε οι συνάδελφοι της ΝΕΡΙΤ που υπογράφουν ως "ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ"
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποφάσισε να αναγνωρίσει το μόρφωμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποφάσισε ξαφνικά να αλλάξει γραμμή, τότε οφείλει να αποδοκιμάσει την ιστοσελίδα και να διακόψει κάθε επίσημη σχέση μαζί της. Ακόμη και να την κλείσει. Τώρα.
Ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ δεν είναι σημαία ευκαιρίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, η αυριανή Κυβέρνηση του τόπου δεν επιτρέπεται να εκτίθεται από επικίνδυνους ερασιτεχνισμούς. (σ.σ. εδώ γελάμε πικρά...)
ΚΑΡΙΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ, Δημοσιογράφος ΕΡΤ, Μέλος της Οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ Άνω Πετραλώνων.

Πηγή: Κωνσταντίνος Καρίκης - facebook via Βαθύ κόκκινο

Το δημοσίευμα πάντως, παρότι στην αναζήτηση του google φαίνεται καθαρά, μοιάζει να έχει πλέον κατέβει, χωρίς βέβαια κάποια περαιτέρω εξήγηση, θυμίζοντας αρκετά την συμπεριφορά της γάτας που κρύβει όπως-όπως το σκατό της. Για του λόγου το αληθές:

Χρήσιμα θα ήταν νομίζω σε αυτό το σημείο και μερικά ακόμη στοιχεία για την νέα ιστοσελίδα της Κουμουνδούρου...

 

fadomduck2.blogspot.gr 

 

Ο κ. Μίχος που έδιωξε τον Πάχτα θα αποτρέψει την επένδυση χρυσού ... αφού πρώτα παραλάβει το βραβείο του ...

Οι πολλοί και οι ελάχιστοι...  (Του Γιώργου Σαρρή)

Στη Χαλκιδική, στο Δήμο Αριστοτέλη οι εκλογές έβγαλαν νέο Δήμαρχο το Γ. Μίχο.
Εκεί λοιπόν άλλοι   ψήφισαν το νέο Δήμαρχο για  να αποτραπεί η επένδυση Χρυσού που θα καταστρέψει την περιοχή, άλλοι για "να ενώσει το Δήμο" (δηλαδή;) που ταλαιπωρήθηκε από τον προηγούμενο δήμαρχο και άλλοι επειδή γενικά είχαν σιχαθεί τον κ. Πάχτα. Για άλλη μια φορά, η ουσία, δηλ. το κεντρικό πολιτικό ζήτημα έγινε ζήτημα προσωπικό.
Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή του τόπου, ο αγώνας ενάντια στην επένδυση χρυσού, έγινε αγώνας εναντίον του Πάχτα.
Το "αντιμεταλλευτικό"... έγινε "αντιΠάχτας".
Έτσι αφού ο Πάχτας, που ήταν άνθρωπος της Εταιρείας, ηττήθηκε, άρα ο λαός νίκησε.
Όμως ο κ.Μίχος τίνος άνθρωπος είναι;
Του λαού;
Των επιχειρήσεων;
Με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες;
Εμείς την απάντηση θα την περιμένουμε...
Όμως λίγες μέρες μετά τη νίκη του είδαμε αυτή τη βράβευση...
Δημοσιεύουμε και κάποια σχόλια από το σάιτ respenza της Χαλκιδικής.
EPSILON NET: Παραλαβή Μεταλλίου Ruban d’ Honneur στην τελετή απονομή των Βραβείων των European Business Awards

Σε μια άψογη διοργάνωση και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, απονεμήθηκαν την Τρίτη (27.05) στο ξενοδοχείο Westin του Αστέρα Βουλιαγμένης τα μετάλλια Ruban d’ Honneur του διαγωνισμού European Business Awards, ενός από τους πιο έγκριτους θεσμούς επιχειρηματικών βραβείων της Ευρώπης καθώς και τα βραβεία για την καλύτερη εταιρία ή επιχειρηματία σε μια από τις 11 κατηγορίες του διαγωνισμού, ενώ πραγματοποιήθηκαν και 2 τιμητικές απονομές.
Ανάμεσα στους ληφθέντες του μεταλλίου Ruban d’ Honneur ήταν και η Epsilon Net καθώς συγκαταλέχτηκε στις 100 καλύτερες εταιρίες της Ευρώπης καθώς ο κ. Μίχος, Πρόεδρος και Δ. Σύμβουλος της εταιρίας, συμπεριλήφθηκε στους 10 επιχειρηματίες για το βραβείο «Entrepreneur of the Year - Επιχειρηματίας της Χρονιάς».
 

Ο κ. Μίχος δήλωσε τα εξής: Η βράβευση αυτή μας δίνει μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για τις προσπάθειες που κάναμε μέχρι τώρα. Την ίδια όμως στιγμή μας βάζει μπροστά στις ευθύνες μας για να ανταποκριθούμε στις νέες προκλήσεις της παγκόσμιας αγοράς συνεχίζοντας την επιτυχημένη μας πορεία στο μέλλον.

Επίσης η κα. Βασιλική Αναγνώστου Γεν. Διευθύντρια της Epsilon Net, που παραβρέθηκε στην απονομή μαζί με στελέχη της εταιρίας, επεσήμανε ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική διάκριση για την εταιρία μας καθώς επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα η επιμονή μας στην καινοτομία και στην αναπτυξιακή στρατηγική. Συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος, όραμα αλλά και πάντα με χαμόγελο, να παρέχουμε ποιοτικά προϊόντα ικανοποιώντας στον απόλυτο βαθμό τις ανάγκες των πελατών μας.

 

Στις ιδιαίτερες στιγμές την εκδήλωσης συγκαταλέγονται, η απονομή του βραβείου Public Choice στην ελληνική εταιρία Skroutz.gr καθώς και του εξαιρετικά τιμητικού Chairman Award στην εταιρία Μασούτης Α.Ε., η οποία αποτελεί και έναν από τους σημαντικότερους πελάτες της Epsilon Net, δηλώνοντας ότι ελληνικές εταιρίες βρίσκονται σε κορυφαίο επίπεδο στο ευρωπαϊκό επιχειρηματικό γίγνεσθαι.

....

Και τα σχόλια που σας λέγαμε: "Πραγματικά, μεγάλη τιμή για το Δήμο μας να έχουμε Δήμαρχο ένα τόσο σημαντικό άνθρωπο της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Πολλά Συγχαρητήρια!"

"Να μου ζήσεις Δημαρχάρα!"

"ειμαστε πολυ τυχεροι που εχουμε το μιχο δημαρχο...μιχο γερα κ ....."

"θα ειμασταν πολυ τρελοι αν δε βγαζαμε το μιχο δημαρχο γιαννη εσυ μπορεις να σωσεις αυτον τον αγιο τοπο.ειμαστε μαζι σου.παλαιοχωρι"

"Ρεσπέντζα, μόνο καλά σχόλια για τον Μίχο επιτρέπονται;"

....

Το δικαίωμα στην αυταπάτη δεν μπορείς να το αφαιρέσεις από κανένα.

Φαίνεται πως το να βγάλεις από το μυαλό του κόσμου τους "σωτήρες" και την ανάθεση δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση.

Να δούμε τι θα γίνει όμως από το Σεπτέμβριο...

Θυμίζουμε ότι το ΚΚΕ εκεί, και τι δεν άκουσε από το "λαό" και τους διάφορους δεξιούς και "αριστερούς" επειδή δεν πείστηκε φυσικά ότι ο κ.Μίχος είναι παιδί του λαού, και κατέβασε δικό του υποψήφιο. 

Ανταμείφθηκε με το τρομερό 1.92%!

Εκεί λοιπόν θα δούμε πως το 98% αποδεικνύεται τραγικά λάθος και πως το ούτε 2% έχει δυστυχώς δίκιο.

ΥΓ: Αν ο επόμενος πελάτης της εταιρείας του κ.Μίχου είναι "πολύ μεγάλος" τι θα συμβεί;

 

Εμπόριο ναρκωτικών, πορνεία, λαθρεμπόριο καπνού και οινοπνευματωδών ποτών εντάσσονται επισήμως στο ΑΕΠ !

Ανακοινώνοντας προ ημερών ότι από τον Οκτώβριο θα συμπεριλάβει στις μετρήσεις του ιταλικού ΑΕΠ το εμπόριο ναρκωτικών, την πορνεία και το λαθρεμπόριο καπνού και οινοπνευματωδών ποτών, η στατιστική υπηρεσία της Ιταλίας, η Istat, προκάλεσε σειρά επικριτικών δημοσιευμάτων. Για κάποιους η κίνηση θυμίζει το 1987, τότε που η Ιταλία άρχισε να συνυπολογίζει τη σκιώδη οικονομία της, τη μαύρη οικονομική δραστηριότητα που παράγει περίπου το 1/5 του ιταλικού ΑΕΠ. Τότε το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η οικονομία κατά 18% εν μια νυκτί, αφήνοντας πίσω της τη Βρετανία, που πλέον ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Δύσης. Το γεγονός έγινε γνωστό ως il sorpasso και προκάλεσε ικανοποίηση σε εθνικό επίπεδο μέχρις ότου οδηγηθεί και πάλι η Ιταλία σε μια απογοητευτική οικονομική κατάσταση έπειτα από δύο δεκαετίες οικονομικής κακοδιαχείρισης.

Στην πραγματικότητα η Ιταλία ήταν απλώς μία από τις πρώτες χώρες που ανακοίνωσαν ότι συμμορφώνονται με τις διεθνείς λογιστικές προδιαγραφές. Το Ευρωπαϊκό Λογιστικό Σύστημα (ESA) υπαγορεύει να καταχωρίζονται τα στοιχεία της παράνομης οικονομικής δραστηριότητας στην οποία συμμετέχουν όλες οι πλευρές με τη θέλησή τους. Δεδομένου, όμως, ότι ώς τώρα οι κατευθυντήριες γραμμές δεν διασαφήνιζαν με ποιο τρόπο πρέπει να υπολογίζεται το εμπόριο ναρκωτικών και λαθραίων τσιγάρων και δεδομένου ότι αυτά τα πράγματα δύσκολα ανιχνεύονται, έχουν συμμορφωθεί λίγες χώρες. Αυτό θα αλλάξει, βέβαια, από το φθινόπωρο όταν η νέα εκδοχή του ESA θα παρουσιάσει νέες κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των εσόδων από τη σκοτεινή πλευρά της οικονομίας.

Ορισμένες χώρες περιλαμβάνουν ήδη στα στατιστικά τους στοιχεία αυτήν την παράνομη οικονομική δραστηριότητα: στην Ολλανδία, για παράδειγμα, οι πωλήσεις κάνναβης μπορούν να καταχωρισθούν ως έσοδα των καφετεριών. Το ζητούμενο είναι, επομένως, να γίνουν πιο συγκρίσιμα τα μεγέθη του ΑΕΠ των κρατών-μελών εν μέρει και επειδή με βάση τις συγκρίσεις διανέμονται τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τα στατιστικά στοιχεία που φέρουν το ΑΕΠ να έχει αυξηθεί από το εμπόριο κοκαΐνης μάλλον θα οδηγήσουν σε μείωση των επιδοτήσεων που δικαιούται η Ιταλία από τα κονδύλια της Ε.Ε. Τουλάχιστον, όμως, θα πλησιάσει όσο ποτέ ώς τώρα τη συμμόρφωση με τους κανόνες της Ευρωζώνης για το χρέος της κυβέρνησης και τα ελλείμματα.

Η στατιστική υπηρεσία της Γαλλίας, η Insee, εκτιμά πως η νέα εκδοχή του ESA θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του γαλλικού ΑΕΠ κατά 3,2% δηλαδή ανάλογο με την ανάπτυξη δύο ετών με τους τρέχοντες ρυθμούς. Μικρό ποσοστό από την αύξηση αυτή οφείλεται, πάντως, σε μια έκρηξη της παραβατικότητας: η αναθεώρηση των λογιστικών κανόνων επανατοποθετεί, παράλληλα, και τις δαπάνες για έρευνα και ανάπτυξη στις επενδύσεις και όχι στα έξοδα. Οπως και πολλά άλλα πράγματα, η αλλαγή αυτή δεν θα προσελκύσει τόσο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Σε ό,τι αφορά τη Βρετανία, μέσα στην εβδομάδα η στατιστική υπηρεσία έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία που αφορούν το έτος 2009, αλλά καταδεικνύουν πως το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία συμβάλλουν στο βρετανικό ΑΕΠ κατά 10 δισ. στερλίνες, ποσό αντίστοιχο των 12,2 δισ. ευρώ. Τόνισε δε πως για πρώτη φορά συμπεριλαμβάνει τις παράνομες αυτές δραστηριότητες στον υπολογισμό της οικονομίας.

www.kathimerini.gr/769833/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/h-skoteinh-pleyra-ths-oikonomias-entassetai-epishmws-sto-aep 

Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα κατατοπιστικό κείμενο από το e-cynical.blogspot.gr

Sex, Drugs και Λογιστική

 

Στα προηγούμενα χρόνια προσπάθησα αρκετές φορές να φανταστώ ποιες θα ήταν αυτές οι νέες ανεξερεύνητες περιοχές στις οποίες θα πατούσε η παγκόσμια ανάπτυξη για τις επόμενες δεκαετίες. Κάθε εποχή, κάποια στιγμή έβρισκε τις δικές της και πορευόταν μέχρι να τις εξαντλήσει και να πάει για άλλα. Η λεγόμενη βιομηχανική εποχή πάτησε στον ατμό και τον ηλεκτρισμό, η μεταπολεμική πάτησε στα χαλάσματα τα οποία έπρεπε να ξαναχτίσει, κι όταν κι αυτά είχαν τελειώσει στράφηκε στο φτηνό χρήμα και το δανεισμό, που κιαυτά μάς τελείωσαν με πάταγο λίγο πριν.

Και μετά τι; Οι πράσινες τεχνολογίες αποδείχτηκαν αρκετά ακριβές για να δώσουν το boom που ευαγγελίζονταν, ενώ βαίνει συρρικνούμενη και η συνεισφορά των υπολογιστών στην ανάπτυξη. 

Κάποιες τρελλές ιδέες άρχισαν να περνούν απ' το μυαλό μου, όπως ανάπτυξη στο εργαστήριο και εμπορία ανθρώπινων οργάνων, μιας και ζήτηση υπάρχει και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο, κι απ' ότι φαίνεται και οι δυνατότητες των εργαστηρίων να ανταποκριθούν, υπάρχουν. Τις απόψεις μου αυτές τις είχα εκθέσει πριν τέσσερα χρονάκια, στη "Νέα Αγορά των Ανθρώπων".

Έπεσα έξω εν μέρει, αλλά όχι εντελώς. Η εμπορία ανθρώπινων οργάνων είναι μια παράνομη ακόμα δραστηριότητα, αλλά αν γινόταν νόμιμη ποιος δεν θα συμφωνούσε με την ευεργετική της συμβολή στην ανάπτυξη και το ΑΕΠ; Και για να το πάμε ακόμα μακρύτερα, δεν θα είχε να ωφεληθεί η ανθρωπότητα αν όλες οι παράνομες δραστηριότητες γίνονταν ως δια μαγείας νόμιμες;

Μεταξύ μας, άλλο πράγμα η ανάπυξη γενικά μιας οικονομίας και άλλο πράγμα η μεγέθυνση του ΑΕΠ. Την πρώτη την βλέπουμε με τα μάτια μας και την αισθανόμαστε στην τσέπη μας, ενώ τη δεύτερη την βλέπουμε στους προυπολογισμούς και όχι πάντα στην τσέπη μας. Όμως αυτή η δεύτερη θαρρείς και μετράει πιο πολύ, γιατί ο ανταγωνισμός των οικονομιών μεταξύ τους γίνεται βάσει προσυμφωνημένων δεικτών, όπως επίσης και οι αξιολογήσεις από τους γνωστούς οίκους, όπως επίσης και οι κατατάξεις των χωρών σε διάφορους πίνακες του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, της Eurostat κλπ, όπως επίσης και οι βιωσιμότητες των χρεών, μιας και έτσι μειώνονται οι λόγοι χρέους/ΑΕΠ για τους οποίους ξεραίνουμε το σκατό μας και το κάνουμε παξιμάδι.

Αυτη η απλή, όσο και μεγαλοφυής αναγνώριση, μάς δείχνει και το δρόμο. Αντί να σκοτωνόμαστε να βρούμε τρόπους να γεννήσουμε εισόδημα, μπορούμε κάλλιστα να το δημιουργήσουμε άνετα, άκοπα, ανέξοδα, και προπαντός δημιουργικά, στο Εxcel. Αντί να τρομάζουμε τις αγορές με το χρέος μας, απλά το συρρικνώνουμε αυξάνοντας το ΑΕΠ.

Αυτή την τόσο τολμηρή ιδέα λοιπόν, την κάνει σήμερα πράξη η Ευρώπη. Επειδή, όσο και να χτυπιέται, όσες θεωρίες και να σκαρφιστεί, η λιτότητα δεν φέρνει ανάπτυξη, κι ό έρμος ο δείκτης του ΑΕΠ δε λέει να ξεκολλήσει απ' το μηδέν με φυσικά μέσα, βάζει μπροστά τα τεχνητά. Δηλαδή, χεράκι στα spreadsheets εισάγοντας στη λούφα και τα έσοδα, κατ' εκτίμηση ή φανταστικά, από ροζ, γκρίζες και μαύρες δραστηριότητες. Ακολουθεί δηλαδή, με κάποια καθυστέρηση αυτό που είχε κάνει ήδη πράξη ο Αλογοσκούφης, επιβεβαιώνοντας το ρητό ότι “όταν εμείς αυξάναμε το ΑΕΠ, οι άλλοι τη βγάζανε στα δέντρα με τα βελανίδια”.

Για όσους δεν το αντελήφθησαν, στους επόμενους μήνες όλες οι χώρες της ΕΕ που δεν έχουν ακόμα συμπεριλάβει στους υπολογισμούς του ΑΕΠ τους τα έσοδα από την πορνεία, τα ναρκωτικά, τη λαθρεμπορία, (τσιγάρα, μπάφους, κόκες, αλκοόλ, αντιλαμβάνεστε τα λοιπά), και άλλες παράνομες δραστηριότητες, θα πρέπει να το πράξουν άμεσα, μέχρι το Σεπτέμβρη το πολύ, όπως προστάζει η έκδοση 2010 του ESA.

Η Ιταλία, το έχει κάνει ήδη πράξη και είδε το 2012, το ΑΕΠ της να αυξάνεται ως δια μαγείας κατά 11%, με τη βούλα κιόλας της Eurostat, η οποία από το θρόνο της τσατσά επιβλέπει αν όλα πάνε ρολόι στο μπουρδέλο της Ευρώπης. Χάρις λοιπόν στις πουτάνες της via Veneto ο αγαπητός Matteo Renzi θα μπορεί να παινεύεται στη ματρόνα Μέρκελ ότι κατάφερε να κατεβάσει τα ελλείμματα κάτω του 3% και το χρέος κατά ένα ανάλογο ποσοστό. Όταν η Ιταλία είχε προτρέξει να κάνει το ίδιο το 1987, είχε δει το ΑΕΠ της να φουσκώνει κατά 18%. Έτσι, λοιπόν, αν δείτε ξαφνικά το χρέος της Ιταλίας από το 132% να κατρακυλάει πολύ κάτω του 100%, θα ξέρετε τις αιτίες. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ιταλίας η γκρίζα οικονομία της Ιταλίας είναι ανάμεσα στο 16.3%-17.5%. Η μαύρη, ...ανυπολόγιστη. Το Η.Β. θα προσθέσει περί τα $16.7 δισ.

Η Eurostat, που ξέρει απ' αυτά, υπολογίζει ότι αν συνυπολογιστούν στο ΑΕΠ όλες οι παράνομες δραστηριότητες, οι ευρωπαικές οικονομίες θα εμφανίσουν ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2.4%, και έτσι θα ξεπεράσουν την Αμερική, που εδω και 2 χρόνια τρώνε τη σκόνη της. Για το Η.Β το νούμερο θα είναι μεγαλύτερο κατά 3%-4%, ενώ ακόμα μεγαλύτερο όφελος αναμένεται να έχουν η Σουηδία και η Φιλανδία, διότι ως γνωστόν, οι χώρες αυτές αποτελούν υπόδειγμα. Ακόμα και στα “μαύρα”.

Η ντιρεκτίβα της Eurostat ήρθε λουκούμι στην κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία ετοιμάζει πυρετωδώς νομοσχέδια για την ενθάρρυνση της πορνείας, του trafficking, του κοντραμπάντο, της δουλεμπορίας, η οποία σημειωτέον κάνει τρελλούς τζίρους, που είναι κρίμα να πηγαίνουν χαμένοι και να μην βοηθούν την παρτίδα, τώρα που ο κακός Σόιμπλε την απειλεί με ένα τρίτο μνημόνιο. Επίσης, θα υπάρξει πρόβλεψη να ανοίξουν και οι φυλακές, γιατί είναι τρεις φορές κρίμα ένας τέτοιος θησαυρός να αφήνεται ανεκμετάλλευτος, τώρα στα δύσκολα.

Κι έτσι εξηγείται και η βεβαιότητα του ΔΝΤ ότι το χρέος από 187% που είναι σήμερα θα κατέβει κάτω του 120% το 2020. Με την παραοικονομία στην Ελλάδα να τρέχει στο 25% του ΑΕΠ, ο στόχος αυτός είναι κάτι παραπάνω από εφικτός.

e-cynical.blogspot.gr via drashstowraiokastro.blogspot.gr
 

Άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου για σοβαρά τρέχοντα προβλήματα

Την άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου ζητά η Λαϊκή Συσπείρωση στο Δήμο Λέσβου με επιστολή που απευθύνει στο Δήμαρχο και στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου για σοβαρά προβλήματα που απασχολούν συνολικά τον Δήμο  

Κύριε Δήμαρχε,

Οι εκλογές τελείωσαν τα πρόσωπα στις Τοπικές Διοικητικές Αρχές και στο Ευρωκοινοβούλιο άλλαξαν. Δεν άλλαξε όμως η Κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική η οποία παράγει και θα συνεχίσει ενισχυμένη να παράγει αντιλαϊκό έργο και να καθορίζει αποφασιστικά και τις εξελίξεις στις Τοπικές Διοικήσεις.

Η «Λαϊκή Συσπείρωση» τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας της σημερινής Δημοτικής Αρχής όσο και προεκλογικά τόνισε σε όλους τους τόνους και επανειλημμένα ότι εάν δεν αλλάξει η κυρίαρχη πολιτική της Κεντρικής Εξουσίας, δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει στην ουσία και στην Τοπική Διοίκηση, ανεξάρτητα από τις όποιες διαθέσεις διαχειριστικές ικανότητες και διαφορές διαθέτουν τα πρόσωπα, που την υπηρετούν, αφού είναι αναγκασμένοι την ίδια πολιτική να υλοποιούν και σε τοπικό επίπεδο σαν ένας πλήρως εξαρτημένος μηχανισμός από την Κεντρική Εξουσία χωρίς στοιχειώδη διοικητική αυτοτέλεια και πόρους.

Κύριε Δήμαρχε
Χρέος της Δημοτικής Αρχής, των δημοτικών παρατάξεων και των δημοτικών συμβούλων είναι να συνεχισθεί η λειτουργία των οργάνων της Δημοτικής Αρχής και να γίνει ότι είναι δυνατό μέχρι το τέλος της θητείας για να αντιμετωπισθούν τα τρέχοντα προβλήματα του Δήμου και των κατοίκων.

Μέσα στα πλαίσια αυτά η «Λαϊκή Συσπείρωση» ΖΗΤΑ άμεσα σύγκλιση του Δημοτικού Συμβουλίου, προκειμένου να συζητηθούν και ληφθούν αντίστοιχες αποφάσεις, μέτρα και πρωτοβουλίες για να αντιμετωπιστούν τα παρακάτω τρέχοντα και επείγοντα προβλήματα, όπως:

- Οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων στο νησί μας και η λήψη μέτρων για τη χρηματοδότηση τους ώστε να εξασφαλίζεται η λειτουργική, κτιριακή, υλικοτεχνική υποδομή για την κάλυψη όλων των αναγκών της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

- Το μεγάλο πρόβλημα των ακτοπλοϊκών δρομολογίων, κυρίως με την Βόρεια Ελλάδα και τα νησιά ενόψει και της έναρξης της θερινής περιόδου.

- Το θέμα της ιδιωτικοποίησης (εκποίησης ή πώλησης) του παρκινγκ του Μακρύ Γιαλού από τη ΔΕΗ έως τη «Μαρίνα», από το ΤΑΙΠΕΔ.

- Το άμεσο ενδεχόμενο να κλείσουν κρατικές δομές κοινωνικής προστασίας Βρεφονηπιακοί Σταθμοί, ΚΔΑΠ, «Βοήθεια στο Σπίτι», εξαιτίας της σοβαρής μείωσης της χρηματοδότησης από τον Κρατικό προϋπολογισμό.

- Το σοβαρό ζήτημα του κλεισίματος του Μουσείου της Βρίσας και η απόλυση του υπαλλήλου.

- Τα προβλήματα που υπάρχουν για την ολοκλήρωση του Δημοτικού Σταδίου (Ταρλά) προκείμενου να είναι έτοιμο στην ώρα του.

Θεωρούμε ότι όλα τα παραπάνω τρέχοντα προβλήματα είναι σοβαρά και επείγοντα για τα οποία πρέπει άμεσα να συγκληθεί το Δημοτικό Συμβούλιο και να αναλάβει τις ευθύνες του».

 

Μυτιλήνη 2-6-2014
Για τη «Λαϊκή Συσπείρωση» 
Ο Δημοτικός Σύμβουλος 
Βαγγέλης Παλαιολόγος

Εγκαταλελειμμένοι οι κάτοικοι της Λαφιώνας

Μεγάλο πρόβλημα παρουσιάζεται τις τελευταίες ημέρες για τους κατοίκους και κύρια για τους μαθητές της Λαφιώνας, που έμειναν χωρίς συγκοινωνία, από την καθίζηση του οδοστρώματος που υπέστη ο δρόμος λόγο των βροχοπτώσεων.

Το Υπεραστικό ΚΤΕΛ δεν πραγματοποιεί δρομολόγια, και τώρα το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν οι μαθητές και κύρια αυτοί που δίνουν εξετάσεις και δε μπορούν να μετακινηθούν προς τα σχολεία τους αλλά και όσοι θέλουν να μετακινηθούν και δε διαθέτουν δικό τους μεταφορικό μέσο.

Να θυμίσουμε ότι παρόμοιο πρόβλημα είχε δημιουργηθεί και πριν 2 χρόνια στο ίδιο ακριβώς σημείο του δρόμου που όπως αποδεικνύεται σήμερα η επισκευή που έγινε από την Περιφέρεια ήταν πρόχειρη.

Άγνωστο παραμένει μέχρι στιγμής πότε θα ξεκινήσουν οι εργασίες του οδοστρώματος ώστε να ξεκινήσει πάλι η μετακίνηση μαθητών και κατοίκων.

Η προεκλογική περίοδος με τα μεγάλα ΘΑ ……. πέρασε και οι υπεύθυνοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και άμεσα να λύσουν το πρόβλημα.

neo-empros.net φ.1046/4.6.2014

 

Το μάθατε; Σηφουνάκης και Βογιατζής διαμαρτύρονται για τους υποβιβασμούς σχολικών μονάδων του νησιού μας !!!

Είναι γελοίοι... 

Σηφουνάκης - Βογιατζής κατέθεσαν λέει αναφορά ο πρώτος στη Βουλή και επιστολή ο δεύτερος στον Υπουργό Παιδείας για τους υποβιβασμούς σχολικών μονάδων του νησιού μας. 

Μα πόσο γελοίοι μπορεί να γίνουν ακόμα;  

Εδώ κυβερνούν και συγκυβερνούν χρόνια τη χώρα. 

Έχουν ψηφίσει όλους τους νόμους πριν και μετά τα μνημόνια που θέλουν τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων γιατί θέλουν τα παιδιά μας να τα έχουν αμόρφωτα ώστε να γίνουν δούλοι στα δικά τους. 

Θέλουν να πετάξουν χιλιάδες εκπαιδευτικούς έξω από τα σχολειά και να τους στοιβάξουν στις λίστες των ανέργων για να επιδεικνύουν στα αφεντικά τους, που είναι το μεγάλο κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στο χώρο της παιδείας, το πρωτογενές πλεόνασμα. 

Οι αναφορές και οι ερωτήσεις τους το μόνο που στοχεύουν είναι να βάλουν στο χέρι την ψήφο μας για τις εκλογές που θα έρθουν, οπόταν έρθουν, ώστε θριαμβευτικά μετά να καυχώνται και να επαίρονται ότι ο λαός αυτούς επέλεξε άρα και την πολιτική τους άρα πάρτε και άλλα μέτρα κόφτε συντάξεις, μισθούς, καταργήστε σχολειά και Κέντρα Υγείας, διώξτε δασκάλους, η σταθερή δουλειά να γίνει δίμηνη-τρίμηνη απασχόληση, καταργείστε συλλογικές συμβάσεις, πληρώνεται φάρμακα και γιατρούς…

neo-empros.net φ.1046/4.6.2014
 

Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Afaza - Επ’ώμου / Kώδικας 333

Afaza – Επ’ώμου / Kώδικας 333

 
Σωτήριο έτος 2014 και δεν είναι άλλη μια γραφικότητα η επωνυμία «σωτήριο»...
Είναι η χρονιά που ο Σαμαράς σώζει την Ελλάδα, οι αγορές μας αναγνωρίζουν, τα λεφτά σιγά σιγά, φαίνεται ότι υπάρχουν, το success story είναι πραγματικότητα, η «αριστερά» είναι πλεον έτοιμη να πάρει την εξουσία, να διαχειριστεί την κρέση, μένοντας μάλιστα μέσα στην ευρωζώνη και να διαγράψει το υπόλοιπο χρέος. Όλοι μαζι, όλοι ευτυχισμενοι, καθένας από την σκοπιά του βέβαια...
Και στο ελληνόφωνο ραπ τα πράγματα διαφέρουν. Οι απανταχού ράππερς ενωμένοι, αφήνουν τις μέχρι χθες διαφορές τους στην μπάντα και σαν αλλοι 12 απόστολοι, που τους ευλόγησε ο κύριος με την θεία φώτιση, αντιλαμβανονται πως μέχρι τώρα ήταν τυφλοί και αγκαλιασμένοι αποφασίζουν να σώσουν την φάση μοιράζοντας μηνύματα αγάπης και ενώτητας στον κόσμο. Το ότι ταυτόχρονα, φουσκώνει η τσέπη τους ας το ονομάσουμε παράπλευρη απώλεια.

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που μένουν στην απέξω, κάποιοι που αποφασίζουν να μην μετέχουν στο πανυγήρι, που δεν κλείνουν τα μάτια για να πάρουν αγκαλιά την άσχημη ελπίδα που τους πασάρουν, που περιθωριοποιούνται όταν το περιθώριο δεν είναι μόδα αλλά μιά δυσάρεστη αναγκαιότητα, που αντιλαμβάνονται ότι ο ρόλος τους στον κόσμο έχει να κάνει με μια ιστορία που μας λέγαν μερικοί από τους παππούδες μας, με τίτλο“η πάλη των τάξεων”. Κάποιοι που δεν βαφτίζουν με ονόματα τα αυτονόητα (για να τα καπηλευτούν αργότερα), όπως το “να τιμάς τα παντελόνια σου” ή“τα λόγια σου να συνάδουν με τις πράξεις σου”, κάποιοι τέλος που η μουσική για αυτούς δεν είναι τέχνη αλλά ανάγκη έκφρασης, δημιουργίας και πάνω απ’όλα αντίστασης.

Αίμα δικών μας ανθρώπων βαραίνει το πρόσφατο παρελθόν και σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι, ώστε να μην ξανασυμβεί αυτό, όχι απλα να το παιζουμε πόντιοι πιλάτοι όταν το πιό πιθανό είναι ότι ο επόμενος που θα ξανασταυρωθεί θα είναι ένας από εμας, ένας ταξικός εχθρός, ένας αντιφασίστας ή ένας κομμουνιστής. Το να πάρει λοιπόν κανείς μας θέση σήμερα ναι είναι δυσκολο, ναι είναι ασύμφορο, ναι όπως είπαμε πιό πάνω μπορεί να σε οδηγήσει στο περιθώριο, αλλά στην τελική σε τέτοιες καταστάσεις το περιθώριο είναι το μόνο μέρος που συχνάζει η αξιοπρέπεια και που αποφεύγει η ανοησία.

Η συντροφικότητα βρίσκετε στους κοινούς αγώνες, όχι σε κοινές κονόμες.

Afaza – Επ’ώμου / Kώδικας 333

Δίσκος ταξικός διά στόματος Afaza, που αν και έχει δώσει δείγματα γραφής στο παρελθόν, εδώ δίνει την ψυχή του, προσφέροντας μας την πιό ολοκληρωμένη του δουλειά και όχι έναν ακόμη δίσκο ανάμεσα στους εκατοντάδες ανούσιους, διαδικτυακιακούς και μη, δισκους που βομβαρδίζουν την σκηνή την τελευταία δεκαπενταετία. Ταξικός όσο οι ζωές μας και επαναστατικός όσο μπορεί να αντέξει η φύση του ραπ (πολύ περισσότερο από οποιασδήποτε άλλης μουσικής, αλλά και πάλι). Με λόγια, μακριά από καταναλωτικές αξίες και ψευτοεπαναστατικές κορώνες, που στην πράξη αποδυκνείονται πιο κούφια και από τα κλεμμένα beats τους, βαράνε στα αυτιά της εργατικής τάξης, όπως το ματσακώνι στις λαμαρίνες και στην συνείδηση της, όπως τα επαναστατικά τραγούδια που σιγοτραγουδούσαν οι αντάρτες στα βουνά ή ακομα και πριν πάνε στο απόσπασμα.
Οι στίχοι του είναι δικοί μας. Μιάς γενιάς που υποφέρει αλλά παλεύει, σε κόντρα των καιρών συνεχίζει να κάνει όνειρα, μιλώντας ανοιχτά για κομμουνισμό, όχι γιά να υπερασπιστεί άκριτα το παρελθόν, αλλά γιά αυτό που ήταν η πεπτουσία του και εξακολουθεί να είναι: έναςκαλύτερος κόσμος βασισμένος, πάνω στην αρχή της κοινοκτημοσύνης, με δικαιοσύνη, ελευθερία, μα πάνω απ’όλα ισότητα. ’Ενας κόσμος που σφυρηλατείται και χτίζεται όπως ακριβώς η ταξική συνείδηση, μέσα από αγώνες, αλήθειες, διάβασμα και γνώση για την καταννόηση της παρούσας κατάστασης και του συστήματος που την καθορίζει.

Μέσα σε 14 κομμάτια καταφέρνει να πει όσα άλλοι δεν λένε σε ολόκληρες καριέρες, να δώσει το στίγμα του αλλα και άσματα που θα μας συντροφεύουν στις αναγκαίες μάχες γιά την ανατροπή του καπιταλισμού. Άλλωστε, η ημερομηνόα κυκλοφορίας του δίσκου μόνο τυχαία δεν είναι…
Στο τιμόνι του δίσκου είναι ο έμπειρος Κ. Μέγας (πλέον ως ογδοντα4), που μετά από την δημιουργία του ίσως, καλύτερου δίσκου της τελευταίας δεκαετίας στην ελληνική hiphop σκηνή (επικίνδυνη ποίηση), περνάει στην θέση του μουσικού παραγωγού, καθώς επίσης και του επιμελητή του δίσκου, για να δώσει τον απαραίτητο επαγγελματισμό που λείπει στις μέρες μας από ανάλογα εγχειρήματα.
Άξιος συμπαραστάτης του στην διαδικασία μίξης και ενορχήστρωσης ο Διονύσης Καμπίτσης (HSH studio), ενώ στο mastering βρίσκουμε τον άνθρωπο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχει υπογράψει μερικούς από τους πιό σημαντικούς δίσκους σε Ελλάδα και εξωτερικό (από Γερμανία μέχρι Αμερική) Δημήτρη Κουντούρη aka Ανδρείκελος.
 

Οι συμμετοχές είναι λίγες, μα ουσιαστικές: Τοτέμ (Psyclinic tactix), Ογδοντα4, Ψ (Frontal Attack), Γιώργος Μαρούλης, Sxo (Ορθολογιστές) Retro (Rebellion Conexion) και ΒΟΕΜ, όλες συνεισφέρωντας επάξια. Ναι είναι πολιτικός ο δίσκος, βαρύς ίσως για τους ανυποψίαστους, αλλά υπάρχουν και ευχάριστα διαλλείματα από τα αμιγώς πολιτικά κομμάτια, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγει του στόχου.
Αν είναι κάτι σίγουρο είναι ότι μετά από αυτό τον δίσκο, κανείς δεν μπορεί πλέον, να τσουβαλιάζει όλη την ελληνική hiphop σκηνή με τον όρο «κατσαπλιάδες», ούτε να λέει ότι δεν υπάρχει καθαρό πολιτικό ραπ. Το hiphop βρίσκει τον προορισμό που μας υπόσχονταν άλλοι χρόνια, αλλά λόγω της εξουσιομανίας και της αγάπης τους για το χρήμα, δεν τον βρήκαν ποτε. Την ίδια ωρα η επαναστατική μουσική βρίσκει έναν αληθινό σύγχρονο εκφραστή της.

Ενώ όλα αυτά τα ενσαρκώνει ο Αφάζα, αναγνωρίζει και ο ίδιος ότι δεν του ανήκουν, όπως σε κανέναν προλετάριο δεν ανήκει τίποτα στην πραγματικότητα που ζούμε, αλλά τουλάχιστον υπάρχει κάτι που του αντιστοιχεί. Η τάξη του (η ακόμα καλύτερα η ταξική του συνείδηση).
 

‘Εγραψαν για αυτόν :

“Γιατί αγαπάει πολύ τη ζωή, έχει μίσος ταξικό και την αντοχή μιας ολόκληρης ανθρωπότητας και ιστορίας.”
902.gr, Σάββατο, 19/04/2014
(http://902.gr/eidisi/politismos/41983/prosopiko-cd-toy-afaza-kykloforei-tin-1i-mai-spot)

“Ρίμες για ρίμες ίσον με ρίμες για τα μπάζα. Όλες οι ζωές σας ένα κουπλέ του Μέγα και μισό του Αφάζα…Θα καταλάβετε πρωτομαγιά.”

Τοτέμ, Δευτερα 14/4/2014 στο facebook
(https://www.facebook.com/psyclinictotem/post /1520464478181219?stream_ref=10)

“Η ελευθερία του καλλιτέχνη είναι εξάρτηση από το πορτοφόλι, από την εξαγορά, από τη συντήρηση, μόνο που η εξάρτηση αυτή είναι συγκαλυμμένη (ή σκεπάζεται υποκριτικά). Εμείς οι σοσιαλιστές ξεσκεπάζουμε αυτή την υποκρισία, αποσπούμε τις ψεύτικες αυτές ταμπέλες.”
Β. Ι. Λένιν
«Κομματική Οργάνωση και Κομματική Φιλολογία», 13 Νοέμβρη 1905, «Άπαντα», τόμος 12, σελ. 95-105 (εντάξει ας το ομολογήσουμε, ο σύντροφος Β. Ι. Λένιν δεν το είπε με αφορμή αυτόν τον δίσκο)

Είσαι ό,τι ψηφίζεις (Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ)

1. Ανέκαθεν είχα απέχθεια για κάθε ανεύθυνο απολιτικοποιημένο ψηφοφόρο που οι αβυσσαλέες αντιφάσεις της γέρικης Δημοκρατίας τον έφεραν στο προσκήνιο. Πρόκειται για καθαρόαιμο μικροαστό που μπορεί να κάνει του κόσμου τα αίσχη με το δικαίωμα που του δίνει αυτή η βλακώδης και αναλλοίωτη μαγκιά του. Ακόμα όμως μας εκπλήσσει. Οπως τώρα που έγινε ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής.

2. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι δύο φορές φασίστας. Είναι ευτελής, πονηρός, δεν έχει ατομικό κώδικα συμπεριφοράς, είναι ψυχρός, απρόσωπος και αναθέτει στο κρεοπωλείο της Χρυσής Αυγής να καταστρέφει καθετί που του θυμίζει πολιτισμό. Η ανάθεση όμως περιλαμβάνει - είτε το θέλει είτε όχι - και μια δολοφονία, όπως αυτή του Φύσσα. Να λοιπόν που είναι ηθικός αυτουργός όχι μόνο στην περίπτωση Φύσσα, αλλά και στις άλλες που μπορεί ν' ακολουθήσουν. Οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες τον χρησιμοποιούν ως το τέλειο άλλοθι: για ό,τι κάνουν αυτόν δείχνουν, γι' αυτόν το κάνουν.

3. Όποιος φοβάται τον ίσκιο του γίνεται φασίστας. Αυτός είναι ο νόμος του πεζοδρομίου. Ας πούμε, ο Κασιδιάρης. Είναι ο κορυφαίος δειλός του τηλεοπτικού χωριού. Κοιμάται αγκαλιά με τα όπλα του, φωτογραφίζεται μαζί τους και πυροβολεί ...πινακίδες. Εχει τατουάζ με τη σβάστικα, αλλά όταν μιλά είναι γεμάτος τικ και τρέμουν τα μάτια του. Είναι σύνηθες να ξεπερνά κανείς το φόβο του με υπέρμετρο θράσος. Ο βρυχηθμός όμως του λιονταριού κρύβει μέσα του το νιαουρητό της γάτας. Τον Κασιδιάρη τον έχει αρπάξει ο φόβος, του έχει περάσει λουρί και τον περιφέρει σαν σκυλί. Κι όταν καμιά φορά ο φόβος τον βαριέται, τον αφήνει σε κανέναν τηλεοπτικό σταθμό να ξεχαρμανιάσει.

4. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι αυτός που ψοφάει να δώσει πρώτος το σύνθημα για λιντσάρισμα. Είναι κρυμμένος συκοφάντης, με φτηνά απωθημένα, που ονειρεύεται ότι παίζει σε ταινίες βίας, αλλά γλείφει τα κουμπιά της μπότας κάθε Μιχαλολιάκου, ελπίζοντας ότι αυτός θα εκπληρώσει τις επιθυμίες του.

5. Αυτός που ψήφισε Χρυσή Αυγή μπορεί να επιβιώσει και στη μεγαλύτερη αθλιότητα. Ονειρεύεται παράσημα, περίστροφα και ό,τι άλλο σιδερικό σηκώνει η σκονισμένη ύπαρξή του. Υποχρεώνεται έτσι με την ψήφο του να κάνει φίλους έναν εσμό από κάφρους που εχθρεύεται και φθονεί κάθε είδος ζωής.

6. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή δεν είναι παραπλανημένος, απλά βρίσκει την ταυτότητα που είχε χάσει. Ούτε αλλοτριωμένος υπήρξε, ούτε αλλοιώθηκε η «ηθική» του προσωπικότητα. Μισεί τον εαυτό του και σιχαίνεται τους γύρω του. Πιστεύει πως είναι καλύτερος όλων, γι' αυτό και όλοι τον εχθρεύονται. Κοινή συμπλεγματική συμπεριφορά, που οδηγεί το άτομο να πιστέψει πως όλοι αξίζουν την τιμωρία του.

7. Ο,τι ψηφίζεις αυτό είσαι. Διασκεδάζω με τις δημοκρατικές ευαισθησίες των δημοσιογράφων που σαν τις μωρές παρθένες προσποιούνται ότι δεν γνώριζαν τίποτα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Ας μπω στον άχαρο ρόλο να τους θυμίσω αυτά που ξέρουν: Τα ΜΜΕ θεσμοθέτησαν τους χρυσαυγίτες ενάντιά μας. Μέσα στις μεσαιωνικές εκπομπές τους, με το άλλοθι της ελευθερίας του λόγου, έγιναν η πρώτη επιτροπή υποδοχής των νεοναζί και ως εκ τούτου είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να εκπλήσσονται για την ισχυροποίησή τους.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

πηγή 

Φόβοι ντόμινο στην παγκόσμια οικονομία από ένα γεγονός τύπου «Lehman Brothers»

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Φόβοι ντόμινο στην παγκόσμια οικονομία από ένα γεγονός τύπου «Lehman Brothers»

«Υπάρχει "τρύπα" στην αρχιτεκτονική του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και κάθε χώρα θα πρέπει να θέσει σε προτεραιότητα την παγκόσμια νομισματική σταθερότητα από τα στενά της συμφέροντα». Οταν η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου απευθύνει με τέτοια λόγια «έκκληση»¹ προς τις εθνικές κυβερνήσεις να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση των κινδύνων που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η κατάσταση μόνο ρόδινη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, παρά τα όσα περί ερχόμενης «σταθερότητας» και «ανάπτυξης» υποστηρίζουν οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί.

Μιλώντας από το Λονδίνο, η Κρ. Λαγκάρντ διάνθισε τις δηλώσεις της και με επιπλέον ανησυχητικά μηνύματα: «Τα κακά νέα είναι ότι η πρόοδος (σ.σ. στην εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος) είναι ακόμη πολύ αργή και η γραμμή τερματισμού απέχει πολύ ακόμη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα συνίσταται στο γεγονός ότι το κενό με τις "πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν" τράπεζες ακόμη δεν έχει καλυφθεί», είπε, αναφερόμενη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στις «αγορές», ότι οι κυβερνήσεις δηλαδή θα συνεχίσουν να διασώζουν με κρατικό χρήμα τα μεγαλύτερα πιστωτικά ιδρύματα για να αποφύγουν μία «τρικυμία» ανάλογη με αυτή που προκάλεσε η κατάρρευση της «Lehman Brothers» στις ΗΠΑ το 2008 (σ.σ. ήταν φαινόμενο εκδήλωσης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης).

 

Η Λαγκάρντ κάλεσε, τέλος, σε μία διεθνή συμφωνία για την υιοθέτηση δέσμης μέτρων για την εκκαθάριση όσων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αντιμετωπίζουν προβλήματα, σημειώνοντας ότι η σημερινή αλληλοδιαπλοκή των κεφαλαιακών αγορών δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για εφησυχασμό και καθυστερήσεις, ενώ παράλληλα εξέφρασε δυσφορία για τα εμπόδια που θέτουν στην επίτευξη του παραπάνω σκοπού τα «λόμπι» του τραπεζικού τομέα...

Ποιοι οι φόβοι; Τα τεράστια «κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια» και η διεθνής αλληλοδιαπλοκή κεφαλαίων.

Τεράστια κονδύλια διάσωσης ενώ θα απαιτηθούν κι άλλα

 

Στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι διαπραγματεύσεις για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο τραπεζικό σύστημα ξεκίνησαν αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης και παρά το γεγονός ότι επισήμως όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές υποστηρίζουν την ανάγκη «θωράκισης» του τραπεζικού συστήματος, οι διαδικασίες ακολουθούν εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Ετσι λένε αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το βάθος της οικονομικής κρίσης που απαιτούσε και απαιτεί μεγαλύτερα από τα προβλεπόμενα αρχικώς κεφάλαια διάσωσης (ανακεφαλαιοποίηση), μαζί με το γεγονός των δυσκολιών δανεισμού τραπεζών των κρατών που είναι σε μνημόνιο, αλλά και της διακρατικής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που τυπικά αποφασίζει μόνη της αλλά ουσιαστικά παίρνει υπόψη τις απαιτήσεις των ισχυρών κρατών, όπως η Γερμανία, δημιουργούν φαινόμενα καθυστερήσεων. Η βασική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής² για τις αλλαγές που πρέπει να επιβληθούν στη λειτουργία των «πολύ μεγάλων για να καταρρεύσουν τραπεζών» («too-big-to-fail banks») προβλέπει μια σειρά αλλαγών στη λειτουργία τους και κυρίως τον περιορισμό των δραστηριοτήτων που ενέχουν μεγάλο «επενδυτικό ρίσκο». Για να δείξει το μέγεθος του προβλήματος, επισημαίνει ότι η ονομαστική αξία της αγοράς παραγώγων από 3,5 φορές του παγκόσμιου ΑΕΠ που ήταν το 1988 σήμερα είναι δωδεκαπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ, δίχως φυσικά να αναφέρει την εμπλοκή του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα στην εν λόγω αγορά. Αυτό σημαίνει «χαρτιά» χωρίς χρηματικό, ή, πιο σωστά, κεφαλαιακό αντίκρισμα.

Ο βαθμός... ειλικρίνειας των παραπάνω προτάσεων δε θα μας απασχολήσει προς το παρόν, καθώς τα στοιχεία που παραθέτει έχουν περισσότερο ενδιαφέρον και μπορούν σε μεγάλο βαθμό να δικαιολογήσουν τις αγωνίες που εκφράζει και η Λαγκάρντ αλλά και κύκλοι στο εσωτερικό των Βρυξελλών. Οπως ομολογείται στο εισηγητικό κείμενο του εν λόγω κανονισμού, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν ληφθεί σειρά μέτρων ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού τομέα (εννοώντας επενδυτικές και εμπορικές τράπεζες αλλά και ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες) μία σειρά ιδρυμάτων παραμένουν ακόμη και σήμερα πολύ μεγάλα για να αφεθούν σε κατάρρευση και ταυτόχρονα πολύ μεγάλα για να διασωθούν με κρατικά κονδύλια, σε περίπτωση οποιουδήποτε «ατυχήματος».

Στην ουσία, αυτό που προσπαθεί να διαγνωσθεί όλο αυτό το διάστημα από τα λεγόμενα «τεστ αντοχής» που διεξάγονται πανευρωπαϊκά, είναι από ποια εξέλιξη θα υπάρξουν οι μεγαλύτερες συνέπειες, από το να αφεθούν αυτά τα ιδρύματα να καταρρεύσουν ή από το να τους δοθούν κι άλλοι χρηματικοί πόροι για να διασωθούν. Το μέγεθος του τραπεζικού τομέα στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι τέτοιο που οποιοδήποτε λάθος υπολογισμός ή εσφαλμένη εκτίμηση μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή, καθώς τα τραπεζικά ενεργητικά στο τέλος του 2013 έφταναν τα 45 τρισ. ευρώ ή στο 350% του ΑΕΠ ολόκληρης της ΕΕ.

Η πρόταση της Επιτροπής επιδιώκει να μειώσει την ενίσχυση με δημόσιο χρήμα τραπεζικών δραστηριοτήτων που ενέχουν ρίσκο, οι οποίες θα πρέπει να χρηματοδοτούνται από ίδια τραπεζικά κεφάλαια. Η Επιτροπή υπολογίζει ότι η πρότασή της αφορά το πολύ 30 ευρωπαϊκά τραπεζικά ιδρύματα - από ένα σύνολο 8.000 - τα οποία ωστόσο αντιπροσωπεύουν πάνω από το 65% του συνόλου των τραπεζικών ενεργητικών στην ΕΕ. Η σχετική ρύθμιση υποτίθεται ότι θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή από την 1η Γενάρη του 2018.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία από την έκθεση της «επιτροπής Liikanen»³ (από το όνομα του Φινλανδού κεντρικού τραπεζίτη που τέθηκε επικεφαλής) και η οποία αποτέλεσε τον οδηγό της παραπάνω πρότασης της Επιτροπής. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, οι ρυθμίσεις επηρεάζουν σχεδόν 30 τραπεζικούς ομίλους με συνολικό ενεργητικό κοντά στα 23,4 τρισ. ευρώ, εκ των οποίων οι δέκα μεγαλύτεροι διαθέτουν ενεργητικά αξίας από 1 τρισ. έως 2 τρισ. ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία του Δεκέμβρη του 2012. Το σύνολο των ενισχύσεων που έλαβαν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες το 2011 κυμαίνονταν μεταξύ 72 και 95 δισ. ευρώ και μεταξύ 59 και 82 δισ. ευρώ το 2012, ενώ υπολογίζει το σύνολο της επιβάρυνσης των Ευρωπαίων φορολογουμένων για την ενίσχυση των τραπεζών (κεφαλαιοποιήσεις, κρατικές εγγυήσεις κ.ά.) σε 1,6 τρισ. ευρώ, ποσό ίσο με το 13% του ΑΕΠ της ΕΕ, την ίδια στιγμή που το δημόσιο χρέος των χωρών - μελών της ΕΕ αυξήθηκε κατά 28 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ 2007 και 2013.

Σε μια χούφτα χώρες...

 

Οι κίνδυνοι που προκαλούνται από την υπερμεγέθυνση του τραπεζικού τομέα για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα εντοπίζονται και στην έκθεση που δημοσίευσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον περασμένο Απρίλη⁴, ενώ επισημαίνεται και η ιλιγγιώδης αύξηση των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών της αγοράς παραγώγων. Οπως αναφέρεται, από το 2000 μέχρι σήμερα παρατηρείται δραματική αύξηση των τραπεζικών ενεργητικών, την ίδια στιγμή που ο αριθμός των τραπεζικών ιδρυμάτων μειώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τάση αυτή δεν εντοπίζεται μόνο στη ζώνη του ευρώ, αλλά και στην Ιαπωνία, στο Η. Βασίλειο και τις ΗΠΑ, όπως επίσης και σε ορισμένες από τις λεγόμενες αναδυόμενες αγορές, όπως η Ινδία και η Ρωσία. Επιπλέον, τα στοιχεία της έκθεσης δείχνουν ότι οι τρεις μεγαλύτεροι τραπεζικοί όμιλοι στις κύριες ανεπτυγμένες και αναδυόμενες οικονομίες (ΗΠΑ, Ευρωζώνη, Ιαπωνία, Η. Βασίλειο, Καναδάς, Βραζιλία, Ρωσία) κατέχουν το 40% του συνόλου των τραπεζικών ενεργητικών σε καθεμία από τις παραπάνω χώρες.

Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι εξαιτίας του μεγάλου βαθμού συγκέντρωσης, η «αποτυχία» μίας εκ των τριών μεγάλων τραπεζών σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω οικονομίες μπορεί να αποσταθεροποιήσει το σύνολο του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος, εν μέρει επειδή θα είναι δύσκολο οι δραστηριότητές της να υποκατασταθούν από άλλον τραπεζικό όμιλο, αλλά και εξαιτίας της υψηλής αλληλεξάρτησης μεταξύ των τραπεζών. Η αλληλοδιαπλοκή των τραπεζικών δραστηριοτήτων και οι κίνδυνοι που απορρέουν από αυτήν δεν αφορούν φυσικά το εσωτερικό μόνο των οικονομιών των κρατών που ανήκουν οι τράπεζες, αλλά και τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες καθώς, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, παρά τη σχετική μείωση που παρατηρείται από το 2007, τα τραπεζικά συστήματα 20 χωρών σε ολόκληρο τον κόσμο συγκεντρώνουν το 95% του συνόλου των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων, με το μεγαλύτερο μέρος να κατευθύνεται προς τις τράπεζες των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, του Η. Βασιλείου και... των νήσων Κέιμαν. Η λίστα των χωρών που αποτελούν τον πυρήνα του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος συμπληρώνεται από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αυστρία, το Λουξεμβούργο, την Ιταλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ιρλανδία, την Αυστραλία, τη Φινλανδία, την Ελβετία, τη Σουηδία, τον Καναδά, την Ισπανία, το Τζέρσεϊ (ανήκει στο Η. Βασίλειο, αλλά είναι διοικητικά και... τραπεζικά «ανεξάρτητο») και την Ταϊβάν.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ζήτημα των τραπεζών θα απασχολήσει έντονα τους επόμενους μήνες, καθώς η όποια λύση επιλεγεί για την «εξυγίανσή» τους σε οποιαδήποτε από τις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες του πλανήτη, θα προκαλέσει συνέπειες που δεν θα περιοριστούν μόνο στο εσωτερικό τους. Ειδικά για την περίπτωση της Ευρωζώνης και με δεδομένη τη συζήτηση για την αναδιάρθρωση των επιχειρηματικών δανείων που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα και στο εσωτερικό της αλλά και στη χώρα μας, τα πράγματα δείχνουν να περιπλέκονται περαιτέρω καθώς η κατάσταση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος εκτιμάται ότι δεν είναι και πολύ «σταθερή»...

Παραπομπές:

1. http://www.reuters.com/article/2014/05/27/us-imf-lagarde-regulations-idUSKBN0E70QD20140527

2. http://europa.eu/rapid/press-release_MEMO-14-63_en.htm?locale=en

3. http://ec.europa.eu/internal_market/bank/docs/high-level_expert_group/report_en.pdf

4. http://www.imf.org/External/Pubs/FT/GFSR/2014/01/pdf/c3.pdf

Φ. Κ.

www.rizospastis.gr