Δευτέρα, Αυγούστου 18, 2014

Αφιέρωμα στον Μάνο Κατράκη στις 1, 2 και 3 Σεπτέμβρη. «Στο μπόι του παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη»

«Στο μπόι του παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη»
Αφιέρωμα στον Μάνο Κατράκη στις 1, 2 και 3 Σεπτέμβρη
«Η ζωή άρχισε από τότε που μπήκα στο Κόμμα μου». «Διάλεξα να είμαι κομμουνιστής. Αισθάνομαι υπερηφάνεια για το Κόμμα, για τις εκατοντάδες χιλιάδες τους συντρόφους, που αποτελούν τον κορμό του μεγάλου δέντρου του μέλλοντος. Από αυτό αντλούμε όλη τη δύναμη για την τελική δικαίωση των αγώνων και θυσιών του λαού μας. Από τη ζωοδότρα πηγή αυτού του λαού παίρνουμε εμείς οι καλλιτέχνες το υλικό, που το κάνουμε λόγο, εικόνα, ποίηση, μουσική, θέατρο και ό,τι άλλο βοηθά στην καλυτέρευση του νου και της ψυχής».

 
Τα παραπάνω λόγια του Μάνου Κατράκη, του πολυδιάστατου ανθρώπου, κομμουνιστή καλλιτέχνη, αποτελούν έναν οδηγό όταν «στους καιρούς των αποφάσεων και η Τέχνη πρέπει να αποφασίσει».
Το Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» έχει σαφή προσανατολισμό στην προβολή του έργου των νέων δημιουργών που στέκονται απέναντι στην εμπορευματοποίηση της Τέχνης, απέναντι στις προσπάθειες η Τέχνη να χρησιμοποιηθεί ενάντια στο λαό αντί να συναντήσει τις ανησυχίες του, να εκφράσει τους αγώνες του. Στο πλαίσιο αυτό, στις 1, 2 και 3 Σεπτέμβρη η ΚΝΕ πραγματοποιεί, λίγες μέρες πριν το κεντρικό τριήμερο Φεστιβάλ, εκδηλώσεις αφιερωμένες στο μεγάλο κομμουνιστή καλλιτέχνη Μάνο Κατράκη, με αφορμή τα 30 χρόνια από το θάνατό του. Οι εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν στο «Σύγχρονο Θέατρο» στο Γκάζι.

Ο Μάνος Κατράκης στήριξε το Φεστιβάλ στα πρώτα του βήματα, συμμετέχοντας και παρουσιάζοντας έργα μεγάλων δημιουργών. Πιστεύοντας πάντα πως η Τέχνη δεν υπάρχει από προσωπική ανάγκη για έκφραση, αλλά ως σπουδαίο κοινωνικό λειτούργημα που εξυπηρετεί την ανάπτυξη της κοινωνίας, έστρεψε την τέχνη του και τον εαυτό του στην εξυπηρέτηση υψηλών στόχων, σκοπών και προοπτικών.
Οι νέοι του σήμερα που δεν είδαν τον μεγάλο καλλιτέχνη να απαγγέλλει στη σκηνή του Φεστιβάλ, θα έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν με την παρακαταθήκη του έργου του, μέσα από τις εκδηλώσεις που διοργανώνει αρχές Σεπτέμβρη η ΚΝΕ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή». Παρουσιάζοντας θεατρικές ομάδες νέων καλλιτεχνών που το έργο τους δε βολεύεται στα γρανάζια του συστήματος, προβληματίζονται, σχολιάζουν και θίγουν θέματα από την επικαιρότητα, από τις συνέπειες της κρίσης στη ζωή τους, εμπνέονται από τη δύναμη του ανθρώπου που όταν την κατανοεί και παλεύει συλλογικά μπορεί να γυρίσει τον τροχό της Ιστορίας.

Το πρόγραμμα των παραστάσεων έχει ως εξής:

Δευτέρα 1 Σεπτέμβρη: 7 μ.μ. «Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει», του Λουίς Σεπούλβεδα, ομάδα «ΕΝΑΕΡΙΤΕΣ». 9 μ.μ. «Μήδειας μπούρκα», του Αντρέα Φλουράκη, Θεατρική Ομάδα «Οι Μέρες Πριν Ερθεις».

Τρίτη 2 Σεπτέμβρη: 7 μ.μ. «Ζωή μου ο Matthew», ομάδα «KQINO-A». 8.30 μ.μ. «5½ ιστορίες για την κρίση», ομάδα «ΑΝΤΙΧΕΙΡΑΣ».

Τετάρτη 3 Σεπτέμβρη: 7 μ.μ. «Σαν Αϋλο Πετούμενο», της Γιώτας Φωτιάδου - Μπαλαφούτη, Ερευνητική και Καλλιτεχνική Ομάδα Δρυός Τόποι - Αννας Λάζου. 8.30 μ.μ. «Αγγέλα», του Γιώργου Σεβαστίκογλου, Θεατρική Ομάδα της ΚΝΕ.

 

Η συζήτηση για τη «μεταπολίτευση» και τη «νέα Ελλάδα»

Είναι λογικό η αστική τάξη σε κρίσιμες καμπές της ιστορίας της να κάνει τους απολογισμούς της. Ετσι, λοιπόν, με αφορμή τα 40 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας (24 Ιούλη 1974 - 24 Ιούλη 2014) επιδιώκει να κάνει το δικό της απολογισμό της 40χρονης πορείας της σε συνθήκες διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος. Δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλάνε για «τέλος της μεταπολίτευσης» και για την ανάγκη «νέας μεταπολίτευσης». Ολοι δέχονται ότι η λεγόμενη μεταπολίτευση έλυσε το ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης τα τελευταία 40 χρόνια, όμως συμπληρώνουν ότι συνοδεύτηκε από ορισμένες στρεβλώσεις και κακοδαιμονίες, οι οποίες λίγο - πολύ παρουσιάζονται ως οι αιτίες για την οικονομική κρίση ή για τις δυσκολίες της ανάκαμψης. Γράφει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς σε άρθρο του στην «Καθημερινή» στις 20/7/2014:
«Τη θέση της ανάπτυξης πήρε ο κρατισμός. Τη θέση της αξιοκρατίας, η κυριαρχία των κομματικών "ημετέρων". Των πάσης φύσεως "ημετέρων". Η ευημερία περνούσε μέσα από κλειστά κυκλώματα και κλειστά επαγγέλματα και όλα αυτά μαζί έφεραν τη γιγάντωση της γραφειοκρατίας, την παράλυση των επενδύσεων, περισσότερο κρατισμό, περισσότερα ελλείμματα και συνεχή συσσώρευση χρέους. Η ελληνική οικονομία έχασε την εξωστρέφειά της. Η ανταγωνιστικότητά της υποχωρούσε ασταμάτητα. Δεν παρήγε πλούτο, παρήγε εισόδημα από δανεικά που υπονόμευαν το μέλλον των παιδιών της. Οι ρίζες του δημοκρατικού πολιτεύματος που θεμελίωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 αποδείχθηκαν πράγματι πολύ ισχυρές. Και η μεγάλη ευρωπαϊκή επιλογή του, σωτήρια για τη χώρα. Αλλά τις επόμενες δεκαετίες η Ελλάδα δεν κατάφερε να ξεμπλέξει από τις στρεβλώσεις που άφησε πάνω της το "δίδυμο καρκίνωμα" του λαϊκισμού και του κρατισμού. Ωσπου ξέσπασε η κρίση. Που τη βιώσαμε στην αρχή ως κρίση ελλειμμάτων. Που μετεξελίχθηκε σε κρίση χρέους. Και που τελικά απέδειξε ότι από πλευράς ανταγωνιστικότητας ήμασταν πια τελείως γυμνοί».
Είναι προφανής προσπάθεια συγκάλυψης των αιτιών της κρίσης, που βεβαίως δεν βρίσκονται σε όσα αναφέρει ο πρωθυπουργός, αλλά στην ίδια τη λειτουργία του καπιταλισμού, στην αναρχία στην παραγωγή, στον ανταγωνισμό, στην παραγωγή με κριτήριο το κέρδος και όχι τις λαϊκές ανάγκες κλπ. Απόδειξη γι' αυτό είναι ότι καμιά καπιταλιστική οικονομία, όποια διαχείριση και αν εφαρμόζει, δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση. Το άρθρο επιχειρεί κριτική στην αστική διαχείριση των προηγούμενων δεκαετιών.
Αυτό που δεν λέει ο πρωθυπουργός και όλοι οι επικριτές της αστικής διαχείρισης των δεκαετιών του 1980-1990 είναι εάν αυτή εξυπηρετούσε ή όχι τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής. Αν δηλαδή ο λεγόμενος κρατισμός, δηλαδή η πιο άμεση κρατική παρέμβαση σε μια σειρά τομείς της οικονομίας εξυπηρέτησε σε συγκεκριμένη φάση τη στήριξη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Αν επίσης ο λεγόμενος λαϊκισμός, δηλαδή η διαμόρφωση ενός πλέγματος μέτρων ενσωμάτωσης ευρύτερων εργατικών λαϊκών στρωμάτων στους στόχους της καπιταλιστικής ανάπτυξης, σε συνθήκες προσαρμογής στην ΕΟΚ και την ΕΕ, δεν λειτούργησε ως το καρότο, ώστε το εργατικό - λαϊκό κίνημα να μην αντιταχθεί σε αυτή την πολιτική διαχείρισης.
Η κριτική που ασκείται στις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις από την σκοπιά του κεφαλαίου είναι προσχηματική. Δεν αμφισβητείται η αντιλαϊκή πολιτική τους, η προσήλωσή τους στους στόχους του κεφαλαίου αμφισβητείται, η ταχύτητα υλοποίησης αναγκαίων αναπροσαρμογών και αναδιαρθρώσεων από τη στιγμή που χρειαζόταν μεταβολή του μείγματος διαχείρισης στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης αγορών κλπ. Αμφισβητείται ο μη εκσυγχρονισμός των μηχανισμών και διαδικασιών χειραγώγησης και ενσωμάτωσης ευρύτερων εργατικών λαϊκών στρωμάτων.

Ποια είναι η αλήθεια για την αστική διαχείριση των δεκαετιών 1980 και 1990;

Η μεταπολιτευτική καπιταλιστική ανάπτυξη συνδυάστηκε με την εφαρμογή μέτρων εκσυγχρονισμού και ορισμένων «παραχωρήσεων» δικαιωμάτων και κατακτήσεων προς την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα κάτω και από την ανάπτυξη των εργατικών, λαϊκών αγώνων, σε διαφορετικό διεθνή συσχετισμό δυνάμεων αφού υπήρχε το σοσιαλιστικό σύστημα. «Παραχωρήσεις» και εκσυγχρονισμοί, που στην Ελλάδα εφαρμόστηκαν πιο καθυστερημένα σε σχέση με άλλα καπιταλιστικά κράτη της Ευρώπης. Ετσι, για παράδειγμα, στη δεκαετία του '80 οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, με σύνθημα το λεγόμενο κοινωνικό μισθό, έδωσαν κρατικές παροχές σε κοινωνικούς τομείς, όπως ο τομέας της Πρόνοιας, π.χ. κρατικοί παιδικοί σταθμοί, αλλά και της Υγείας (τότε έγινε το ΕΣΥ), αλλά και στους συνταξιούχους με τα ΚΑΠΗ κλπ. Ο κίνδυνος μαζικής αύξησης της ανεργίας λόγω επιχειρήσεων που ήταν έτοιμες να κλείσουν, λόγω διεθνούς ανταγωνισμού και κρίσης (προβληματικές), λύθηκε προσωρινά με την «κρατικοποίησή» τους, μέτρο που στην πραγματικότητα ενίσχυε το κεφάλαιο, αφού τα τεράστια χρέη αυτών των επιχειρήσεων αποτέλεσαν το τίμημα του κράτους προς τους ιδιοκτήτες τους. Τα χρέη πληρώθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό, βασικά δηλαδή από τη φορολογία του λαού. Δόθηκαν λεφτά από κονδύλια της ΕΕ σε αγρότες, καταστρέφοντας όμως τμήματα της παραδοσιακής αγροτικής παραγωγής. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια βεβαίως η σοσιαλδημοκρατία πέρασε στην πολιτική των περικοπών και στην εφαρμογή των πρώτων αντεργατικών αναδιαρθρώσεων. Στην Ελλάδα οι πρώτες αναδιαρθρώσεις άρχισαν να εφαρμόζονται από το 1985, περίοδος που στην ΕΟΚ αποφασίστηκε η «Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη», προκειμένου να μπουν τα θεμέλια της «Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς», που ήταν ο προπομπός της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Τότε το ΠΑΣΟΚ άρχισε να νομοθετεί για τη μερική απασχόληση, να εφαρμόζει πολιτική «σταθεροποίησης της οικονομίας» και με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου απαγορεύτηκαν οι αυξήσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα κ.ά.
Ηταν επίσης η περίοδος που παραδοσιακοί κλάδοι της οικονομίας μαράζωσαν, όπως τα αμαξώματα, η ναυπηγική βιομηχανία, η κλωστοϋφαντουργία, ο ιματισμός, το δέρμα κ.ά. και αναπτύσσονταν γοργά οι τομείς Ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, πληροφορικής, που μπορούσαν να λειτουργούν και με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Ολα αυτά συνεχίστηκαν πιο έντονα στη δεκαετία του '90 και του 2000, σε συνδυασμό με την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας και του βαθμού εκμετάλλευσης, ενώ η ΕΕ αποφάσιζε ακόμη πιο εντατικά νέες αντεργατικές αναδιαρθρώσεις με τη «Στρατηγική της Λισαβόνας».
Ολο αυτό το διάστημα βεβαίως οι μονοπωλιακοί όμιλοι επιδοτούνταν, με τους επενδυτικούς νόμους, με άφθονο κρατικό χρήμα. Να θυμίσουμε επιδοτήσεις για μεταφορά επιχειρήσεων στα Βαλκάνια μέχρι και 60% ή τις επιδοτήσεις για μεγάλες υποδομές, όπως αεροδρόμια, Γέφυρα Ρίου, Αττική Οδός κ.ά.
Αυτή είναι ολόκληρη η πραγματική αλήθεια. Που δείχνει επίσης ότι τα ελλείμματα και τα χρέη δημιουργήθηκαν από την ενίσχυση του κεφαλαίου και όχι εξαιτίας των προσωρινών, όπως άλλωστε αποδείχθηκε, «παραχωρήσεων» και κατακτήσεων των εργαζομένων.

Ποια η «τομή» που επιχειρούν;

Ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο «Βήμα» τον Ιούνη, για τη «μεταπολίτευση», αναφέρει και τα εξής:
«Η "Νέα Ελλάδα" είναι αυτό που θέλουμε να φτιάξουμε για τη χώρα μας. Στη θέση εκείνου που χρεοκόπησε και μας οδήγησε στην κρίση... Είναι όραμα ελπίδας! Συνθέτει για το μέλλον, αλλά ξεκολλάει από το παρελθόν. Ολοι πρέπει να αλλάξουμε. Ολοι πρέπει να αφήσουμε το "παλιό" πίσω μας. Αφορά τη χώρα και το μέλλον της! Και πάντα στα στέρεα θεμέλια βασικών αρχών Πατρίδας και Δημοκρατίας! Και με όραμα μιαν αληθινά ευρωπαϊκή Ελλάδα: Της ανταγωνιστικότητας, της εξωστρέφειας του κεφαλαίου και της ευημερίας. Αυτή είναι η "Νέα Ελλάδα". Τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο...».
Η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, στο πλαίσιο της διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου, ήταν προαποφασισμένη στα πλαίσια της ΕΕ από την περίοδο της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της «Λευκής Βίβλου». Αλλο αν καθυστέρησε για μια σειρά λόγους που έχουν να κάνουν και με τη δράση του εργατικού κινήματος να εφαρμοστεί στο σύνολό της στην Ελλάδα. Σε άλλα κράτη της ΕΕ έχει εφαρμοστεί προ πολλού. Για παράδειγμα, τα μεγάλα πακέτα αναδιαρθρώσεων, στη δεκαετία του 2000, με τη «Στρατηγική της Λισαβόνας», στη Γερμανία εφαρμόστηκαν από το 2004 και μετά.
Ολο το αντεργατικό αντιλαϊκό πλαίσιο, της μείωσης μισθών και συντάξεων, της ολοένα αυξανόμενης ευέλικτης δουλειάς, της αφαίρεσης κρατικών παροχών σε Υγεία - Πρόνοια, των αντιδραστικών αλλαγών στην εκπαίδευση, της φοροληστείας του λαού, των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης αγορών, των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, των νέων επενδυτικών νόμων που ενισχύουν τους επιχειρηματικούς ομίλους, ήρθε για να μείνει, γιατί εκφράζει τις σύγχρονες ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οποιες διαφοροποιήσεις πραγματοποιηθούν στο μείγμα διαχείρισης δεν μπορούν να αμφισβητήσουν συνολικά αυτό το πλαίσιο. Είδαμε, για παράδειγμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιτάχθηκε στην ιδιωτικοποίηση της «μικρής ΔΕΗ», όχι όμως στο πλαίσιο της απελευθέρωσης Ενέργειας, διαφώνησε με το νομοσχέδιο για τα δάση, όχι όμως με την εμπορευματική χρήση της γης κ.ά.
Αυτή, λοιπόν, είναι η «Νέα Ελλάδα» που θέλει το κεφάλαιο, η Ελλάδα των υποτιμημένων αναγκών και δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Ως παραχωρήσεις προς τους εργαζόμενους προβάλλονται τα κοινωνικά μερίσματα των 0,50 ευρώ τη μέρα, μέτρα διαχείρισης της ανεργίας και της ακραίας φτώχειας, έχοντας ήδη διαμορφώσει ψυχολογία σε λαϊκές δυνάμεις να ζουν με μειωμένες απαιτήσεις ως προς τις ανάγκες τους και τους παρέχουν υπηρεσίες φιλανθρωπίας τα διάφορα κοινωνικά δίκτυα και ΜΚΟ ίσα να μην πεθάνουν. Οποιες παραχωρήσεις γίνουν σε μια φάση ανάκαμψης θα είναι πολύ πίσω όχι μόνο από τις σημερινές ανάγκες και δυνατότητες, αλλά και από τα προ κρίσης επίπεδα.
Μπροστά στην εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα υψώνονται δύο επιλογές. Με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης ή ενάντιά του; Ο δεύτερος δρόμος είναι μονόδρομος για το λαό. Και απαιτεί τώρα ανασύνταξη του κινήματος, Λαϊκή Συμμαχία, με πανίσχυρο ΚΚΕ. Για να μπουν εμπόδια στο σήμερα, να ανατρέψουμε την εξουσία του κεφαλαίου, τον καπιταλισμό, αύριο. Για να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι πίστη στη δύναμή τους ότι μπορούν να γίνουν οι ίδιοι αφέντες στον τόπο τους με την εργατική - λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

πηγή 

Δευτέρα, Αυγούστου 11, 2014

Πετρέλαιο και στομάχια...

Πετρέλαιο και στομάχια... 
 

Σαπίζω αργά και σταθερά μέσα στο ψυγείο. Αμα δεν αντέξω κι η ζουμερή μου σάρκα τζουφιάσει κι ο ήλιος της επιδερμίδας μου σκοτεινιάσει και μοιάσει με την όψη της αμμουδιάς μετά από καλοκαιρινή καταιγίδα, που πλημμυρίζει τα πάντα με αποκαΐδια των περσινών πυρκαγιών, πού θα με θάψετε; Βάλτε με όπου να 'ναι στο κάτω κάτω της γραφής. Είμαι καρπός μιας χώρας χωματερής ψυχών, ανθρώπων νέων και ανέργων, γέρων που κάθε μέρα προσεύχονται, στη δική τους μονή της ανημπόριας, να πεθάνουν όρθιοι. Μπαμ και κάτω. Για να μην ξεφτιλιστεί κάθε περηφάνια και κάθε κόπος ζωής στο παρακαλετό για ένα φάρμακο, μια επέμβαση, μια αποκατάσταση κινητικότητας μετά από εγκεφαλικό.
 
Ξέρω πως δε θα με κλάψει κανείς κι ο Ελγά - όχι δεν είναι όνομα μετανάστη εργάτη, είναι το γραφείο κηδειών των καρπών των εύγευστων και χρήσιμων για τη ζωή και την υγεία σαν κι εμένα - θα πληρώσει, αν πληρώσει, την κηδεία μου μετά από χρόνια, παραμονές των όποιων εκλογών.

Δε θέλω να αδικήσω κανέναν. Ούτε δικό ούτε ξένο. Θα με κλάψουν κρυφά κάτι ιδρωμένοι και λιπόσαρκοι Πακιστανοί εργάτες γης. Αυτοί που με πότισαν, με λίπαναν, με διάλεξαν και χάιδεψαν το χνούδι μου την ώρα της συσκευασίας. Είναι αυτοί που με καμαρώνουν ως παραγωγή, αλλά σπανίως με γεύονται, συνήθως όταν πρόκειται να θεωρηθώ ακατάλληλο προς πώληση και βρώση είδος.
Το αφεντικό βαράει τις πόρτες των ψυγείων κάμποσες μέρες τώρα και ρίχνει μπινελίκια και βρισιές. Λέει πως κάποια πόρνη, που τη λένε Εψιλον Εψιλον, φταίει και ένας μάγκας κομμουνιστής, πρώην, που είχε το θάρρος να γίνει ιμπεριάλας και αυτοκράτορας, καλύτερος απ' τα Αμερικανάκια, που τσακώνονται για ένα χωράφι. Το εμπάργκο, λέει, φταίει κι ανοίγει την πόρτα, μ' αρπάει, με δαγκώνει, με μυρίζει κι ύστερα με πετάει μακριά με τόση οργή που μπορεί να έφτανα ως την πόρτα της εφορίας...

Εμείς εδώ, μες στο ψυγείο, όπου παζαρεύεται κι η τιμή και η έτσι κι αλλιώς ευαίσθητη και κοντής διάρκειας σκοπιμότητα της ύπαρξής μας, με όσες βιταμίνες και φρεσκάδα μάς έχει απομείνει, προ συσκευασίας πάντα, θέμε να ξεσηκωθούμε. Να πάμε εκεί που μας δοξάζουν. Σε στόματα πεινασμένων και κουρασμένων ανθρώπων που τρέφονται δύσκολα, χάλια ή και καθόλου υγιεινά. Εκεί που μας θεωρούν πολυτέλεια του καλοκαιριού, ευλογία τόπου και θεού κι όχι μπαλάκια πολέμου οικονομικού. Να γίνουμε γεύση και ζωή, να στάξει το ζουμί μας σε μάγουλα κοριτσιών και αξύριστα πηγούνια αντρών σαν ωραίο δεκατιανό σε μέρες σκληρής δουλειάς.

Είμαι ένα ροδάκινο σε παγερή σήψη, εν αναμονή άχρηστου κι αντιπαραγωγικού θανάτου. Ενας πολτός ανταγωνιστικών συμφερόντων με ξαναγυρίζει στη γη, ελπίζοντας πως δε θα πληρώσει πρόστιμο για την παράνομη χωματερή κι ίσως μια ...μαύρη αγορά να αποζημιώσει την καταστροφή.
 
Παγώνω και ζηλεύω. Εκείνα τα ροδάκινα που έφτιαχνε ο γεροαγρότης στις Σέρρες. Αρρώστησε, κατάπεσε φέτος, δεν είχε κουράγιο να τα μαζέψει. Ο χειμώνας ήταν δύσκολος κι η σύνταξη η αγροτική αργεί. Φώναξε το φίλο του, τον γκαραζιέρη που βάζει μπενζίνα στ' αμάξια και τον παρακάλεσε. «Θα σαπίσουν τα ροδάκινα και δεν τ' αντέχω. Πάρ' τα και δίνε τα σ' όποιον έρχεται σε σένα. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον τρόπο διανομής που να μην κοστίζει σε κανέναν μας και να μην πάνε κι οι κόποι χαμένοι». «Με κάθε γέμισμα, πέντε κιλά ροδάκινα δωρεάν». Η χειρόγραφη ταμπέλα υπάρχει ακόμη. Εκείνα τα ροδάκινα τέλειωσαν εν δόξη και τιμή στα στομάχια των ανθρώπων. Εμείς στιγματιζόμαστε σε καταλόγους και ψυγεία ψυχροπολεμικής, τάχα μου, δήθεν ελεύθερης αγοράς και το ψυγείο αναμονής ήδη μυρίζει πετρέλαιο και τα στομάχια πείνα...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
 

Σάββατο, Αυγούστου 09, 2014

Λέσβος: Εκδηλώσεις Αυγούστου

  • Το Σάββατο 9 Αυγούστου στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Αγιάσου διοργανώνει λαϊκό γλέντι στο Καμπούδι Αγιάσου.
  • Tην Κυριακή 10 Αυγούστου:
- Το πρωί, η ΚΟΒ Αγιάσου οργανώνει στην αγροτική θέση «Γλίστρα», εκδήλωση
τιμής και μνήμης για τους πεσόντες στις τάξεις του ΔΣΕ λαϊκούς αγωνιστές, Δημήτρη Δεδίτση από τη Μόρια, και Στέλιο Στυλιανέλη από την Κώμη (βλ. εδώ).
- Στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Πολιχνίτου διοργανώνει λαϊκό γλέντι στη Νυφίδα Πολιχνίτου στου «Γιώτη».
- Στις 9 το βράδυ, η ΟΒ Μανταμάδου της ΚΝΕ διοργανώνει προφεστιβαλική εκδήλωση στα πλαίσια του 40ού Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».
  • Την Τετάρτη 13 Αυγούστου:
- Στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Κάπης διοργανώνει εκδήλωση με θέμα την παρουσίαση του βιβλίου «Κόμμα παντός καιρού». Η παρουσίαση θα γίνει από το μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Ξεκαλάκη, στο Πολύκεντρο Κάπης.
- Στις 9 το βράδυ, στα Δάφια Καλλονής η ΚΝΕ διοργανώνει προφεστιβαλική εκδήλωση στα πλαίσια του 40ού Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».
  • Την Παρασκευή 22 Αυγούστου στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Μανταμάδου διοργανώνει ομιλία στην πλατεία του Μανταμάδου. Ομιλητής θα είναι ο Βασίλης Αμπελογιάννης, μέλος της Επιτροπής Αιγαίου του ΚΚΕ.
  • Το Σάββατο 23 Αυγούστου στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Ερεσού διοργανώνει λαϊκό γλέντι στη Σκάλα Ερεσού.
  • Την Κυριακή 24 Αυγούστου στις 9 το βράδυ, η ΚΟΒ Κάπης του ΚΚΕ διοργανώνει λαϊκό γλέντι στην Κάπη.
  • Το Σάββατο 30 Αυγούστου, οι Κομματικές Οργανώσεις Γέρας διοργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης στον «Πετρένιο Στύλο», και μετά ακολουθεί λαϊκό γλέντι.

Τρίτη, Αυγούστου 05, 2014

Συκοφάντες και λασπολόγοι, ναι. Αλλά ποιοί; (Ξανά περί ΚΟΙΝΣΕΠ) - Του Νέστορα Ξυλά

Κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους οι της «Χιακής Συμπολιτείας» (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ) στη Χίο, με την επικεφαλής της να σέρνει το χορό. Τι είχε πει προεκλογικά η επικεφαλής της «Χιακής Συμπολιτείας» σε συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε στις 19/3/2014, για τις ΚΟΙΝΣΕΠ; 
 
«Δυστυχώς η συζήτηση ξεκινάει από μια στρεβλή βάση και ένας θεσμόςένα εργαλείο το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί έχει χαρακτηριστεί συγκεκριμένα… ΚΟΙΝΣΕΠ δεν σημαίνει μόνο ότι μια ΚΟΙΝΣΕΠ συνεργάζεται ή παίρνει μόνο εργολαβίες από το Δήμο, δεν είναι αυτό αναγκαστικό, υπάρχουν διαφορετικές μορφές και διαφορετικά εργαλεία (σσ ποια είναι αυτά;;;) που μπορεί να χρησιμοποιήσουν οι άνεργοι, αλλά και οι πολίτες, και η κοινωνία, ούτως ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, οπότε κατά τη γνώμη μας ο στρεβλός τρόπος με τον οποίο αυτή τη στιγμή έχουν μπει στο τραπέζι της συζήτησης οι ΚΟΙΝΣΕΠ, ουσιαστικά πληγώνει αυτόν τον θεσμό. Η γνώμη μας είναι ότι μπορεί να αξιοποιηθούν, σε σχέση όμως με τον Δήμο δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αναπληρώσουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του Δήμου. Μπορούν επικουρικά σε κάποιες περιπτώσεις αλλά σε καμία περίπτωση δε συμφωνούμε με αυτή τη διαδικασία, είτε πρόκειται για τους παιδικούς σταθμούς, είτε για τη ΔΕΥΑΧ, είτε για τα απορρίμματα, δεν γίνεται μια ΚΟΙΝΣΕΠ να καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες.» (οι σημειώσεις δικές μας).
 
Γίνεται ολοφάνερο από τα παραπάνω ότι η «Χιακή Συμπολιτεία» όχι μόνο δεν διαφωνεί με τις ΚΟΙΝΣΕΠ αλλά και σπέρνει αυταπάτες ότι το πρόβλημα είναι η «στρεβλή» κατανόησή τους. Άρα υπονοείται ότι με μια «καλή λειτουργία» των ΚΟΙΝΣΕΠ που μάλιστα αποτελούν «θεσμό» και «εργαλείο» μπορεί να λειτουργήσουν προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, των ανέργων, «της κοινωνίας». 
 
Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν από τη μια οι ΚΟΙΝΣΕΠ να είναι ένα «παρεξηγημένο εργαλείο», που υπό προϋποθέσεις μπορεί να βοηθήσει ανέργους και εργαζόμενους και από την άλλη δεν πρέπει επ ουδενί να αξιοποιηθεί για «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» όπως σε παιδικούς σταθμούς κλπ. Εδώ αποκαλύπτονται γιατί γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει ο «θεσμός» των ΚΟΙΝΣΕΠ και προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι της στήριξης αυτών των αντεργατικών εργαλείων, χαϊδεύοντας τ’ αυτιά των εργαζομένων με τη λογική «Δημόσιες υπηρεσίες» μεν, με ολίγο από ΚΟΙΝΣΕΠ (βλ. ιδιωτικοποίηση) δε. Εξ ‘ου και η πρόταση για ΚΟΙΝΣΕΠ που θα δουλεύουν «επικουρικά σε κάποιες περιπτώσεις» ανοίγοντας όμως ξεκάθαρα την πόρτα στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στο ξεζούμισμα της λαϊκής οικογένειας.
 
Ποιος λοιπόν συκοφαντεί, ποιος λασπολογεί και ποιος «αλλοιώνει» θέσεις όπως ισχυρίζονται σε απάντησή τους προς την ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης;
Πράγματι οι ΚΟΙΝΣΕΠ είναι θεσμός. Θεσμός του κεφαλαίου και της οικονομίας του. Που εφαρμόστηκαν οι ΚΟΙΝΣΕΠ και έδωσαν αξιοπρεπείς μισθούς, μόνιμη και σταθερή δουλειά, ασφάλιση κλπ; Πουθενά! Ο άνεργος δεν πρέπει να συμβιβαστεί με μια κακοπληρωμένη μισοδουλειά με ημερομηνία λήξης όπως τον καλούν οι της Χιακής Συμπολιτείας, ρίχνοντας τις απαιτήσεις, ενσωματώνοντάς τον στη λογική «να λέμε και δόξα το Θεό», στρώνοντας το έδαφος να περνά η πολιτική του κεφαλαίου.
 
Η αλήθεια είναι ότι οι ΚΟΙΝΣΕΠ νομοθετήθηκαν με τη λεγόμενη «κοινωνική οικονομία» επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (με το «Νόμο Κατσέλη»), λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αναπτύσσουν επιχειρηματική δραστηριότητα και εντάσσονται σε προγράμματα στήριξης της επιχειρηματικότητας και σε «χρηματοδοτικά εργαλεία». Οι δημοτικές αρχές προωθούν στα Δημοτικά Συμβούλια προγραμματικές συμβάσεις με τις ΚΟΙΝΣΕΠ, εξασφαλίζοντας την οικονομική τους ενίσχυση με σημαντικά ποσά, εκχωρώντας τους δημοτικές εγκαταστάσεις, μέσα και εξοπλισμό που ανήκουν στους δήμους και διοχετεύοντας στις τσέπες τους ανταποδοτικά τέλη. Ταυτόχρονα, οι δημοτικές αρχές διευκολύνονται να κάνουν απολύσεις, παρακινώντας τους απολυμένους να ιδρύσουν ΚΟΙΝΣΕΠ για να συνάψουν στη συνέχεια προγραμματικές συμβάσεις μαζί τους. Ουσιαστικά εκχωρούνται λειτουργίες του δήμου σε επιχειρηματίες, οι οποίοι βαφτίζονται επιχειρηματίες μέσω του συνεταιρισμού. Αυτό είναι ιδιωτικοποίηση. 
 
Μέχρι και ο ΟΑΕΔ επιχορηγεί επιχειρήσεις με 15 ευρώ τη μέρα για τους ανέργους κάτω των 25 ετών και με 18 ευρώ για τους ανέργους άνω των 25 ετών. Υπάρχει επίσης η έκθεση Ρακιντζή, που λέει ότι οι ΚΟΙΝΣΕΠ ετοιμάζονται να γίνουν η νέα στρατιά των ΜΚΟ για άρμεγμα πόρων και για ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης που εργάζεται εκεί. 
 
Αυτές είναι οι ΚΟΙΝΣΕΠ, όχι κατά τη γνώμη μας, αλλά μέσα από τις επίσημες διακηρύξεις – δηλώσεις και αυτά έχουν κριθεί στην πράξη σε όλη την Ελλάδα και αλλού στον κόσμο όπου εφαρμόστηκαν τέτοιου τύπου προγράμματα. Αυτός είναι ο «θεσμός» και «το εργαλείο» που η «Χιακή Συμπολιτεία» δεν θα μας πει ποτέ ΠΩΣ θα δουλέψει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων ακριβώς γιατί είναι από τη φύση του αντιλαϊκός και το γνωρίζει.
 
Είναι σύνηθης τακτική που θολώνει τα νερά, που κάνει το άσπρο μαύρο, σπέρνει αυταπάτες πως με τα εργαλεία του καπιταλισμού, όπως οι ΚΟΙΝΣΕΠ, μπορεί να έχουν όφελος οι εργαζόμενοι, χωρίς την ανάγκη ανατροπής αυτής της οικονομίας. Η ίδια λογική χρόνια τώρα αξιοποιείται για μια ΕΕ που μπορεί να «αλλάξει προς όφελος του λαού» ή για το πως ο καπιταλισμός  μπορεί να γίνει «ανθρώπινος από τα μέσα» αρκεί να υπάρξει μια διαφορετική διαχείρισή του με μόνιμο υποζύγιο όμως τον εργαζόμενο και τα συμφέροντά του.
 
Η «Χιακή Συμπολιτεία» δεν αμφισβητεί το σύστημα στο οποίο καταρρακώνονται οι εργαζόμενοι, συμφωνεί με αυτό, επιδιώκει να το διαχειριστεί, γίνεται ο απολογητής του, στηρίζοντας τις ΚΟΙΝΣΕΠ, τη λεγόμενη «παραγωγική ανασυγκρότηση» γιατί ακριβώς ΣΥΜΦΩΝΕΙ με τα ίδια υλικά που φθάνουν στη φτώχεια το λαό: Την ανταγωνιστικότητα, την ανταποδοτικότητα, την ίδια την ΕΕ και το σύστημα των μονοπωλίων. Αυτή είναι η αλήθεια. Οι εργαζόμενοι πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα και από την εμπειρία στη Χίο όπου ΚΟΙΝΣΕΠ προσπάθησαν να αλώσουν το Δήμο με τέτοιες λογικές. Να  κινηθούν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση σε σύγκρουση με την ΕΕ και τα μονοπώλια, την εξουσία τους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, που οι ίδιοι θα είναι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν, ευτυχισμένοι και αξιοπρεπείς. Σε μια κοινωνία, που οι ΚΟΙΝΣΕΠ και οι ΜΚΟ θα ανήκουν στα μουσεία της ανθρώπινης καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής προϊστορίας.
Νέστορας Ξυλάς Στέλεχος του ΚΚΕ
 

Κυριακή, Αυγούστου 03, 2014

Εκδήλωση τιμής για τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου Δημήτρη Δεδίτση και Στέλιο Στυλιανέλη

Εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές του ΔΣ Λέσβου, 
Δημήτρη Δεδίτση και Στέλιο Στυλιανέλη
Κυριακή 10 Αυγούστου 2014, θέση «Γλίστρα» 

Σύντροφε, όπου πας και περπατείς / τη γη μας να πατείς σεμνά και / ν’ αλαφροδιαβαίνεις. Τι είναι ο τόπος μας / όλο νεκρούς σπαρμένος, κάθε πέτρα μας / αιματοβαφτισμένη, κάθε μέτρο γης / κι από ’νας σκοτωμένος, ένας σύντροφος / που ’πεσε πολεμώντας για τη λευτεριά / για του λαού το δίκιο. (Βασίλης Ρώτας)

Tην Κυριακή 10 Αυγούστου το πρωί η ΚΟΒ Αγιάσου του ΚΚΕ οργανώνει στην αγροτική θέση «Γλίστρα» εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους πεσόντες στις τάξεις του ΔΣΕ λαϊκούς αγωνιστές, Δημήτρη Δεδίτση από τη Μόρια και Στελιο Στυλιανέλη από την Κώμη. Η εκδήλωση εντάσσεται στο γιορτασμό των 96 χρόνων από την ίδρυση του τιμημένου με ματοβαμμένους αγώνες Κόμματος της ελληνικής εργατικής τάξης, του ΚΚΕ και στην καθιερωμένη πρακτική των τελευταίων χρόνων να αναδεικνύονται ένα - ένα τα επί λεσβιακού εδάφους ιερά θυσιαστήρια του ηρωικού αγώνα του ΔΣΕ. Έτσι, φέτος κοντά στο Ντάμι της Μπέρδας, στα Αμπριά, στον Αετό, στο Περίτονο, στον Πετρένιο Στύλο (όπου το αναμνηστικό ταμπλό θα τοποθετηθεί τον προσεχή Σεπτέμβρη για τρίτη φορά, αφού τις δυο προηγούμενες το κατέστρεψαν!!), το Ντάμι της Τσερκέζας, τη Μάχη στη "Μεγάλη Λίμνη" θα προστεθεί και η Γλίστρα. Και έπεται συνέχεια…

Το ιστορικό της μάχης

Πάσχα του 1949. Μια ομάδα τριών ανταρτών, ο Στέλιος Στυλιανέλης, ο Δημήτρης Δεδίτσης και άλλος ένας κατέβηκαν στην Κώμη για να εκτελέσουν μια αποστολή. Στη συνέχεια τράβηξαν για την περιοχή της Αγιάσου, προκειμένου να συνδεθούν με το αντάρτικο τμήμα που λημέριαζε εκεί. Ξημέρωνε η 22η Απρίλη 1949, όταν έφτασαν στην περιοχή «Γλίστρα». Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανεβαίνει και αν συνέχιζαν την πορεία τους υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να εντοπιστούν. Προτίμησαν λοιπόν να λουφάξουν σ’ ένα ασβεστοκάμινο που υπήρχε εκεί μέχρι να βραδιάσει. Δυστυχώς όμως είχαν γίνει ήδη αντιληπτοί και σύντομα βρέθηκαν σε ασφυκτικό κλοιό χωροφυλάκων και αποσπασμάτων. Ακολούθησε άνιση μάχη, στην οποία έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι και οι δυο τους. Ο ένας σκοτώθηκε από χειροβομβίδα που έριξαν οι αντίπαλοι μέσα στο ασβεστοκάμινο. Ο άλλος επιχείρησε να διαφύγει, αλλά τον σκότωσαν λίγο παραπέρα. Το Δεδίτση τον έθαψαν έξω από τη Μόρια, κοντά στο σημερινό ελαιοτριβείο Κοκκινοφόρου. Το Στυλιανέλη τον έθαψαν λίγο έξω από την Κώμη στη ρίζα μιας ελιάς. Αργότερα, οι συγγενείς τους φρόντισαν για την ανακομιδή των οστών τους και την τοποθέτησή τους σε κοιμητήριο.
Ο Δημήτρης Δεδίτσης ήταν Γραμματέας της ΕΠΟΝ Μόριας και Μέλος της Τομεακής Επιτροπής Παμφίλων του ΕΑΜ, μαχητής του ΔΣΛ. Ο Στέλιος Στυλιανέλης ή Κοντός, του Σοφοκλή και της Ευαγγελίας ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του. Στέλεχος της ΕΠΟΝ και μαχητής του ΔΣΛ. 

ΚΑΙΓΟΥΝΤΑΙ
Αυτούς που εγώ τραγουδώ δεν έχουν φτερά! / Δεν τους μεθά καμιά φυγή, δεν τους τραβούν τ’ αστέρια, / έχουνε μια ζεστή καρδιά, δυο ροζιασμένα χέρια / κι είναι δεμένοι με τη γη. 
Απ’ της αυγής το χάραγμα, ως του βραδιού τα θάμπη, / μοχθούν για δυο πικρές ελιές και μια μπουκιά ψωμί, / ιδρώνουν κι απ’ τον ίδρο τους ανθοβολούνε οι κάμποι, / καίγουνται κι απ’ τις φλόγες τους φωτίζεται η ζωή. (Φώτης Αγγουλές)

Ο τόπος εκκίνησης για τους Αγιασώτες θα είναι στο σταθμό του λεωφορείου στις 10 το πρωί. Οι ενδιαφερόμενοι από τα υπόλοιπα χωριά του νησιού, στη διασταύρωση Αγιάσου - Πολιχνίτου, αφού μπουν στο δρόμο για το χωριό της Αγιάσου στα 500 μέτρα περίπου στα αριστερά θα υπάρχει ειδική σήμανση πάνω στο δρόμο.

Σημειώνεται ότι θα υπάρχει και πεζοπορία περίπου ενός χιλιομέτρου.

Διαβάστε επίσης:

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Δ.Σ. ΛΕΣΒΟΥ ▼


Πέμπτη, Ιουλίου 31, 2014

Σιγή λοιπόν. Σιγή και... Μαραντόνα μέσα απ την ματιά του Κουστουρίτσα (video)

Ο Μαραντόνα, γεννήθηκε στις φαβέλες 

Τώρα που κατακάθησε ο κουρνιαχτός του Μουντιάλ, είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή, για να φωτίσουμε τις αθέατες πλευρές του ποδοσφαίρου. Κοιτά κανείς τους διάτοντες αστέρες του ποδοσφαίρου, και τα διάφορα εγχώρια "παιχτάκια του συρμού" και κατανοεί με τον πιο πλήρη τρόπο την διαφορά ενός μπαλαδόρου από έναν καλοπληρωμένο κομπάρσο του αθλήματος.

Η σκέψη, παίρνει μορφή και γίνεται εικόνα. Εικόνα που έχει το πρόσωπο του Μαραντόνα. Όχι μόνο γιατί υπήρξε ένας εκπληκτικά ανυπέρβλητος ποδοσφαιριστής, αλλά κυρίως γιατί με την πράξη του κατέδειξε, την σημασία του ποδοσφαίρου ως ενός διαχρονικού κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού και πολιτισμικού δρώμενου. 

Ο Μαραντόνα άφησε ανεξίτηλο το χνάρι του στην ποδοσφαιρική ιστορία, επιλέγοντας να μην πορευθεί κρυπτόμενος, απο τα δικά του πάθη, αλλά κυρίως απο τα πάθη και την δυστυχία των εξαθλιωμένων του πλανήτη. Δεν πορεύθηκε ατσαλάκωτος. Δεν παράμεινε άβουλος θεατής των τεκταινόμενων. Διάλεξε όχθη. Διάλεξε συνοδοιπόρους. Στάθηκε στο πλάι όλων αυτών που δεν έχουν τίποτα. Παρά μόνο, μιαν ελπίδα που αργοσβήνει.

Στο ντοκυμανταίρ του Ε. Κουστουρίτσα απεικονίζεται εύγλωτα το μέγεθος του ποδοσφαιριστή και το εύρος του ανθρώπου. Μάθημα για τους κάθε λογής κατ' επίφαση ποδοσφαιριστές, τόσο ποδοσφαιρικό όσο και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μάθημα για τους ευάριθμους δημοσιολόγους του ποδοσφαίρου που κάνουν ότι είναι δυνατό, για να αποψιλώσουν και να αφυδατώσουν το ποδόσφαιρο, απο την κοινωνική του ουσία.
Γιατί το ποδόσφαιρο είναι φτιαγμένο απο τα υλικά αυτού του κόσμου. Από την ύλη που δημιουργείται απο την σύγκρουση αυτών που κυνηγούν το άεναο κέρδος, και αυτών που μετατρέπονται σε αναλώσιμο καύσιμο, που κινεί την αδηφάγα βουλιμία των εκμεταλλευτών τους, για χρήμα και εξουσία. Με κάθε κόστος και κάθε μέσο.

Τώρα που επιτέλους η φανταχτερή κουρτίνα του μουντιάλ έπεσε. Τώρα που οι πλατείες ησυχάσανε απο τις διονυσιακές κραυγές των οπαδών. Τώρα επιτέλους σιγή. Σιγή για τα θύματα της ποδοσφαιρικής υπερπαραγωγής. Σιγή για τους ανθρώπους της φαβέλας που ψάχνουν μερίδιο ουρανού, στην σκιά των φαραωνικών σταδίων.

Σιγή λοιπόν.  Σιγή και... Μαραντόνα μέσα απ την ματιά του Κουστουρίτσα, ως ιδανικό μοτίβο για σκέψεις που αγωνίζονται να απεγκλωβιστούν απο τα όρια του προφανούς. 


πηγή: a-ctus.blogspot.gr

Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2014

Για τις μετεγγραφές φοιτητών απ’ το Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Τις τελευταίες μέρες υπάρχουν δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο ότι «οι μεταγραφές διώχνουν τους φοιτητές». Δυστυχώς η δυνατότητα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων είτε είναι από τη Χίο είτε από άλλο μέρος της Ελλάδας να σπουδάσουν σε μια άλλη πόλη μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, ήταν εδώ και χρόνια περιορισμένη και τώρα πια τείνει να εξαφανιστεί. Παλιότερα υπολογιζόταν ότι χρειάζεται περίπου ένας μισθός κάθε μήνα στην οικογένεια που σπουδάζει παιδί σε άλλη πόλη, τώρα όμως, όχι μόνο δεν υπάρχει ο επιπλέον μισθός, αλλά αναζητείται και ο βασικός μισθός που θα θρέψει την οικογένεια. Με αυτά τα δεδομένα, το μέτρο των μετεγγραφών μπορεί να ανακουφίσει κάποιες οικογένειες που θα γλιτώσουν τη φοιτητική μετανάστευση. Αναμφισβήτητα και με μετεγγραφές και με κάθε είδους άλλη ενίσχυση, όλοι οι φοιτητές πρέπει να διευκολύνονται να παρακολουθούν και να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους. Όμως οι ρυθμίσεις που έχουν ανακοινωθεί και άλλες σκέψεις που συζητιούνται και βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεν επαρκούν για τις αυξημένες ανάγκες που υπάρχουν, ούτε μπορούν να αντιμετωπιστούν με προσφυγή στα δικαστήρια όπως σκοπεύει να πράξει η Πρυτανική Αρχή του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Άλλωστε είναι εκείνη που από καιρό σε καιρό πρωτοστατεί - ανέχεται  να προωθούνται διάφορα προγράμματα επιχειρηματικότητας μέσα στο Πανεπιστήμιο, μπάζοντας ανοιχτά τη λογική της καπιταλιστικής αγοράς και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στο περιεχόμενο των σπουδών και στα μυαλά των φοιτητών.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη συζήτηση που έχει ανοίξει αυτό το διάστημα για τις μετεγγραφές φοιτητών, άλλοι λένε λίγο να διευρυνθούν, άλλοι λένε λίγο να περιοριστούν, με κριτήριο πάντα το κόστος. Το κόστος, από τη μια, των ιδρυμάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, που θα υπερφορτωθούν φοιτητές την ώρα που αποψιλώνονται από προσωπικό κι έχουν τεράστιες απώλειες στη χρηματοδότησή τους, και το κόστος, από την άλλη, στα μικρά περιφερειακά ιδρύματα, πχ το Π. Αιγαίου, που βλέπει τον ανύπαρκτο προϋπολογισμό του να οδηγεί στην μη αντιμετώπιση καν των λειτουργικών του αναγκών γεγονός που είναι σε βάρος των φοιτητών. Η δική μας πρόταση στην όποια δυνατότητα για μεταγραφές φοιτητών, είναι ο συντονισμένος διεκδικητικός αγώνας, των κατοίκων των νησιών μέσα από τα συνδικάτα, με γονείς, Πανεπιστημιακούς, φοιτητές, εργαζόμενους προκειμένου να διεκδικήσει τη δημιουργία Πανεπιστημιούπολης στα ταμπάκικα, τη προώθηση της δεύτερης φάση για την ανέγερση φοιτητικών εστιών, τη λειτουργία φοιτητικής λέσχης με δωρεάν σίτιση, τη δωρεάν μετακίνηση των φοιτητών με τα πλοία. 

Όλες αυτές οι προσπάθειες συμβιβασμού μεταξύ ιδρυμάτων και υπουργείου Παιδείας γίνονται στην πλάτη της λαϊκής οικογένειας που βογκάει για να σπουδάσει τα παιδιά της, γίνονται στην πλάτη των φοιτητών που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στη μετανάστευση και διακόπτουν τις σπουδές τους ή στην πλάτη των φοιτητών που αναγκάζονται να δουλεύουν για 300 και 400 ευρώ χωρίς κανένα δικαίωμα, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα.

Γιατί, τότε δε θα συζητούσαμε ούτε για μετεγγραφές, ούτε για παζάρια μεταξύ επαρχιακών και κεντρικών ιδρυμάτων, ούτε για διακοπή σπουδών από φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο κόστος.

Δυστυχώς η πολιτική της ΕΕ που θέλει τα Πανεπιστήμια επιχειρήσεις διαμορφώνει συνθήκες φοιτητών-πελατών.

Γιώργης Αμπαζής - Μέλος ΤΕ Χίου του ΚΚΕ
 fotis-agoules.blogspot.com

Εκδήλωση για τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου

1949-2014
65 ΧΡΟΝΙΑ
από την
ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΑΜΟΥ

Η Τομεακή Επιτροπή Σάμου του ΚΚΕ τιμώντας τον ηρωικό αγώνα των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου διοργανώνει το



  • ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 - 8 μ.μ. Δημοτικός Κήπος Σάμου

Εκδήλωση αφιερωμένη στους ηγέτες του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου Γιάννη Μαλαγάρη στρατιωτικό αρχηγό του Δ.Σ.Σ και Γιάννη Σαλά πολιτικό επίτροπο του Δ.Σ.Σ.


Τρίτη, Ιουλίου 29, 2014

Γράμμα στη Μάνα της Παλαιστίνης (Της Ευγενίας Κώτη)

Γράμμα στη Μάνα της Παλαιστίνης

Της Ευγενίας Κώτη *
 
Για χρόνια, για μήνες είχα ξεχάσει την ύπαρξή σου. Βλέπεις εσύ  χιλιάδες μίλια μακριά κι είχα κι εγώ τις δικές μου μάχες… Ανεργία, αγώνας για επιβίωση και αξιοπρέπεια. Θύμα επίθεσης κι εγώ αλλά χωρίς ορατά τραύματα, σφαγή δικαιωμάτων και κατακτήσεων χωρίς ματοκύλισμα. Μόνο εκατομμύρια θύματα… 

Είναι αλήθεια πως σε θυμόμουν για λίγα λεπτά όταν έβλεπα τηλεοπτικά ρεπορτάζ από τα θύματα των εμφυλίων πολέμων ή των  επεκτατικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή ή όταν βυθιζόταν καμιά «βάρκα της ελπίδας» που μετέφερε πρόσφυγες-άλλες μανάδες με τα παιδιά τους- από τις εμπόλεμες περιοχές της Ανατολικής  Μεσογείου. Από την εποχή της Ιντιφάντα, τότε που «όπλο» των παιδιών σου απέναντι στους Ισραηλινούς στρατιώτες που καταπατούσαν τη γη και τη ζωή σας ήταν η πέτρα, θαύμαζα αυτούς τους «μικρούς ήρωες» και τις μανάδες πού τους γαλούχησαν. Ποιες, σκεπτόμουν, ήταν εκείνες οι πράξεις βίας από την πλευρά των ισραηλιτών που τα έκαναν να μεγαλώνουν πρόωρα, τα «μπόλιασαν» με πόνο και οργή ώστε  να «παίζουν» καθημερινά πόλεμο με τους ισραηλινούς στρατιώτες, απέναντι στα τανκς με αληθινά βλήματα; Άραγε πριν φύγουν από το σπίτι τους έλεγες κι εσύ όπως οι σπαρτιάτισσες μανάδες όταν ξεπροβόδιζαν τους γιούς τους για τον πόλεμο «ή ταν ή επί τας»; Γιατί η φωνή σου που περιγράφει τις διώξεις, τις ταπεινώσεις, τον εκτοπισμό και τις δολοφονίες δεκαετιών δεν ακούστηκε στα διεθνή ΜΜΕ, μόνο της ισραηλινής μητέρας που ο έφηβος γιός της είχε εξαφανιστεί μαζί με δύο ακόμη παιδιά και ο –όντως άδικος-θάνατός τους έγινε το άλλοθι για να σκοτωθούν εκατοντάδες παιδιά της Παλαιστίνης; Όλες αυτές οι σκέψεις, βασανιστικές αλλά φευγαλέες, ξεθώριαζαν γρήγορα κάτω από το βάρος μιας πιεστικής και αγχωτικής καθημερινότητας.

Ενώ στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων της χώρας μου ασχολούμασταν με τους οικονομικούς δείκτες, τα προαπαιτούμενα για τη λήψη της δόσης,  τη σύλληψη ενός τρομοκράτη(οι τρομοκράτες των λαών μένουν ασύλληπτοι), την δολοφονία ενός αδέσποτου επί 10 λεπτά(!) ή τη ξέφρενη νυχτερινή ζωή στη Μύκονο,  ξαφνικά ήλθαν τα στιγμιότυπα από τη ζωή σου να διαταράξουν-όχι όλων- την καλοκαιρινή ραστώνη. Στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο. Ανάμεσα σε διαφημίσεις για μαγιό και βραδινές  τουαλέτες, οι φωτογραφίες σου. Που να το φανταζόσουν λίγες μέρες πριν ότι οι φωτογραφίες μιας καθημερινής γυναίκας από μια φτωχογειτονιά της Παλαιστίνης θα έκαναν το γύρο του κόσμου…

Ενώ εσύ έπλενες τα πιάτα, μαγείρευες το φαγητό σου, φρόντιζες το φτωχικό σου, ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά στα παιδιά που έπαιζαν στην αυλή με αυτοσχέδια παιχνίδια,  οι ισχυροί του κόσμου, όχι μόνο οι ισραηλινοί αλλά και οι «αξιότιμοι» αμερικάνοι και ευρωπαίοι ηγέτες, έπαιζαν μια ακόμη παρτίδα  στη «πολιτική σκακιέρα» του τόπου σου. Δεν σε ρώτησαν αν θέλεις να συμμετάσχεις στο παιχνίδι. Έχουν άλλωστε τα πιόνια άποψη; 

Προσπαθώ να φανταστώ πως ένιωσες όταν άρχισε η επίθεση των Ισραηλινών με το όνομα « Προστατευτική Αιχμή». Ο άντρας σου, τα παιδιά σου που πήγατε; Σε φαντάζομαι να παίρνεις βιαστικά μια τσάντα στο χέρι και τρέχεις αλλόφρων στο δρόμο με το μικρότερο παιδί στην αγκαλιά ή σέρνοντάς τα άλλα από το χέρι. Σε μια άλλη φωτογραφία είδα έναν άντρα, μπορεί και να ήταν ο άντρας σου να κρατά και τα δυο παιδιά στην αγκαλιά, σαν να μπορούσε να τα σώσει και τα δυο μαζί, σαν να μπορούσε να γίνει ο ίδιος ασπίδα ενάντια στη δολοφονική επίθεση των ισραηλινών. Φαντάζομαι τι στιγμή που τα παιδιά σου άρχισαν να κλαίνε τρομοκρατημένα από τις εκρήξεις, από το θανατικό που πλησίαζε απειλητικά κι εσύ να άνοιξες την  αγκαλιά σου για να τα προστατέψεις σα να μπορούσε το σώμα σου να είναι άτρωτο, να γίνει το πιο ασφαλές καταφύγιο από τις ισραηλινές ρουκέτες.. 

Τι κι αν δεν πιστεύουμε στον ίδιο θεό θαρρώ πως από τα σπλάχνα μας, εκεί που ρίζωσαν και μεγάλωσαν τα παιδιά μας, θα μπορούσαν να βγουν τα λόγια του Κώστα Βάρναλη που στο πρόσωπο της  Παναγίας, βλέπει τη Μάνα «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποιάν κορφή ερημική; Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις. Ξέρω, πως θα ‘χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις». Και συνεχίζει: «Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν… Χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες να σε σταυρώσουν».   

 «Τα παιδιά μου!» ουρλιάζεις έντρομη, αλλά ποιος θα σε ακούσει; Οι αμερικάνοι έχουν εδώ και χρόνια επιλέξει συμμάχους και αυτοί δεν είναι ο λαός σου, ενώ οι ευρωπαίοι σφυρίζουν αδιάφορα, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τις «αποτρόπαιες πράξεις» των ισραηλινών, ακολουθώντας όπως και η δικομματική, ελληνική κυβέρνηση, την πολιτική των ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος. Όμως όταν νιώθεις πίσω σου καυτή την ανάσα του θανάτου δεν έχεις χρόνο για τέτοιες σκέψεις. Τα δευτερόλεπτα είναι αιώνας. Τρέξε! Πάλεψε! Κρατήσου! Για την Παλαιστίνη, για τα παιδιά σου. Δεν είσαι μόνη. Τούτες τις μέρες όλες παλαιστίνιες είμαστε… Ακόμη κι αν δεν το νιώθουμε όπως εσείς από την πρώτη μέρα που τα φέρνετε στο κόσμο,  τα παιδιά αυτά βρίσκονται στο στόχαστρο των εμπόρων του πολέμου. Μία ρουκέτα πέρασε ξυστά. Ευτυχώς σωθήκατε. Κι άλλη. Κι άλλη. Κι ύστερα σιωπή. Άκρα του τάφου σιωπή. Νόμιζα πως χάθηκες κάτω από τα ερείπια του σπιτιού σου, του σχολείου, του νοσοκομείου, εκεί που χτυπούσαν ανελέητα οι ισραηλινοί. Με ρουκέτες που πρώτα φρόντισαν πάνω τους να γράψουν τα δικά τους παιδιά πριν τις ρίξουν: «Με αγάπη από το Ισραήλ» ζωγραφίζοντας δίπλα μια καρδούλα ή το χαρακτηριστικό εβραϊκό άστρο. Σα να ήταν ευχητήρια κάρτα. Έλεος! Πόσο διεστραμμένος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος; Ευτυχώς, τα κατάφερες. Σκονισμένη, ταλαιπωρημένη από την έκρηξη αλλά ζωντανή! Ή μήπως όχι. Σε ξαναείδα σε μια φωτογραφία. Το σώμα σου ήταν ανέπαφο. Η ψυχή σου κομματιασμένη. Στην αγκαλιά σου κρατάς το αγγελούδι σου- έτσι το λέτε κι εσείς;-τυλιγμένο προσεκτικά σε ένα άσπρο σεντονάκι.   

Θαρρώ πως το νανουρίζεις γλυκά όπως τότε που πρωτοείδε το φως στην Παλαιστίνη. Τώρα όμως  που βλέπω καλύτερα τη φωτογραφία… Όχι,  όχι,  δεν το νανουρίζεις. Το μοιρολογείς! Ο θρήνος σου ταξιδεύει στον αέρα. Δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα σου. Ξέρω ότι τώρα θυμάσαι όλες τις χαρές που σου χάρισε, το γέλιο του, τα παιχνίδια του, τη μυρωδιά του όταν το έκανες μπάνιο, το τρυφερό δερματάκι  του όταν το άλλαζες, τα πρώτα βήματα, το πρώτο δόντι... Τώρα όμως το προσωπάκι του είναι πολύ χλωμό και  το κορμάκι του είναι άκαμπτο σαν τις πλαστικές κούκλες  παίζαμε μικρές. Κι έπειτα αυτή η  τεράστια κηλίδα από αίμα στο σεντόνι με ανατριχιάζει. Είμαι σίγουρη ότι μέσα σου ευχόσουν να ήταν το δικό σου το χυμένο αίμα όχι του παιδιού σου. Δεν μπορεί θα το έχεις ζήσει κι εσύ. Θυμάσαι όταν ήταν μικρά τα παιδιά και τα πηγαίναμε για να τους πάρουν λίγο αίμα, κλαίγαμε κι εμείς μαζί τους. Τώρα που το αίμα τους ρέει άφθονο, στα ερείπια των σπιτιών, την παραλία όταν παίζουν, στα σχολεία που ζητούν καταφύγιο, στα νοσοκομεία που ζητούν βοήθεια, τώρα; Εσύ που έτρεχες πίσω τους μη τύχει και πέσουν και χτυπήσουν  τώρα τα βλέπεις σακατεμένα…  Η γη της Παλαιστίνης ήταν διψασμένη για νερό, για ειρήνη, για ανεξαρτησία, όχι για το αίμα των παιδιών της. Κράτησε το λίγο στην αγκαλιά σου ακόμα πριν να στο πάρουν.  Ζέστανέ το! Είναι τόσο παγωμένο μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Τώρα πια δεν έχεις πρόσωπο. Μόνο μια μάσκα πόνου και φρίκης ίδια για όλες τις χαροκαμένες μάνες της Παλαιστίνης. Μόνο η μαντίλα διαφέρει…

Για μένα ξεκινά μια ακόμη ευτυχώς καθημερινή μέρα  για σένα συνεχίζεται η βαθιά αποπνικτική νύχτα… Ξέρω πως δεν έχεις κουράγιο να παλέψεις το Μινώταυρο των Ισραηλινών επιθέσεων, των επεκτατικών πολέμων ( ή αλλιώς ιμπεριαλιστικών) που γίνονται στην Παλαιστίνη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Εσύ θέλεις μόνο  να σταθείς πάνω στα «ακρωτηριασμένα» σου πόδια. Να ξανακτίσεις τούβλο το τούβλο το ρημαγμένο σου σπιτικό, να στηρίξεις τα άλλα  παιδιά που ξέφυγαν από τη φρίκη του πολέμου-κι είναι πάνω από 100.000 που θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη- να τα μάθεις τι θα πει αντίσταση και αγώνας  την ανεξαρτησία. Κοίτα γύρω σου. Χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, σε όλες τις μεγάλες πόλεις τις Ευρώπης, διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς.  Οι επιθέσεις μετά την ολιγόωρη ανακωχή θα ξαναρχίσουν. Μόνο που πρέπει ο θρήνος και η κραυγή σου να φτάσουν από άκρη σε άκρη. Μεταφέροντας το μήνυμα που είχε γράψει πριν από πολλά χρόνια τον Ιούνιο του 1982, στο Καρλόβασι της Σάμου, ο κομμουνιστής ποιητής Γ. Ρίτσος.
                                                          Μαύρο

«Τούτο  το καλοκαίρι μαύρισε από την κάπνα της φωτιάς. Ψάχνω να βρω μια άλλη λέξη από τη λέξη μαύρο. Δεν βρίσκω. Μαύρο και μαύρο. Αχ, μαύρη μάνα, Παλαιστίνη. Χτυπάω
Τα άδειο παγούρι σου ταμπούρλο. Ξύπνα κόσμε. Ξυπνήστε» 
                                                                                            
Μια ελληνίδα μάνα    
        
Για την αντιγραφή Ευγενία Κώτη

-------------------------------------------------------------

* Η Ευγενία Κώτη είναι Δημοσιογράφος, Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Χίου 

Ν.Μόττας- Γάζα: Αυτός είναι ο Ιμπεριαλισμός, ηλίθιε!



Γράφει ο Νίκος Μόττας*.  
*υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας.

Μέχρι και την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές (26/7/2014):
- Περισσότεροι απο 1000 νεκροί (εξ αυτών τουλάχιστον 500 παιδιά και γυναίκες).
- 117.000 παλαιστίνοι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους.
- Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν καθόλου, ή έχουν ελάχιστη πρόσβαση σε νερό.
- 90 σχολεία και 18 κέντρα νοσοκομ. περίθαλψης έχουν καταστραφεί.
- 2.655 κατοικίες έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.
- “Δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένα ασφαλές μέρος για άμαχο πληθυσμό στη Γάζα” - δηλώσεις εκπροσώπου του Γραφείου Ανθρωπιστικών Ζητημάτων του ΟΗΕ.

1. Στη Λωρίδα της Γάζας συντελούνται από την ισραηλινή κυβέρνηση εγκλήματα πολέμου. Πρόκειται για μια απάνθρωπη θηριωδία που συγκρίνεται με την αντίστοιχη των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων το 2008-2009. Να θυμήσουμε πως η διάρκειας 3 εβδομάδων τότε επίθεση του Ισραήλ (Επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι») είχε αφήσει πίσω τις περί τους 1500 νεκρούς, 900 εκ των οποίων ήταν άμαχος πληθυσμός. Ο παλαιστινιακός λαός πληρώνει για μια ακόμη φορά τεράστιο φόρο αίματος έχοντας απέναντι του μια πλήρως εξοπλισμένη, πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή η οποία μετατρέπει τη Λωρίδα της Γάζας σε νεκροταφείο αμάχων.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση Νετανιάχου κατηγορεί τη Χαμάς ότι κρύβεται πίσω από «ανθρώπινες ασπίδες», επιχειρώντας να ρίξει το φταίξιμο στους... ίδιους τους παλαιστίνιους για τις τεράστιες απώλειες αμάχων. Είναι όμως ακριβώς η ισραηλινή κυβέρνηση που κρύβεται πίσω απ' τη Χαμάς, δικαιολογώντας την σφαγή στη Γάζα ως «απάντηση» στις προκλήσεις της ισλαμιστικής οργάνωσης.


Η πραγματικότητα μιλάει απο μόνη της: η ισραηλινή επιθετικότητα αφήνει πίσω της περισσότερους απο 1000 νεκρούς μακελεύοντας ολόκληρες οικογένειες και βομβαρδίζοντας ακόμη και νοσοκομεία, την ίδια στιγμή που το Ισραήλ μετρά 2 απώλειες πολιτών από ρίψη ρουκετών.

Η δολοφονική δράση, λοιπόν, της ισραηλινής κυβέρνησης πέραν του προφανούς θηριώδους-απάνθρωπου χαρακτήρα της, έρχεται σε αντίθεση με διατάξεις του ίδιου του Διεθνούς Δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 52, του 1ου συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης (1949) «[...] οι στρατιωτικοί στόχοι πρέπει να περιορίζονται σε ότι από την φύση, θέση, σκοπό ή χρήση έχουν αποτελεσματική συμβολή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις...».

Για την κυβέρνηση του Ισραήλ όμως, που στο πρόσωπο κάθε παλαιστινίου, οποιασδήποτε ηλικίας, βλέπει έναν εν δυνάμει «τρομοκράτη», το διεθνές δίκαιο αποτελεί ψιλά γράμματα.

2. Αναδεικνύεται για άλλη μια φορά το Παλαιστινιακό ζήτημα ως ζήτημα κατοχής και καταπίεσης ενός ολόκληρου λαού. Να θυμήσουμε ότι το Ισραήλ συνεχίζει να κατέχει παλαιστινιακά εδάφη από το 1967 (όταν τα κατέλαβε κατά τον πόλεμο των έξι ημερών) ενώ αυξάνεται ο αριθμός των ισραηλινών εποίκων και διατηρείται το «Τείχος» της ντροπής στη Δυτική Όχθη. Την ίδια ακριβώς στιγμή παραμένει άλυτο το θέμα των παλαιστινίων προσφύγων οι οποίοι παραμένουν ουσιαστικά εγκλωβισμένοι σε Γάζα και Δυτική Όχθη. Εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύεται ότι προηγούμενες συμφωνίες που είχαν διαφημιστεί από ιμπεριαλιστικά κέντρα ως «επιτυχίες» της διπλωματίας των ΗΠΑ (Όσλο 1993, Καμπ Ντέϊβιντ 2000, «Οδικός Χάρτης», Σύνοδος Ανάπολις 2007 κλπ.) δεν έδιναν ουσιαστική λύση στο ζήτημα της ύπαρξης ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους.


3. Η ουσία του προβλήματος, το εμπόδιο δηλαδή για την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, βρίσκεται στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που μένονται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ανταγωνισμοί κύριων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) αλλά και περιφερειακών (Τουρκία, Αίγυπτος κλπ.) ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την κερδοφόρα αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και σύναψη συμφωνιών που θα μεγαλοποιούν τα κέρδη μονοπωλιακών ομίλων. Αξίζει να θυμήσουμε ότι εκπρόσωπος του λεγόμενου «Κουαρτέτου» (ΟΗΕ, ΕΕ, ΗΠΑ και Ρωσία) για την προώθηση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστίνης έχει αναλάβει από το 2002 ένας εξέχων πολιτικός εκπρόσωπος της βρετανικής αστικής τάξης, ο τέως πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ. Το γραφείο του Μπλερ, σε συνεργασία με ομάδα διεθνών συμβούλων, έχει αναλάβει εδώ και ένα χρόνο την εκπόνηση μελέτης με την ονομασία «Οικονομική πρωτοβουλία για την Παλαιστίνη» (Iniative for the Palestinian Economy). Πρόκειται για προτάσεις που ταυτίζονται με το σχέδιο ανάπτυξης της παλαιστινιακής οικονομίας ύψους 4 δισ. δολαρίων που πρότεινε στο περσινό Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζων Κέρι.

Οι προτάσεις αυτές περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
1. Την κατασκευή 40.000 διαμερισμάτων. 2. Την εξαγωγή εμπορευμάτων της Λωρίδας της Γάζας προς Ισραήλ και Δυτική Όχθη. 3. Προώθηση τουριστικών πακέτων αράβων και ξένων τουριστών στην Παλαιστίνη. 4. Δημιουργία εργοστασίου τσιμέντου. 5. Ανάπτυξη του κερδοφόρου τομέα φυσικού αερίου της Γάζας.

Πρόκειται για «μπιζνες». στις οποίες ενδιαφέρονται να αναμειχθούν αμερικανικά, ευρωπαϊκά, ισραηλινά και ρωσικά μονοπώλια καθώς και τμήματα των αστικών τάξεων γειτονικών αραβικών χωρών. Να ένα μικρό παράδειγμα του πλέγματος των μονοπωλιακών συμφερόντων στην περιοχή: Ο μονοπωλιακός όμιλος, παλαιστινιακών συμφερόντων, «Consolidated Contractors Company» (εδρεύει στην Αθήνα), έχει αγοράσει το κοίτασμα του φυσικού αερίου στη θάλασσα της Γάζας μαζί με την «British Gas». Το σχετικό συμβόλαιο δίνει στην «Consolidated Contractors Company» το ποσοστό 30% των κερδών, ενώ στην «British Gas» δίνει 60% και στην Παλαιστινιακή Αρχή 10%. Το συμβόλαιο υπογράφτηκε το 1999, διαρκεί 25 χρόνια και δε φαίνεται να έχει ακυρωθεί. Για το παραπάνω σχέδιο, εκφράστηκαν κριτικές από τμήματα της αστικής τάξης της Παλαιστίνης και εμμέσως από την ΠΑ που διαθέτει δεσμούς και συμμαχικές σχέσεις με τις μοναρχίες του Κόλπου («Ριζοσπάστης», 31 Γενάρη 2014).

Η συνεχιζόμενη κατοχή, επομένως, παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, δε μπορεί να αναλύεται ξεχωριστά από την οικονομική πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή και χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψιν οι ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται άλλωστε και οι εξελίξεις της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» των προηγούμενων ετών, με την ανατροπή καθεστώτων σε μια σειρά χώρες της Μέσης Ανατολής και την πρόσφατη προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Συρίας.

Σημ: Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή είχε δώσει ο «Ριζοσπάστης» με το ειδικό ένθετο για το σχέδιο «Μεγάλη Μέση Ανατολή» (7/10/2012).

4. Η βαρβαρότητα της ισραηλινής κυβέρνησης απέναντι στους Παλαιστινίους της Γάζας εξυπηρετεί δύο επιπρόσθετους σκοπούς: Πρώτον, να σταθεροποιήσει μέσω της συσπείρωσης τους συσχετισμούς στην κυβέρνηση συνασπισμού του Νετανιάχου (αποτελείται από το κυβερνών κόμμα «Λικούντ», το ακροδεξιό «Γισραέλ Μπεϊτέϊνου» του Άβιγκντορ Λίμπερμαν, το φιλελεύθερο «Γές Ατίντ», το εθνικιστικό «Εβραϊκό Σπίτι» και το κεντρώο «Χατνουά» της Τζίπι Λίβνι). Πρόκειται για μια συμμαχία αστικών κομμάτων που εκφράζουν ισχυρότατα συμφέροντα της ισραηλινής αστικής τάξης η οποία επιθυμεί να συνεχιστούν και να επεκταθούν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε τομείς της ισραηλινής οικονομίας. Δεύτερον, η σφαγή στη Γάζα (η οποία παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «αυτοάμυνα» απέναντι στη Χαμάς) επιχειρεί και ως ένα σημαντικό σημείο το πετυχαίνει να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, τα λαϊκά-εργατικά στρώματα της χώρας από τα κοινωνικά προβλήματα της αντιλαϊκής πολιτικής Νετανιάχου.

Ετήσια έκθεση (Central Buraeu of Statistics) που δημοσιεύθηκε το 2013 έδειξε ότι περισσότεροι από 1.7 εκατομμύρια ισραηλινοί ζουνε κάτω απ' το όριο της φτώχειας, ποσοστό που αυξάνεται κατακόρυφα σε περιοχές αραβόφωνων ισραηλινών. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι το ποσοστό των οικογενειών που ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας παρουσίασε αύξηση 7% σε σχέση με πριν μια δεκαετία. Αυτά τα στοιχεία προστίθενται στην πιο πρόσφατη έρευνα (2014) του ΟΑΣΕ σύμφωνα με την οποία το ποσοστό φτώχειας στο Ισραήλ αγγίζει το 20,9%, είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιο του μέσου όρου των χωρών του ΟΑΣΕ (11,3%). Ταυτόχρονα, η ανεργία στη χώρα μεταξύ των ετών 2007-2013 παρουσίασε αύξηση κατά 8% («Jerusalem Post», 18/3/2014).

5. Η σφαγή στη Γάζα αναδεικνύει τη μέγιστη υποκρισία ΗΠΑ-ΕΕ, η προσπάθεια των οποίων να εξισώσουν θύμα και θύτη αποτελεί συμβολή στο έγκλημα που συντελείται. Οι προσχηματικές δηλώσεις περί «δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» αποτελούν ουσιαστικά το πράσινο φως για ένα ακόμη μακελειό ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Η πολιτική της ΕΕ και της ελληνικής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ περί «ίσων αποστάσεων» συνοδεύεται από αναβάθμιση των σχέσεων με το κράτος του Ισραήλ, με κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και ποικιλόμορφες πολιτικο-οικονομικές συνεργασίες. Η ΕΕ αποδεικνύει για άλλη μια φορά τον βαθιά αντιδραστικό, ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα, ως ένωση προώθησης μονοπωλιακών συμφερόντων. Είναι αυτή, η ίδια ΕΕ-συνένοχος σε εγκληματικούς πολέμους, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ σκορπά ψευδεπίγραφες αυταπάτες πως δήθεν μπορεί να «μετασχηματίστεί», να «αλλάξει».

Είναι, λοιπόν, αισχρό ψέμα ότι η ΕΕ έχει «σοβαρό έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής» (βλ. Ρ. Δούρου, «Έθνος», 20/2/2014), όπως ισχυρίζονται κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΕ έχει εξωτερική πολιτική: είναι η πολιτική που ταυτίζει το βιαστή με το θύμα του, που προωθεί απαράδεκτα ψηφίσματα περί ίσων αποστάσεων στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, που πρωτοστατεί μαζί με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στη Μέση Ανατολή.

Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ, των ΗΠΑ και των συμμάχων τους αντικατοπτρίζεται στα διαμελισμένα και απανθρακωμένα πτώματα των παιδιών της Γάζας. Η μυρωδιά του θανάτου και της καμμένης σάρκας που κυριαρχεί αυτές τις μέρες στους δρόμους της Γάζας – αυτός ειναι ο Ιμπεριαλισμός.

αναδημοσίευση από revol-now.blogspot.gr