"Ηρθαμαν μονάχες μας". Ο ρόλος των γυναικών στην αντίσταση

Άραγε τι θα είχε γίνει χωρίς την συμμετοχή των γυναικών στους αγώνες και την ιστορία; Ποια θα ήταν η εξέλιξη αν "κοιτούσαν τη δουλειά τους" παίζοντας το ρόλο που τους είχε ορίσει ο κόσμος της εκμετάλλευσης;

Τι θα είχε συμβεί στο μέτωπο της Αλβανίας;

Τι θα ήταν το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ, ο ΔΣΕ χωρίς αυτές;

'- Ποιος σας έφερε εδώ; 

- Ηρθαμαν μονάχες μας. 

- Ποιος σας έστειλε; 

- Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. 

- Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; 

Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.''

 
Αγνωστη παραμένει για τους πολλούς η συμβολή των γυναικών στην επαρχία και ιδιαίτερα στα χωριά για τη ματαίωση της επιστράτευσης, το 1944. Σαν λύκαινες ορμούσαν να προστατεύσουν τα σπλάχνα τους, απέναντι στις απαιτήσεις των κατακτητών αποφασισμένες να φτάσουν στα άκρα.

 
"...Ξημερώματα της 11 του Μάρτη.1944 Στην πλατεία του χωριού Ζούλιανη, έξω από τα Τρίκαλα, είναι συγκεντρωμένες 700 γυναίκες, μαχητικές και καλά κατατοπισμένες, που κατάγονται απ' τα χωριά όλης της περιφέρειας. Συγκροτούνται σε δεκαρχίες, με μια υπεύθυνη επικεφαλής της κάθε δεκαρχίας, μια σειρά άλλα γυναικεία στελέχη είναι προορισμένα να οδηγήσουν αυτή τη μάζα των γυναικών στις τοπικές και γερμανικές αρχές της πόλης, ενώ 24 άλλες γυναίκες αποτελούν την επιτροπή που θα μιλήσει με τις αρχές. Ολες ντυμένες με τις τοπικές στολές, τα καραγκούνικα, μπαίνουμε στην πόλη από διάφορα σημεία και κατευθυνόμαστε στη Νομαρχία.

 
...Πάνω στο μεγάλο τραπέζι, το στρωμένο με πράσινο τραπεζομάντιλο, μια επιτροπή γράφει τα ονόματα των γυναικών και των χωριών που κατάγονται, ενώ ο Γερμανός διοικητής κάνει ανακρίσεις.

 

ΤΕ ΣΑΜΟΥ ΚΚΕ: Πολιτική εκδήλωση στις 12 Αυγούστου για τον ΔΣΕ

Πολιτική εκδήλωση τιμής και μνήμης στους ηρωικούς αγωνιστές του ΔΣΕ διοργανώνει την Κυριακή 12 Αυγούστου η ΤΕ Σάμου του ΚΚΕ.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 11 π.μ., στο κοινοτάφιο των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου στη Λέκκα.

Το Νομικό και Πολιτικό πλαίσιο της περιόδου 1950 - 1967 (Του Χάρη Ραζάκου *)

2017 Τεύχος 2 
του Χάρη Ραζάκου * 

Όταν αναφερόμαστε στο νομικό και πολιτικό πλαίσιο μιας χρονικής περιόδου, έχουμε συνήθως στο επίκεντρο του σκεπτικού μας ότι μιλάμε για ένα σύμπλεγμα στοιχείων τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται και διαμορφώνουν τελικά ένα ενιαίο σύνολο. Αναφερόμαστε στα στοιχεία εκείνα που «ντύνουν» νομικά, πολιτικά, ιδεολογικά κλπ. τον εκάστοτε τρόπο παραγωγής μέσα στην πορεία της Ιστορίας και –κατ’ επέκταση– στην πορεία σύγκρουσης και εναλλαγής των συστημάτων.

Στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, πρόκειται για όλους εκείνους τους μηχανισμούς που θωρακίζουν την εξουσία της αστικής τάξης έναντι της εργατικής και των άλλων καταπιεζόμενων λαϊκών στρωμάτων. 

Για το ζήτημα του κράτους, ο Ένγκελς επισημαίνει: «Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη να χαλιναγωγούνται οι ταξικές αντιθέσεις, και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση αυτών των τάξεων, είναι κατά κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη, και έτσι αποχτά νέα μέσα για την κατάπνιξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης» (1).

Πρόκειται για «έναν ορισμένο μηχανισμό εξαναγκασμού», μια «μηχανή για να στηρίζει την κυριαρχία της μιας τάξης πάνω στην άλλη»2, στην περίπτωση του καπιταλιστικού κράτους «μια μηχανή που βοηθάει τους καπιταλιστές να υποτάσσουν τη φτωχή αγροτιά και την εργατική τάξη»3.

Μιλώντας για το ελληνικό αστικό κράτος, μετά από τον ταξικό εμφύλιο πόλεμο, θα σταθούμε στα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσής του: Το νομικό πλαίσιο, τη λειτουργία των πολιτικών και πολιτειακών θεσμών του, τις ιδεολογικές αναφορές του. Η «σωστή» λειτουργία των παραπάνω μηχανισμών και θεσμών, σε απόλυτη αλληλοσυμπλήρωση μεταξύ τους, ήταν –και τότε, όπως και πάντα στο αστικό κράτος– απολύτως αναγκαία για τη θωράκιση της αστικής εξουσίας μετά από την «ταραγμένη» γι’ αυτή δεκαετία του 1940-’50, όπου απειλήθηκε άμεσα. 

Αυτή η –αναγκαία– «σωστή» λειτουργία πέρασε από διάφορες φάσεις. Άλλοτε είναι αναγκαία η σκλήρυνση των νομοθετικών-δικαστικών μέτρων κατά των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος και άλλων αγωνιστών (Έκτακτα Στρατοδικεία, φυλακίσεις - εκτοπίσεις - εκτελέσεις) και η αύξηση των μέσων καταστολής των εργατικών-λαϊκών αγώνων, και άλλοτε προτάσσεται η μερική ελάφρυνσή τους. Άλλοτε, η στερέωση της εξουσίας των καπιταλιστών συνεπάγεται την ενίσχυση του ρόλου του θεσμού της βασιλείας, και άλλοτε την ενίσχυση του κοινοβουλευτισμού, ενώ και στο πλαίσιο της «αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» άλλες φορές κρίνονται αναγκαίες «δεξιές» λύσεις, ενώ άλλες φορές αυτές υποχωρούν μπροστά σε κάποιο λεγόμενο «κεντρώο» μίγμα πολιτικής. Ωστόσο, είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο, η κεντρική κατεύθυνση του αστικού κράτους παραμένει ίδια. Όπως τονίζει ο Λένιν: «Η μορφή κυριαρχίας του [καπιταλιστικού] κράτους μπορεί να είναι διαφορετική: Το κεφάλαιο με τον έναν τρόπο εκδηλώνει τη δύναμή του εκεί όπου υπάρχει μια μορφή και με άλλον εκεί όπου υπάρχει άλλη, στην ουσία όμως η εξουσία παραμένει στα χέρια του κεφαλαίου» (4).

1945-1950: ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ «ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ»

«Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη (…) και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι…» (Του Νίκου Μπογιόπουλου)

Από τη «δικαιολόγηση» των Ταγμάτων Ασφαλείας μέχρι το ξέπλυμα της χούντας, ένας Καλύβας «αναθεωρητικός» δρόμος. Μιλάμε για τον δρόμο της «αναθεώρησης» της Ιστορίας. Όχι επί τη βάσει στοιχείων, έρευνας, μαρτυριών, αξιόπιστων πηγών, διασταύρωσης. Όχι, δηλαδή, με όρους Επιστήμης.

Αυτή η ανασκολόπιση, που η «αντικειμενικότητά της» εδράζεται στην τακτική να παίρνει ορισμένα πραγματικά γεγονότα και να τα ρίχνει στο μίξερ της διαστρέβλωσης σαν άλλοθι του εκκωφαντικού της ψεύδους, έχει μια αποστολή: Το ξαναγράψιμο της Ιστορίας με τρόπο που ό,τι αμφισβητεί το καθεστώς κυριαρχίας της αστικής τάξης θα συκοφαντείται και ό,τι ξεπλένει την δικτατορία του κεφαλαίου θα καθαγιάζεται.

Αλλά ας δούμε κατ’ αρχάς το ποιόν του συγκεκριμένου. Ονομάζεται Καλύβας Ευστάθιος. Τι εστί «Καλύβας»; Διαβάζουμε: 

«Ο Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Yale των ΗΠΑ, ενώ έχει διδάξει και σε άλλα αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και ινστιτούτα. Η έρευνά του για τους εμφυλίους πολέμους έχει χρηματοδοτηθεί από το Harry Frank Guggenheim Foundation, το United States Peace Institute (Ινστιτούτο χρηματοδοτούμενο από το αμερικανικό Κογκρέσο), τη Folke Bernadotte Academy (χρηματοδοτούμενη από τη σουηδική κυβέρνηση) και από το Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» («23+Παθιασμένα ψέματα για τον ένοπλο λαικό αγώνα 1941-1949», Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Σύγχρονη Εποχή).

Πριν φτάσουμε στο τελευταίο «επιστημονικό κατόρθωμα» του εν λόγω, δηλαδή στον εκθειασμό εκ μέρους του της επταετούς χούντας των συνταγματαρχών – όπως συνέβη από τις στήλες της «Καθημερινής» στις 18/6/2017 σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Μια παράδοξη κληρονομιά» – θα πάρουμε μια γεύση από προηγούμενα «επιστημονικά του ανδραγαθήματα».

Αυτός, λοιπόν, ο Καλύβας, μαζί με έναν άλλον (Μαραντζίδης), από την εκπνοή του προηγούμενου αιώνα – και από τις αρχές του νέου πιο μαχητικά – ανέλαβαν την αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να ανατρέξει κανείς σε όλες τις πλευρές του εγχειρήματός τους. Ορισμένες επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες για να φανεί η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους.

• Το 2004 οι δύο αυτοί κύριοι εγκαινίασαν έναν διάλογο μέσα από την εφημερίδα τα «Νέα» όπου προέβαλαν επιτακτικά την ανάγκη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας να αναθεωρηθεί. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν με κοινό άρθρο στο φύλλο της 20-03-2004 όπου μεταξύ άλλων έγραφαν:

«Ώριμη για διερεύνηση είναι πλέον και η ιδέα πως η συνεργασία με τον εχθρό δεν ήταν πραγματικά ελληνικό φαινόμενο, πως μόνο λίγοι “καιροσκόποι” έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Το όλο ζήτημα της ελληνικής συνεργασίας θα αποτελέσει αντικείμενο συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο καλοκαίρι. Είναι σαφές όμως ότι οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος του EAM/ΕΛΑΣ».

Εκδήλωση τιμής και μνήμης στους αλύγιστους αγωνιστές της Μακρονήσου (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Πλήθος κόσμου, κάθε ηλικίας, απέτισε φόρο τιμής στους χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκούς αγωνιστές που εξορίστηκαν, μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν στη Μακρόνησο, στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργάνωσαν, την Τρίτη, η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ και η Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ και η οποία ολοκληρώθηκε λίγο πριν τις 9 μ.μ., εν μέσω ισχυρής βροχής.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ξεκινώντας απ' όλες τις γωνιές της Αττικής, έφτασαν στο ιστορικό «Μακρονήσι». Ανάμεσά τους επιζώντες αγωνιστές, εκπρόσωποι της θρυλικής «δρακογενιάς» της δεκαετίας του '40 και των μεταπολεμικών χρόνων, αλλά και απόγονοι αγωνιστών που είχαν τους δικούς τους ανθρώπους στην εξορία και το χρωστούσαν στη μνήμη τους να βρεθούν εκεί.

Φτάνοντας το πλοίο στη Μακρόνησο, μέλη και φίλοι του Κόμματος φωνάζουν δυνατά: «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», για να τους απαντήσουν όσοι ήταν ήδη στο νησί: «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές ποτέ τους δεν λύγισαν οι κομμουνιστές»....

Οι συγκεντρωμένοι μόλις φτάνουν στο νησί παίρνουν από μέλη της ΚΝΕ μία τετρασέλιδη έκδοση που περιλαμβάνει το χάρτη με τα στρατόπεδα της Μακρονήσου, ενώ στο εξώφυλλο φέρει το έργο του Μακρονησιώτη Γ. Φαρσακίδη, «Μακελειό στη χαράδρα».

Πρώτος σταθμός το μνημείο του Μακρονησιώτη. Εκεί κατέθεσαν στεφάνια εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, εκ μέρους της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και του Γραφείου της ΚΟ Αττικής, και εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ ο Νίκος Αμπατιέλος, Γραμματέας του  ΚΣ της Οργάνωσης.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν επίσης αντιπροσωπείες της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και της Πανελλήνιας Ένωσης Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), ενώ στεφάνια κατέθεσαν ο πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Χρήστος Τσιντζιλώνης και η γραμματέας της ΠΕΚΑΜ Γεωργία Μαχαίρα.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ Λ. ΚΥΡΙTΣΗ, ΜΑΚΡΟΝΗΣΙΩΤΗ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ '48 ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

Την εκδήλωση άνοιξε ο Λάζαρος Κυρίτσης, εξόριστος στη Μακρόνησο, εκ μέρους της Πανελλήνιας Ένωσης Κρατούμενων Αγωνιστών Μακρονήσου, ο οποίος έδωσε μια λεπτομερέστατη περιγραφή της «σφαγής της Μακρονήσου» που έγινε το διήμερο 29 Φλεβάρη - 1 Μάρτη 1948, στο Α' Τάγμα. Τότε που οι δήμιοι, με επικεφαλής τον Μπαϊρακτάρη, έβαλλαν ενάντια στους εξόριστους από στεριά και θάλασσα, περικυκλώνοντάς τους. Η επίθεσή τους ξεκίνησε μετά την άρνηση από τους εξόριστους να υπακούσουν στο κάλεσμα να αφήσουν τους κομμουνιστές και να υπογράψουν δήλωση.

Ιστοσελίδα για τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ) 1946 - 1949

www.dse.kke.gr

Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από την 100χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, από την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ.

Η ΚΕ του ΚΚΕ, ολόκληρο το Κόμμα και η ΚΝΕ, τιμάμε φέτος τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Το 1946 ήταν η χρονιά κατά την οποία συντελέστηκαν σημαντικά γεγονότα, άμεσα συναρτημένα με τη δημιουργία του ΔΣΕ, όπως:

• Η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (12 – 15 Φλεβάρη 1946), που άρχισε ακριβώς ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12 Φλεβάρη 1945). Η 2η Ολομέλεια, έστω με αντιφάσεις και καθυστέρηση ήταν εκείνη που αποφάσισε τη διεξαγωγή του ένοπλου αγώνα.
• Η επίθεση ομάδας ανταρτών στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μάρτη 1946, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών.
• Η ίδρυση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών (28 Οκτώβρη 1946), που είναι ουσιαστικά η ημερομηνία ίδρυσης του ΔΣΕ. Η επίσημη μετονομασία έγινε στις 27 Δεκέμβρη 1946, με την έκδοση της Διαταγής του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, η οποία όρισε την «ονομασία των ανταρτικών Σωμάτων σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΛΛΑΔΟΣ».

Η 70ή επέτειος βρίσκει το ΚΚΕ να διεξάγει σταθερά και αποφασιστικά τον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, για τη συμμαχία τους και για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, μέσα στις συνθήκες της αντεπανάστασης, που επικράτησε την περίοδο 1989 – 1991, αλλά και της σημερινής βαθιάς κρίσης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Οι συνθήκες αυτές δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες στην πάλη. Επιδρούν παραλυτικά, αλλά και αποπροσανατολιστικά στις διαθέσεις των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων, παρότι η βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η συντονισμένη εκδήλωσή της παγκοσμίως το 2008, τα ασταθή βήματα ανάκαμψης και η εκδήλωση αλλεπάλληλων κρισιακών φαινομένων στη συνέχεια, αποκαλύπτουν το αδιέξοδο του καπιταλισμού, τον ιστορικά παρωχημένο χαρακτήρα του.

70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ του ΔΣΕ: «O παράγοντας άνθρωπος» - Ο Μαχητής μας - Η αποφασιστική εγγύηση για τη νίκη

70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ

«O παράγοντας άνθρωπος» - Ο Μαχητής μας - Η αποφασιστική εγγύηση για τη νίκη

Αποσπάσματα από άρθρο του Σταύρου Γιαννακόπουλου, Ταγματάρχη Πολιτικού Επιτρόπου, από το περιοδικό του ΔΣΕ «Δημοκρατικός Στρατός» 

Για το λαϊκό απελευθερωτικό μας κίνημα, το πιο πολύτιμο κεφάλαιο είναι οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ. Αυτά τα αγνά παιδιά και οι θυγατέρες του λαού είναι οι πρωταθλητές του σκληρού πολέμου για την απελευθέρωση 7.000.000 ανθρώπων απ' την τυραννία και την αθλιότητα. Η ιστορία του ΔΣΕ είναι γεμάτη από υπέροχα παραδείγματα της ανώτερης πολεμικής αρετής, της πιο υψηλής έξαρσης, ηρωισμού και αυταπάρνησης αυτών των διαλεχτών παιδιών του λαού. Με το κορμί πολλές φορές τρυπημένο απ' το σίδερο του Τρούμαν, πολλές φορές παγωμένοι, γυμνοί και πεινασμένοι, τραβούν στην εκτέλεση και της πιο δύσκολης αποστολής, με μια ρωμαλέα, ακατάβλητη αισιοδοξία. Κορίτσια 15 και 16 χρονών, γέροντες 56 και 60 χρονών, μεστωμένοι άντρες, σακατεμένοι απ' τη φασιστική θηριωδία, επονίτες που από τα παιδικά τους χρόνια δοκίμασαν τις θυσίες, τα βάσανα και τις άφταστες χαρές του αγώνα, πουλιά που ατσάλωσε τα φτερά τους η καταιγίδα, να τι είναι οι μαχητές κι οι μαχήτριες του λαϊκού μας στρατού. Ο,τι τιμιότερο και γερότερο έχει ο λαός, ό,τι ακριβότερο έχει η πατρίδα, αυτό το χρυσάφι κρατούμε εμείς στα χέρια μας, αυτός είναι ο «παράγοντας άνθρωπος» στο στρατό μας.

Διακήρυξη για τα 70 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας 1946 - 1949

Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από την 100χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, από την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ

Η ΚΕ του ΚΚΕ, ολόκληρο το Κόμμα και η ΚΝΕ, τιμάμε φέτος τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Το 1946 ήταν η χρονιά κατά την οποία συντελέστηκαν σημαντικά γεγονότα, άμεσα συναρτημένα με τη δημιουργία του ΔΣΕ, όπως:

• Η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (12 - 15 Φλεβάρη 1946), που άρχισε ακριβώς ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12 Φλεβάρη 1945). Η 2η Ολομέλεια, έστω και με αντιφάσεις, ήταν εκείνη που αποφάσισε τη διεξαγωγή του ένοπλου αγώνα.
  
• Η επίθεση ομάδας ανταρτών στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μάρτη 1946, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών.
  
• Η ίδρυση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών (28 Οκτώβρη 1946), που είναι ουσιαστικά η ημερομηνία ίδρυσης του ΔΣΕ. Η επίσημη μετονομασία έγινε στις 27 Δεκέμβρη 1946, με την έκδοση της Διαταγής του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, η οποία όρισε την «ονομασία των ανταρτικών Σωμάτων σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΛΛΑΔΟΣ».
  

Η 70ή επέτειος βρίσκει το ΚΚΕ να διεξάγει σταθερά και αποφασιστικά τον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, για τη συμμαχία τους και για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, μέσα στις συνθήκες της αντεπανάστασης, που επικράτησε την περίοδο 1989 - 1991, αλλά και της σημερινής βαθιάς κρίσης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Οι συνθήκες αυτές δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες στην πάλη. Επιδρούν παραλυτικά, αλλά και αποπροσανατολιστικά στις διαθέσεις των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, παρότι η βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η συντονισμένη εκδήλωσή της παγκοσμίως το 2008, τα ασταθή βήματα ανάκαμψης και η εκδήλωση αλλεπάλληλων κρισιακών φαινομένων στη συνέχεια, αποκαλύπτουν το αδιέξοδο του καπιταλισμού, τον ιστορικά παρωχημένο χαρακτήρα του.

Αγιάσος: Για τις αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ

Έκθεση φωτογραφίας με θέμα την αντάρτισσα μάνα πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής (09/08/2015), στην Πλατεία Αγοράς στην Αγιάσο.

Την έκθεση διοργάνωσε η ΚΟΒ Αγιάσου του ΚΚΕ, στα πλαίσια των 100 χρόνων του ΚΚΕ.

Μέσα από την έκθεση, η οποία είχε θετική ανταπόκριση, αναδείχτηκε η στάση και η προσφορά αυτών των γυναικών την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, που χαρακτηριζόταν από υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και αντοχή, μπροστά στις διώξεις, τις φυλακίσεις και την εξορία.

Ιστορικό για τις αγωνίστριες της Αγιάσου 

Είναι γνωστή η συμμετοχή της Αγιάσου στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας, καθώς και ο βαρύς φόρος αίματος που πλήρωσε για τη δημοκρατία και τη λευτεριά, κυρίως κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου (1940 – 1950).

Βροντερό «παρών» αυτή την περίοδο έδωσαν και οι Αγιασώτισσες, που συμμετείχαν στον αντιστασιακό αγώνα ανταποκρινόμενες στο σάλπισμα του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ. Κι αργότερα στον εμφύλιο βοηθούσαν στην τροφοδοσία των ανταρτών, περιέθαλπαν τραυματίες, απέκρυπταν με κίνδυνο της ζωής τους καταδιωκόμενους αγωνιστές, και κυρίως δοκίμασαν τη μαρτυρική ζωή της εξορίας.

Η συγκίνηση του Δημήτρη Κουτσούμπα (VIDEO)

«Εδώ, στον τόπο που τον ποτίζετε με το αίμα μου, αύριο θα 'ρχονται τα παιδιά σας να τον ραίνουν με λουλούδια. Ζήτω το Κομμουνι­στικό Κόμμα Ελλάδας».

Τα λόγια της Αθηνάς Μπενέκου, μαχήτριας του ΔΣΕ που εκτελέστηκε στην Πελοπόννησο.

Τρίπολη: Εκδήλωση τιμής στους αλύγιστους της ταξικής πάλης

FILS DE GRECE: Η νέα ταινία του Διονύση Γρηγοράτου - «Παιδομάζωμα» ή «Παιδοσώσιμο» - Εργογραφία (VIDEO-ΦΩΤΟ)

«FILS DE GRECE», η νέα ταινία του Διονύση Γρηγοράτου

Ολοκληρώθηκε η κινηματογραφική ταινία «FILS DE GRÈCE» του σκηνοθέτη Διονύση Γρηγοράτου.

Ο τίτλος της ταινίας είναι από την έκκληση του Paul Eluard για τα παιδιά του Εμφυλίου Πολέμου στη διάρκεια της μυθιστορηματικής ανάβασής του στο Γράμμο και αναφέρεται σε ένα κεφάλαιο της Ιστορίας «απωθημένο στις συνειδήσεις μας ‒από τις παρενέργειες του Εμφυλίου και του Ψυχρού Πολέμου‒ που σημερινά γεγονότα το επαναφέρουν», σύμφωνα με τους δημιουργούς που προσθέτουν:

 

«Η μαζική μετακίνηση 60.000 και πλέον παιδιών μακριά από τις εστίες τους, στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. 30.000 περίπου, από το "Δημοκρατικό στρατό", εκτός της Πατρίδας, σε ιδρύματα Πολιτικών Προσφύγων σε χώρες της χωρισμένης Ευρώπης του Ψυχρού Πολέμου και άλλα τόσα, από τον κυβερνητικό στρατό, σε "Παιδοπόλεις" που ίδρυσε η Βασίλισσα Φρειδερίκη.

Νώντα Σακελλαρίου «Το Υγειονομικό του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας»

Νώντα Σακελλαρίου «Το Υγειονομικό του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 2014

Μόλις κυκλοφόρησε από τη «Σύγχρονη Εποχή» μια έκδοση που αποτελεί μια ξεχωριστή μαρτυρία για πλευρές της δράσης του ΔΣΕ και ιδιαίτερα για την πάλη μαχητών και λιγοστών γιατρών «ενάντια στο θάνατο». 

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Όπως αναφέρει το εισαγωγικό σημείωμα της «Σύγχρονης Εποχής» «αυτή η έκδοση εντάσσεται στη σειρά εκδόσεων "από τα 95 στα 100 χρόνια ΚΚΕ". Πιστεύουμε ότι συμβάλλει στο να γνωρίσουν οι νεότερες γενιές όχι μόνο την ηρωική δράση του και τη λαϊκή στήριξη που είχε, αλλά συμβάλλει και στο σύγχρονο προβληματισμό για το ρόλο του επιστήμονα -κάθε ειδικότητας- και τη συμβολή του στην πάλη του λαού στις σύγχρονες συνθήκες».

Η έκδοση είναι εμπλουτισμένη και με ορισμένα ντοκουμέντα από το αρχείο της ΚΕ όπως: Φωτογραφίες από το φωτογραφικό αρχείο του Απόστολου Μουσούρη, που η οικογένειά του πρόσφατα πρόσφερε στο ΚΚΕ, επίσης περιλαμβάνονται και ορισμένα εξώφυλλα υγειονομικών εκδόσεων του ΔΣΕ, βοηθήματα για νοσοκόμους και μαχητές. Επίσης, περιλαμβάνεται απόσπασμα από το πρώτο φύλλο της Εφημερίδας της προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, όπου, μαζί με τη δημοσίευση της Ιδρυτικής Πράξης και άλλες διατάξεις, δημοσιεύεται η ονομασία του Νώντα Σακελλαρίου σε Αντισυνταγματάρχη Υγειονομικού.

Ημερολόγιο της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ για το 2015

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Το ημερολόγιο της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ για το 2015, που είναι αφιερωμένο στα 70 χρόνια της Αντιφασιστικής Νίκης

Με πλούσιο και μοναδικό φωτογραφικό - αρχειακό υλικό και ιστορικά στοιχεία για την τεράστια προσφορά του ηρωικού Κόκκινου Στρατού και του λαού της ΕΣΣΔ αλλά και των αντιστασιακών κινημάτων των λαών της Ευρώπης στα οποία πρωτοστάτησαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα, κυκλοφόρησε, ήδη, το Επετειακό Ημερολόγιο του 2015 της Πανελλήνιας Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ), αφιερωμένο στα 70 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών.

Μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου προβάλλουν βασικά ιστορικά γεγονότα - σταθμοί και παρατίθενται στοιχεία για το Επος που έγραψε ο Σοβιετικός Λαός με τον Κόκκινο Στρατό του στον τιτάνιο αγώνα για την ήττα του φασιστικού τέρατος, καταδιώκοντας τα ναζιστικά γερμανικά στρατεύματα μέχρι τη «φωλιά» του ναζισμού, στο Βερολίνο, και τη συνθηκολόγηση. Παράλληλα με το μοναδικό φωτογραφικό υλικό που περιέχεται στο Ημερολόγιο 2015 της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και άλλα στοιχεία, παρουσιάζεται και η προσφορά των αντιστασιακών κινημάτων που έδρασαν στα μετόπισθεν των κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Και, πρώτα απ' όλα, παρουσιάζεται η μεγάλη συνεισφορά του Ελληνικού Αντιστασιακού κινήματος -το μεγαλύτερο αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας-, του Επους του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ κλπ. την περίοδο της τετράχρονης τριπλής κατοχής της χώρας. Του ΕΑΜικού Αντιστασιακού Επους, που οργανωτής, καθοδηγητής και ραχοκοκαλιά του ήταν το τιμημένο ΚΚΕ.

Καθημερινά, θα διατίθεται:

• Στα Κεντρικά Γραφεία της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ: Μαυρομματαίων 12, Αθήνα. Τηλέφωνο: 210.8222.952, Φαξ: 210.8834.093.
• Στα κατά τόπους παραρτήματα της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Εκδήλωση για τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου

1949-2014

65 ΧΡΟΝΙΑ

από την

ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΑΜΟΥ

Η Τομεακή Επιτροπή Σάμου του ΚΚΕ τιμώντας τον ηρωικό αγώνα των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου διοργανώνει το

• ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 - 8 μ.μ. Δημοτικός Κήπος Σάμου

Εκδήλωση αφιερωμένη στους ηγέτες του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου Γιάννη Μαλαγάρη στρατιωτικό αρχηγό του Δ.Σ.Σ και Γιάννη Σαλά πολιτικό επίτροπο του Δ.Σ.Σ.

Σπύρος Μπλαζάκης και Γιώργος Τσομπανάκης οι δύο τελευταίοι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Κρήτης που παρέμεναν ασύλληπτοι για 35 χρόνια.

 

Κρύβονταν 35 χρόνια σε σπηλιές, για να μην υπογράψουν δήλωση μετανοίας.΄Ετρωγαν σαύρες και σκορπιούς. Οι δύο αντάρτες της Κρήτης, που έζησαν τον εμφύλιο έως το 1975...

Η φτωχόσουπα ήταν μια εύκολη και γρήγορη σούπα που έφτιαχναν οι παλιές γυναίκες της Κρήτης με λάδι, νερό και αλάτι για να ξεγελάσουν την πείνα τους στους δύσκολους καιρούς των πολέμων και της φτώχειας. Αυτό το φαγητό ήταν μια από τις ελάχιστες απολαύσεις για τον Σπύρο Μπλαζάκη και το Γιώργο Τσομπανάκη, οι οποίοι μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949, έζησαν κυνηγημένοι για 35 χρόνια στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Ήταν τα δύο τελευταία στελέχη του Δημοκρατικού Στρατού που παρέμεναν ασύλληπτα, από τότε που το ΚΚΕ κηρύχθηκε παράνομο.

 

Η ζωή στις σπηλιές

Μετά τις μάχες στο Γράμμο, τα περισσότερα στελέχη του Δημοκρατικού Στρατού προσπαθούσαν να αποφύγουν τη σύλληψη, διαφεύγοντας σε γειτονικές χώρες. Για τους Κρητικούς αντάρτες Σπύρο Μπλαζάκη που τότε ήταν 21 ετών και τον 25χρονο Γιώργο Τζομπανάκη, η φυγή στο εξωτερικό ήταν σχεδόν αδύνατη. Έτσι, αποφάσισαν να κρυφτούν σε απόμερα σημεία του νησιού, έχοντας ως μόνα εφόδια τους στρατιωτικούς σάκους τους, που περιείχαν ελάχιστα ρούχα, αδιάβροχα και κουβέρτες. Οι δύο νέοι που αρνούνταν να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας, ζούσαν σαν αγρίμια μακριά από συγγενείς, φίλους και γνωστούς, με την ελπίδα ότι θα έπαιρναν αμνηστία....

Οι κρυψώνες που χρησιμοποιούσαν συχνά ήταν οι σπηλιές στα βουνά και στις θάλασσες. Εκτός από τη φτωχόσουπα, έτρωγαν σαύρες, σκορπιούς, ρίζες ή ακόμη και φώκιες. Όταν κάποιος τσοπάνης τους χάριζε κανά ζωντανό, το έψηναν και το έτρωγαν ολόκληρο μέσα σε μια ημέρα.

Δεν ήταν λίγες οι φορές πάντως που οι κρητικοί στα χωριά, άνοιγαν τα σπίτια τους για να δεχτούν τους κυνηγημένους, να τους κρύψουν, να τους ταΐσουν και να τους βοηθήσουν Το φαγητό όμως δεν ήταν η μοναδική απόλαυση που στερούνταν. Επειδή φοβούνταν μην τους καταδώσουν, απέφευγαν όπως «ο διάβολος το λιβάνι», τις ερωτικές ή σεξουαλικές επαφές με γυναίκες.

«Ακόμη και τα ζώα ζουν τον έρωτα, εμείς όχι», διηγήθηκαν οι δύο άντρες.

Η διασκέδασή τους ήταν απλή. Πότε τραγουδούσαν μαζί και πότε πήγαιναν σε διάφορα πανηγύρια για να ακούσουν κρυμμένοι και να χορέψουν από μακριά, τα αγαπημένα τους κρητικά τραγούδια.

Μια φορά ο Γιώργος Τσομπανάκης μπήκε σε ένα κλειστό σπίτι για να βρει κάτι να φάνε. Το μάτι του έπεσε πάνω σε μια λύρα και θυμήθηθηκε ότι ο Σπύρος Μπλαζάκης, του είχε πει ότι ήξερε να τη «γρατζουνάει».

Την πήρε μαζί του και από τότε ο ήχος του οργάνου, ανακούφιζε έστω και για λίγο τις δύσκολες ώρες που ζούσαν. «Για μας όλα αυτά τα χρόνια ήταν σκοτάδι και δεν φαινόταν να χαράζει η ποθητή ημέρα», έλεγαν οι αντάρτες.

Πώς ξέμειναν όμως τόσα χρόνια στο βουνό; Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσαν να κατέβουν γιατί οι αντικομμουνιστικοί νόμοι ήταν σε ισχύ και θα τους φυλάκιζαν ή θα τους έστελναν εξορία. Τη δεκαετία του ’60 πίστεψαν ότι θα έπαιρναν χάρη από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ήρθε όμως το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και αντί για να ετοιμαστούν για την ελευθερία, κρύφτηκαν ακόμη περισσότερο.

Η επιστροφή των ανταρτών

Φεβρουάριος 1975. Η μεταπολίτευση τους απάλλαξε από το φόβο και η κυβέρνηση Καραμανλή αμνήστευσε τους δύο αντάρτες, που πήραν το δρόμο του γυρισμού από τα Λευκά Όρη.

Λίγο έξω από το Θέρισο, στο χωριό του Τζομπανάκη, πλήθος κόσμου περίμενε με αγωνία τους δύο αντάρτες.

Μόλις εμφανίστηκαν, φίλοι, συγγενείς και συγχωριανοί και στελέχη του ΚΚΕ, τους «έπνιξαν» στην αγκαλιά τους.

Το τρικούβερτο γλέντι στήθηκε αμέσως. Ο Τζομπανάκης και ο Μπλαζάκης μπορούσαν πλέον να απολαύσουν τα ριζίτικα τραγούδια, τη ρακί, το φαγητό και την παρέα των ανθρώπων που τους αγαπούσαν.

Όταν οι δημοσιογράφοι τους ζήτησαν να αδειάσουν τους σάκους για να δουν τι είχαν μέσα, ανάμεσα στα ρούχα, βρήκαν μια ξυριστική μηχανή και μια κρέμα ενυδάτωσης για τον ήλιο.

Την επόμενη ημέρα βρέθηκαν στην Αθήνα όπου κατέθεσαν ένα ματσάκι φασκομηλιάς και λίγα αγριολούλουδα από τα Λευκά Όρη, στο μνημείο των Ηρώων του Πολυτεχνείου. Ελεύθεροι πλέον ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους.

Ο Σπύρος Μπλαζάκης παντρεύτηκε και έμεινε στη Νέα Σμύρνη. Ο Γιώργος Τζομπανάκης παντρεύτηκε και αυτός, αλλά δεν έφυγε από την αγαπημένη του Κρήτη. Έμειναν για πάντα δύο καλοί και αγαπημένοι φίλοι.

Και οι δύο πέθαναν το 1996, με ένα μήνα διαφορά.

 

leninreloaded.blogspot.gr

Δείτε επίσης:  Δημοκρατικός Στρατός Κρήτης
 

Δ.Σ. Λέσβου: Η Συμπλοκή στα Ξενοτάφια Ανεμώτιας (3-1-1947) - Video

 

Οι πληροφορίες για την συμπλοκή στα Ξενοτάφια είναι από το βιβλίο του Γιώργου Σκούφου "Σελίδες του Αγώνα" έκδοση της Λεσβιακής εφημερίδας "ΝΕΟ ΕΜΠΡΟΣ" στις σελ. 87,88,89.

 

Διαβάστε επίσης:

 

- ΗΡΩΕΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑ ΖΩΕΣ...ΗΡΩΕΣ...

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Δ.Σ. ΛΕΣΒΟΥ ▼

• 1. "Το Αντάρτικο της Μυτιλήνης", Ν. Θεοχάρη
• 2. "Σελίδες του Αγώνα", Γ. Σκούφου
• 3. "Δ.Σ. Λέσβου", Β. Καλογερά - Π. Κουτσκούδη
• 4. "Των εν ερημίαις και όρεσι...", Μ. Λιαρούτσου
• 5. "Το ΄48 χωρίς φεγγάρι", Μ. Λιαρούτσου

------------------------------------------------

Δείτε ακόμη το αφιέρωμα του Aristera sti Mitilini για τον Δημοκρατικό Στρατό Μυτιλήνης

 

Μυτιλήνη: Εκδήλωση - αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι (ΦΩΤΟ / VIDEO)

Εκδήλωση - αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι.

Το Εργατικό Κέντρο Λέσβου (peklesvou.blogspot.gr) σε συνεργασία με την Π.Ε.Α.Ε.Α. (Παράρτημα Λέσβου) και το Σύλλογο Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης οργάνωσε την Παρασκευή 15 Νοεμβρίου (δείτε σχετικά), στην αίθουσα εκδηλώσεων του παλιού εργατικού κέντρου, εκδήλωση αφιερωμένη στο αντάρτικο τραγούδι.

Μέσα από τα κείμενα, τη ζωντανή μουσική και τη χρήση ταινιών-videoπαρουσιάστηκαν οι ρίζες και η ιστορία του αντάρτικου τραγουδιού και αναδείχθηκαν τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά του που το έκαναν να λειτουργήσει σαν όργανο του μεγάλου αγώνα του λαού και να εκφράσει με γνησιότητα και θέρμη τη λαϊκή ψυχή.

 

Η Εθνική Αντίσταση, ο μεγαλειώδης αγώνας ζωής και θανάτου του λαού μας ενάντια στους κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους μπόρεσε να εκφραστεί απόλυτα με το κατεξοχήν δημιούργημα του λαϊκού πολιτισμού, το τραγούδι.

Τα αντάρτικα τραγούδια ήταν εκείνα που συντρόφευαν τον αντάρτη στη σκληρή ζωή του στο βουνό, στη μάχη ή στην ανάπαυλα, στις ενέδρες και στα μετερίζια, κατά το γιορτασμό ή στο άκουσμα μιας νίκης. Αλλά και κάποιες φορές και μέσα από τις φυλακές, ή πριν τις εκτελέσεις, στην κατοχή και στα μετέπειτα δύσκολα χρόνια των διωγμών...

Είναι τα τραγούδια που τραγουδούσε τότες ο απλός λαός στα χωριά και στις πόλεις, άλλες φορές τρανταχτά, στα σπίτια, στα βουνά και στους δρόμους σε κάποιες παράτολμες αντιστασιακές πορείες και κάποιες άλλες φορές ψιθυριστά, για να αντλήσει κουράγιο, κάτω από τα μάτια του κατακτητή.

Είναι τα τραγούδια που κληρονόμησαν οι νέες γενιές, ειδικά οι σπουδαστές και οι φοιτητές, που τα αγάπησαν και τα τραγούδησαν πολύ αργότερα σε νέους λαϊκούς αγώνες. Στον αντιδικτατορικό αγώνα, στο "Πολυτεχνείο", στις παρέες, στις πορείες, στις διαδηλώσεις... Και που συνεχίζουν να τραγουδιούνται ακόμα και σήμερα. Είναι τα τραγούδια που το άκουσμά τους, φέρνει ρίγη συγκίνησης σε κάποιους ηλικιωμένους.

 

Τα αντιστασιακά ή αντάρτικα τραγούδια ήταν και παραμένουν "διαχρονικά", αφού ενσαρκώνουν σημαντικές πτυχές και στιγμές της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας και εκφράζουν αναλλοίωτους τους εθνικούς πόθους και τις λαϊκές διεκδικήσεις για Δημοκρατία, Ελευθερία και Κοινωνική δικαιοσύνη.

Όπως τονίστηκε στο αφιέρωμα, αυτά τα τραγούδια δεν θα τα βρει κανείς καταγραμμένα σε επίσημες ποιητικές ανθολογίες και στα σχολικά βιβλία. Θα τα βρει όμως βαθιά χαραγμένα και ριζωμένα στην καρδιά και στην ψυχή των απλών ανθρώπων του λαού μας.

Μπορείτε να κατεβάσετε σχετικό υλικό της εκδήλωσης από τον σύνδεσμο:

https://drive.google.com

(για χρήση σε blog, portal κτλ)

 

Ο Σύλλογος Φοιτητών Ιατρικής Σχολής Πάτρας τίμησε τον Π. Κόκκαλη

«Για την αντιμετώπιση της ασθένειας δεν αρκούν οι ιατρικές γνώσεις, απαιτείται το ειλικρινές ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Πέτρος Κόκκαλης. Γιατρός, στέλεχος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και του ΚΚΕ».

 

Μια τιμητική πλακέτα με τα παραπάνω λόγια, βρίσκεται από προχτές στο Αμφιθέατρο ΑI1 της Ιατρικής Σχολής Πάτρας το οποίο με απόφαση του Συλλόγου Φοιτητών πήρε το όνομα μεγάλου λαϊκού αγωνιστή γιατρού, Πέτρου Κόκκαλη.

 

Στην απόφασή του για τη μετονομασία του αμφιθεάτρου, το ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών επισήμανε: «Μελετάμε και διδασκόμαστε από τη ζωή, το έργο και τη στάση του Πέτρου Κόκκαλη. Αποτελεί πρότυπο ήθους και αξίας, λαμπρό παράδειγμα για όλους τους νέους επιστήμονες. Η επιλογή του να ξεκόψει από την "εκλεκτή κοινωνία", να αφήσει πίσω λαμπρή καριέρα και χρήματα για να υπηρετήσει το δίκαιο αγώνα του λαού, η επιλογή του να θέσει την επιστήμη του στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών εμπνέει και εμάς σήμερα. Δείχνει το δρόμο στους νέους γιατρούς. Επιστήμη στην υπηρεσία των αναγκών του λαού».

 

πηγή

 

 

ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ του Λεωκράτη και της Πηνελόπης (1828) - Μέρος Ε΄

ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ του Λεωκράτη και της Πηνελόπης(1828)

Επιμέλεια Δημήτρη Π. Καρατζιτζή *

 Ε’ ΜΕΡΟΣ

συνέχεια από το προηγούμενο (Δ΄μέρος)

Από το Μεταγωγών της Αθήνας

Στο Μεταγωγών Αθηνών που μας πήγανε, μας βάλανε σε ένα κρατητήριο που ήταν στο υπόγειο και είχε ένα παραθυράκι διαστάσεων 20Χ40, ήταν ψηλά και έβλεπε στο δρόμο, φραγμένο με κάγκελα και σύρμα, εκεί στο δρόμο βάζανε τα αυτοκίνητα, που δουλεύανε συνέχεια, και με την εξάτμιση τους στα παράθυρα, ήταν καλοκαίρι, είχε πολύ ζέστη και μέσα στο κελί έβραζε ο τόπος και σε ερχότανε να λιποθυμήσεις και όλη τη μέρα κάναμε αέρα με το σεντόνι γιατί βρωμούσε και ήταν ανυπόφορα.

Το πρωινό που μας βγάζανε για να πλυθούμε και να πάμε στην τουαλέτα, είχαμε στη διάθεσή μας πέντε λεπτά και ήταν κάποιος Ανθυπομοίραρχος, ονομαζόμενος Μόρφης, που μας έλεγε: «Κύριοι κομμουνιστές, πέντε λεπτά έχετε για πλύσιμο ή χέσιμο, διαλέγεις και κάνεις!!»

Εκεί μας φέρανε ένα κρατούμενο, από άλλες φυλακές, που είχε μεγάλη γενειάδα, το θεώρησαν αντάρτη και θέλανε να τον πάρουν και να το δείρουν, γι’ αυτό μας ζήτησε ξυραφάκι να ξυριστεί, αλλά εμείς δεν είχαμε ούτε σαπούνι, ούτε ξυραφάκι για ξύρισμα, με τα πολλά βρέθηκε ένας που είχε ένα για να ξύνει το μολύβι του και με αυτό τον ξυρίσαμε.

Το 1967, στις 21 Απριλίου

Η τότε τρόικα των συνταγματαρχών, οι πραξικοπηματίες, για να «σώσουν» την Ελλάδα από τον κομμουνισμό, όπως αυτοί έλεγαν, κήρυξαν τη δικτατορία - αυτοί την έλεγαν δημοκρατία γιατί για τον καπιταλισμό δημοκρατία είναι όταν ο λαός δεν μπορεί να μιλήσει… και τότε άρχισαν να μαζεύουν τους κομμουνιστές και έτσι την ίδια μέρα, το βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα κατά στις 2 η ώρα χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού μου, ο υποδιοικητής της Ασφάλειας μαζί με 2-3 άλλους ασφαλίτες και μου είπαν να ετοιμαστώ για να με πάρουν για να με πάνε στην ασφάλεια και έτσι και έγινε.

Όταν με πήγανε στην ασφάλεια, που ήταν στο Κιόσκι, με βάλανε στο κρατητήριο μόνο μου γιατί τους άλλους που είχαν μαζέψει από νωρίς τους είχαν πάει στην Ακαδημία. Όταν ξημέρωσε μαζί με δυο άλλους, που φέρανε τις πρωινές ώρες, μας πήγαν και εμάς στην Ακαδημία. Εκεί μαζευτήκαμε γύρω στα 150 άτομα και καθίσαμε καμιά δεκαριά μέρες και εκεί κάναμε Πάσχα.

Στο διάστημα που μας είχαν στην Ακαδημία αρρώστησα και γιατρός δεν υπήρχε, μόνο ένας φαρμακοποιός κρατούμενος από την Αγία Παρασκευή, ο Πάνος Ευαγγελινός, που ήταν συνέχεια κοντά μου γιατί ήμουν σε άσχημη κατάσταση. Διαμαρτυρηθήκαμε στη Διοίκηση και μας φέρανε ένα γιατρό - στο μεταξύ αρρώστησαν και άλλοι - και το μόνο που μας έκανε ήταν να διαπιστώσει την ασθένεια. Είχαμε  πάθει δηλητηρίαση από χαλασμένα φαγητά γιατί δεν υπήρχε ψυγείο για να προφυλάγουμε τα φαγητά.

Ο Διοικητής της φυλακής (κτήριο της Ακαδημίας) όταν διαμαρτυρόμασταν για κάτι - όπως για το φαγητό ή για την παραμονή μας - μας αντιμετώπιζε με ειρωνεία. Όταν ήρθε η ώρα για να μας πάρουν από εκεί, γιατί θα άνοιγε η Ακαδημία μετά τις διακοπές του Πάσχα, μας ειδοποίησαν να ετοιμαστούμε γιατί θα φεύγαμε. Εμείς συμμαζέψαμε τα πράματά μας και περιμέναμε πότε θα μας φωνάξουν για να φύγουμε. Πράγματι το απόγευμα της ίδιας μέρας είδαμε τα φορτηγά του στρατού με μουσαμάδες κλειστοί που μας περιμένανε. Όταν μας βάλανε στα φορτηγά δεν ξέραμε που θα μας πάνε, μόνο βλέπαμε από καμιά χαραμάδα του μουσαμά ότι ανά πέντε με έξη μέτρα είχαν βάλει ένα φαντάρο σκοπό για να μην τυχόν… και δραπετεύσουμε.

Τότε είδαμε ότι η κατεύθυνσή μας ήταν προς τη Μυτιλήνη και έτσι είδαμε το αρματαγωγό που ήταν στο λιμάνι και καταλάβαμε πως για εκεί μας πάνε. Όταν φτάσαμε, μας κατεβάσανε από τα φορτηγά και μας είπανε να πάρουμε τα πράματά μας και να περάσουμε μέσα στο καράβι. Θα έπρεπε να μπορέσουμε να τα πάρουμε όλα με μιας γιατί δεν θα μπορούμε να βγούμε ξανά να πάρουμε τα υπόλοιπα. Εγώ επειδή ακόμη δεν είχα συνέλθει από την αρρώστια και δεν μπορούσα να τα πάρω όλα, περίμενα να τελειώσουν όλα και τότες μου τα έδωσαν αυτοί.

Στο καράβι δεν άφηναν να μας πλησιάσουν οι δικοί μας. Μέσα στο αρματαγωγό βρήκαμε και άλλους 150 που τους φέρανε από τη Μακεδονία. Όταν φτάσαμε στη Χίο το καράβι χάλασε και περιμέναμε μερικές ημέρες ώσπου νάρθει ένα άλλο αρματαγωγό για να μας πάρει. Στο μεταξύ μας φέρανε και από τη Σάμο και από άλλα μέρη άλλους 150 περίπου και όταν ήρθε το άλλο αρματαγωγό μας μεταφέρανε σ’ αυτό για να πάμε εκεί που μας προορίζανε και που δεν ξέραμε ακόμα για πού θα μας πάνε. Μας μοιράσανε και σωσίβια γιατί είχε μεγάλη φουρτούνα. Ρωτούσαμε τους ναύτες για πού μας πηγαίνουν και μας λέγανε: Πιο πολύ ξέρετε εσείς παρά εμείς. Ρωτούσαμε τους Αξιωματικούς, ούτε αυτοί μας λέγανε.

Μας είχανε δεμένους ανά δύο και δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε από τη θέση μας. Το καράβι σηκωνόταν όρθιο και περιμέναμε πότε θα βουλιάξουμε. Τους λέγαμε να μας μιλήσουν, μας έλεγαν πως δε μπορούνε, γιατί αυτή είναι η διαταγή. Δεν μπορούσαμε να πάμε στην τουαλέτα που ήταν στον καταπέλτη, σαν να λέμε στην ύπαιθρο, από κάτω στο αμπάρι που μας είχαν, εκεί που βάζανε τα άρματα και τα αυτοκίνητα.

 Μετά από πολλές ώρες ταλαιπωρία ακούσαμε να ρίχνουν την άγκυρα και τότες ησυχάσαμε, αλλά το καράβι δε μπορούσε να δέσει, γιατί είχε πολύ φουρτούνα. Μάζεψε ξανά την άγκυρα και έφυγε μακριά για να κάνει στροφή για να βρει κατάλληλο μέρος για να δέσει. Εμείς δεν ξέραμε, ακόμη, σε πιο μέρος έχουμε φτάσει γιατί δε μπορούσαμε να δούμε μέσα από το αμπάρι που μας είχαν. Μετά από αρκετή ώρα έριξαν ξανά άγκυρα και τότε πια μας βγάλανε και όταν είδαμε τα κτίρια της φυλακής καταλάβαμε ότι μας φέρανε στα Γιούρα (Γυάρο), στον τέταρτο όρμο. Εκεί βρήκαμε και άλλους που τους είχαν πάει πριν από μας. Μας μοιράσανε σκηνές για να τις στήσουμε εμείς, εκεί τη νύχτα. Έκανε και πολύ κρύο και την ημέρα πολύ ζέστη. Όταν ξεκινήσαμε να στήνομαι τη σκηνή εγώ δε μπορούσα γιατί ήμουν ακόμη άρρωστος και από τη ταλαιπωρία του καραβιού δεν άντεξα και λιποθύμησα. Τότε τρέξανε οι άλλοι που με γνώριζαν από παλιά, με πήρανε στη σκηνή τους για τις πρώτες βοήθειες γιατί ήμουν πολύ εξαντλημένος. Βγήκα στην αναφορά για να με δει ο γιατρός, αλλά δεν είχαν γιατρό στρατιωτικό, παρά μόνο γιατροί δικοί μας, κρατούμενοι, υπήρχαν.

Μετά από 3 μήνες φωνάξανε το όνομά μου, μαζί με άλλους, για να φύγω. Στους 3 μήνες που έμεινα εκεί δεν έγιναν έκτροπα γιατί ο στρατός που ήταν εκεί και μας φύλαγε ένοιωθαν και αυτοί «εξόριστοι». Μετά που άλλαξε η φρουρά ήταν χειρότερα. Όταν έφτασα στη Μυτιλήνη, μετά από λίγες μέρες με φωνάζουν στην Ασφάλεια και μου είπαν να περνάω μια φορά τη βδομάδα από εκεί για να δίνω παρόν και πως δε μπορώ να βγαίνω έξω από τα σύνορα του Δήμου Μυτιλήνης. Μας γράψανε σε ένα κατάλογο, σε ειδικό βιβλίο, με τη φωτογραφία καθενός και εκεί υπογράφαμε και όταν ήταν να βγούμε έξω από τα όρια που μας είχαν καθορίσει θα έπρεπε να μας δώσουνε ειδική άδεια. Άδεια γραπτή για το συγκεκριμένο μέρος που θα πηγαίναμε και εκεί να δείχναμε την άδεια στο Σταθμάρχη να την υπογράφει για να είμαστε «νόμιμοι», γιατί αν δε γινόταν αυτό και μας εύρισκε κάποιος ασφαλίτης θα είχαμε συνέπειες. Και όταν θα φεύγαμε από κει θα έπρεπε να πάμε πάλι στο σταθμό χωροφυλακής να την υπογράψει ξανά ο σταθμάρχης για να τη δείξουμε πάλι στην Ασφάλεια. Εγώ και λόγω της δουλειάς μου - ηλεκτρολόγος - που έπρεπε να βγαίνω τακτικά εκτός πόλης και επειδή δεν ήθελα να μπαινοβγαίνω στην Ασφάλεια, κατάργησα από μόνος μου την άδεια και δεν πήγαινα να δίνω παρών. Και έτσι σιγά-σιγά πέρασε η δικτατορία. Πότε να με καλούν στην Ασφάλεια, πότε να με παρακολουθούν, φτάσαμε στην ανατροπή της δικτατορίας.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέο Εμπρός", φ. 997, 10.4.2013 (http://issuu.com/neoempros/docs/997)

* Ο Δημήτρης Π. Καρατζιτζής είναι εκπαιδευτικός, πρώην Δήμαρχος Μανταμάδου

 Διαβάστε επίσης:

Α΄ μέρος: ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ - Α΄ ΜΕΡΟΣ
Β΄ μέρος: ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ - Β΄ ΜΕΡΟΣ
Γ΄ μέρος: ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ - Γ΄ ΜΕΡΟΣ
Δ΄ μέρος: ΣΥΜΕΩΝ (ΜΕΝΙΟΣ) ΑΔΑΜΙΔΗΣ - Δ΄ΜΕΡΟΣ