«Καλημέρα κόσμε, o Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά, πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.»

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ.»

1952 Η ώρα είναι 3 μετά τα μεσάνυχτα, το ημερολόγιο γράφει 30 Μάρτη 1952. Στις φυλακές της Καλλιθέας επικρατεί νεκρική σιγή. Ακούγονται τα βαριά βήματα του δεσμοφύλακα. Φτάνει στο κελί του Νίκου Μπελογιάννη. Το ξεκλειδώνει, τον ξυπνάει. Δίπλα του στέκει, όπως ένα μακάβριο φάντασμα, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλης. Διαβάζει στον Μπελογιάννη την απόφαση να τον οδηγήσουν μαζί με τους συγκρατουμένους του Ν. Καλούμενο, Η. Αργυριάδη και Δ. Μπάτση στην εκτέλεση. Στις 3 και 20 η φάλαγγα βγήκε από τις πόρτες των φυλακών κατευθυνόμενη με δαιμονισμένη ταχύτητα προς το «συνήθη τόπο των εκτελέσεων», το Γουδή.

Το απόσπασμα παρατάσσεται με τα όπλα «επί σκοπόν». Είναι σκοτάδι ακόμα. Οι αρχιδήμιοι στρέφουν τους προβολείς των αυτοκινήτων στα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Ώρα 4 και 12 λεπτά. Ακούγονται οι δολοφονικές ομοβροντίες. Το έγκλημα της κυβέρνησης Πλαστήρα ολοκληρώθηκε. Οι εφημερίδες θα γράψουν ότι ο Μπελογιάννης είχε ακούσει ήρεμος μ' ένα πικρό χαμόγελο την καταδίκη του σε θάνατο, αποχαιρέτησε τους συγκρατουμένους του στις φυλακές και μπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια. Ζητωκραύγασε για το ΚΚΕ και έπεσε από τις σφαίρες του αποσπάσματος. Ήταν 37 χρόνων.

«Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας.

Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,

ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη. Καλημέρα αδέρφια μου.

Καλημέρα ήλιε

Καλημέρα κόσμε.

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά

πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.» 

Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»​

www.alfavita.gr 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

…Ο Μπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά

πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.

Μ’ ένα γαρίφαλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει.

Καλημέρα σύντροφοι

Καλημέρα ήλιε

Καλημέρα Μπελογιάννη.

Τώρα ας βροντήσουνε της λευτεριάς τα τύμπανα και οι σάλπιγγες.

Καλημέρα Μπελογιάννη…

Γ. Ρίτσος, απόσπασμα από το ποίημα "Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο", Αϊ – Στράτης, 1952.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Την αυγή στις 30 του Μάρτη 1952 έπαψε να χτυπάει η φλογερή καρδιά ενός μεγάλου αγωνιστή του λαού της Ελλάδας και της φιλειρηνικής ανθρωπότητας. Ο Νίκος Μπελογιάννης έπεσε από τις δολοφονικές σφαίρες της κυβέρνησης Πλαστήρα, ύστερα από εντολή των αμερικανικών αφεντικών της. Στις 4:00 το πρωί κρυφά από τον κόσμο, με τρόπο γκαγκστερικό άρπαξαν το Νίκο Μπελογιάννη και κάτω από το φως των προβολέων τον εκτέλεσαν (...)

Η δίκη του Μπελογιάννη και η εκτέλεσή του, ανήκει στη σειρά εκείνη των μεγάλων εγκλημάτων που έχει πραγματοποιήσει ο φασισμός για την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων, για την εφαρμογή της εγκληματικής του πολιτικής  (...)

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν μια πολύπλευρη συνθετική δυναμική προσωπικότητα αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον αγώνα του λαού μας. Ολόκληρη η ζωή του ήταν μια συνεχής μάχη. Και ως μαθητής και όταν ήταν κλεισμένος για πολλά χρόνια στις φυλακές και στα στρατόπεδα του φασισμού και όταν πολεμούσε στο βουνό στις γραμμές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και όταν καθοδηγούσε και οργάνωνε την παράνομη δουλιά στις πόλεις, και όταν αντιμετώπιζε το φασιστικό στρατοδικείο και όταν αντίκρυζε τις κάνες των τουφεκιών του εκτελεστικού αποσπάσματος.

(...)

Για τη σωτηρία του Μπελογιάννη ξεσηκώθηκε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης που αγκάλιασε εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις χώρες. Για τη σωτηρία του ενώθηκε η φωνή των απλών ανθρώπων και των κορυφαίων της διανόησης (...)

Ο Μπελογιάννης πέθανε αλλά οι ιδέες για τις οποίες πάλεψε και το έργο του ζουν στις καρδιές μας, ζει στις καρδιές των τίμιων ανθρώπων όλης της γης.

"Απ΄όλες τις σπορές που ρίχνονται στη γη - λέει ο μεγάλος γάλλος συγγραφέας Μπαλζάκ - το αίμα των ηρώων δίνει την πιο πλούσια σοδειά"

Αποσπάσματα από τον πρόλογο του βιβλίου "ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ Εθνικός-Λαϊκός  ήρωας της Ελλάδας" Εκδ. Γ. Παπακωνσταντίνου, Αθήνα 1978

 

«...Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας, είναι να γίνει αυτή η θεωρία πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό, αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι, δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα...

(Νίκος Μπελογιάννης, από την απολογία του στο στρατοδικείο).

...

ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

«Το ΚΚΕ γεννά και σήμερα Μπελογιάννηδες, μπροστάρηδες στον αγώνα για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό». Αυτό ήταν το μήνυμα που κυριάρχησε χτες το απόγευμα, με κάθε μέσο, με τις μουσικές και το λόγο, με τις εικόνες και τους συμβολισμούς, στην εκδήλωση που διοργάνωσε μέσα σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ, για να τιμήσει τον κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη.

Η μεγάλη συγκέντρωση, έγινε στον τόπο όπου εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης πριν από 58 χρόνια, στο σημερινό πάρκο Γουδή, μαζί με τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση.

Με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, σιγοτραγουδώντας μελωδίες εμπνευσμένες από τους αγώνες του λαού, ανεμίζοντας κόκκινες σημαίες, εργάτες και εργάτριες, νεολαίοι και αντιστασιακοί, ήρθαν να τιμήσουν τον ανυπότακτο κομμουνιστή, μια μόλις μέρα μετά την επέτειο της θυσίας του στις 30 Μάρτη 1952.

.....

" Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ "

«O Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας,/ ο Μπελογιάννης ζει μες στις κορφές,/ ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας,/ στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές...».

Έκδηλη η συγκίνηση όλων των παρισταμένων στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στον Ιανό με αφορμή την επανέκδοση της κλασικής ταινίας του Νίκου Τζήμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Σιγή στους θεατές όταν η Νατάσα Παπαδοπούλου, σύντροφος του αντάρτη Πάνου Τζαβέλλα, άρχισε να τραγουδά προς τιμήν του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Νίκου Μπελογιάννη, η δράση και εκτέλεση του οποίου είναι το θέμα της ταινίας του Τζήμα.

Λίγο αργότερα, όταν τον λόγο πήραν ο σκηνοθέτης και δύο από τους ηθοποιούς της ταινίας, ο Κώστας Καζάκος και ο Αντώνης Αντωνίου, ο κόσμος γεύτηκε για λίγο από πρώτο χέρι τις ζωντανές αναμνήσεις τους για τη δημιουργία μιας ταινίας που έμελλε να γράψει ιστορία καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ σε ελληνικό έδαφος (λέγεται ότι τα εισιτήριά της ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια την εποχή της πρώτης προβολής της ταινίας το 1980).

«Έκανα αυτή την ταινία για πολλούς λόγους, αν και δύο ήταν οι βασικότεροι» είπε ο Ν. Τζήμας. «Πρώτον, για την ακτινοβόλα προσωπικότητα του ιδίου του Μπελογιάννη, ενός διανοούμενου, ενός ηγέτη, ενός αληθινού αγωνιστή, που πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη για μια καλύτερη Ελλάδα. Ο δεύτερος λόγος ήταν η ιστορική στιγμή στην οποία έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Ο Πλαστήρας ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, που διέκρινε ότι η ματωμένη Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου ήθελε ειρήνευση και συμφιλίωση. Αυτό όμως δεν βόλευε του Αμερικανούς. Οι Γερμανοί μάς κατέκτησαν με τα τανκς και τον στρατό, οι Αμερικανοί με τους πράκτορες και τα δολάρια. Όπως περίπου συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα. Αυτό ήθελα να πω, όσο πιο απλά μπορούσα».

Η δημιουργία του «Ανθρώπου με το γαρύφαλλο» είχε μεγάλη προϊστορία προτού αρχίσουν να ρολάρουν οι κάμερες. Δέκα χρόνια πάλευε ο Τζήμας με το σενάριο μετά τον «Αστραπόγιαννο», την αμέσως προηγούμενη ταινία του. «Βασάνισα πολλούς μαζί μου, από τον Θανάση Βαλτινό μέχρι τον Βασίλη Βασιλικό» είπε. Ελάχιστοι όμως πίστεψαν στην επιτυχία της ταινίας. Ανάμεσά τους ο παραγωγός Κώστας Καραγιάννης. Ο Τζήμας κατόρθωσε να «κλείσει» τον ιταλό ηθοποιό Τζιαν Μαρία Βολοντέ για τον ρόλο του Μπελογιάννη, αν και η ασθένεια του τελευταίου τον οδήγησε στην επιλογή του Φοίβου Γκικόπουλου, κοσμήτορα της Ιταλικής Φιλολογίας στη Θεσσαλονίκη και μεταφραστή του σεναρίου στα ιταλικά, ο οποίος έμοιαζε εκπληκτικά με τον Μπελογιάννη.

Το ένστικτο του Τζήμα να επιλέξει έναν μη επαγγελματία ηθοποιό για έναν τόσο σοβαρό ρόλο είχε θετικά αποτελέσματα. Σιγά σιγά ο Τζήμας κατόρθωσε να πείσει την ελίτ του ελληνικού θεάτρου της εποχής να συμμετάσχει σχεδόν δωρεάν στην ταινία. Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Πέτρος Φυσσούν, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Αντωνίου, Κώστας Αρζόγλου, Κώστας Καζάκος και τόσοι ακόμη.

Ο Κ. Καζάκος δήλωσε χθες: «Υπήρξαν και άλλα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην Ιστορία αυτού του τόπου,στην τρομερότερη δεκαετία της Ιστορίας του, τη δεκαετία του ΄50. Η διαφορά είναι ότι ο Μπελογιάννης δημιουργήθηκε μέσα στα γεγονότα και με την αυτοθυσία κολλά εκεί όπου στέκονται η Αντιγόνη και η Ηλέκτρα, πρόσωπα που αντιμετώπισαν τον θάνατο σαν ένα φιλικό γεγονός της ζωής».
«Ο Μπελογιάννης μaς υπενθυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Ελλάδα, γιατί δεν είναι Ελλάδα αυτή που σήμερα ζούμε» πρόσθεσε ο Αντώνης Αντωνίου, χαρακτηρίζοντας τον «Ανθρωπο με το γαρύφαλλο» «βραδυφλεγή βόμβα».

www.tovima.gr

Ο «Ανθρωπος με το γαρύφαλλο» θα προβάλλεται σε πέντε αίθουσες από αύριο Πέμπτη: «Σινέ Νίκαια», «Ριβιέρα», «Ιντεάλ», «Φλερύ» και «Ηλέκτρα», σε διανομή της «NEW STAR».

.....

ΑΛΛΟΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Αρχές Δεκεμβρίου, πριν τα γεγονότα, Κυριακή - περασμένα μεσάνυχτα… Ξημερώνει άλλη μια Δευτέρα, άλλη μια βδομάδα εργασίας…
Λίγο πριν κοιμηθώ, κάνω ζάπινγκ στα κανάλια και πέφτω πάνω στην εκπομπή της Ε. Κυριακοπούλου «Η Ζωή είναι αλλού» στην ΕΤ1.

Η εκπομπή ήταν σε επανάληψη προφανώς εξαιτίας της μεγάλης επιτυχίας που είχε η συζήτηση με το πρόσωπο που φιλοξενούσε και κατόπιν τηλεφωνημάτων τηλεθεατών που παρακαλούσαν να την δουν, η διοίκηση του κρατικού καναλιού αποφάσισε να την ξαναπροβάλει…

Ποιόν είχε καλεσμένο; Τον κ. ν. μπελογιάννη (γιος του Νίκου Μπελογιάννη).
Γαρίδα το μάτι…. Πάλι ξαγρυπνισμένοι θα πάμε στη δουλιά. Ως δια μαγείας, αν και την ΕΤ1 στο σημείο που μένω δεν την πιάνω καθαρά, σήμερα παραδόξως, έπιανα «καμπάνα». Είναι να σε θέλει βρε παιδί μου…

Ο κ. μπελογιάννης λοιπόν, είπε πολλά, από τα οποία τα περισσότερα αφορούσαν γκρίνια, παράπονα και αφορισμούς για το ΚΚΕ και τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή». Γιατί η «Σύγχρονη Εποχή» εξέδωσε τα χειρόγραφα του πατέρα του, γιατί τα είχε «κρυμμένα» το ΚΚΕ στο αρχείο του Περισσού και άλλα πολλά τέτοια….
Αφού λοιπόν διαφήμισε τα χειρόγραφα που κάποιοι έδωσαν σε εκείνον και τα οποία βρίσκονται υπό έκδοση έδωσε και την εξής καταπληκτική απάντηση:

ΕΡ: κύριε μπελογιάννη, ποιο κατά την γνώμη σας είναι αυτό που μπορεί να κάνει τον κόσμο να κατέβει στο δρόμο. Για ποιο θέμα εσείς θα κατεβείτε να διαμαρτυρηθείτε; Την εποχή εκείνη κάποιοι έδιναν και το αίμα τους για τα ιδανικά τους.
ΑΠ: Μόνο ο πόλεμος και ο βομβαρδισμός όπως στο ΙΡΑΚ, μπορεί να με κάνει να κατεβώ στο δρόμο. Για τίποτε άλλο δεν θα κατέβαινα. Η εποχή μας δεν είναι όπως παλιά που κατέβαινες στο δρόμο. Άλλωστε υπάρχουν πλέον και άλλες μορφές διαμαρτυρίας όπως τα blogs για παράδειγμα (!!!) δεν δίνεις πια την ζωή σου για τέτοια θέματα.

Άφεριμ!!!
Μάλιστα…

Οπότε σύντροφοι από σήμερα μόνο αναρτήσεις στα blogs, για ότι μας απασχολεί για ότι θέλουμε να αλλάξει.
Για την χειροτέρευση των όρων και των συνθηκών εργασίας, για την εκμετάλλευση από τα αφεντικά, για το ξεπούλημα του δημοσίου τομέα στο κεφάλαιο, για την ερήμωση των χωριών μας, για …. για ….. και ας σταματήσουμε να κατεβαίνουμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε, να φωνάξουμε και να πάψουμε πια να ενοχλούμε με τις φωνές μας το «Κολωνάκι» με τους αριστερούς του.

Αναρωτιέμαι, αν σκεφτόταν έτσι ο Νίκος ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ και οι σύντροφοί του πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα σήμερα;

Υ.Γ. Μετά από αυτή την απάντηση καταλαβαίνεται γιατί ο ένας γράφεται με μικρά και ο άλλος με ΚΕΦΑΛΑΙΑ γράμματα. Γιατί τα ρούχα (όνομα) δεν κάνουν τον παπά (αγωνιστή).
Για τους φίλους εκτός νησιού: Άφεριμ = Μπράβο, εύγε (τουρκ.)

Aristeri_Poria