Όταν η κινηματογραφική φαντασία συναντάει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις - αναβλήθηκε για 2η φορά η πρεμιέρα ταινίας που γυρίστηκε πέρυσι και έχει ως υπόθεση τις φετινές επιθέσεις τζιχαντιστών στο Παρίσι !

Η Κάρι Μάθισον σάστισε...

Όταν η κινηματογραφική φαντασία συναντάει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Με αφορμή μια τηλεοπτική σειρά

Πού σταματάνε τα όρια της κινηματογραφικής φαντασίας (λέμε τώρα) και πού ξεκινάνε τα πραγματικά σενάρια και σχέδια ιμπεριαλιστών, αστικών κρατών, μυστικών υπηρεσιών και κάθε είδους μηχανισμών και η εξοικείωση των λαών με αυτά, είναι καμιά φορά δύσκολο να διακρίνει κανείς.

Πριν λίγες μέρες προβλήθηκε πλατιά από τα αστικά ΜΜΕ και μια ακόμη περίπτωση, αυτή της ταινίας «Made in France», που απέτυχε για δεύτερη φορά την περασμένη βδομάδα να κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο λόγος; Η ταινία που γυρίστηκε πέρυσι, έχει ως υπόθεση τις φετινές επιθέσεις τζιχαντιστών στο Παρίσι! Ακόμα πιο ανατριχιαστικό; Τη μέρα των επιθέσεων, το Παρίσι είχε γεμίσει με αφίσες της ταινίας, που έδειχναν το ένα πόδι του πύργου του Αϊφελ να είναι... καλάσνικοφ. Μάλιστα, η πρεμιέρα της ταινίας αναβάλλεται για δεύτερη φορά, αφού είχε αναβληθεί και τον περασμένο Γενάρη λόγω της δολοφονικής επίθεσης τότε στο περιοδικό «Charlie Hebdo».

Βέβαια, η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα «διαβολικών συμπτώσεων». Κι ούτε είναι σκοπός του άρθρου να αποκαλύψει αν η κότα έκανε τ' αυγό ή τ' αυγό την κότα. Αλλωστε, συνειδητά ή κατά τύχη, «τα μεγάλα πνεύματα» δεν μπορεί παρά να συναντώνται όλο και περισσότερο πάνω στο έδαφος των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των σκληρών συγκρούσεων μονοπωλίων, καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών ενώσεων για το μοίρασμα αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων. Έδαφος που προσφέρεται και αξιοποιεί και κάθε λογής «αναπαραστάσεις» της πραγματικότητας και όλα τα σύγχρονα μέσα, μαζί και της προπαγάνδας, της τρομοϋστερίας και της «ψυχολογικής προετοιμασίας» για την επιτυχία των σχεδίων κάθε πλευράς και όλων των πλευρών μαζί ενάντια στους λαούς. Σχέδια που χρειάζονται και την καλλιέργεια της ανοχής, έως και ενεργητικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Και τι καλύτερο από τον κινηματογράφο, «τη μαζικότερη όλων των τεχνών»;

FILS DE GRECE: Η νέα ταινία του Διονύση Γρηγοράτου - «Παιδομάζωμα» ή «Παιδοσώσιμο» - Εργογραφία (VIDEO-ΦΩΤΟ)

«FILS DE GRECE», η νέα ταινία του Διονύση Γρηγοράτου

Ολοκληρώθηκε η κινηματογραφική ταινία «FILS DE GRÈCE» του σκηνοθέτη Διονύση Γρηγοράτου.

Ο τίτλος της ταινίας είναι από την έκκληση του Paul Eluard για τα παιδιά του Εμφυλίου Πολέμου στη διάρκεια της μυθιστορηματικής ανάβασής του στο Γράμμο και αναφέρεται σε ένα κεφάλαιο της Ιστορίας «απωθημένο στις συνειδήσεις μας ‒από τις παρενέργειες του Εμφυλίου και του Ψυχρού Πολέμου‒ που σημερινά γεγονότα το επαναφέρουν», σύμφωνα με τους δημιουργούς που προσθέτουν:

 

«Η μαζική μετακίνηση 60.000 και πλέον παιδιών μακριά από τις εστίες τους, στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. 30.000 περίπου, από το "Δημοκρατικό στρατό", εκτός της Πατρίδας, σε ιδρύματα Πολιτικών Προσφύγων σε χώρες της χωρισμένης Ευρώπης του Ψυχρού Πολέμου και άλλα τόσα, από τον κυβερνητικό στρατό, σε "Παιδοπόλεις" που ίδρυσε η Βασίλισσα Φρειδερίκη.

Ντοκιμαντέρ για τον Ελληνα «Βιετμίνχ» Κ. Σαραντίδη

Από σήμερα 30 Οκτώβρη στις 8.30 μ.μ. (πρεμιέρα) και από το Σάββατο 1 έως Τετάρτη 5 Νοέμβρη καθημερινά στις 6.30 μ.μ. θα προβάλλεται στον κινηματογράφο Τριανόν (Πατησίων και Κοδριγκτώνος 21) η βραβευμένη από τα EUROMEDIA AWARDS στις 10 Οκτώβρη στη Βιέννη ταινία - ντοκιμαντέρ του Γιάννη Τριτσιμπίδα «ΒΙΕΤ ΚΩΣΤΑΣ».

Η ταινία «ΒΙΕΤ ΚΩΣΤΑΣ» αφορά τη ζωή του αγωνιστή Κώστα Σαραντίδη, που πήρε το βιετναμέζικο όνομα Nguyen Van Lap. Με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, από τα Τάγματα Εργασίας των Γερμανών το 1943 στην Κεντρική Ευρώπη ο Κ. Σαραντίδης βρέθηκε λεγεωνάριος της γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων στην Αλγερία και στη συνέχεια στην Ινδοκίνα, όπου αυτομόλησε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο «Βιετμίνχ», πολέμησε με το Λαϊκό Στρατό κι έζησε στο Βιετνάμ για είκοσι χρόνια. Ο Κώστας Σαραντίδης ως σήμερα βοηθά ενεργά το Βιετνάμ - ιδιαίτερα τα παιδιά - θύματα 3ης γενιάς των βομβαρδισμών με διοξίνη - κι εκείνο του ανταποδίδει τιμώντας ιδιαίτερα τον άνθρωπο που, όπως λέει, ακολούθησε πάντα το ένστικτό του, αντιπάλεψε την αδικία και τον ιμπεριαλισμό. Η ταινία συνοδεύεται από πλούσιο αρχειακό υλικό.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ, ο Δημοσιογράφος, ο Συγγραφέας, ο Κριτικός

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ, ο Δημοσιογράφος, ο Συγγραφέας, ο Κριτικός

Μικρό Βιογραφικό           Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1934 στα Σέρβια του νομού Κοζάνης. Ο πατέρας του (Ανάργυρος) ήταν φιλόλογος και η μητέρα του (Ελένη) δασκάλα. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1959 αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου στην ταινία «Μικρές Αφροδίτης» αλλά και του Ροβήρου Μανθούλη. Το 1962 γύρισε δύο ταινίες τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ), το Βυζαντινό μνημόσυνο και το Οι γουναράδες της Καστοριάς και η τέχνη τους. Ο ίδιος στη συνέχεια αδιαφόρησε και αποσύρθει από το σκηνοθετικό επάγγελμα είχε δε δηλώσει ότι θα αισθανόταν πολύ άβολα αν έπεφτε πάνω σε κάποια από τις ταινίες του. Το 1963 άρχισε να εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου αρχικά την Επιθεώρηση Τέχνης και αργότερα στην Δημοκρατική Αλλαγή. Το 1964-65 βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον Μιχάλη Ράπτη. Ήταν στην ομάδα που εξέδωσε το περιοδικό Ελληνικός Κινηματογράφος το 1966 το οποίο έκλεισε η Χούντα για να το επανεκδώσει το 1968 με τον τίτλο Σύγχρονος Κινηματογράφος, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.         Από τη μεταπολίτευση και ύστερα εργάστηκε σαν κινηματογραφικός κριτικός, σχολιογράφος και ρεπόρτερ αλλά και επιφυλλιδογράφος σε διάφορα έντυπα όπως: Βήμα (1974-1983), Έθνος (1983-1998) και στην Ελευθεροτυπία (1998 ως το θάνατό του το 2000). Το τελευταίο διάστημα της ζωής του ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων αφήνοντας πίσω του ένα ογκώδες και πολύ ενδιαφέρον συγγραφικό έργο.         Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, αλλά πάνω απ’ όλα ένας σπουδαίος άνθρωπος με βάθος σκέψης, που δε δίσταζε να κατονομάσει τα πράγματα, ένας ιδεολόγος της αριστεράς, αλλά της ανοιχτής αριστεράς που μπορεί να δει το μέλλον και να προσαρμοστεί στο παρόν, όχι της αριστεράς που φέρει παρωπίδες, έφυγε από τη ζωή το 2000 χτυπημένος από τον καρκίνο. Η έλλειψη μιας τέτοιας φωνής στις μέρες μας είναι χωρίς άλλο εμφανέστατη. Βασίλης Ραφαηλίδης και Αλέξης Δαμιανός Ο Βασίλης Ραφαηλίδης αυτοβιογραφούμενος (Μια μέθοδος άνευ διδασκάλου για να γίνεις κριτικός)         Έγινα κριτικός κινηματογράφου μάλλον κατά λάθος. Εν πάση περιπτώσει, δε διάλεξα εγώ αυτό το επάγγελμα, το οποίο είναι ένα απ’ τα πολλά που έκανα στη ζωή μου και στο οποίο δυστυχώς κόλλησα για τα καλά.         Το 1964, που είδα την πρώτη μου ταινία, ήμουν ήδη αρκετά μεγάλος: 12 χρονών. Μέχρι τότε, έβλεπα τον πόλεμο και την δυστυχία εκ του φυσικού και όχι επί της οθόνης. Και ξαφνικά, ο κινηματογράφος μου αποκάλυψε έναν άλλο κόσμο: όμορφο, τακτοποιημένο και μεγαλειώδη. Ήταν το σωστό αντίδοτο στη φτώχεια και στη δυστυχία ενός ήδη πολύ ταλαιπωρημένου παιδιού. Που ζούσε στην επαρχία, στην Καστοριά, και έτυχε να ‘ναι γιος «αριστερών» και ανελέητα κυνηγημένων δημοσίων υπαλλήλων: Ο φιλόλογος πατέρας μου και η δασκάλα μάνα μου δεν κατάφεραν σχεδόν ποτέ να ταΐσουν σωστά τα τρία τους παιδιά· διότι, βέβαια, δύσκολα δουλεύει κανείς για τα παιδιά του όταν είναι στις φυλακές και τις εξορίες ή, λίγο νωρίτερα, στον ΕΛΑΣ. Χρωστώ ευγνωμοσύνη στους γονείς μου για τούτη την, για λόγους ιδεολογικούς, πείνα. Μου ‘μαθε να νοιάζομαι για την πείνα των άλλων και να την συναρτώ από κάποιες ιδέες.         Ωστόσο, μεγαλώνοντας, κάτι έπρεπε να βρω να κάνω για να φάω. Σκέφτηκα να γίνω γιατρός για να λύσω το πρόβλημά μου, αλλά πολύ σύντομα απελπίστηκα κι εγκατέλειψα το σχέδιο. Το 1958, σε ηλικία 24 ετών, το είχα πάρει απόφαση πως θα ‘μενα ή, μάλλον, πως θα κατέληγα γουνεργάτης, αφού ήξερα κάπως τη δουλειά της γούνας. Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα ν’ αξιοποιήσω τη λιγάκι παρανοϊκή αγάπη μου για τον κινηματογράφο. Είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα, που λένε, και τούτος ο αέρας ίσως να υπάρχει ακόμα εντός της κρανιακής μου κάψας.         Λοιπόν, σπούδασα (τρόπος του λέγειν) σε μια ιδιωτική σχολή κινηματογράφου, με την πρόθεση να γίνω σκηνοθέτης, κι έμαθα γαλλικά άνευ διδασκάλου (δεν υπήρχε φράγκο για δάσκαλο), με μοναδικό σκοπό να μελετήσω γαλλικά κινηματογραφικά κείμενα, μια και δε μπορούσα να βρω ελληνικά. Ο μοναδικός σοβαρός δάσκαλος στον κινηματογράφο, από το 1953 μέχρι το 1960, οπότε σταμάτησε να γράφει κινηματογραφική κριτική, ήταν ο Μάριος Πλωρίτης. Πολλά χρόνια αργότερα, ήταν για, μένα απροσδόκητη χαρά να συναντήσω τον σπουδαίο δάσκαλο της νιότης μου, ως συνάδελφος πια στην εφημερίδα όπου δουλεύουμε σήμερα και οι δύο.         Χρωστάω πάρα πολλά στον Μάριο Πλωρίτη – τόσα, όσα και σ’ έναν άλλο καλό μου δάσκαλο, τον Χρίστο Βλαχιώτη. Απ’ αυτόν έμαθα πως η γνώση «για να…» (για να γίνεις αυτό ή το άλλο, για να πετύχεις ετούτο ή εκείνο) είναι καθαρός παραλογισμός όταν δεν είναι σκέτος αριβισμός: η γνώση είναι υπόθεση υπαρξιακή, που σε βοηθάει να ζεις.         Έτσι εγκατέλειψα για πολλοστή φορά τα σχέδιά μου: δε μάθαινα πια κινηματογράφο για να γίνω σκηνοθέτης, αλλά γιατί έτσι μου άρεσε. Ονειρευόμουν για τον εαυτό μου ένα τρελό επάγγελμα, άγνωστο και καινούργιο, τουλάχιστον στην Ελλάδα: αυτό του επαγγελματία… αναγνώστη! Και χρησιμοποίησα τον κινηματογράφο ως σημείο αναφοράς των πάντων Έτσι γλίτωσα εγκαίρως από την αποβλακωτική κινηματογραφοφιλία, όχι όμως κι απ’ τον κινηματογραφικό επαγγελματισμό, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει, αλλά μόνο σε μια και μοναδική περίπτωση: αν κέρδιζα το λαχείο, ώστε να λύσω μια και καλή το φοβερό και το τρομερό βιοποριστικό πρόβλημα· πράγμα που δε συνέβη, δυστυχώς, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ωστόσο, συνεχίζω να πιστεύω αφελώς στο νόμο των πιθανοτήτων και να θεωρώ την ανάγκη για βιοπορισμό ως τη μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να βρει έναν άνθρωπο.         Λοιπόν, δούλεψα για βιοπορισμό στον κινηματογράφο κάπου τέσσερα χρόνια εδώ και στο Αλγέρι, όπου βρέθηκα το 1964, κυνηγώντας περιπέτειες και μεροκάματο. Στο Αλγέρι γνώρισα τον τρίτο σπουδαίο μου δάσκαλο, τον Μιχάλι Ράπτη (Μισέλ Πάμπλο). Είναι αυτός που μου ‘μαθε την αξία του ζην επικινδύνως και του αγωνίζεσθαι ακατάπαυστα, μπας κι αλλάξει κάτι σε τούτο τον κόσμο που βαδίζει σαν τον κάβουρα πάνω στην ανθρακιά.          Στο Αλγέρι, βρέθηκα ξαφνικά με τρία επαγγέλματα: του κινηματογραφιστή, του δημοσιογράφου και του κριτικού. Επιστρέφοντας διαπίστωσα πω τρία επαγγέλματα είναι πολλά για έναν ουσιαστικά ανεπάγγελτο, και κράτησα, και κράτησα μόνο το τρίτο: έγινα επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός κατά το τέλος του 1965. Όμως, ήμουν ήδη ερασιτέχνης κινηματογραφικός κριτικός από το 1963. Και να πως προάχθηκα κατά λάθος από φανατικός κινηματογραφόφιλος σε ερασιτέχνη κριτικό: το 1963, μια ομάδα κινηματογραφιστών, που ανήκαμε όλοι στην ΕΔΑ, βρεθήκαμε στο πολύ έγκυρο και σοβαρό περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης». Μας πήραν εκεί για να οργανώσουμε τον τομέα «κινηματογράφος». Όμως ενώ όλοι μας μιλούσαμε για κινηματογράφο, κανείς δεν ήθελε να γράψει για κινηματογράφο. Με τα πολλά, και ύστερα από μια αποφασιστική επέμβαση του Δημήτρη Δεσποτίδη και του Κ. Πορύρη (και οι δυο πεθαμένοι σήμερα), κατάφεραν να πείσουν εμένα. Κι έτσι έγραψα κατ’ ανάθεσιν το πρώτο μου κινηματογραφικό κείμενο: ήταν μια μελέτη για τη Δίκη του Όρσον Γουέλς (Orson Welles). Ο Δεσποτίδης πήρε υπέρ το δέον στα σοβαρά εκείνο το κείμενό μου και με βάφτισε κριτικό. Το… παρατσούκλι μου έμεινε…         Το 1965, λοιπόν, κι ενώ είχα επιστρέψει από το Αλγέρι με την προοπτική να ξαναφύγω σύντομα προς άγνωστον κατεύθηνσιν, ζήτησα δουλειά, με τα διαπιστευτήρια της «Επιθεώρησης Τέχνης» στην απογευματινή εφημερίδα της ΕΔΑ «Δημοκρατική Αλλαγή». Μου την έδωσαν αμέσως. Κι έτσι έγινα επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός. Μέχρι την απριλιάτικη συμφορά του 1967, όταν έκλεισε η εφημερίδα, κρατούσα σ’ αυτήν την στήλη της κινηματογραφικής κριτικής, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.         Τα πηγαίναμε θαυμάσια σ’ αυτήν την εφημερίδα, μέχρι που εμφανίστηκαν οι πρώτες ιδεολογικές δυσκολίες: άρχισαν οι έντονες επιπλήξεις για ιδεολογικές παρακλήσεις, που σίγουρα υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Χωρίς την επέμβαση της Έλλης Παππά, που καταλάβαινε πως οι παρακλήσεις δεν ήταν δα και προς καταστροφή του κόμματος, κατά πάσα πιθανότητα θα εγκατέλειπα και αυτό το επάγγελμα που το βρήκα καθυστερημένα ή, μάλλον, που με βρήκε εκείνο με τη μεσολάβηση του Δεσποτίδη.         Το 1966, παρέα με τον Αλέξη γρίβα και με συνεργάτες που όλοι τους είχαν σχέση με τη «Δημοκρατική Αλλαγή», εκδώσαμε το περιοδικό «Ελληνικός Κινηματογράφος». Το τεύχος 6, επιτέλους σωστά τυπωμένο απ’ το Θεμέλιο, που είχε αναλάβει την έκδοσή του, χάρις στην επιμονή του καλού φίλου και φανατικού κινηματογραφόφιλου Μίμη Δεσποτίδη, μπλοκαρίστηκε στο βιβλιοδετείο από τη χούντα και πολτοποιήθηκε μαζί με τα όνειρά μας.         Το 1968, μετά την αποφυλάκισή μου, βάζουμε μπροστά με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο το περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», που ήταν η συνέχεια του προηγούμενου με άλλον τίτλο, δια του φόβου των Ιουδαίων. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1969…         Τώρα ξέρετε πως γίνεται κανείς κινηματογραφικός κριτικός: από σύμπτωση, όπως όλα σε τούτο τον συμπτωματικό τόπο, όπου έτυχε να ζούμε εντελώς συμπτωματικά. Βασίλης Ραφαηλίδης, από τον πρόλογο στο «Λεξικό ταινιών», Α’ τόμος, εκδόσεις Αιγόκερως, Αθήνα 1982. Αναδημοσιεύεται στο «Βασίλης Ραφαηλίδης» εκδόσεις Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου - Αιγόκερως, Αθήνα 2000   Βιβλία του Βασίλη Ραφαηλίδη Κινηματογραφικά θέματα I Κινηματογραφικά θέματα ΙΙ Κινηματογραφικά θέματα ΙΙΙ (1985-86) Κινηματογραφικά θέματα IV Κινηματογραφικά θέματα V Κινηματογραφικά θέματα VI Φιλμοκατασκευή Το βλέμμα του ποιητή  12 μαθήματα για τον κινηματογράφο Το ομιχλώδες τοπίο της ιστορίας Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους Λαοί της Ευρώπης Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο Οι λαοί των Βαλκανίων Μυθ-ιστορία των βάρβαρων προγόνων των σημερινών Ευρωπαίων Θερμοί και ψυχροί πόλεμοι Επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα 20 κείμενα για 127 αιρέσεις Οι λαοί της Μέσης Ανατολής Πέρα από τον κινηματογράφο Ι Πέρα από τον κινηματογράφο ΙΙ Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού Είκοσι ένα κείμενα για τη Μαλβίνα Στοιχειώδης αισθητική Τα μαλλιά του φαλακρού δολοφόνου Καπιταλισμός. Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας Άραβες Λεξικό ταινιών Ι (Α – Μ) Λεξικό ταινιών ΙΙ (Ν-Ω) Λεξικό ταινιών ΙΙΙ (Ελληνικός κινηματογράφος) Ταξίδι στο μύθο Το μοντάζ Νεοελληνική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας Η μυθική ιστορία των Εβραίων Video με τον Βασίλη Ραφαηλίδη (επιλογή) Ο Βασίλης Ραφαηλίδης “Ο ρόλος και η χρήση της μουσικής στην τέχνη του κινηματογράφου: Κλικ εδώ Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στην εκπομπή Κίτρινος Τύπος του Μ. Τριανταφυλλόπουλου: Κλικ εδώ αναδημοσίευση από koinotopia.gr

Κινηματογράφος: Το «Απέραντο Γαλάζιο» από τη «New Star» (trailer)

Tο «Απέραντο Γαλάζιο» («Le Grand Bleu») του Λικ Μπεσόν θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους από τη «New Star» σε επετειακή επανέκδοση 25 χρόνων, από τις 29 Αυγούστου.

 

Μια θεαματικά απολαυστική ταινία του Λικ Μπεσόν, με ανεπανάληπτες υποβρύχιες σκηνές που κόβουν την ανάσα ακόμα και... του πιο έμπειρου δύτη και γυρίσματα στη Σικελία, αλλά κυρίως στο Αιγαίο (Αμοργό, Ίο και Κουφονήσια).

 

Παίζουν: Ροζανα Αρκέτ, Ζαν Ρενό, Ζαν Μαρκ Μπαρ, στις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους.

 

Υπόθεση

 

Ο Ζακ και ο Ένζο γνωρίζονται από παιδιά και είναι φίλοι αδερφικοί. Το πάθος που τους ενώνει είναι η ελεύθερη κατάδυση: Το πιο επικίνδυνο, μυστηριώδες και συναρπαστικό άθλημα στον κόσμο.

Καθώς μεγαλώνουν, χάνουν επαφή μεταξύ τους. Ο Ζακ γίνεται ανίκητος πρωταθλητής των καταδύσεων και καλεί τον Ένζο σε μια μεγάλη διεκδίκηση του τίτλου.

Από τη Σικελία, ο Ζακ, ανίκητος πρωταθλητής επί έξι χρόνια στις ελεύθερες καταδύσεις θα αναζητήσει τον Ένζο στις Άνδεις όπου μένει για να τον φέρει πίσω ως αντίπαλο διεκδικητή του τίτλου. Η αναμέτρηση τους θα τους οδηγήσει σε καταστάσεις πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες.

Τα ανθρώπινα όρια δοκιμάζονται και αλλάζουν καθώς οι αντίπαλοι βυθίζονται στη θαλάσσια άβυσσο...

 

«Γυρισμένη στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, από ένα λάτρη της ελληνικής φύσης».
«Η Αμοργός αναδύεται μέσα από ένα υπέροχα απέραντο, αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο».
«Μια ταινία σταθμός για τη θάλασσα και τους ανθρώπους της με την υποβλητική μουσική του Ερίκ Σερά».
«Μυστηριώδης, αξέχαστη και θεαματικά απολαυστική».
«Με ανεπανάληπτες υποβρύχιες σκηνές που κόβουν την ανάσα ακόμα και του πιο έμπειρου δύτη!».
«Μια ταινία ύμνος στη φύση και την ελευθερία».
«Ο Μπεσόν μας ξεναγεί σε κάδρα που ξεχειλίζουν από το φυσικό άγγιγμα και ταξιδεύουν το θεατή σε ομορφότερους κόσμους».
«Μία μοναδική υποθαλάσσια εμπειρία, με έξυπνο χιούμορ και γλυκιά μελαγχολία».
«Ο Μπεσόν καταφέρνει να χτίσει εικόνες καθηλωτικής ομορφιάς, ένα κόσμημα και έναν ύμνο για τη φύση και τη ζωή».

 

Διάρκεια: 132'

«ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ» (TRAILER #2 - NEW STAR)

 

 

Το ντοκιμαντέρ «ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ» στο 14ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

H ταινία ντοκιμαντέρ «ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ», επιλέχθηκε και θα προβληθεί στα πλαίσια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΟΣ του 14ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Το 14ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ θα γίνει 9-18 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 στη Θεσσαλονίκη.

Οι προβολές της ταινίας είναι:

Αίθουσα Φρίντα Λιάππα Αποθήκη Δ’, Λιμάνι - 12/3/2012 22:30

Αίθουσα Παύλος Ζάννας του ΟΛΥΜΠΙΟΝ (πλ. Αριστοτέλους 10) - 15/3/2012 15:00

"ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ" ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Σας ενημερώνουμε ότι "ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ" του ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ, μια από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες για το έπος της εθνικής αντίστασης, με θέμα τα τραγικά αληθινά γεγονότα του "Μπλόκου της Κοκκινιάς", θα προβάλλεται στους κινηματογράφους σε επανέκδοση από τις 18 Αυγούστου.

 Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του ελληνικού λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη (Κώστας Καζάκος) την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απ’ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων πατριωτών και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο…

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε εδώ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ "ΜΙΚΡΟ"

“μικρό” Σωματείο για την υποστήριξη και διάδοση της ταινίας μικρού μήκους.

«mikro» Association for the dissemination of short film

Μεθώνης 46 Εξάρχεια Αθήνα 10681, Email: mikrosomateio@yahoo.gr

web: http://www.mikro.netne.net/,

blog : http://mikro.yooblog.gr/,  http://www.facebook.com/l/bd417.
τηλ: 69402275, 6974123481


ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ «μικρό»
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΟ Δ.Σ
Το σωματείο «μικρό» μετά την Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση του 15 Δεκεμβρίου 2009 προκηρύσσει εκλογές για εκπροσώπους στο πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο και την Τριμελή Ελεγκτική Επιτροπή. Οι εκλογές θα διεξαχθούν την Κυριακή 17 Ιανουαρίου και ώρα από 12.00 π.μ. έως 17.30 μ.μ. στο χώρο της Μεθώνης 46, 1ος όροφος.
Αιτήσεις υποψηφιοτήτων θα υποβάλλονται ταχυδρομικά στα γραφεία του σωματείου Μεθώνης 46 Εξάρχεια 10681, έως 13 Ιανουαρίου και μέσω email στο: mikrosomateio@yahoo.gr, έως 15 Ιανουαρίου.
πληροφορίες, τηλ. 6946302275, 6974123481
Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι έχουν όλα τα Μέλη του Σωματείου αρκεί να τακτοποιήσουν έως και την μέρα τον εκλογών τις οικονομικές τους εκκρεμότητες.

....

ΠΑΤΡΑ: Προβολές ταινιών της Αλίντας Δημητρίου

pamepatras.blogspot.com

..

ΕΙΧΑΜΕ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ !!!

Μετά από τις μαρτυρίες που παρακολούθησα στο ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου "Η ζωή στους βράχους" αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ προς αυτές τις γυναίκες του ΔΣΕ και να τους πω:

ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την θυσία και τον αγώνα σας…
Γυναίκες του ΔΣΕ - παλικάρια….

..

Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ

Όταν σκοπός ενός κινηματογραφιστή είναι η ειλικρινής του πρόθεση να αναζητήσει την αλήθεια, αρκεί μία κάμερα, μία φόρμα κοντινών πλάνων στην «πηγή» και πραγματικό θάρρος να αντέξει την αλήθεια. Διότι στο τέλος, μέσα από το έργο του, «θέλει» δε «θέλει», νομοτελειακά - ή «μοιραία» κατ' άλλους - θα πάρει θέση.

Το νέο ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου με τίτλο «Η ζωή στους βράχους», που θα αρχίσει να προβάλλεται από την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο «Τριανόν», αποδεικνύει γιατί το περιεχόμενο επιβάλλει τη μορφή και τη φόρμα στην τέχνη του κινηματογράφου: Διότι η αλήθεια που ξεχειλίζει από κάθε πλάνο της καθιστά περιττή κάθε προσπάθεια «στολίσματος». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Διότι η σκηνοθέτρια, επί τρεις δεκαετίες πίσω από την κάμερα («Καρβουνιάρηδες» 1977, «Θέατρο στο βουνό» 1985, «Πουλιά στο βάλτο» 2008 κ.ά.), όντως επιχειρεί να αναδείξει τον τιτάνιο αγώνα των γυναικών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, από την αρχή του μέχρι και τα κολαστήρια της εξορίας.

Επιλέγει 33 από αυτές τις γυναίκες - από το σύνολο του 30% που αποτελούσαν οι γυναίκες μαχήτριες του ΔΣΕ - και δημιουργεί 33 ξεχωριστά, φαινομενικά, «πορτρέτα», τα οποία όμως ενώνονται από μια «λεπτή κόκκινη κλωστή» αίματος, αυτοθυσίας, πίστης στα ιδανικά για έναν καλύτερο κόσμο. Τριάντα τρεις γυναίκες διηγούνται επί 98 λεπτά το συγκλονιστικότερο έπος της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Μόλις λίγα πλάνα εποχής παρεμβάλλονται. Κι όμως, είναι τέτοια η δύναμη της αλήθειας τους, που όχι μόνο αυτή η λιτή κινηματογραφική επιλογή δεν κουράζει, αλλά στο τέλος νομίζεις πως έχεις «δει» πραγματικά αυτό το έπος. Και πως, μέσα από τη «μαγεία» του ουσιαστικού σινεμά, έχεις «ταξιδέψει» 60 χρόνια πριν. Από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο. Θαρρείς πως έχεις κυνηγηθεί, βασανισθεί, βιασθεί, αποκεφαλιστεί μαζί τους από τους συνεργάτες των ναζί επειδή υπερασπίστηκες και ελευθέρωσες την πατρίδα. Πως έχεις «περάσει» μαζί με τους μαχητές του ΔΣΕ τα αφρισμένα παγωμένα ποτάμια. Έχεις «φάει» χιόνι μαζί τους για να ξεγελάσεις την πείνα σου. Έχεις «γεννήσει» τα παιδιά σου στην εξορία και τα έχεις «δει» να τα αρπάζουν από τα χέρια σου. 'Εχεις απειληθεί ότι δεν θα τα ξαναδείς αν δεν αποκηρύξεις την ύπαρξή σου και την ανθρώπινη υπόστασή σου - διότι αυτό, τελικά, ήταν η «δήλωση» - και έχεις «πει» μαζί με αυτές τις Μάνες «όχι». Και με το κεφάλι ψηλά «δίνεις» εσύ ο ίδιος/ ίδια το σπλάχνο σου στους «αλφαμίτες».

Οι μαχήτριες του ΔΣΕ στο Γράμμο

Είναι στιγμές μέσα σε αυτά τα 98' φιλμικού χρόνου που οι συγκλονιστικές μαρτυρίες, με την ευγένεια και την αξιοπρέπεια αυτής της τιτάνιας γενιάς, μόνο με το αριστουργηματικό «Έλα να δεις» του Ελεμ Κλίμοφ μπορούν να συγκριθούν. Μόλις με μια κάμερα και κοντινά μονοπλάνα...

Πίστη σε υψηλά ιδανικά
Από πού τέτοια δύναμη; «Έλα να δεις» λοιπόν: «Σπάστε τα δεσμά... δεν σας ταιριάζουν οι αλυσίδες του κομμουνισμού (...) Βγείτε έξω Βουλγάρες, απόψε θα πεθάνετε». «Χτύπα ρε φασίστα, χτύπα... εγώ το αίμα του αδερφού μου δεν θα το απαρνηθώ»! «Δεν το βάζαμε κάτω με τίποτα. Χαιρόμασταν την αξιοπρέπειά μας και την ελευθερία του πνεύματος». «Οταν θέλεις να αντέξεις, αντέχεις. Οταν πιστεύεις σε κάτι, τότε τα αντέχεις όλα». «Επρεπε να γίνει έτσι, να το αντέξουμε. Γιατί είχαμε δίκιο». «Είχαμε ιδανικά κυρία μου». «Όσο αναπνέω, αγώνας»!
«Η πολιτική περίοδος που με έτρωγε ήταν τα χρόνια 1940-1950», λέει η σκηνοθέτρια στο συνοδευτικό της σημείωμα. «Μια περίοδος από την οποία είχα βιώματα, αλλά και που διαμορφώθηκε η πολιτική μου οπτική. Και δεν άλλαξα ακριβώς, όπως δεν αλλάζεις - σε καμία περίπτωση - τον πρώτο σου έρωτα. Ξεκίνησα χωρίς κανένα σχέδιο ("σενάριο", όπως λένε) και μάλιστα με επώνυμους από εκείνη την εποχή. Στο δρόμο μπερδεύτηκα. Τι δουλειά έχω εγώ με επώνυμους;

Έτσι βρήκα τις Γυναίκες εκείνες που έφτιαξαν ιστορία. Όλες εκείνες που περπατάνε πλάι μας στις πλατείες, στην αγορά, στα μανάβικα και δεν έχουμε ιδέα για ό,τι έκαναν - και αυτό, γιατί ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα. Απλά ξόδεψαν τα νιάτα τους για την πατρίδα τους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν το μετάνιωσαν και είναι έτοιμες να ξανακάνουν το ίδιο. Και ας έχουν ψυχικές διαταραχές, ας είναι μερικές κουφές, ας έχουν ακόμη μερικές στο σώμα τους βόλια, ας βγάζουν έρπη όταν κάνουν αναμνηστικές εκδρομές. Μια από αυτές, μου είπε: "...κοιμάμαι και ξυπνάω με το θάνατο. Βλέπω στον ύπνο μου ότι με σκεπάζουν με χώμα" (...) Το μήνυμα της ταινίας είναι: Η ελπίδα στον άνθρωπο».

Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Μέσα σε λιγότερα από 10 λεπτά, οι αφηγήσεις των μαχητριών αποδομούν και εξαφανίζουν όλο τον αστικό ακαδημαϊκό συρφετό που ξαναγράφει την Ιστορία στα μέτρα του συστήματος. Με λέξεις - «σφυριά» διαλύουν κάθε πολυδιαφημισμένη καλλιτεχνική «επίφαση» αυτού του ξαναγραψίματος της Ιστορίας, που «θέλει», ουσιαστικά, να ξεριζώσει την ουσία του Εμφυλίου: Ότι, όπως κάθε εμφύλιος, ήταν ένας ταξικός πόλεμος.
Αυτό κάνει η ταινία στο πρώτο μέρος, όπου οι μαχήτριες μιλάνε για το ΔΣΕ και γιατί πήγαν στο βουνό. Τις συνθήκες διαβίωσης. Πώς πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες. Πως ποτέ δεν το μετάνιωσαν. Ξετινάζοντας, έτσι, και κάθε προσπάθεια να εμφανιστούν οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ είτε ως «αγράμματοι χωριάτες», είτε ως «βιαίως επιστρατευμένοι» σε έναν πόλεμο που «δεν καταλάβαιναν».

Στο δεύτερο μέρος «βλέπουμε» τις μαχήτριες στην εξορία. Χίος - Τρίκερι - Μακρόνησος. Το ποιος και πώς έκανε το πραγματικό παιδομάζωμα. Τα βασανιστήρια. Τα ψυχολογικά μαρτύρια. Το ανελέητο ξύλο. Το ανυποχώρητο πείσμα για την τελική νίκη. Αλλά και το πόσο ανθρώπινα αντιμετωπίζουν τις ελάχιστες συναγωνίστριές τους μωρομάνες, που υπέκυψαν στον εκβιασμό. Αξίζει να κλείσουμε με μία, φαινομενικά, άσχετη λεπτομέρεια, όπως αναφέρεται στο συνοδευτικό σημείωμα: «Η ταινία δεν έχει χρηματοδοτηθεί από κανένα φορέα και η υλοποίησή της οφείλεται στους τρεις συνεργάτες της σκηνοθέτιδας».

«Η ζωή στους βράχους»: Σενάριο - Σκηνοθεσία - Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου. Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαΐδου. Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας - Αφροδίτη Νικολαΐδου. Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη.

Γρ. ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

.

" Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ "

«O Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας,/ ο Μπελογιάννης ζει μες στις κορφές,/ ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας,/ στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές...».

Έκδηλη η συγκίνηση όλων των παρισταμένων στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στον Ιανό με αφορμή την επανέκδοση της κλασικής ταινίας του Νίκου Τζήμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Σιγή στους θεατές όταν η Νατάσα Παπαδοπούλου, σύντροφος του αντάρτη Πάνου Τζαβέλλα, άρχισε να τραγουδά προς τιμήν του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Νίκου Μπελογιάννη, η δράση και εκτέλεση του οποίου είναι το θέμα της ταινίας του Τζήμα.

Λίγο αργότερα, όταν τον λόγο πήραν ο σκηνοθέτης και δύο από τους ηθοποιούς της ταινίας, ο Κώστας Καζάκος και ο Αντώνης Αντωνίου, ο κόσμος γεύτηκε για λίγο από πρώτο χέρι τις ζωντανές αναμνήσεις τους για τη δημιουργία μιας ταινίας που έμελλε να γράψει ιστορία καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ σε ελληνικό έδαφος (λέγεται ότι τα εισιτήριά της ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια την εποχή της πρώτης προβολής της ταινίας το 1980).

«Έκανα αυτή την ταινία για πολλούς λόγους, αν και δύο ήταν οι βασικότεροι» είπε ο Ν. Τζήμας. «Πρώτον, για την ακτινοβόλα προσωπικότητα του ιδίου του Μπελογιάννη, ενός διανοούμενου, ενός ηγέτη, ενός αληθινού αγωνιστή, που πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη για μια καλύτερη Ελλάδα. Ο δεύτερος λόγος ήταν η ιστορική στιγμή στην οποία έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Ο Πλαστήρας ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, που διέκρινε ότι η ματωμένη Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου ήθελε ειρήνευση και συμφιλίωση. Αυτό όμως δεν βόλευε του Αμερικανούς. Οι Γερμανοί μάς κατέκτησαν με τα τανκς και τον στρατό, οι Αμερικανοί με τους πράκτορες και τα δολάρια. Όπως περίπου συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα. Αυτό ήθελα να πω, όσο πιο απλά μπορούσα».

Η δημιουργία του «Ανθρώπου με το γαρύφαλλο» είχε μεγάλη προϊστορία προτού αρχίσουν να ρολάρουν οι κάμερες. Δέκα χρόνια πάλευε ο Τζήμας με το σενάριο μετά τον «Αστραπόγιαννο», την αμέσως προηγούμενη ταινία του. «Βασάνισα πολλούς μαζί μου, από τον Θανάση Βαλτινό μέχρι τον Βασίλη Βασιλικό» είπε. Ελάχιστοι όμως πίστεψαν στην επιτυχία της ταινίας. Ανάμεσά τους ο παραγωγός Κώστας Καραγιάννης. Ο Τζήμας κατόρθωσε να «κλείσει» τον ιταλό ηθοποιό Τζιαν Μαρία Βολοντέ για τον ρόλο του Μπελογιάννη, αν και η ασθένεια του τελευταίου τον οδήγησε στην επιλογή του Φοίβου Γκικόπουλου, κοσμήτορα της Ιταλικής Φιλολογίας στη Θεσσαλονίκη και μεταφραστή του σεναρίου στα ιταλικά, ο οποίος έμοιαζε εκπληκτικά με τον Μπελογιάννη.

Το ένστικτο του Τζήμα να επιλέξει έναν μη επαγγελματία ηθοποιό για έναν τόσο σοβαρό ρόλο είχε θετικά αποτελέσματα. Σιγά σιγά ο Τζήμας κατόρθωσε να πείσει την ελίτ του ελληνικού θεάτρου της εποχής να συμμετάσχει σχεδόν δωρεάν στην ταινία. Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Πέτρος Φυσσούν, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Αντωνίου, Κώστας Αρζόγλου, Κώστας Καζάκος και τόσοι ακόμη.

Ο Κ. Καζάκος δήλωσε χθες: «Υπήρξαν και άλλα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην Ιστορία αυτού του τόπου,στην τρομερότερη δεκαετία της Ιστορίας του, τη δεκαετία του ΄50. Η διαφορά είναι ότι ο Μπελογιάννης δημιουργήθηκε μέσα στα γεγονότα και με την αυτοθυσία κολλά εκεί όπου στέκονται η Αντιγόνη και η Ηλέκτρα, πρόσωπα που αντιμετώπισαν τον θάνατο σαν ένα φιλικό γεγονός της ζωής».
«Ο Μπελογιάννης μaς υπενθυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Ελλάδα, γιατί δεν είναι Ελλάδα αυτή που σήμερα ζούμε» πρόσθεσε ο Αντώνης Αντωνίου, χαρακτηρίζοντας τον «Ανθρωπο με το γαρύφαλλο» «βραδυφλεγή βόμβα».

www.tovima.gr

Ο «Ανθρωπος με το γαρύφαλλο» θα προβάλλεται σε πέντε αίθουσες από αύριο Πέμπτη: «Σινέ Νίκαια», «Ριβιέρα», «Ιντεάλ», «Φλερύ» και «Ηλέκτρα», σε διανομή της «NEW STAR».

.....

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ: "Ο ΘΙΑΣΟΣ" ΤΟΥ Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

«Ο Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου την Παρασκευή 22 Μαΐου, ώρα 21:00
στον κινηματογράφο Φιλίπ (Θάσου 11, πλατεία Αμερικής)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΜΠΛΟΓΚ: Γκράνμα, ποίηση στη σκάλα, το βυτίο
"Δεν υπάρχουν σινεφίλ. Υπάρχουν ταινίες που δε χωράνε στη μικρή οθόνη· ταινίες που χρειάζονται ενεργούς θεατές και μεγάλες αίθουσες· που δεν τις βλέπεις για να περάσεις απλώς καλά, αλλά γιατί έχουν κάτι να πουν. Δεν υπάρχουν μπλόγκερ. Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν και επικοινωνούν.

Παίρνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία να προβάλουμε το «Θίασο», μια ξεχωριστή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, που επιχειρεί να καταγράψει πτυχές της ιστορίας μας· μη φιλοδοξώντας τίποτα περισσότερο απ’ το να προκαλέσουμε μια συνάντηση.

Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στον Θ. Αγγελόπουλο που μεσολάβησε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, προκειμένου να μπορέσουμε να πάρουμε την κόπια της ταινίας. Και φυσικά στον κινηματογράφο Φιλίπ για τη φιλοξενία και την έκτακτη αλλαγή στο πρόγραμμά του.
Η πολύ ωραία αφίσα είναι δημιουργία της Έλλης Βασσάλου.
Κι επειδή η καχυποψία είναι η δεύτερη φύση μας πια (και δικαίως άλλωστε), προσθέτω τα εξής:
Δεν είμαστε κάποιου είδους ομάδα, δεν έχουμε κάποιους μικρούς ή μεγάλους στόχους. Απλώς δε θέλουμε να παρακολουθήσουμε και αυτήν την ταινία καθισμένοι στον καναπέ μας, μεταξύ ενός δελτίου ειδήσεων και μερικών διαφημιστικών σποτ. Προτιμάμε να μαζευόμαστε στις αίθουσες και στους διαδρόμους, να αντικρίζουμε το κινηματογραφικό πανί και να συζητάμε.
Αντιρρήσεις, διαφωνίες, κεράσματα επί τόπου.
υγ. (το εισιτήριο μετά από συνεννόηση με το Φιλίπ θα είναι 5 ευρώ)"

Σχόλιο μας: Χίλια μπράβο σε όλους όσους συνεργάστηκαν για αυτή την πρωτοβουλία.

.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

Ξεκίνησε από την προηγούμενη εβδομάδα και ολοκληρώνεται την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009, το φεστιβάλ αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, από την New Star.
Δείτε (πατήστε στις εικόνες για μεγέθυνση) τις ώρες προβολής των ταινιών:

Και από 22 Ιανουαρίου...

Για περισσότερες πληροφορίες: www.afaianewstar.gr
....

DER BAADER MEINHOF KOMPLEX (RAF)

Κυριακή βράδυ, σε ένα από τα σινεμά της πρωτεύουσας, μια που ήρθαμε στο "κλεινόν άστυ", είπαμε να δούμε και μια ταινία. Χαλαρώνουμε από την πρωινή μας "εξόρμηση" στο Πολυτεχνείο πίνοντας καφέ στην καφετέρια του, σε λίγη ώρα θα ερχόταν η σειρά μας να παρακολουθήσουμε την ταινία "ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ BAADER MEINHOF".

Από τη πρώτη στιγμή που βγήκε η ταινία αυτή δεν το κρύβω ότι ήμουν επιφυλακτικός όσο αναφορά την αντικειμενικότητα. Φοβόμουν ότι μάλλον πρόκειται για άλλη μια αλά χόλυγουντ ταινία, πόσο μάλλον, αφού από τους πάντες είχε αποσπάσει καλές κριτικές. Το αποτέλεσμα;

Καταπληκτική. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, πάει και η χαλάρωση, πάλι στη τσίτα ήμουν…

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ BAADER MEINHOF
DER BAADER MEINHOF KOMPLEX / THE BAADER MEINHOF COMPLEX

Παραγωγή: Γερμανία - Γαλλία - Τσεχία 2008

Σκηνοθεσία: Ούλι Εντελ

Πρωταγωνιστούν: Μαρτίνα Γκέντεκ, Μόριτζ Μπλέιμπτρεου, Γιοχάνα Βόκαλεκ, Μπρούνο Γκανζ

Το επίσημο site της ταινίας: http://www.bmk.film.de/

Με αφορμή λοιπόν αυτή την ταινία, αποφάσισα να γράψω (αντιγράψω είναι το πιο σωστό) κάποια πράγματα σχετικά με τη RAF, για άλλους γνωστά και για άλλους άγνωστα.
Η Φράξια Κόκκινος Στρατός (Red Army Faction ή RAF) γνωστή και ως Ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, ήταν ακροαριστερή οργάνωση που έδρασε στη Δ. Γερμανία στις αρχές τις δεκαετίας του ΄70 μέχρι και το 1998 (1970 - 20/04/1998 όπου με ανακοίνωσή της τερμάτισε τον αγώνα της και διαλύθηκε επίσημα).

Ιδρύθηκε από τους Αντρέας Μπάαντερ (Andreas Baader, 1947-1977), Γκούντρουν Έσλιν (Gudrun Ensslin, 1940-1977), Χόρστ Μάλερ (Horst Mahler), η δημοσιογράφος Ουλρίκε Μάινχοφ (Ulrike Meinhof, 1934-1976), Ίρμγκαρντ Μέλερ (Irmgard Möller) και άλλους.
Προήλθε ως αντίδραση στην πολιτική κατάπνιξης και εξουδετέρωσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς από το γερμανικό κράτος, υιοθέτησε τις αρχές του λεγόμενου αντάρτικου των πόλεων, ξεκινώντας ένοπλη μυστική επανάσταση εναντίον ενός νέου είδους φασισμού που αναδυόταν: του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που υποστηριζόταν από τις γερμανικές κυβερνήσεις. Με στόχο μια πιο ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία.

Ο Μπάαντερ και η Έσλιν είχαν τιμωρηθεί τον Οκτώβριο του 1968 με τριετή φυλάκιση, μαζί με τους Θόρβαλντ Προλ και Σενελάιν για τον εμπρησμό δύο πολυκαταστημάτων στην Φρανκφούρτη τον Μάρτιο του 1968. Ασκώντας έφεση απελευθερώθηκαν, αλλά όταν η έφεσή τους δεν έγινε δεκτή διέφυγαν στην Ελβετία. Μετά από λίγους μήνες επέστρεψαν στην Γερμανία όπου ο Μπάαντερ συλλήφθηκε και φυλακίστηκε τον Απρίλιο του 1969.
Με τη βοήθεια της Μάινχοφ έξι μέλη της ομάδας απελευθέρωσαν τον Μπάαντερ από την φυλακή στις 15/05/1970. Έκτοτε η οργάνωση Μπάαντερ-Μάινχοφ, όπως ονομάστηκε από τα μέσα ενημέρωσης, αποτελούσε υπ' αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο κατά τη γερμανική αστυνομία. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου ο ιδρυτικός πυρήνας της οργάνωσης και μέλη της ομάδας κατέφυγαν στον Λίβανο, όπου και εκπαιδεύτηκαν στο αντάρτικο πόλεων σε παλαιστινιακά στρατόπεδα εκπαίδευσης. Ο Μπάαντερ εκεί επιβλήθηκε ως ο «φυσικός» αρχηγός της οργάνωσης και επιστρέφοντας, ανακοίνωσαν το σχηματισμό της οργάνωσης την οποία ονόμασαν Φράξια Κόκκινος Στρατός (γερμ. Rote Armee Fraktion, συντμ. RAF).

Ο Αντρέας Μπάαντερ και η Γκούντρουν Ενσλιν στη διάρκεια της δίκης τους

Το 1970 -1971 διάφορες ένοπλες ενέργειες (ληστείες τραπεζών, κλοπή σφραγίδων από δημόσια κτίρια, επιθέσεις σε εγκαταστάσεις της αστυνομίας) αποδίδονται στη "συμμορία Μπάαντερ-Μάινχοφ", που παρουσιάζεται έτσι σαν το "κέντρο" της ένοπλης ακροαριστεράς.
Ενώ το 1972 η RAF κάνει βομβιστική επίθεση στο γενικό αρχηγείο των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής στη Φραγκφούρτη όπου ένας συνταγματάρχης σκοτώνεται. Ακολουθούν και άλλες εγκληματικές ενέργειες που στοιχίζουν τη ζωή σε μέλη της οργάνωσης και σε ανθρώπους κρατικών υπηρεσιών (συνολικά 69, από τους οποίους οι 28 ήταν μέλη της οργάνωσης).

Σύλληψη και θάνατος των μελών της πρώτης γενιάς
Ουσιαστικά η δράση της πρώτης γενιάς της ΡΑΦ έληξε με τη σύλληψη και το θάνατο των ηγετών της (Μπάαντερ, Ένσλιν και Ράσπε) στη φυλακή του Σταμχάιμ το 1977.
Οι συνθήκες απομόνωσης στις οποίες κρατούνταν είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αλλά, παρά τις σχετικές κατηγορίες, δεν παρουσιάστηκαν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι ήταν απάνθρωπες. Τους επισκέφθηκε και ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ.
Ο θάνατός τους έδωσε λαβή για πολλές θεωρίες. Σύμφωνα με τις αρχές αποδόθηκε σε αυτοκτονία, όμως άλλες πηγές υπέθεσαν σκόπιμη εγκληματική ενέργεια από το κράτος και τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες.
Χαρακτηριστική είναι η μορφή της Ούλρικε Μάινχοφ.

Συνελήφθη στις 15/06/1972 και καταδικάστηκε στις 29/11/1974 σε οκτώ χρόνια φυλάκιση για την βομβιστική επίθεση στο κεντρικό κτίριο του εκδοτικού οίκου Axel Springer στο Αμβούργο το 1972. Στις 21/05/1975 κατηγορήθηκε στην δίκη του Σταμχάιμ για τετραπλή ανθρωποκτονία.

Η Ούλρικε Μάινχοφ

Πριν όμως καταδικαστεί, βρέθηκε κρεμασμένη στο κελί της στις 09/05/1976.
Η απόδοση του θανάτου της σε αυτοκτονία αμφισβητείται από μερικούς ως και σήμερα, αλλά δεν έχει ως τώρα παρουσιαστεί κανένα στοιχείο που να ανατρέπει την επίσημη εκδοχή. Διεθνής επιτροπή από επιστήμονες και δημοσιογράφους προσπάθησε να διαλευκάνει τις συνθήκες του θανάτου της, όμως το γερμανικό κράτος δεν της αναγνώρισε δικαίωμα έρευνας. Η επιτροπή στηριζόμενη στα επίσημα έγγραφα κατέληξε ότι η Μάινχοφ είχε πεθάνει πριν απαγχονιστεί, το πόρισμά της είναι όμως αμφισβητούμενο.
πηγή: http://el.wikipedia.org

Δείτε περισσότερες πληροφορίες:

Τι απέμεινε από τους αντάρτες της RAF, Το ΒΗΜΑ-08/09/2002
Η "τελική λύση" στο Στάμχαϊμ, Ελευθεροτυπία-11/09/1997
Κόσμος - Γιατί, Ελευθεροτυπία-09/05/1996
...

ΤΟ ΜΙΚΡΟ

Παλεύουμε για τα «μικρά» στοχεύουμε στα μεγάλα …

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 2008

Το «μικρό», Σωματείο για τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους, ξεκινά σε συνεργασία με την New Star κάθε Δευτέρα από 20 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Αφαία προβολή ελληνικών ταινιών μικρού μήκους.

Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να δουν καλές ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες μέχρι τώρα δεν προβάλλονταν στις κινηματογραφικές αίθουσες, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν το κοινό τους. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες δημιουργοί ξεκίνησαν από την ταινία μικρού μήκους πριν να κάνουν την πρώτη τους μεγάλου μήκους.

Θεωρούμε ότι η ταινία μικρού μήκους είναι ένα κομμάτι της κινηματογραφίας και θα πρέπει να προβάλλεται όπως και τα άλλα κινηματογραφικά έργα, πέρα από τα Φεστιβάλ ή τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις.

Είμαστε βέβαιοι ότι η ταινία μικρού μήκους έχει κοινό, απλά αυτό δεν έχει έρθει σε επαφή μαζί της, δεν τη γνωρίζει και, κατά συνέπεια, δεν την αναγνωρίζει σαν ένα κομμάτι της εθνικής μας κινηματογραφίας. Οι διάφορες εκδηλώσεις που έχουμε κάνει, τα Φεστιβάλ και οι οργανωμένες προβολές με ταινίες μικρού μήκους, μας έχουν πείσει ότι η ταινία μικρού μήκους μπορεί να βρει το κοινό της αν την προωθήσουμε όπως ακριβώς και τις άλλες ταινίες.

Ξεκινάμε αυτή την προσπάθεια με την ελπίδα να βρούμε και άλλες αίθουσες που θα δεχτούν να προβάλλουν ταινίες μικρού μήκους με εισιτήριο, εκτός Φεστιβάλ ή φεστιβαλικών εκδηλώσεων. Είμαστε βέβαιοι ότι η ποιότητα ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής ταινίας μικρού μήκους θα κερδίσει το κοινό της και η προσπάθειά μας θα πετύχει. Παράλληλα η διαμόρφωση του κινηματογράφου Αφαία, σε ένα πολυχώρο πολιτισμού, δε μας αφήνει ασυγκίνητους και, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί η ταινία μικρού μήκους να λείπει από εκεί.
Θα χαρούμε πολύ να δούμε τους φίλους της ταινίας μικρού μήκους , να μοιραστούμε μαζί τους τη χαρά της δημιουργίας ενός κινηματογραφικού έργου.

Καλούμε επίσης κάθε δημιουργό ταινίας μικρού μήκους να επικοινωνήσει μαζί μας στο email: mikrosomateio@yahoo.gr η στα παρακάτω τηλέφωνα (Γιάννης Φραγκούλης: 6974123481 και Κώστας Σταματόπουλος: 6970332209.) για να προβάλλουμε την ή τις ταινίες του σε μια κόπια dvd.

Οι προβολές ξεκινούν κάθε Δευτέρα από 20 Οκτωβρίου, στις 6.00 μ.μ., στην Αφαία, Δημοσθένους 96, στο ύψος της Β΄ Εισόδου στη Συγγρού .
Η συνολική διάρκεια της προβολής των ταινιών είναι μία ώρα.

Το «μικρό» δραστηριοποιείται με τους εξής τρόπους: διοργανώνει προβολές ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετέχει σε Ημερίδες και Διημερίδες για την Τέχνη και τον Πολιτισμό της αισθητικής αγωγής και της καλλιτεχνικής παιδείας, συνεργάζεται με κινηματογραφικούς οργανισμούς και Σωματεία , δίνει πληροφορίες για όλα τα στάδια της παραγωγής των ταινιών μικρού μήκους (προετοιμασία-εκτέλεση-διανομή) . Στο Αρχείο του περιλαμβάνονται πάνω από 70 τίτλοι σε φιλμ και 350 τίτλοι σε VHS 200 τίτλοι σε DVD καθώς και φωτογραφίες και ενημερωτικό υλικό ταινιών μικρού μήκους. Επίσης υπάρχει data base για ελληνικές ταινίες μικρού μήκους και για τα διεθνή φεστιβάλ. Βασικές επιδιώξεις του σωματείου είναι η ευαισθητοποίηση προσώπων και φορέων που ενέχονται σε κάθε φάση κατασκευής, προβολής και διάδοσης της μικρού μήκους ταινίας καθώς επίσης και η διαφύλαξη, η συντήρηση και η προβολή των ταινιών μικρού μήκους και η πραγματοποίηση γόνιμου διαλόγου με αντίστοιχους φορείς διεθνώς.

«μικρό» Σωματείο για την υποστήριξη και τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους.
Μεθώνης 46 Αθήνα , Email : mikrosomateio@yahoo.gr , Blog : mikro.yooblog.gr
Μέλος του International Short Film Conference (I.S.F.C.)

Ξ.Δ.