Η ταινία «Όλγα» αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» στις 25 Οκτώβρη (TRAILER)

Η New Star Art Cinema, παρουσιάζει από την Πέμπτη 27 Οκτώβρη αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» (Ιουλιανού 42- 46, πλ. Βικτωρίας), την βιογραφική ταινία «Όλγα», παραγωγής Βραζιλίας (2004).

Στην πρεμιέρα, που θα γίνει την Τρίτη 25 Οκτώβρη στις 8.00 μ.μ. την ταινία θα προλογίσει η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής του ΚΚΕ ενώ θα απευθύνουν χαιρετισμό η ΟΓΕ και η ΕΕΔΔΑ. Η είσοδος είναι δωρεάν (προαιρετικό εισιτήριο ενίσχυσης 3 ευρώ). 

Η ταινία:

Πρόκειται για την βιογραφία της Όλγα Μπενάριο Γκούτμαν Πρέστες (1908 – 1942).

Γεννήθηκε στη Γερμανία από εβραϊκή οικογένεια και εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα από τα 15 της χρόνια. Όταν το 1930, ο πρώτος της σύζυγος και στέλεχος του ΚΚ Γερμανίας Όττο Μπράουν συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης η Όλγα οργανώνει μια παράτολμη ένοπλη επιχείρηση για την απόδρασή του μέσα από την αίθουσα όπου δικαζόταν. Διαφεύγουν μαζί στην Τσεχοσλοβακία κι από εκεί στη Σοβιετική Ένωση. 

Αναδεικνύεται σε κεντρική μορφή της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων. Αναλαμβάνει και εκτελεί πολλές διεθνείς αποστολές για λογαριασμό της Κομιντέρν, πράγμα που της στοίχισε μια σύλληψη στη Μεγάλη Βρετανία για κατασκοπεία.  Το 1934, κι ενώ έχει χωρίσει από τον πρώτο της σύζυγο, της ανατίθεται η αποστολή να βοηθήσει τον ηγέτη του ΚΚ Βραζιλίας Λουίς Κάρλος Πρέστεςστην προσπάθειά του να εισέλθει παράνομα στη χώρα του. Υποδύονται το ζευγάρι Πορτογάλων, περνούν από μια σειρά χώρες για να μην κινήσουν υποψίες, μέχρι που φτάνουν στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η κάλυψη έχει στο μεταξύ μετατραπεί σε πραγματικότητα και η Όλγα Μπενάριο είναι πλέον ζευγάρι με τον Πρέστες. Μαζί με άλλους ξεκινούν την προσπάθεια ανασυγκρότησης του ΚΚ Βραζιλίας. 

Ο Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν στην Αθήνα

Την Ελλάδα πρόκειται να επισκεφθεί ο γιος του Ραούλ Κάστρο, Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, προσκεκλημένος της «Νew star editions», με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Το τίμημα της ισχύος - η αυτοκρατορία του τρόμου», παρουσίαση του οποίου θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 12 Γενάρη, στις 7 το βράδυ, στον κινηματογράφο «Αλκυονίς New star art cinema».

Την Τρίτη, 13 Γενάρη, στο πλαίσιο Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, έχει προγραμματιστεί διάλεξη του Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στην αίθουσα «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ», στις 7 το βράδυ, στην οποία θα παρευρεθούν και οι καθηγητές κ.κ. Προκόπης Παπαστράτης και Μιχάλης Λυμπιεράτος. Ο Κουβανός ομιλητής είναι μηχανικός και ερευνητής θεμάτων σχετικών με την Εθνική Ασφάλεια και την Αμυνα, με «Master» στις Διεθνείς Σχέσεις.

Ο Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν (το δεύτερο επίθετο είναι της μητέρας του, ηρωίδας της επανάστασης), θα παραστεί, επίσης, σε εκδήλωση διεθνιστικής αλληλεγγύης για την 56η επέτειο της κουβανικής Επανάστασης που διοργανώνει ο  Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης. 

Η προαναφερθείσα εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του φετινού φεστιβάλ κουβανικού κινηματογράφου που θα λάβει χώρα από τις 8 έως και τις 14 Γενάρη στον κινηματογράφο «Στούντιο». Στο φεστιβάλ θα προβληθεί« μεταξύ άλλων» και το ντοκιμαντέρ «Κangamba» (2008) σε σκηνοθεσία Ροχέλιο Πάρις, με θέμα τη διεθνιστική αλληλεγγύη της Κούβας στην Αγκόλα, όπου ο Αλεχάντρο Κάστρο συμμετείχε ως εθελοντής.

Κινηματογράφος: Το «Απέραντο Γαλάζιο» από τη «New Star» (trailer)

Tο «Απέραντο Γαλάζιο» («Le Grand Bleu») του Λικ Μπεσόν θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους από τη «New Star» σε επετειακή επανέκδοση 25 χρόνων, από τις 29 Αυγούστου.

 

Μια θεαματικά απολαυστική ταινία του Λικ Μπεσόν, με ανεπανάληπτες υποβρύχιες σκηνές που κόβουν την ανάσα ακόμα και... του πιο έμπειρου δύτη και γυρίσματα στη Σικελία, αλλά κυρίως στο Αιγαίο (Αμοργό, Ίο και Κουφονήσια).

 

Παίζουν: Ροζανα Αρκέτ, Ζαν Ρενό, Ζαν Μαρκ Μπαρ, στις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους.

 

Υπόθεση

 

Ο Ζακ και ο Ένζο γνωρίζονται από παιδιά και είναι φίλοι αδερφικοί. Το πάθος που τους ενώνει είναι η ελεύθερη κατάδυση: Το πιο επικίνδυνο, μυστηριώδες και συναρπαστικό άθλημα στον κόσμο.

Καθώς μεγαλώνουν, χάνουν επαφή μεταξύ τους. Ο Ζακ γίνεται ανίκητος πρωταθλητής των καταδύσεων και καλεί τον Ένζο σε μια μεγάλη διεκδίκηση του τίτλου.

Από τη Σικελία, ο Ζακ, ανίκητος πρωταθλητής επί έξι χρόνια στις ελεύθερες καταδύσεις θα αναζητήσει τον Ένζο στις Άνδεις όπου μένει για να τον φέρει πίσω ως αντίπαλο διεκδικητή του τίτλου. Η αναμέτρηση τους θα τους οδηγήσει σε καταστάσεις πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες.

Τα ανθρώπινα όρια δοκιμάζονται και αλλάζουν καθώς οι αντίπαλοι βυθίζονται στη θαλάσσια άβυσσο...

 

«Γυρισμένη στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, από ένα λάτρη της ελληνικής φύσης».
«Η Αμοργός αναδύεται μέσα από ένα υπέροχα απέραντο, αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο».
«Μια ταινία σταθμός για τη θάλασσα και τους ανθρώπους της με την υποβλητική μουσική του Ερίκ Σερά».
«Μυστηριώδης, αξέχαστη και θεαματικά απολαυστική».
«Με ανεπανάληπτες υποβρύχιες σκηνές που κόβουν την ανάσα ακόμα και του πιο έμπειρου δύτη!».
«Μια ταινία ύμνος στη φύση και την ελευθερία».
«Ο Μπεσόν μας ξεναγεί σε κάδρα που ξεχειλίζουν από το φυσικό άγγιγμα και ταξιδεύουν το θεατή σε ομορφότερους κόσμους».
«Μία μοναδική υποθαλάσσια εμπειρία, με έξυπνο χιούμορ και γλυκιά μελαγχολία».
«Ο Μπεσόν καταφέρνει να χτίσει εικόνες καθηλωτικής ομορφιάς, ένα κόσμημα και έναν ύμνο για τη φύση και τη ζωή».

 

Διάρκεια: 132'

«ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ» (TRAILER #2 - NEW STAR)

 

 

NEW STAR: Κρατάμε τη φωτιά ζωντανή

«NEW STAR»

«Κρατάμε τη φωτιά ζωντανή»

Ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης, «ψυχή» της «New Star», εξηγεί στον «Ρ» το όραμα μιας ανεξάρτητης εταιρείας διανομής που παλεύει στη μονοπωλιακή «ζούγκλα» του οπτικοακουστικού με σύνθημα «η διανομή στην υπηρεσία των δημιουργών, η αίθουσα στην υπηρεσία των ταινιών»

«Ελα να δεις» του Κλίμοφ

Σε μια εποχή κυριαρχίας της εμπορευματικής κουλτούρας, οι ανεξάρτητες εταιρείες διανομής ταινιών με άποψη μοιάζουν να αποτελούν ένα «φυσικό» παράδοξο. Πώς τα καταφέρνουν; Τι προσπαθούν να πετύχουν; Και πώς; Ο «Ρ» φιλοξενεί σήμερα μια κουβέντα για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα με έναν από τους πλέον καταλληλότερους να τα απαντήσουν. Την «ψυχή» της «New Star», ενός από τα δυναμικότερα γραφεία του χώρου, τον Βελισσάριο Κοσσυβάκη.
-- Οι επιλογές της «New Star» παραπέμπουν σε «κινηματογραφική λέσχη» μέσα στην «κανιβαλική» αγορά του οπτικοακουστικού. Τι σας κινεί;
-- Η βασική ιδέα ήταν οι ταινίες που θα ήθελα εγώ να δω στον κινηματογράφο να τις προτείνω στο κοινό. Δεν ήθελα να κάνω μια ακόμα εταιρεία διανομής για να παίρνει επιδοτήσεις, διανέμοντας ανάλογα με τη συγκυρία ή πού πάει η μόδα. Ξεκίνησα, λοιπόν, ένα ταξίδι και όσο πάει. Στην πορεία βρέθηκαν αρκετοί φίλοι και συνεργάτες που μοιράστηκαν αυτό το όνειρο και ευτυχώς αρκετός κόσμος - όχι πάρα πολύς αλλά ικανός αριθμός - ώστε αυτό το εγχείρημα να συνεχίζεται. Ανθρώπους σινεφίλ οι οποίοι ανταποκρίθηκαν και μπόρεσαν να κρατήσουν αυτή την εταιρεία, οριακά μεν, αλλά να την κρατήσουν εν ζωή και να μπορεί να κάνει κάποια εισιτήρια που να της επιτρέπουν το επόμενο βήμα.

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τον Τσε υπό την αιγίδα της πρεσβείας της Κούβας

Μας ενδιαφέρουν οι νέες, ανεξάρτητες, πρωτοποριακές δημιουργίες από όλο τον κόσμο, τα νέα ρεύματα, το κλασικό ευρωπαϊκό, το σοβιετικό σινεμά. Δεν μπορείς να μιλάς για σινεμά χωρίς τον Αϊζενστάιν. Αλλά και στο κλασικό Χόλιγουντ έχουμε ταινίες αριστουργήματα. Πριν το μακαρθισμό, τις απαγορεύσεις, τη «Λίστα των 11», υπήρχε μια σπουδαία γενιά ανθρώπων που κάνανε σινεμά. Οι Ενωμένοι Καλλιτέχνες είχανε βγάλει σπουδαίες δουλειές, ο Τσάρλι Τσάπλιν κ.ά.
Και άλλες εταιρείες εστιάζουν σε αυτό το κοινό. Γιατί κάποιες ταινίες δικές μας κάνανε επιτυχία, όπως το «Machuca» (σ.σ. η συγκλονιστική ταινία του Αντρες Γουντ για τη Χιλή του Αλιέντε), που ήταν απρόβλεπτη για το εμπορικό κύκλωμα. Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, η «Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων», το «Βίβα Κούβα», ο σοβιετικός κινηματογράφος. Το «Ελα να δεις» (σ.σ. το ανεπανάληπτο αντιφασιστικό αριστούργημα του Σοβιετικού σκηνοθέτη Ελεμ Κλίμοφ) ήταν μεγάλη έκπληξη με χιλιάδες εισιτήρια.

-- Ηταν και για σένα έκπληξη;
-- Για μένα όχι γιατί το πιστεύω αυτό. Οσοι βλέπουμε αυτές τις ταινίες δεν μπορεί να είμαστε εξαιρέσεις. Δεν φυτρώσαμε από το πουθενά. Το θέμα είναι να καταφέρεις να βρεις το κοινό, να επικοινωνήσεις μαζί του, να μάθει ότι παίζεται αυτή η ταινία, να καταφέρει να έρθει στο σωστό χρόνο να τη δει. Πώς λειτουργεί η διανομή; Βγαίνει μια ταινία την πρώτη βδομάδα. Αν τότε και κυρίως το πρώτο Σαββατοκύριακο δεν κάνει καλά εισιτήρια, κανένα σινεμά δε θέλει να την συνεχίσει γιατί δε φτάνουν να πληρώσει ούτε τα βασικά έξοδα.
Υπάρχουν ταινίες που δεν προλαβαίνουν να κάνουν δεύτερη βδομάδα. Πραγματικά αριστουργήματα. Γι' αυτό δε φταίει αυτό που λένε κάποιοι «δεν πάει ο κόσμος». Βγαίνει μια εμπορική ταινία σε 150 αίθουσες στην Αθήνα. Με τεράστια διαφήμιση από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θες - δε θες θα πέσεις πάνω της. Πας σε ένα πολυσινεμά με 20 αίθουσες για να δεις μια ταινία. Φτάνεις 9 το βράδυ και βλέπεις ότι δεν υπάρχουν εισιτήρια. Υπάρχει περίπτωση να πας αλλού να δεις αυτή την ταινία; Θα δεις τη διπλανή. Ολα αυτά λοιπόν έχουν φτιαχτεί με έναν τρόπο ώστε να κρατούν τον κόσμο συγκεντρωμένο σε συγκεκριμένα πράγματα. Και εκεί παίζουν συγκεκριμένου είδους ταινίες. Δεν είναι όμως τυχαία η επιλογή των ταινιών ούτε είναι θέμα του γραφείου διανομής μόνο. Υπάρχουν μεγάλα γραφεία εμπορικά που έχουν και καλλιτεχνικές ταινίες. Είτε γιατί θέλουν, είτε γιατί παίρνουν μια επιδότηση. Υπάρχουν και λόγοι τακτικής: Η τάδε ταινία έχει πάρει κάποιο βραβείο και πρέπει να τη διανείμεις, η άλλη ταινία έχει επιδότηση και είναι κρίμα να τη χάσεις, και το πιο σημαντικό: Αν αυτή την ταινία την αφήσουν τα μεγάλα γραφεία θα την πάρει κάποιος άλλος, θα μεγαλώσει και θα γίνει πιο ανταγωνιστικός.

Κινηματογραφικό αφιέρωμα (2010) της «New Star» για τα 140 χρόνια από τη γέννηση του Λένιν

-- Πόσο έχει μονοπωληθεί η ελληνική αγορά; -- Οσο όλη η Ευρώπη. Τέσσερα μεγάλα γραφεία έχουν το 90% της αγοράς. Αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάρουν στούντιο (σ.σ. να διανέμουν δηλαδή ταινίες μεγάλων στούντιο του εξωτερικού) πρέπει να πάνε στην ανεξάρτητη παραγωγή. Η ανεξάρτητη παραγωγή είναι κάποιες χιλιάδες ταινίες το χρόνο σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να είσαι εντελώς βλάκας από όλες αυτές τις ταινίες να μην πάρεις τις καλύτερες. Οσο κακή να είναι μια εταιρεία, όσο και να έχει σαν προτεραιότητα το κέρδος, όσο και να θέλει να κάνει «μπίζνα», δεν είναι άσχετοι ή βλάκες για να μην πάρουν έναν καλό συνεργάτη που θα τους πει ποιες είναι καλές ταινίες. Σε γενικές γραμμές στην Ελλάδα έρχονται καλές ταινίες. Βέβαια, από τα μεγάλα στούντιο θα έρθουν και ταινίες... Θες - δε θες επειδή είσαι αντιπρόσωπος και βγάζεις ό,τι σου δίνουν.

-- Υπάρχει το «πακέτο» που λέμε;
-- Οσοι είναι αντιπρόσωποι παίρνουν ό,τι τους δίνει το γραφείο. Ο,τι στείλουν, π.χ., οι Αμερικανοί πρέπει να το βγάλει. Είναι υποχρέωσή σου γιατί υπέγραψες συμβόλαιο. Ακόμη κι αν είναι κακή πρέπει να την υποστηρίξεις.

-- Λες ότι το σύστημα μπορεί να ενδιαφερθεί και για την αισθητική;
-- Δεν έχω αυταπάτες ότι μια εταιρεία διανομής μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Βεβαίως εμείς θα συνεχίσουμε το δρόμο μας. Λέω απλά ότι στις εταιρείες υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να παίξουν και καλό σινεμά.
Αυτό το αποδεικνύουν οι ανεξάρτητες παραγωγές που διανέμονται και από μεγάλες εταιρείες. Εκτός από το θέμα του κέρδους (π.χ., αυτή η ταινία έχει ψωμί, ή η κοινωνία πάει προς τα αριστερά, θέλω να βγάλω μια αριστερή ταινία) υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι μέσα που είτε για δικά τους άλλοθι είτε γιατί αγαπούν πραγματικά το καλό σινεμά θέλουν να βγάλουν, π.χ., Γκοντάρ. Δε θα χάσουν και βοηθούν το προφίλ τους. Αυτό βέβαια είναι πασάλειμμα, δε διορθώνει τίποτα. Αλλά εμείς το θεωρούμε σημαντικό γιατί γίνεται ένα «κλικ» μπροστά στο μυαλό του κόσμου, δημιουργείται ένα κοινό, μια αγορά και ας είναι εις βάρος μας εισπρακτικά.

Η «Σοσιαλιστική Τριλογία» του Γκέοργκ Παμπστ

-- Για ποια κόστη μιλάμε; -- Το κόστος διανομής είναι πιο μεγάλο από τα δικαιώματα. Μπορεί να πάρεις μια ταινία σχετικά φθηνά ή έρχεται ένας διανομέας απέξω και έχει μια ταινία που σου λέει δε θέλω λεφτά αλλά ποσοστό από τις πωλήσεις. Πώς βγάζεις αυτή την ταινία; Το σινεμά πρέπει να έχει έναν αριθμό εισιτηρίων που να μπορεί να βγαίνει αυτό το δυσβάσταχτο κόστος. Μπορεί να ξεκινάει από λίγες χιλιάδες εισιτήρια για να βγει μία ταινία και μιλάμε για μικρή διανομή. Αν η κόπια είναι σπάνια και χρειάζεται επεξεργασία το κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Ο κινηματογράφος είναι λαϊκή τέχνη

 

-- Πώς αντιμετωπίζετε όλες αυτές τις δυσκολίες;
-- Μέχρι τώρα υπήρχε ένας αριθμός κινηματογραφικών λεσχών που έπαιζε τις ταινίες μας. Με την κρίση οι λέσχες δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Οι δήμοι έχουν εγκαταλείψει τους δημοτικούς κινηματογράφους ή τους νοικιάζουν σε ιδιώτες που παίζουν ό,τι να 'ναι. Η Καλλιθέα, μια τεράστια περιοχή, είχε τον κινηματογράφο «Καλυψώ», που τον πήρε ο δήμος και δε λειτουργεί σαν κινηματογράφος. Κουβεντιάζω με τον δήμο να τον λειτουργήσω και δεν μπορούν καν να πληρώσουν έναν υπάλληλο. Ούτε παίρνουν απόφαση να το δώσουν, όχι σαν εκμετάλλευση από έναν ιδιώτη, αλλά σαν μια συνεργατική, να παίζει λαϊκό σινεμά, με φθηνό εισιτήριο, επιλεγμένες ταινίες, έστω μια φορά τη μέρα. Αυτή τη στιγμή η Καλλιθέα δεν έχει ούτε μία αίθουσα σε λειτουργία. Και μέχρι πέρυσι λειτουργούσαν τέσσερις!

-- Από τη στιγμή που σε όλη την Ευρώπη η διανομή κυριαρχείται από τα μονοπώλια τι ελπίδες υπάρχουν στην Ελλάδα για τις ταινίες που διανέμετε εσείς;
-- Δεν έχουμε αυταπάτες για το πόσο γρήγορα μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος αλλά είμαστε σίγουροι ότι μπορεί να επιτευχθεί. Ας πούμε ότι ξαφνικά κλείνουν τα εστιατόρια και γίνονται φαστ φουντ. Θα τρέξει όλος ο κόσμος να φάει φαστ φουντ; Θα πάει να μαγειρέψει στο σπίτι του. Εμείς λοιπόν λέμε ότι δεν τους το χαρίζουμε αυτό το πράγμα. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε θα το διεκδικήσουμε. Ακόμα κι αν δεν είχαμε σινεμά θα στήναμε ένα πανί στην πλατεία και θα παίζαμε ταινία. Στις αυλές των σπιτιών. Ο κινηματογράφος είναι πάνω απ' όλα λαϊκή τέχνη. Από τα πρώτα διατάγματα της σοβιετικής εξουσίας ήταν για την ανάπτυξη του κινηματογράφου. Ο Λένιν έλεγε ότι είναι η πιο σημαντική από τις τέχνες. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Ούτε ότι το Χόλιγουντ το χρησιμοποιεί προπαγανδιστικά και οτιδήποτε θέλει να περάσει το σύστημα το προετοιμάζει μέσα από τις αίθουσες. Από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες των ΗΠΑ είναι το σινεμά.

Η ταινία - ντοκουμέντο που παίζεται αυτή τη βδομάδα στο «Τιτάνια»

Η «New Star» δεν φύτρωσε από το πουθενά. Πριν από μας υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν το ίδιο πράγμα και καλύτερα από μας. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στο χώρο της διανομής που κάνουν παρόμοια πράγματα. Οχι τόσο εστιασμένα και στοχοπροσηλωμένα όσο εμείς αλλά το κάνουν. Από τα 14,5 εκατ. κινηματογραφικά εισιτήρια το χρόνο στην Ελλάδα, αν μαζέψουμε τα εισιτήρια συνολικά (σ.σ. όλες οι εταιρείες) του είδους του κινηματογράφου που διανέμουμε εμείς μπορεί να φτάνουν μέχρι και 800.000. Πάλι είναι μικρό νούμερο αλλά η δυναμική που δημιουργούμε είναι πολύ μεγαλύτερη. Γιατί βάζουμε ιδέες, φτιάχνονται γενιές θεατών και άνθρωποι που ασχολούνται με το σινεμά.
-- Το διαδίκτυο απειλεί την αίθουσα;
-- Η αίθουσα δε θα πεθάνει ποτέ. Ειδικά αν το συνδυάσεις με φθηνό εισιτήριο. Είναι η παρέα, η έξοδος, η αίσθηση της μεγάλης οθόνης. Το σινεμά είναι μια πολιτιστική δραστηριότητα. Θα το συνδυάσεις με μια βόλτα, με κουβέντα. Το ότι ο κόσμος κατεβάζει ταινίες και θα δει ένα μεγάλο αριθμό των ταινιών που θέλει με αυτό τον τρόπο, αυτό είναι δεδομένο. Κανείς δε θα πάει σήμερα στο σινεμά για να δει τριάντα ταινίες το χρόνο. Θα προσπαθήσει να τις δει με άλλο τρόπο. Είτε γιατί δεν έχει την οικονομική δυνατότητα είτε γιατί δεν έχει το χρόνο. Με την κρίση έπαψε να υπάρχει βραδινή παράσταση στο σινεμά. Γιατί ο περισσότερος κόσμος έπαιρνε ταξί που τώρα έχει νεκρώσει. Είναι πανάκριβο. Σταματάει το μετρό 12 τη νύχτα και δεν προλαβαίνει. Αυτός ο κόσμος που συνήθιζε να βλέπει σινεμά στην αίθουσα και πλέον δεν μπορεί, προσπαθεί να συνεχίσει να βλέπει ταινίες με άλλο τρόπο. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό το θέμα του εισιτηρίου. Κάναμε ένα πολύ μεγάλο αγώνα με ένα πείραμα στο «Τιτάνια»: Καθιερώσαμε ένα εισιτήριο 5 ευρώ αντί 8 γενική είσοδο και για πρώτη φορά στην Αθήνα οργανωμένα ένα εισιτήριο για ανέργους 3 ευρώ. Γιατί στον άνεργο έχουν κόψει τα πάντα. Να του κόψεις και τον πολιτισμό; Ακόμα κι αυτό, λοιπόν, που λογικά θα έπρεπε να το αναδείξουν τα ΜΜΕ δεν το έγραψαν. Μόνο δύο δημοσιεύματα έγιναν. Δεν το ανέδειξαν γιατί κάποιους ενοχλεί να φθηνύνει το εισιτήριο. Κάποιοι, λοιπόν, το εμπόδισαν.

-- Κάποιος θα έλεγε ότι είναι παράξενο αυτό αφού χτυπήθηκαν με την κρίση οι αίθουσες, κυρίως οι μονές.
-- Αν το είχαν σκεφθεί ή το θέλανε θα το είχαν κάνει. Οι μεγάλες εταιρείες λειτουργούν με συγκεκριμένο τρόπο. Ο αιθουσάρχης από την άλλη δεν μπορεί να κάνει «παιχνίδι» γιατί εξαρτάται από τα μεγάλα γραφεία διανομής. Οταν κάποια αίθουσα κάνει προσφορές ή χαμηλώνει εισιτήριο δεν της δίνουν ταινίες να παίξει! Γιατί χάνουν τα ποσοστά τους και έχουν μάθει να μετράνε με ποσοστά. Η δικαιολογία είναι ότι δεν τους αφήνουν οι Αμερικάνοι να το κάνουν. Αλλά αν τους εξηγούσαν την πραγματικότητα στην Ελλάδα θα το δέχονταν και κατά τη γνώμη μου θα είχαν περισσότερα έσοδα. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι όποιος κάνει προσφορές τέτοιου είδους έχει καλύτερη ανταπόκριση.
Γι' αυτό ο κόσμος που αγαπάει το καλό σινεμά πρέπει να το διεκδικήσει. Τα περισσότερα σινεμά δε λειτουργούν ή ανήκουν στα μεγάλα μονοπώλια του χώρου. Ολόκληρες πόλεις δεν έχουν μια αίθουσα. Θα μπορούσαν τα σωματεία, οι Λαϊκές Επιτροπές να απαιτήσουν εισιτήριο ανέργων σε όλες τις αίθουσες. Οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα σωματεία να διεκδικήσουν τους κλειστούς χώρους. Υπάρχουν σινεμά που είναι κλειστά. Να τα διεκδικήσουν και να τα λειτουργήσουν μόνοι τους. Το θέμα δεν είναι να ξεφορτωθεί ένας δήμος μια αίθουσα στη λογική ποιος μου δίνει τα πιο πολλά. Θα μπορούσαν να παίξουν ποιοτικές ταινίες που να έχει πρόσβαση η λαϊκή οικογένεια. Τα σχολειά να πηγαίνουν να βλέπουν καλό σινεμά.

-- Η κατάργηση της κόπιας και η αντικατάστασή της από την ψηφιακή ταινία δε θα βοηθούσε δεδομένου ότι είναι φθηνότερο σαν μέσο;
-- Το διάδοχο σχήμα, το ψηφιακό, αν και πολύ φθηνότερο, το έχουν πλήρως ελεγχόμενο. Με κωδικούς, κλειδωμένο, με συγκεκριμένους όρους. Το μηχάνημα προβολής στοιχίζει 60 - 100 χιλιάδες ευρώ. Γιατί το βασικό κριτήριο των εταιρειών είναι να μονοπωλήσουν την αγορά. Ετσι, βγήκε ευρωπαϊκό πρόγραμμα για μετατροπή των αιθουσών σε ψηφιακές που αφενός δεν καλύπτει όλο το ποσό αφετέρου οι όροι είναι εξοντωτικοί για τους μικρούς αιθουσάρχες. Πρέπει να έχεις κάνει 20.000 εισιτήρια κάθε χρόνο μέσο όρο τα τρία τελευταία χρόνια. Πράγμα αδύνατο για τους περισσότερους. Θα κλείσουν κι άλλες αίθουσες γιατί δε θα αντέξουν το κόστος μετατροπής. Επίσης, μέχρι τώρα οι εταιρείες παίρνουν τα ίδια ποσοστά για το ψηφιακό με αυτά που έπαιρναν για το φιλμ, την ώρα που το ψηφιακό είναι απείρως φθηνότερο. Ετσι, η αίθουσα νοικιάζει ακριβώς με το ίδιο κόστος. Σε λίγο όποιος δεν έχει τον πανάκριβο ψηφιακό εξοπλισμό δε θα μπορεί να προβάλλει ταινίες.

-- Αρνήθηκαν ποτέ να παίξουν ταινία σου;
-- Υπήρχαν καθηγητές που ήθελαν να παίξουν αντιφασιστικές ταινίες και τα σχολεία τους βάζανε θέμα φόβου από τη Χρυσή Αυγή.

-- Ο όρος «ανεξάρτητη εταιρεία» είναι συμβατός με τον καπιταλισμό;
-- Ανεξάρτητος σημαίνει να μην καθορίζουν την πολιτική σου. Υπήρχαν ανεξάρτητες εταιρείες που μεγάλωσαν και έγιναν μέρος του συστήματος. Αυτό είναι φυσιολογικό στον καπιταλισμό. Δύο από τους σκηνοθέτες που συστήσαμε στο ελληνικό κοινό και που τώρα είναι διάσημοι και πολυβραβευμένοι, ο Σοκούροφ και ο Μπέλα Ταρ, είναι από τους καλύτερους φίλους μας. Επιμένουν να λένε ότι στην Ελλάδα έχουν διανομέα, ενώ έχουν οικονομική πρόταση πολύ μεγαλύτερη. Γιατί βλέπουν σε μας τον εαυτό τους. Επίσης, η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή αγορά. Αυτό μας σώζει. Γιατί για τον ξένο διανομέα που διανέμει Σοκούροφ το κέρδος του θα είναι πολύ μικρό και εφόσον επιμένει ο σκηνοθέτης τον αφήνει. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που τα δικαιώματα αυτών των δύο σκηνοθετών τα έχει μόνο μία εταιρεία. Δεν έχουμε την αυταπάτη σε περιόδους κρίσης ή σε περιόδους που το κίνημα είναι πεσμένο, ξαφνικά να φουντώνει το καλό σινεμά. Δε γίνεται. Αλλά το κρατάμε σε μια αναμονή και σε μια φωτιά όσο μπορούμε ζωντανή ώστε όταν θα έρθει η ώρα να ανταποκριθεί. Εμείς αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι δε θα το πουλήσουμε. Δε θα το προδώσουμε.

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ (www.rizospastis.gr)

 

 

"ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ" ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Σας ενημερώνουμε ότι "ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ" του ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ, μια από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες για το έπος της εθνικής αντίστασης, με θέμα τα τραγικά αληθινά γεγονότα του "Μπλόκου της Κοκκινιάς", θα προβάλλεται στους κινηματογράφους σε επανέκδοση από τις 18 Αυγούστου.

 Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του ελληνικού λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη (Κώστας Καζάκος) την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απ’ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων πατριωτών και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο…

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε εδώ

" Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ "

«O Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας,/ ο Μπελογιάννης ζει μες στις κορφές,/ ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας,/ στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές...».

Έκδηλη η συγκίνηση όλων των παρισταμένων στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στον Ιανό με αφορμή την επανέκδοση της κλασικής ταινίας του Νίκου Τζήμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Σιγή στους θεατές όταν η Νατάσα Παπαδοπούλου, σύντροφος του αντάρτη Πάνου Τζαβέλλα, άρχισε να τραγουδά προς τιμήν του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Νίκου Μπελογιάννη, η δράση και εκτέλεση του οποίου είναι το θέμα της ταινίας του Τζήμα.

Λίγο αργότερα, όταν τον λόγο πήραν ο σκηνοθέτης και δύο από τους ηθοποιούς της ταινίας, ο Κώστας Καζάκος και ο Αντώνης Αντωνίου, ο κόσμος γεύτηκε για λίγο από πρώτο χέρι τις ζωντανές αναμνήσεις τους για τη δημιουργία μιας ταινίας που έμελλε να γράψει ιστορία καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ σε ελληνικό έδαφος (λέγεται ότι τα εισιτήριά της ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια την εποχή της πρώτης προβολής της ταινίας το 1980).

«Έκανα αυτή την ταινία για πολλούς λόγους, αν και δύο ήταν οι βασικότεροι» είπε ο Ν. Τζήμας. «Πρώτον, για την ακτινοβόλα προσωπικότητα του ιδίου του Μπελογιάννη, ενός διανοούμενου, ενός ηγέτη, ενός αληθινού αγωνιστή, που πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη για μια καλύτερη Ελλάδα. Ο δεύτερος λόγος ήταν η ιστορική στιγμή στην οποία έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Ο Πλαστήρας ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, που διέκρινε ότι η ματωμένη Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου ήθελε ειρήνευση και συμφιλίωση. Αυτό όμως δεν βόλευε του Αμερικανούς. Οι Γερμανοί μάς κατέκτησαν με τα τανκς και τον στρατό, οι Αμερικανοί με τους πράκτορες και τα δολάρια. Όπως περίπου συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα. Αυτό ήθελα να πω, όσο πιο απλά μπορούσα».

Η δημιουργία του «Ανθρώπου με το γαρύφαλλο» είχε μεγάλη προϊστορία προτού αρχίσουν να ρολάρουν οι κάμερες. Δέκα χρόνια πάλευε ο Τζήμας με το σενάριο μετά τον «Αστραπόγιαννο», την αμέσως προηγούμενη ταινία του. «Βασάνισα πολλούς μαζί μου, από τον Θανάση Βαλτινό μέχρι τον Βασίλη Βασιλικό» είπε. Ελάχιστοι όμως πίστεψαν στην επιτυχία της ταινίας. Ανάμεσά τους ο παραγωγός Κώστας Καραγιάννης. Ο Τζήμας κατόρθωσε να «κλείσει» τον ιταλό ηθοποιό Τζιαν Μαρία Βολοντέ για τον ρόλο του Μπελογιάννη, αν και η ασθένεια του τελευταίου τον οδήγησε στην επιλογή του Φοίβου Γκικόπουλου, κοσμήτορα της Ιταλικής Φιλολογίας στη Θεσσαλονίκη και μεταφραστή του σεναρίου στα ιταλικά, ο οποίος έμοιαζε εκπληκτικά με τον Μπελογιάννη.

Το ένστικτο του Τζήμα να επιλέξει έναν μη επαγγελματία ηθοποιό για έναν τόσο σοβαρό ρόλο είχε θετικά αποτελέσματα. Σιγά σιγά ο Τζήμας κατόρθωσε να πείσει την ελίτ του ελληνικού θεάτρου της εποχής να συμμετάσχει σχεδόν δωρεάν στην ταινία. Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Πέτρος Φυσσούν, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Αντωνίου, Κώστας Αρζόγλου, Κώστας Καζάκος και τόσοι ακόμη.

Ο Κ. Καζάκος δήλωσε χθες: «Υπήρξαν και άλλα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην Ιστορία αυτού του τόπου,στην τρομερότερη δεκαετία της Ιστορίας του, τη δεκαετία του ΄50. Η διαφορά είναι ότι ο Μπελογιάννης δημιουργήθηκε μέσα στα γεγονότα και με την αυτοθυσία κολλά εκεί όπου στέκονται η Αντιγόνη και η Ηλέκτρα, πρόσωπα που αντιμετώπισαν τον θάνατο σαν ένα φιλικό γεγονός της ζωής».
«Ο Μπελογιάννης μaς υπενθυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Ελλάδα, γιατί δεν είναι Ελλάδα αυτή που σήμερα ζούμε» πρόσθεσε ο Αντώνης Αντωνίου, χαρακτηρίζοντας τον «Ανθρωπο με το γαρύφαλλο» «βραδυφλεγή βόμβα».

www.tovima.gr

Ο «Ανθρωπος με το γαρύφαλλο» θα προβάλλεται σε πέντε αίθουσες από αύριο Πέμπτη: «Σινέ Νίκαια», «Ριβιέρα», «Ιντεάλ», «Φλερύ» και «Ηλέκτρα», σε διανομή της «NEW STAR».

.....

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

Ξεκίνησε από την προηγούμενη εβδομάδα και ολοκληρώνεται την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009, το φεστιβάλ αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, από την New Star.
Δείτε (πατήστε στις εικόνες για μεγέθυνση) τις ώρες προβολής των ταινιών:

Και από 22 Ιανουαρίου...

Για περισσότερες πληροφορίες: www.afaianewstar.gr
....