Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2014

Για τις μετεγγραφές φοιτητών απ’ το Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Τις τελευταίες μέρες υπάρχουν δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο ότι «οι μεταγραφές διώχνουν τους φοιτητές». Δυστυχώς η δυνατότητα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων είτε είναι από τη Χίο είτε από άλλο μέρος της Ελλάδας να σπουδάσουν σε μια άλλη πόλη μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, ήταν εδώ και χρόνια περιορισμένη και τώρα πια τείνει να εξαφανιστεί. Παλιότερα υπολογιζόταν ότι χρειάζεται περίπου ένας μισθός κάθε μήνα στην οικογένεια που σπουδάζει παιδί σε άλλη πόλη, τώρα όμως, όχι μόνο δεν υπάρχει ο επιπλέον μισθός, αλλά αναζητείται και ο βασικός μισθός που θα θρέψει την οικογένεια. Με αυτά τα δεδομένα, το μέτρο των μετεγγραφών μπορεί να ανακουφίσει κάποιες οικογένειες που θα γλιτώσουν τη φοιτητική μετανάστευση. Αναμφισβήτητα και με μετεγγραφές και με κάθε είδους άλλη ενίσχυση, όλοι οι φοιτητές πρέπει να διευκολύνονται να παρακολουθούν και να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους. Όμως οι ρυθμίσεις που έχουν ανακοινωθεί και άλλες σκέψεις που συζητιούνται και βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεν επαρκούν για τις αυξημένες ανάγκες που υπάρχουν, ούτε μπορούν να αντιμετωπιστούν με προσφυγή στα δικαστήρια όπως σκοπεύει να πράξει η Πρυτανική Αρχή του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Άλλωστε είναι εκείνη που από καιρό σε καιρό πρωτοστατεί - ανέχεται  να προωθούνται διάφορα προγράμματα επιχειρηματικότητας μέσα στο Πανεπιστήμιο, μπάζοντας ανοιχτά τη λογική της καπιταλιστικής αγοράς και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στο περιεχόμενο των σπουδών και στα μυαλά των φοιτητών.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη συζήτηση που έχει ανοίξει αυτό το διάστημα για τις μετεγγραφές φοιτητών, άλλοι λένε λίγο να διευρυνθούν, άλλοι λένε λίγο να περιοριστούν, με κριτήριο πάντα το κόστος. Το κόστος, από τη μια, των ιδρυμάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, που θα υπερφορτωθούν φοιτητές την ώρα που αποψιλώνονται από προσωπικό κι έχουν τεράστιες απώλειες στη χρηματοδότησή τους, και το κόστος, από την άλλη, στα μικρά περιφερειακά ιδρύματα, πχ το Π. Αιγαίου, που βλέπει τον ανύπαρκτο προϋπολογισμό του να οδηγεί στην μη αντιμετώπιση καν των λειτουργικών του αναγκών γεγονός που είναι σε βάρος των φοιτητών. Η δική μας πρόταση στην όποια δυνατότητα για μεταγραφές φοιτητών, είναι ο συντονισμένος διεκδικητικός αγώνας, των κατοίκων των νησιών μέσα από τα συνδικάτα, με γονείς, Πανεπιστημιακούς, φοιτητές, εργαζόμενους προκειμένου να διεκδικήσει τη δημιουργία Πανεπιστημιούπολης στα ταμπάκικα, τη προώθηση της δεύτερης φάση για την ανέγερση φοιτητικών εστιών, τη λειτουργία φοιτητικής λέσχης με δωρεάν σίτιση, τη δωρεάν μετακίνηση των φοιτητών με τα πλοία. 

Όλες αυτές οι προσπάθειες συμβιβασμού μεταξύ ιδρυμάτων και υπουργείου Παιδείας γίνονται στην πλάτη της λαϊκής οικογένειας που βογκάει για να σπουδάσει τα παιδιά της, γίνονται στην πλάτη των φοιτητών που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στη μετανάστευση και διακόπτουν τις σπουδές τους ή στην πλάτη των φοιτητών που αναγκάζονται να δουλεύουν για 300 και 400 ευρώ χωρίς κανένα δικαίωμα, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα.

Γιατί, τότε δε θα συζητούσαμε ούτε για μετεγγραφές, ούτε για παζάρια μεταξύ επαρχιακών και κεντρικών ιδρυμάτων, ούτε για διακοπή σπουδών από φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο κόστος.

Δυστυχώς η πολιτική της ΕΕ που θέλει τα Πανεπιστήμια επιχειρήσεις διαμορφώνει συνθήκες φοιτητών-πελατών.

Γιώργης Αμπαζής - Μέλος ΤΕ Χίου του ΚΚΕ
 fotis-agoules.blogspot.com

Εκδήλωση για τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου

1949-2014
65 ΧΡΟΝΙΑ
από την
ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΑΜΟΥ

Η Τομεακή Επιτροπή Σάμου του ΚΚΕ τιμώντας τον ηρωικό αγώνα των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου διοργανώνει το



  • ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 - 8 μ.μ. Δημοτικός Κήπος Σάμου

Εκδήλωση αφιερωμένη στους ηγέτες του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου Γιάννη Μαλαγάρη στρατιωτικό αρχηγό του Δ.Σ.Σ και Γιάννη Σαλά πολιτικό επίτροπο του Δ.Σ.Σ.


Τρίτη, Ιουλίου 29, 2014

Γράμμα στη Μάνα της Παλαιστίνης (Της Ευγενίας Κώτη)

Γράμμα στη Μάνα της Παλαιστίνης

Της Ευγενίας Κώτη *
 
Για χρόνια, για μήνες είχα ξεχάσει την ύπαρξή σου. Βλέπεις εσύ  χιλιάδες μίλια μακριά κι είχα κι εγώ τις δικές μου μάχες… Ανεργία, αγώνας για επιβίωση και αξιοπρέπεια. Θύμα επίθεσης κι εγώ αλλά χωρίς ορατά τραύματα, σφαγή δικαιωμάτων και κατακτήσεων χωρίς ματοκύλισμα. Μόνο εκατομμύρια θύματα… 

Είναι αλήθεια πως σε θυμόμουν για λίγα λεπτά όταν έβλεπα τηλεοπτικά ρεπορτάζ από τα θύματα των εμφυλίων πολέμων ή των  επεκτατικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή ή όταν βυθιζόταν καμιά «βάρκα της ελπίδας» που μετέφερε πρόσφυγες-άλλες μανάδες με τα παιδιά τους- από τις εμπόλεμες περιοχές της Ανατολικής  Μεσογείου. Από την εποχή της Ιντιφάντα, τότε που «όπλο» των παιδιών σου απέναντι στους Ισραηλινούς στρατιώτες που καταπατούσαν τη γη και τη ζωή σας ήταν η πέτρα, θαύμαζα αυτούς τους «μικρούς ήρωες» και τις μανάδες πού τους γαλούχησαν. Ποιες, σκεπτόμουν, ήταν εκείνες οι πράξεις βίας από την πλευρά των ισραηλιτών που τα έκαναν να μεγαλώνουν πρόωρα, τα «μπόλιασαν» με πόνο και οργή ώστε  να «παίζουν» καθημερινά πόλεμο με τους ισραηλινούς στρατιώτες, απέναντι στα τανκς με αληθινά βλήματα; Άραγε πριν φύγουν από το σπίτι τους έλεγες κι εσύ όπως οι σπαρτιάτισσες μανάδες όταν ξεπροβόδιζαν τους γιούς τους για τον πόλεμο «ή ταν ή επί τας»; Γιατί η φωνή σου που περιγράφει τις διώξεις, τις ταπεινώσεις, τον εκτοπισμό και τις δολοφονίες δεκαετιών δεν ακούστηκε στα διεθνή ΜΜΕ, μόνο της ισραηλινής μητέρας που ο έφηβος γιός της είχε εξαφανιστεί μαζί με δύο ακόμη παιδιά και ο –όντως άδικος-θάνατός τους έγινε το άλλοθι για να σκοτωθούν εκατοντάδες παιδιά της Παλαιστίνης; Όλες αυτές οι σκέψεις, βασανιστικές αλλά φευγαλέες, ξεθώριαζαν γρήγορα κάτω από το βάρος μιας πιεστικής και αγχωτικής καθημερινότητας.

Ενώ στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων της χώρας μου ασχολούμασταν με τους οικονομικούς δείκτες, τα προαπαιτούμενα για τη λήψη της δόσης,  τη σύλληψη ενός τρομοκράτη(οι τρομοκράτες των λαών μένουν ασύλληπτοι), την δολοφονία ενός αδέσποτου επί 10 λεπτά(!) ή τη ξέφρενη νυχτερινή ζωή στη Μύκονο,  ξαφνικά ήλθαν τα στιγμιότυπα από τη ζωή σου να διαταράξουν-όχι όλων- την καλοκαιρινή ραστώνη. Στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο. Ανάμεσα σε διαφημίσεις για μαγιό και βραδινές  τουαλέτες, οι φωτογραφίες σου. Που να το φανταζόσουν λίγες μέρες πριν ότι οι φωτογραφίες μιας καθημερινής γυναίκας από μια φτωχογειτονιά της Παλαιστίνης θα έκαναν το γύρο του κόσμου…

Ενώ εσύ έπλενες τα πιάτα, μαγείρευες το φαγητό σου, φρόντιζες το φτωχικό σου, ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά στα παιδιά που έπαιζαν στην αυλή με αυτοσχέδια παιχνίδια,  οι ισχυροί του κόσμου, όχι μόνο οι ισραηλινοί αλλά και οι «αξιότιμοι» αμερικάνοι και ευρωπαίοι ηγέτες, έπαιζαν μια ακόμη παρτίδα  στη «πολιτική σκακιέρα» του τόπου σου. Δεν σε ρώτησαν αν θέλεις να συμμετάσχεις στο παιχνίδι. Έχουν άλλωστε τα πιόνια άποψη; 

Προσπαθώ να φανταστώ πως ένιωσες όταν άρχισε η επίθεση των Ισραηλινών με το όνομα « Προστατευτική Αιχμή». Ο άντρας σου, τα παιδιά σου που πήγατε; Σε φαντάζομαι να παίρνεις βιαστικά μια τσάντα στο χέρι και τρέχεις αλλόφρων στο δρόμο με το μικρότερο παιδί στην αγκαλιά ή σέρνοντάς τα άλλα από το χέρι. Σε μια άλλη φωτογραφία είδα έναν άντρα, μπορεί και να ήταν ο άντρας σου να κρατά και τα δυο παιδιά στην αγκαλιά, σαν να μπορούσε να τα σώσει και τα δυο μαζί, σαν να μπορούσε να γίνει ο ίδιος ασπίδα ενάντια στη δολοφονική επίθεση των ισραηλινών. Φαντάζομαι τι στιγμή που τα παιδιά σου άρχισαν να κλαίνε τρομοκρατημένα από τις εκρήξεις, από το θανατικό που πλησίαζε απειλητικά κι εσύ να άνοιξες την  αγκαλιά σου για να τα προστατέψεις σα να μπορούσε το σώμα σου να είναι άτρωτο, να γίνει το πιο ασφαλές καταφύγιο από τις ισραηλινές ρουκέτες.. 

Τι κι αν δεν πιστεύουμε στον ίδιο θεό θαρρώ πως από τα σπλάχνα μας, εκεί που ρίζωσαν και μεγάλωσαν τα παιδιά μας, θα μπορούσαν να βγουν τα λόγια του Κώστα Βάρναλη που στο πρόσωπο της  Παναγίας, βλέπει τη Μάνα «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποιάν κορφή ερημική; Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις. Ξέρω, πως θα ‘χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις». Και συνεχίζει: «Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν… Χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες να σε σταυρώσουν».   

 «Τα παιδιά μου!» ουρλιάζεις έντρομη, αλλά ποιος θα σε ακούσει; Οι αμερικάνοι έχουν εδώ και χρόνια επιλέξει συμμάχους και αυτοί δεν είναι ο λαός σου, ενώ οι ευρωπαίοι σφυρίζουν αδιάφορα, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τις «αποτρόπαιες πράξεις» των ισραηλινών, ακολουθώντας όπως και η δικομματική, ελληνική κυβέρνηση, την πολιτική των ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος. Όμως όταν νιώθεις πίσω σου καυτή την ανάσα του θανάτου δεν έχεις χρόνο για τέτοιες σκέψεις. Τα δευτερόλεπτα είναι αιώνας. Τρέξε! Πάλεψε! Κρατήσου! Για την Παλαιστίνη, για τα παιδιά σου. Δεν είσαι μόνη. Τούτες τις μέρες όλες παλαιστίνιες είμαστε… Ακόμη κι αν δεν το νιώθουμε όπως εσείς από την πρώτη μέρα που τα φέρνετε στο κόσμο,  τα παιδιά αυτά βρίσκονται στο στόχαστρο των εμπόρων του πολέμου. Μία ρουκέτα πέρασε ξυστά. Ευτυχώς σωθήκατε. Κι άλλη. Κι άλλη. Κι ύστερα σιωπή. Άκρα του τάφου σιωπή. Νόμιζα πως χάθηκες κάτω από τα ερείπια του σπιτιού σου, του σχολείου, του νοσοκομείου, εκεί που χτυπούσαν ανελέητα οι ισραηλινοί. Με ρουκέτες που πρώτα φρόντισαν πάνω τους να γράψουν τα δικά τους παιδιά πριν τις ρίξουν: «Με αγάπη από το Ισραήλ» ζωγραφίζοντας δίπλα μια καρδούλα ή το χαρακτηριστικό εβραϊκό άστρο. Σα να ήταν ευχητήρια κάρτα. Έλεος! Πόσο διεστραμμένος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος; Ευτυχώς, τα κατάφερες. Σκονισμένη, ταλαιπωρημένη από την έκρηξη αλλά ζωντανή! Ή μήπως όχι. Σε ξαναείδα σε μια φωτογραφία. Το σώμα σου ήταν ανέπαφο. Η ψυχή σου κομματιασμένη. Στην αγκαλιά σου κρατάς το αγγελούδι σου- έτσι το λέτε κι εσείς;-τυλιγμένο προσεκτικά σε ένα άσπρο σεντονάκι.   

Θαρρώ πως το νανουρίζεις γλυκά όπως τότε που πρωτοείδε το φως στην Παλαιστίνη. Τώρα όμως  που βλέπω καλύτερα τη φωτογραφία… Όχι,  όχι,  δεν το νανουρίζεις. Το μοιρολογείς! Ο θρήνος σου ταξιδεύει στον αέρα. Δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα σου. Ξέρω ότι τώρα θυμάσαι όλες τις χαρές που σου χάρισε, το γέλιο του, τα παιχνίδια του, τη μυρωδιά του όταν το έκανες μπάνιο, το τρυφερό δερματάκι  του όταν το άλλαζες, τα πρώτα βήματα, το πρώτο δόντι... Τώρα όμως το προσωπάκι του είναι πολύ χλωμό και  το κορμάκι του είναι άκαμπτο σαν τις πλαστικές κούκλες  παίζαμε μικρές. Κι έπειτα αυτή η  τεράστια κηλίδα από αίμα στο σεντόνι με ανατριχιάζει. Είμαι σίγουρη ότι μέσα σου ευχόσουν να ήταν το δικό σου το χυμένο αίμα όχι του παιδιού σου. Δεν μπορεί θα το έχεις ζήσει κι εσύ. Θυμάσαι όταν ήταν μικρά τα παιδιά και τα πηγαίναμε για να τους πάρουν λίγο αίμα, κλαίγαμε κι εμείς μαζί τους. Τώρα που το αίμα τους ρέει άφθονο, στα ερείπια των σπιτιών, την παραλία όταν παίζουν, στα σχολεία που ζητούν καταφύγιο, στα νοσοκομεία που ζητούν βοήθεια, τώρα; Εσύ που έτρεχες πίσω τους μη τύχει και πέσουν και χτυπήσουν  τώρα τα βλέπεις σακατεμένα…  Η γη της Παλαιστίνης ήταν διψασμένη για νερό, για ειρήνη, για ανεξαρτησία, όχι για το αίμα των παιδιών της. Κράτησε το λίγο στην αγκαλιά σου ακόμα πριν να στο πάρουν.  Ζέστανέ το! Είναι τόσο παγωμένο μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Τώρα πια δεν έχεις πρόσωπο. Μόνο μια μάσκα πόνου και φρίκης ίδια για όλες τις χαροκαμένες μάνες της Παλαιστίνης. Μόνο η μαντίλα διαφέρει…

Για μένα ξεκινά μια ακόμη ευτυχώς καθημερινή μέρα  για σένα συνεχίζεται η βαθιά αποπνικτική νύχτα… Ξέρω πως δεν έχεις κουράγιο να παλέψεις το Μινώταυρο των Ισραηλινών επιθέσεων, των επεκτατικών πολέμων ( ή αλλιώς ιμπεριαλιστικών) που γίνονται στην Παλαιστίνη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Εσύ θέλεις μόνο  να σταθείς πάνω στα «ακρωτηριασμένα» σου πόδια. Να ξανακτίσεις τούβλο το τούβλο το ρημαγμένο σου σπιτικό, να στηρίξεις τα άλλα  παιδιά που ξέφυγαν από τη φρίκη του πολέμου-κι είναι πάνω από 100.000 που θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη- να τα μάθεις τι θα πει αντίσταση και αγώνας  την ανεξαρτησία. Κοίτα γύρω σου. Χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, σε όλες τις μεγάλες πόλεις τις Ευρώπης, διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς.  Οι επιθέσεις μετά την ολιγόωρη ανακωχή θα ξαναρχίσουν. Μόνο που πρέπει ο θρήνος και η κραυγή σου να φτάσουν από άκρη σε άκρη. Μεταφέροντας το μήνυμα που είχε γράψει πριν από πολλά χρόνια τον Ιούνιο του 1982, στο Καρλόβασι της Σάμου, ο κομμουνιστής ποιητής Γ. Ρίτσος.
                                                          Μαύρο

«Τούτο  το καλοκαίρι μαύρισε από την κάπνα της φωτιάς. Ψάχνω να βρω μια άλλη λέξη από τη λέξη μαύρο. Δεν βρίσκω. Μαύρο και μαύρο. Αχ, μαύρη μάνα, Παλαιστίνη. Χτυπάω
Τα άδειο παγούρι σου ταμπούρλο. Ξύπνα κόσμε. Ξυπνήστε» 
                                                                                            
Μια ελληνίδα μάνα    
        
Για την αντιγραφή Ευγενία Κώτη

-------------------------------------------------------------

* Η Ευγενία Κώτη είναι Δημοσιογράφος, Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Χίου 

Ν.Μόττας- Γάζα: Αυτός είναι ο Ιμπεριαλισμός, ηλίθιε!



Γράφει ο Νίκος Μόττας*.  
*υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας.

Μέχρι και την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές (26/7/2014):
- Περισσότεροι απο 1000 νεκροί (εξ αυτών τουλάχιστον 500 παιδιά και γυναίκες).
- 117.000 παλαιστίνοι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους.
- Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν καθόλου, ή έχουν ελάχιστη πρόσβαση σε νερό.
- 90 σχολεία και 18 κέντρα νοσοκομ. περίθαλψης έχουν καταστραφεί.
- 2.655 κατοικίες έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.
- “Δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένα ασφαλές μέρος για άμαχο πληθυσμό στη Γάζα” - δηλώσεις εκπροσώπου του Γραφείου Ανθρωπιστικών Ζητημάτων του ΟΗΕ.

1. Στη Λωρίδα της Γάζας συντελούνται από την ισραηλινή κυβέρνηση εγκλήματα πολέμου. Πρόκειται για μια απάνθρωπη θηριωδία που συγκρίνεται με την αντίστοιχη των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων το 2008-2009. Να θυμήσουμε πως η διάρκειας 3 εβδομάδων τότε επίθεση του Ισραήλ (Επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι») είχε αφήσει πίσω τις περί τους 1500 νεκρούς, 900 εκ των οποίων ήταν άμαχος πληθυσμός. Ο παλαιστινιακός λαός πληρώνει για μια ακόμη φορά τεράστιο φόρο αίματος έχοντας απέναντι του μια πλήρως εξοπλισμένη, πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή η οποία μετατρέπει τη Λωρίδα της Γάζας σε νεκροταφείο αμάχων.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση Νετανιάχου κατηγορεί τη Χαμάς ότι κρύβεται πίσω από «ανθρώπινες ασπίδες», επιχειρώντας να ρίξει το φταίξιμο στους... ίδιους τους παλαιστίνιους για τις τεράστιες απώλειες αμάχων. Είναι όμως ακριβώς η ισραηλινή κυβέρνηση που κρύβεται πίσω απ' τη Χαμάς, δικαιολογώντας την σφαγή στη Γάζα ως «απάντηση» στις προκλήσεις της ισλαμιστικής οργάνωσης.


Η πραγματικότητα μιλάει απο μόνη της: η ισραηλινή επιθετικότητα αφήνει πίσω της περισσότερους απο 1000 νεκρούς μακελεύοντας ολόκληρες οικογένειες και βομβαρδίζοντας ακόμη και νοσοκομεία, την ίδια στιγμή που το Ισραήλ μετρά 2 απώλειες πολιτών από ρίψη ρουκετών.

Η δολοφονική δράση, λοιπόν, της ισραηλινής κυβέρνησης πέραν του προφανούς θηριώδους-απάνθρωπου χαρακτήρα της, έρχεται σε αντίθεση με διατάξεις του ίδιου του Διεθνούς Δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 52, του 1ου συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης (1949) «[...] οι στρατιωτικοί στόχοι πρέπει να περιορίζονται σε ότι από την φύση, θέση, σκοπό ή χρήση έχουν αποτελεσματική συμβολή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις...».

Για την κυβέρνηση του Ισραήλ όμως, που στο πρόσωπο κάθε παλαιστινίου, οποιασδήποτε ηλικίας, βλέπει έναν εν δυνάμει «τρομοκράτη», το διεθνές δίκαιο αποτελεί ψιλά γράμματα.

2. Αναδεικνύεται για άλλη μια φορά το Παλαιστινιακό ζήτημα ως ζήτημα κατοχής και καταπίεσης ενός ολόκληρου λαού. Να θυμήσουμε ότι το Ισραήλ συνεχίζει να κατέχει παλαιστινιακά εδάφη από το 1967 (όταν τα κατέλαβε κατά τον πόλεμο των έξι ημερών) ενώ αυξάνεται ο αριθμός των ισραηλινών εποίκων και διατηρείται το «Τείχος» της ντροπής στη Δυτική Όχθη. Την ίδια ακριβώς στιγμή παραμένει άλυτο το θέμα των παλαιστινίων προσφύγων οι οποίοι παραμένουν ουσιαστικά εγκλωβισμένοι σε Γάζα και Δυτική Όχθη. Εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύεται ότι προηγούμενες συμφωνίες που είχαν διαφημιστεί από ιμπεριαλιστικά κέντρα ως «επιτυχίες» της διπλωματίας των ΗΠΑ (Όσλο 1993, Καμπ Ντέϊβιντ 2000, «Οδικός Χάρτης», Σύνοδος Ανάπολις 2007 κλπ.) δεν έδιναν ουσιαστική λύση στο ζήτημα της ύπαρξης ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους.


3. Η ουσία του προβλήματος, το εμπόδιο δηλαδή για την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, βρίσκεται στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που μένονται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ανταγωνισμοί κύριων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) αλλά και περιφερειακών (Τουρκία, Αίγυπτος κλπ.) ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την κερδοφόρα αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και σύναψη συμφωνιών που θα μεγαλοποιούν τα κέρδη μονοπωλιακών ομίλων. Αξίζει να θυμήσουμε ότι εκπρόσωπος του λεγόμενου «Κουαρτέτου» (ΟΗΕ, ΕΕ, ΗΠΑ και Ρωσία) για την προώθηση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστίνης έχει αναλάβει από το 2002 ένας εξέχων πολιτικός εκπρόσωπος της βρετανικής αστικής τάξης, ο τέως πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ. Το γραφείο του Μπλερ, σε συνεργασία με ομάδα διεθνών συμβούλων, έχει αναλάβει εδώ και ένα χρόνο την εκπόνηση μελέτης με την ονομασία «Οικονομική πρωτοβουλία για την Παλαιστίνη» (Iniative for the Palestinian Economy). Πρόκειται για προτάσεις που ταυτίζονται με το σχέδιο ανάπτυξης της παλαιστινιακής οικονομίας ύψους 4 δισ. δολαρίων που πρότεινε στο περσινό Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζων Κέρι.

Οι προτάσεις αυτές περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
1. Την κατασκευή 40.000 διαμερισμάτων. 2. Την εξαγωγή εμπορευμάτων της Λωρίδας της Γάζας προς Ισραήλ και Δυτική Όχθη. 3. Προώθηση τουριστικών πακέτων αράβων και ξένων τουριστών στην Παλαιστίνη. 4. Δημιουργία εργοστασίου τσιμέντου. 5. Ανάπτυξη του κερδοφόρου τομέα φυσικού αερίου της Γάζας.

Πρόκειται για «μπιζνες». στις οποίες ενδιαφέρονται να αναμειχθούν αμερικανικά, ευρωπαϊκά, ισραηλινά και ρωσικά μονοπώλια καθώς και τμήματα των αστικών τάξεων γειτονικών αραβικών χωρών. Να ένα μικρό παράδειγμα του πλέγματος των μονοπωλιακών συμφερόντων στην περιοχή: Ο μονοπωλιακός όμιλος, παλαιστινιακών συμφερόντων, «Consolidated Contractors Company» (εδρεύει στην Αθήνα), έχει αγοράσει το κοίτασμα του φυσικού αερίου στη θάλασσα της Γάζας μαζί με την «British Gas». Το σχετικό συμβόλαιο δίνει στην «Consolidated Contractors Company» το ποσοστό 30% των κερδών, ενώ στην «British Gas» δίνει 60% και στην Παλαιστινιακή Αρχή 10%. Το συμβόλαιο υπογράφτηκε το 1999, διαρκεί 25 χρόνια και δε φαίνεται να έχει ακυρωθεί. Για το παραπάνω σχέδιο, εκφράστηκαν κριτικές από τμήματα της αστικής τάξης της Παλαιστίνης και εμμέσως από την ΠΑ που διαθέτει δεσμούς και συμμαχικές σχέσεις με τις μοναρχίες του Κόλπου («Ριζοσπάστης», 31 Γενάρη 2014).

Η συνεχιζόμενη κατοχή, επομένως, παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, δε μπορεί να αναλύεται ξεχωριστά από την οικονομική πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή και χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψιν οι ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται άλλωστε και οι εξελίξεις της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» των προηγούμενων ετών, με την ανατροπή καθεστώτων σε μια σειρά χώρες της Μέσης Ανατολής και την πρόσφατη προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Συρίας.

Σημ: Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή είχε δώσει ο «Ριζοσπάστης» με το ειδικό ένθετο για το σχέδιο «Μεγάλη Μέση Ανατολή» (7/10/2012).

4. Η βαρβαρότητα της ισραηλινής κυβέρνησης απέναντι στους Παλαιστινίους της Γάζας εξυπηρετεί δύο επιπρόσθετους σκοπούς: Πρώτον, να σταθεροποιήσει μέσω της συσπείρωσης τους συσχετισμούς στην κυβέρνηση συνασπισμού του Νετανιάχου (αποτελείται από το κυβερνών κόμμα «Λικούντ», το ακροδεξιό «Γισραέλ Μπεϊτέϊνου» του Άβιγκντορ Λίμπερμαν, το φιλελεύθερο «Γές Ατίντ», το εθνικιστικό «Εβραϊκό Σπίτι» και το κεντρώο «Χατνουά» της Τζίπι Λίβνι). Πρόκειται για μια συμμαχία αστικών κομμάτων που εκφράζουν ισχυρότατα συμφέροντα της ισραηλινής αστικής τάξης η οποία επιθυμεί να συνεχιστούν και να επεκταθούν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε τομείς της ισραηλινής οικονομίας. Δεύτερον, η σφαγή στη Γάζα (η οποία παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «αυτοάμυνα» απέναντι στη Χαμάς) επιχειρεί και ως ένα σημαντικό σημείο το πετυχαίνει να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, τα λαϊκά-εργατικά στρώματα της χώρας από τα κοινωνικά προβλήματα της αντιλαϊκής πολιτικής Νετανιάχου.

Ετήσια έκθεση (Central Buraeu of Statistics) που δημοσιεύθηκε το 2013 έδειξε ότι περισσότεροι από 1.7 εκατομμύρια ισραηλινοί ζουνε κάτω απ' το όριο της φτώχειας, ποσοστό που αυξάνεται κατακόρυφα σε περιοχές αραβόφωνων ισραηλινών. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι το ποσοστό των οικογενειών που ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας παρουσίασε αύξηση 7% σε σχέση με πριν μια δεκαετία. Αυτά τα στοιχεία προστίθενται στην πιο πρόσφατη έρευνα (2014) του ΟΑΣΕ σύμφωνα με την οποία το ποσοστό φτώχειας στο Ισραήλ αγγίζει το 20,9%, είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιο του μέσου όρου των χωρών του ΟΑΣΕ (11,3%). Ταυτόχρονα, η ανεργία στη χώρα μεταξύ των ετών 2007-2013 παρουσίασε αύξηση κατά 8% («Jerusalem Post», 18/3/2014).

5. Η σφαγή στη Γάζα αναδεικνύει τη μέγιστη υποκρισία ΗΠΑ-ΕΕ, η προσπάθεια των οποίων να εξισώσουν θύμα και θύτη αποτελεί συμβολή στο έγκλημα που συντελείται. Οι προσχηματικές δηλώσεις περί «δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» αποτελούν ουσιαστικά το πράσινο φως για ένα ακόμη μακελειό ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Η πολιτική της ΕΕ και της ελληνικής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ περί «ίσων αποστάσεων» συνοδεύεται από αναβάθμιση των σχέσεων με το κράτος του Ισραήλ, με κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και ποικιλόμορφες πολιτικο-οικονομικές συνεργασίες. Η ΕΕ αποδεικνύει για άλλη μια φορά τον βαθιά αντιδραστικό, ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα, ως ένωση προώθησης μονοπωλιακών συμφερόντων. Είναι αυτή, η ίδια ΕΕ-συνένοχος σε εγκληματικούς πολέμους, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ σκορπά ψευδεπίγραφες αυταπάτες πως δήθεν μπορεί να «μετασχηματίστεί», να «αλλάξει».

Είναι, λοιπόν, αισχρό ψέμα ότι η ΕΕ έχει «σοβαρό έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής» (βλ. Ρ. Δούρου, «Έθνος», 20/2/2014), όπως ισχυρίζονται κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΕ έχει εξωτερική πολιτική: είναι η πολιτική που ταυτίζει το βιαστή με το θύμα του, που προωθεί απαράδεκτα ψηφίσματα περί ίσων αποστάσεων στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, που πρωτοστατεί μαζί με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στη Μέση Ανατολή.

Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ, των ΗΠΑ και των συμμάχων τους αντικατοπτρίζεται στα διαμελισμένα και απανθρακωμένα πτώματα των παιδιών της Γάζας. Η μυρωδιά του θανάτου και της καμμένης σάρκας που κυριαρχεί αυτές τις μέρες στους δρόμους της Γάζας – αυτός ειναι ο Ιμπεριαλισμός.

αναδημοσίευση από revol-now.blogspot.gr

 

Το 2ο τεύχος του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της ΛΑ.Σ. Β. Αιγαίου

Ενημερωτικό ΛΑ.Σ._τεύχος 2ο


Δείτε εδώ το 1ο τεύχος 

Επιστολη του Στρατή Κόρακα προς τον πρόεδρο του Περιφ. Συμβουλίου Β. Αιγαίου για απερίγραπτο έγκλημα γενοκτονίας σε βάρος του μαρτυρικού Παλαιστινιακού Λαού από το Ισραήλ

  
 Προς τον Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου Β. Αιγαίο

Μυτιλήνη, 25 Ιουλίου 2014,

Κύριε Πρόεδρε,

Αυτές τις τελευταίες 20 μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας ένα στυγερό, απερίγραπτο έγκλημα γενοκτονίας σε βάρος του μαρτυρικού Παλαιστινιακού Λαού από το Ισραήλ, που δεν ανέχεται  τη θέληση  του Λαού αυτού να έχει την δική του Πατρίδα και να απολαμβάνει τα κυριαρχικά του δικαιώματα στο έδαφος της.

Ζητούμε να συζητηθεί το θέμα προ ημερήσια διάταξης.
Να εκφράσουμε, ως Περιφ. Συμβούλιο, την αμέριστη συμπαράστασή μας προς τον αγωνιζόμενο ηρωικό Παλαιστινιακό Λαό, που αγωνίζεται όχι μονάχα για την κατάκτηση των δικαιωμάτων του αλλά γενικότερα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για λογαριασμό όλων των λαών του κόσμου. Να στηρίξουμε τον αγώνα του για ανεξάρτητο, βιώσιμο, κυρίαρχο κράτος στα σύνορα του 1967. Για διάλυση των ισραηλινών εποικισμών στο παλαιστινιακό έδαφος και γκρέμισμα του επαίσχυντου τείχους, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και επιστροφή των προσφύγων στον τόπο τους.

Θεωρούμε ότι,  δεν έχουμε το δικαίωμα να περιοριζόμαστε στο ρόλο του τεθλιμμένου, έστω, παρατηρητή  αλλά επιβάλλεται να καταδικάσουμε  όχι μόνο το Ισραήλ και την εγκληματική δολοφόνα πολιτική του, αλλά και αυτούς που το στηρίζουν και αυτή τη στιγμή που διαπράττει το έγκλημα, στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τις ΗΠΑ και την ΕΕ και μαζί και η χώρα μας.
Είναι φανερό ότι στο έγκλημα συνένοχοι είναι και αυτοί που διακηρύσσουν και σήμερα ακόμα, ότι καταδικάζουν τη βία  «από όπου κι αν προέρχεται», που τσουβαλιάζουν τα θύματα με τους θύτες, στηρίζοντας έτσι τους κατακτητές που σφαγιάζουν ένα λαό που αντιστέκεται στην κατοχή, αγωνίζεται με όλα τα μέσα –και με τα όπλα για να αποτινάξει το ζυγό. Αλήθεια τι έκαναν οι Έλληνες το 1821, 1940-1944 και σε άλλες στιγμές των απελευθερωτικών και κοινωνικών αγώνων τους;
Πρότείνουμε λοιπόν, το Π.Σ. να καταδικάσει απερίφραστα τη γενοκτονία και να απαιτήσει από την ελληνική κυβέρνηση να καταδικάσει την γενοκτόνα πολιτική του Ισραήλ και να διακόψει κάθε συνεργασία (στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική) μαζί του.
Να απαιτήσουμε άμεσο τερματισμό της εγκληματικής  ισραηλινής επιδρομής, να αποχωρήσουνόλες οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής από τη Γάζα και τη Δυτ. Όχθη. 
                                                                                                                                                                     Με τιμή
Στρατής Κόρακας,  Επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Β. Αιγαίου

Το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο καλεί όλο τον λαό της Λέσβου να σταθεί αλληλέγγυος σε οποιαδήποτε απειλή για διακοπή ρεύματος και νερού.



ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟΥ!

Μέσα στη λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων, την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των μισθών και την κατάργηση μιας σειράς επιδομάτων, την αύξηση τις ανεργίας, πολλές οικογένειες δυσκολεύονται και άλλες αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και της ΔΕΥΑΛ.
        Το νερό, όπως και το ρεύμα  είναι κοινωνικά αγαθά. Είναι αναγκαία για το σύνολο της κοινωνίας και δεν μπορεί να αποκλειστεί κανείς!
 Δεν είναι προϊόντα κερδοφορίας των Ιδιωτικών Επιχειρήσεων!
        Οι ιδιωτικοποιήσεις στις Δημόσιες επιχειρήσεις ένα πράγμα σημαίνουν! Περισσότερα βάρη στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας, προς όφελος των μονοπωλίων!
        Εκεί που η κερδοφορία θα χτυπάει το αυτονόητο δικαίωμα των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, για ΝΕΡΟ και ΡΕΥΜΑ, δεν θα επιτρέψουμε καμία διακοπή!

Διεκδικούμε:

- Να μην προχωρήσει η διακοπή της παροχής του νερού και του ρεύματος σε κανέναν άνεργο, χαμηλόμισθο, χαμηλοσυνταξιούχο, σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, σε καμία λαϊκή οικογένεια.
- Να μειωθεί το τιμολόγιο κατά 50% για τους άνεργους, τους περιστασιακά και μερικά απασχολούμενους, τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους.
- Όχι στα χαράτσια και στη φοροληστεία.
- Να καταργηθεί το τέλος επανασύνδεσης  για όσους καταναλωτές τους έγινε διακοπή λογαριασμού.
Το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο καλεί όλο τον λαό της Λέσβου, να σταθεί αλληλέγγυος σε οποιαδήποτε απειλή για διακοπή ρεύματος και νερού. Να δώσουμε μια μαζική ταξική απάντηση κόντρα στις ιδιωτικοποιήσεις και στην τρομοκρατία του κεφαλαίου!

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΧΙΟΣ: ΚΟΙΝΣΕΠ ΣΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΟΦΕΙΩΝ!!!

ΠΑΝΕ ΠΑΚΕΤΟ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΝΕΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΑΖΙ ΜΕ «ΧΙΑΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ»(ΣΥΡΙΖΑ), ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΚΟΙΝΣΕΠ ΣΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΟΦΕΙΩΝ!!!

Προφητικά σε πρόσφατη ανακοίνωσή μας κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου για  τα προβλήματα των βρεφονηπιακών σταθμών,   ειδικά ενόψει της λειτουργίας της νέας χρονιάς εξ αιτίας της πολιτικής της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία ακολουθώντας πιστά τη λογική της ΕΕ ότι δεν υπάρχουν πλέον δικαιώματα , αλλά οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αποτελούν κόστος, πρέπει να πληρώνουν για τα πάντα!
Η απερχόμενη δημοτική αρχή , ο απερχόμενος πρόεδρος του Νομικού προσώπου, επιβεβαιώνοντας  για πολλοστή φορά τη στοχοπροσήλωσή τους σε μια αντιλαϊκή και αντεργατική διαχείριση, ΜΑΖΙ με τη νέα δημοτική αρχή που αποδεικνύεται Πρόθυμη στο ίδιο μήκος αντιλαϊκής και αντεργατικής διαχείρισης για όσους είχαν ή έχουν αυταπάτες, ΜΑΖΙ με εκπροσώπους της «Χιακής  Συμπολιτείας» (ΣΥΡΙΖΑ- «αριστερή διαχείριση» για να μην ξεχνιόμαστε!!!) , σε συνάντησή τους,  προσανατολίστηκαν στη λειτουργία ΚΟΙΝΣΕΠ στους Βρεφονηπιακούς, καλώντας  ή κάνοντας συζητήσεις μάλιστα ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ με άνεργους που είχαν δραστηριοποιηθεί ως συμβασιούχοι στο χώρο των βρεφονηπιακών, δημιουργώντας εύλογες αντιδράσεις από άλλους άνεργους, που κι αυτοί υπήρξαν συμβασιούχοι σε άλλα χρονικά διαστήματα.
Είναι φυσικό, στο χορό να μπουν και οι υπάρχουσες ή υπό ίδρυση ΚΟΙΝΣΕΠ, οξύνοντας τα παζάρια εργατικής δύναμης, ρίχνοντας τις τιμές ανά εργαζόμενο, προς δόξα της καπιταλιστικής αγοράς ανθρώπινης σάρκας, ή του  «υγιούς ανταγωνισμού» όπως μας λένε οι απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας  δεξιοί, κεντρώοι και «αριστεροί».
Κερασάκι στην τούρτα οι δηλώσεις του προέδρου της ΔΗΚΕΧ, που με περίσσιο κυνισμό δήλωσε πως «οι περικοπές φέρνουν τροφεία…» μιας και οι λέξεις αγώνας, διεκδίκηση, απαίτηση για τα αυτονόητα, δεν έχουν θέση στον κόσμο του κεφαλαίου που υπηρετούν.
Αντί όλοι αυτοί-«μνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί»- να εστιάσουν την προσοχή τους στην έγκαιρη απαίτηση-διεκδίκηση προσλήψεων από την κυβέρνηση με κριτήρια ΑΣΕΠ που αξιοκρατικά θα μοιράζουν το ψωμί, έστω και συμβασιούχων, χωρίς ποτέ ως Λαϊκή Συσπείρωση να απεμπολούμε τη θέση για μόνιμο προσωπικό σε μόνιμες ανάγκες, αντί να διαχειριστούν το ΕΣΠΑ με τέτοιο τρόπο που να οδηγεί στις επαρκείς προσλήψεις αφού περιλαμβάνεται κι αυτό, αντί να σταματήσουν από τα τροφεία των γονιών να πληρώνουν άλλες δομές του νομικού προσώπου, αντί να μεταφερθούν από το δήμο τα αναλογούντα κονδύλια αντί να πηγαίνουν  στους γνωστούς εξωραϊσμούς, αντί να δουν στη ΔΗΚΕΧ το πλεόνασμα που προήλθε από λεφτά του ΕΣΠΑ κυρίως-να χρηματοδοτήσει τους βρεφονηπιακούς, έσπευσαν οι διαχειριστές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΣ τη Λαϊκή Συσπείρωση από τη συνάντηση, να ομονοήσουν στη χρήση του αντεργατικού εργαλείου των νέων ΜΚΟ κατά Ρακιτζή, των  ΚΟΙΝΣΕΠ, δείχνοντας τις στρατηγικού χαρακτήρα συγκλίσεις των παρατάξεων της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Σαν ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ επαναλαμβάνουμε :

  • Να μην προχωρήσει καμιά συζήτηση για ΚΟΙΝΣΕΠ, ιδιαίτερα πριν την ανάληψη καθηκόντων της νέας δημοτικής αρχής. Καμιά σύμβαση εκτός του αρμόδιου οργάνου που είναι το Δημοτικό Συμβούλιο, ασχέτως της δικής μας κάθετα αρνητικής θέσης στο θέμα των ΚΟΙΝΣΕΠ.
  • Αύξηση της χρηματοδότησης του Νομικού Προσώπου από το δήμο, με αναμόρφωση προϋπολογισμού και ιεράρχηση αναγκών, προκήρυξη θέσεων 11μηνης σύμβασης με προϋποθέσεις ΑΣΕΠ και κατοχυρωμένα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα έστω και τα υπάρχοντα κουτσουρεμένα, ώστε αξιοκρατικά και όχι επιλεκτικά να γίνουν οι προσλήψεις.
  • Να παρθούν αγωνιστικά  μέτρα-κινητοποιήσεις γονέων, εργαζομένων, μαζικών φορέων  κλπ, με κεντρική απαίτηση  να ενισχυθούν 100% με πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό όλες οι κοινωνικές δομές, οι οποίες πρέπει να είναι μόνιμες, με μόνιμους εργαζόμενους, να μην πληρώνει κανείς ωφελούμενος, δηλαδή να είναι δωρεάν και να αντιμετωπίζουν όλες τις ανάγκες που υπάρχουν για τον παιδικό πληθυσμό, τα ΑμΕΑ και τους ηλικιωμένους.
  • Κανένα παιδί να μη μείνει έξω από παιδικό σταθμό.
  • Πλήρη κάλυψη όλων των αναγκών σε υποδομές.
  • Να υπάρξουν μειώσεις των τροφείων με βάση τις απώλειες που έχουν υποστεί οι λαϊκές οικογένειες μέχρι την κατάργησή τους .
  • Καμιά οικονομική επιβάρυνση για  παιδιά ανέργων, πολύτεκνων και ΑμΕΑ.
  • Δημόσιους, δωρεάν, σύγχρονους, ασφαλείς βρεφονηπιακούς σταθμούς για όλα τα παιδιά.
  • Μονιμοποίηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις όλων των συμβασιούχων.
Τέλος η Λαϊκή Συσπείρωση δήμου Χίου, δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση, ότι γι αυτά αγωνίστηκε και θα αγωνιστεί, γι αυτά καλεί το λαό μας να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, να βγάλει επιτέλους σωστά συμπεράσματα, να ακολουθήσει το δρόμο του αγώνα.

 ΧΙΟΣ 29/7/2014

Κυριακή, Ιουλίου 20, 2014

Διαβάστε το 1ο τεύχος του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της ΛΑ.Σ. Β. Αιγαίου

Διαβάστε το ΕΔΩ
Φίλες και φίλοι,

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να πραγματοποιήσουμε την έκδοση του 1ου τεύχους του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της Λαϊκής Συσπείρωσης Β. Αιγαίου και Δήμου Χίου, των ψηφοδελτίων του ΚΚΕ που συσπείρωσαν φίλους και συναγωνιστές στον κοινό αγώνα για το σήμερα μια ισχυρής λαϊκής αντιπολίτευσης, αλλά και για το ελπιδοφόρο αύριο της αντεπίθεσης του λαού, για την ανατροπή της σημερινής βαρβαρότητας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. 

  Η Συντακτική Επιτροπή του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της ΛΑ.Σ. σας ευχαριστεί για το ενδιαφέρον που δείχνετε σ΄ αυτήν την προσπάθειά μας. Αν νομίζετε ότι η προσπάθειά μας  αξίζει, προωθήστε το  Δελτίο μας σε φίλους και γνωστούς σας.  
 Σε καιρούς χαλεπούς, όπως αυτούς που ζούμε, το κόστος κυκλοφορίας ενός τέτοιου εντύπου, θα ήταν δυσβάστακτο και αναπόφευκτα θα ματαιωνόταν όλη μας η προσπάθεια, πριν καν αρχίσει.
 Έτσι, σήμερα, μετά από μπόλικο μεράκι και κόπο ορισμένων συντρόφων και συναγωνιστών και χωρίς κανένα προσωπικό τους όφελος, παρουσιάζουμε το εγχείρημά μας σε ηλεκτρονική μορφή.     
   
Ευχαριστούμε πολύ και προσβλέπουμε στη συνεργασία σας
Η Συντακτική Επιτροπή του Ενημερωτικού Δελτίου

Μπορείτε να το διαβάσετε από ΕΔΩ 

Λήμνος: Πικετοφορία συμπαράστασης στον Παλαιστινιακό λαό

Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου, στη Μύρινα της Λήμνου, πικετοφορία συμπαράστασης στο λαό της Παλαιστίνης. 

Στο ξεκίνημα της πικετοφορίας μίλησε ο Γραμματέας της Τομεακής Επιτροπής Λήμνου του ΚΚΕ, Βαγγέλης Αγάς, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε:
«Το ΚΚΕ, με πάνω από 50 άλλα Κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο, βρισκόμαστε σε κινητοποιήσεις για να καταδικάσουμε τη νέα σφαγή του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. Αυτή η σφαγή πρέπει να σταματήσει. Μπορεί να σταματήσει με τη μαζική καταδίκη και κινητοποίηση των εργαζομένων. Καταγγέλλουμε τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί χωρίς τη δική τους στρατιωτική, οικονομική και πολιτική υποστήριξη δε θα είχαμε αυτά τα εγκλήματα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.
Γι' αυτό, καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να ακυρώσει όλες τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με το Ισραήλ. Απαιτούμε την άμεση αποχώρηση του στρατού του Ισραήλ από τα εδάφη της Παλαιστίνης - Να σταματήσουν οι εποικισμοί - Να γυρίσουν οι πρόσφυγες στις εστίες τους - Να υπάρξει Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ».
Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ πραγματοποίησαν την πικετοφορία στην αγορά και τους παραλιακούς δρόμους της Μύρινας, φωνάζοντας αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα. Παράλληλα, διακίνησαν σε κατοίκους της Μύρινας και τουρίστες τη σχετική ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Τρίτη, Ιουλίου 15, 2014

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ, ο Δημοσιογράφος, ο Συγγραφέας, ο Κριτικός

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ, ο Δημοσιογράφος, ο Συγγραφέας, ο Κριτικός
www.koinotopia.gr_Vasilis_Rafilidis_5.jpg

Μικρό Βιογραφικό

          Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1934 στα Σέρβια του νομού Κοζάνης. Ο πατέρας του (Ανάργυρος) ήταν φιλόλογος και η μητέρα του (Ελένη) δασκάλα. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1959 αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου στην ταινία «Μικρές Αφροδίτης» αλλά και του Ροβήρου Μανθούλη. Το 1962 γύρισε δύο ταινίες τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ), το Βυζαντινό μνημόσυνο και το Οι γουναράδες της Καστοριάς και η τέχνη τους. Ο ίδιος στη συνέχεια αδιαφόρησε και αποσύρθει από το σκηνοθετικό επάγγελμα είχε δε δηλώσει ότι θα αισθανόταν πολύ άβολα αν έπεφτε πάνω σε κάποια από τις ταινίες του. Το 1963 άρχισε να εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου αρχικά την Επιθεώρηση Τέχνης και αργότερα στην Δημοκρατική Αλλαγή. Το 1964-65 βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον Μιχάλη Ράπτη. Ήταν στην ομάδα που εξέδωσε το περιοδικό Ελληνικός Κινηματογράφος το 1966 το οποίο έκλεισε η Χούντα για να το επανεκδώσει το 1968 με τον τίτλο Σύγχρονος Κινηματογράφος, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.

        Από τη μεταπολίτευση και ύστερα εργάστηκε σαν κινηματογραφικός κριτικός, σχολιογράφος και ρεπόρτερ αλλά και επιφυλλιδογράφος σε διάφορα έντυπα όπως: Βήμα (1974-1983), Έθνος (1983-1998) και στην Ελευθεροτυπία (1998 ως το θάνατό του το 2000). Το τελευταίο διάστημα της ζωής του ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων αφήνοντας πίσω του ένα ογκώδες και πολύ ενδιαφέρον συγγραφικό έργο.
        Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, αλλά πάνω απ’ όλα ένας σπουδαίος άνθρωπος με βάθος σκέψης, που δε δίσταζε να κατονομάσει τα πράγματα, ένας ιδεολόγος της αριστεράς, αλλά της ανοιχτής αριστεράς που μπορεί να δει το μέλλον και να προσαρμοστεί στο παρόν, όχι της αριστεράς που φέρει παρωπίδες, έφυγε από τη ζωή το 2000 χτυπημένος από τον καρκίνο. Η έλλειψη μιας τέτοιας φωνής στις μέρες μας είναι χωρίς άλλο εμφανέστατη.
www.koinotopia.gr_Vasilis_Rafilidis_Alexis_Damianos.jpg
Βασίλης Ραφαηλίδης και Αλέξης Δαμιανός
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης αυτοβιογραφούμενος

(Μια μέθοδος άνευ διδασκάλου για να γίνεις κριτικός)


        Έγινα κριτικός κινηματογράφου μάλλον κατά λάθος. Εν πάση περιπτώσει, δε διάλεξα εγώ αυτό το επάγγελμα, το οποίο είναι ένα απ’ τα πολλά που έκανα στη ζωή μου και στο οποίο δυστυχώς κόλλησα για τα καλά.
        Το 1964, που είδα την πρώτη μου ταινία, ήμουν ήδη αρκετά μεγάλος: 12 χρονών. Μέχρι τότε, έβλεπα τον πόλεμο και την δυστυχία εκ του φυσικού και όχι επί της οθόνης. Και ξαφνικά, ο κινηματογράφος μου αποκάλυψε έναν άλλο κόσμο: όμορφο, τακτοποιημένο και μεγαλειώδη. Ήταν το σωστό αντίδοτο στη φτώχεια και στη δυστυχία ενός ήδη πολύ ταλαιπωρημένου παιδιού. Που ζούσε στην επαρχία, στην Καστοριά, και έτυχε να ‘ναι γιος «αριστερών» και ανελέητα κυνηγημένων δημοσίων υπαλλήλων: Ο φιλόλογος πατέρας μου και η δασκάλα μάνα μου δεν κατάφεραν σχεδόν ποτέ να ταΐσουν σωστά τα τρία τους παιδιά· διότι, βέβαια, δύσκολα δουλεύει κανείς για τα παιδιά του όταν είναι στις φυλακές και τις εξορίες ή, λίγο νωρίτερα, στον ΕΛΑΣ. Χρωστώ ευγνωμοσύνη στους γονείς μου για τούτη την, για λόγους ιδεολογικούς, πείνα. Μου ‘μαθε να νοιάζομαι για την πείνα των άλλων και να την συναρτώ από κάποιες ιδέες.

        Ωστόσο, μεγαλώνοντας, κάτι έπρεπε να βρω να κάνω για να φάω. Σκέφτηκα να γίνω γιατρός για να λύσω το πρόβλημά μου, αλλά πολύ σύντομα απελπίστηκα κι εγκατέλειψα το σχέδιο. Το 1958, σε ηλικία 24 ετών, το είχα πάρει απόφαση πως θα ‘μενα ή, μάλλον, πως θα κατέληγα γουνεργάτης, αφού ήξερα κάπως τη δουλειά της γούνας. Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα ν’ αξιοποιήσω τη λιγάκι παρανοϊκή αγάπη μου για τον κινηματογράφο. Είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα, που λένε, και τούτος ο αέρας ίσως να υπάρχει ακόμα εντός της κρανιακής μου κάψας.
        Λοιπόν, σπούδασα (τρόπος του λέγειν) σε μια ιδιωτική σχολή κινηματογράφου, με την πρόθεση να γίνω σκηνοθέτης, κι έμαθα γαλλικά άνευ διδασκάλου (δεν υπήρχε φράγκο για δάσκαλο), με μοναδικό σκοπό να μελετήσω γαλλικά κινηματογραφικά κείμενα, μια και δε μπορούσα να βρω ελληνικά. Ο μοναδικός σοβαρός δάσκαλος στον κινηματογράφο, από το 1953 μέχρι το 1960, οπότε σταμάτησε να γράφει κινηματογραφική κριτική, ήταν ο Μάριος Πλωρίτης. Πολλά χρόνια αργότερα, ήταν για, μένα απροσδόκητη χαρά να συναντήσω τον σπουδαίο δάσκαλο της νιότης μου, ως συνάδελφος πια στην εφημερίδα όπου δουλεύουμε σήμερα και οι δύο.

        Χρωστάω πάρα πολλά στον Μάριο Πλωρίτη – τόσα, όσα και σ’ έναν άλλο καλό μου δάσκαλο, τον Χρίστο Βλαχιώτη. Απ’ αυτόν έμαθα πως η γνώση «για να…» (για να γίνεις αυτό ή το άλλο, για να πετύχεις ετούτο ή εκείνο) είναι καθαρός παραλογισμός όταν δεν είναι σκέτος αριβισμός: η γνώση είναι υπόθεση υπαρξιακή, που σε βοηθάει να ζεις.
        Έτσι εγκατέλειψα για πολλοστή φορά τα σχέδιά μου: δε μάθαινα πια κινηματογράφο για να γίνω σκηνοθέτης, αλλά γιατί έτσι μου άρεσε. Ονειρευόμουν για τον εαυτό μου ένα τρελό επάγγελμα, άγνωστο και καινούργιο, τουλάχιστον στην Ελλάδα: αυτό του επαγγελματία… αναγνώστη! Και χρησιμοποίησα τον κινηματογράφο ως σημείο αναφοράς των πάντων Έτσι γλίτωσα εγκαίρως από την αποβλακωτική κινηματογραφοφιλία, όχι όμως κι απ’ τον κινηματογραφικό επαγγελματισμό, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει, αλλά μόνο σε μια και μοναδική περίπτωση: αν κέρδιζα το λαχείο, ώστε να λύσω μια και καλή το φοβερό και το τρομερό βιοποριστικό πρόβλημα· πράγμα που δε συνέβη, δυστυχώς, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ωστόσο, συνεχίζω να πιστεύω αφελώς στο νόμο των πιθανοτήτων και να θεωρώ την ανάγκη για βιοπορισμό ως τη μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να βρει έναν άνθρωπο.
        Λοιπόν, δούλεψα για βιοπορισμό στον κινηματογράφο κάπου τέσσερα χρόνια εδώ και στο Αλγέρι, όπου βρέθηκα το 1964, κυνηγώντας περιπέτειες και μεροκάματο. Στο Αλγέρι γνώρισα τον τρίτο σπουδαίο μου δάσκαλο, τον Μιχάλι Ράπτη (Μισέλ Πάμπλο). Είναι αυτός που μου ‘μαθε την αξία του ζην επικινδύνως και του αγωνίζεσθαι ακατάπαυστα, μπας κι αλλάξει κάτι σε τούτο τον κόσμο που βαδίζει σαν τον κάβουρα πάνω στην ανθρακιά. 
        Στο Αλγέρι, βρέθηκα ξαφνικά με τρία επαγγέλματα: του κινηματογραφιστή, του δημοσιογράφου και του κριτικού. Επιστρέφοντας διαπίστωσα πω τρία επαγγέλματα είναι πολλά για έναν ουσιαστικά ανεπάγγελτο, και κράτησα, και κράτησα μόνο το τρίτο: έγινα επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός κατά το τέλος του 1965. Όμως, ήμουν ήδη ερασιτέχνης κινηματογραφικός κριτικός από το 1963. Και να πως προάχθηκα κατά λάθος από φανατικός κινηματογραφόφιλος σε ερασιτέχνη κριτικό: το 1963, μια ομάδα κινηματογραφιστών, που ανήκαμε όλοι στην ΕΔΑ, βρεθήκαμε στο πολύ έγκυρο και σοβαρό περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης». Μας πήραν εκεί για να οργανώσουμε τον τομέα «κινηματογράφος». Όμως ενώ όλοι μας μιλούσαμε για κινηματογράφο, κανείς δεν ήθελε να γράψει για κινηματογράφο. Με τα πολλά, και ύστερα από μια αποφασιστική επέμβαση του Δημήτρη Δεσποτίδη και του Κ. Πορύρη (και οι δυο πεθαμένοι σήμερα), κατάφεραν να πείσουν εμένα. Κι έτσι έγραψα κατ’ ανάθεσιν το πρώτο μου κινηματογραφικό κείμενο: ήταν μια μελέτη για τη Δίκη του Όρσον Γουέλς (Orson Welles). Ο Δεσποτίδης πήρε υπέρ το δέον στα σοβαρά εκείνο το κείμενό μου και με βάφτισε κριτικό. Το… παρατσούκλι μου έμεινε…

        Το 1965, λοιπόν, κι ενώ είχα επιστρέψει από το Αλγέρι με την προοπτική να ξαναφύγω σύντομα προς άγνωστον κατεύθηνσιν, ζήτησα δουλειά, με τα διαπιστευτήρια της «Επιθεώρησης Τέχνης» στην απογευματινή εφημερίδα της ΕΔΑ «Δημοκρατική Αλλαγή». Μου την έδωσαν αμέσως. Κι έτσι έγινα επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός. Μέχρι την απριλιάτικη συμφορά του 1967, όταν έκλεισε η εφημερίδα, κρατούσα σ’ αυτήν την στήλη της κινηματογραφικής κριτικής, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.
        Τα πηγαίναμε θαυμάσια σ’ αυτήν την εφημερίδα, μέχρι που εμφανίστηκαν οι πρώτες ιδεολογικές δυσκολίες: άρχισαν οι έντονες επιπλήξεις για ιδεολογικές παρακλήσεις, που σίγουρα υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Χωρίς την επέμβαση της Έλλης Παππά, που καταλάβαινε πως οι παρακλήσεις δεν ήταν δα και προς καταστροφή του κόμματος, κατά πάσα πιθανότητα θα εγκατέλειπα και αυτό το επάγγελμα που το βρήκα καθυστερημένα ή, μάλλον, που με βρήκε εκείνο με τη μεσολάβηση του Δεσποτίδη.

        Το 1966, παρέα με τον Αλέξη γρίβα και με συνεργάτες που όλοι τους είχαν σχέση με τη «Δημοκρατική Αλλαγή», εκδώσαμε το περιοδικό «Ελληνικός Κινηματογράφος». Το τεύχος 6, επιτέλους σωστά τυπωμένο απ’ το Θεμέλιο, που είχε αναλάβει την έκδοσή του, χάρις στην επιμονή του καλού φίλου και φανατικού κινηματογραφόφιλου Μίμη Δεσποτίδη, μπλοκαρίστηκε στο βιβλιοδετείο από τη χούντα και πολτοποιήθηκε μαζί με τα όνειρά μας.
        Το 1968, μετά την αποφυλάκισή μου, βάζουμε μπροστά με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο το περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», που ήταν η συνέχεια του προηγούμενου με άλλον τίτλο, δια του φόβου των Ιουδαίων. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1969…

        Τώρα ξέρετε πως γίνεται κανείς κινηματογραφικός κριτικός: από σύμπτωση, όπως όλα σε τούτο τον συμπτωματικό τόπο, όπου έτυχε να ζούμε εντελώς συμπτωματικά.

Βασίλης Ραφαηλίδης, από τον πρόλογο στο «Λεξικό ταινιών», Α’ τόμος, εκδόσεις Αιγόκερως, Αθήνα 1982. Αναδημοσιεύεται στο «Βασίλης Ραφαηλίδης» εκδόσεις Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου - Αιγόκερως, Αθήνα 2000

 www.koinotopia.gr_Vasilis_Rafilidis.JPG www.koinotopia.gr_Vasilis_Rafilidis_2.JPG www.koinotopia.gr_Vasilis_Rafilidis_3.JPG
Βιβλία του Βασίλη Ραφαηλίδη


































Η μυθική ιστορία των Εβραίων


Video με τον Βασίλη Ραφαηλίδη (επιλογή)
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης “Ο ρόλος και η χρήση της μουσικής στην τέχνη του κινηματογράφου: Κλικ εδώ
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στην εκπομπή Κίτρινος Τύπος του Μ. Τριανταφυλλόπουλου: Κλικ εδώ

αναδημοσίευση από koinotopia.gr