Γ. Αθ. Σκούφος - Μέρος Γ΄, (1949 - 12/08/2006)
Μετά το θάνατο των καπεταναίων στα Άντρια (02/10/1950), είχε μείνει μόνο μια μικρή ομάδα ανταρτών στα βόρεια μέρη του νησιού - γύρω στα δεκαπέντε άτομα - με επικεφαλής τον Κώστα Αχλιόπιτα.
«Η ύπαιθρος απηλλάγη από τους Συμμορίτας - Πως κατεφέρθη το θανάσιμον πλήγμα», Δημοκράτης, 05/10/1950.
Σκούφος και Αχλιόπιτας ξανανταμώσανε με τη βοήθεια συνδέσμων το 1951 και μείνανε μαζί μέχρι την παραμονή των Ταξιαρχών, 7 Νοέμβρη 1955, οπότε κατεβήκανε τελευταίοι από το βουνό κάνοντας χρήση των ευεργετημάτων του Ν.Δ. 3382/1955 (ΦΕΚ 260/Α΄ / 26-09-1955) «Περί παροχής ευεργετημάτων εις αυθορμήτως προσερχόμενους ή προσελθόντος κομμουνιστοσυμμορίτας» που ψήφισε η κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου.
Στο άρθρο 1 του νόμου αυτού προβλέπονταν ότι «Όσοι εκ των δρασάντων, στασιαστικώς ή εκνόμως, μεμονωμένως ή καθ΄ ομάδας και καθ΄ οιονδήποτε τρόπον, ενεφασίσθησαν αυθορμήτως από 01/04/1955 μέχρι της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος ή εμφανισθώσιν εντός δύο μηνών από ταύτης και παραδοθώσιν, αφοπλιζόμενοι ενώπιον οιασδήποτε Δημοσίας Αρχής, απολαύουσι των ευεργετημάτων του άρθρου 8 του Α.Ν. 1504/50 «περί αναθεωρήσεως αποφάσεων των Στρατοδικείων κλπ», ως και των τοιούτων του άρθρου 9 του Νόμου 2058/52 «περί μέτρων ειρηνεύσεως», διά τα παρ΄ αυτών, μέχρι της 01/06/1955, διαπραχθέντα αδικήματα, τ΄ αναφερόμενα εις το ως άνω άρθρον 9, πλην των αδικημάτων του Α.Ν. 375/36 και λοιπών περί κατασκοπείας εν γένει διατάξεων, λιποταξίας, αυτομολίας και εγκαταλείψεως θέσεως εν γένει».
Για το «κατέβασμα» από το βουνό λέει:
«Το 1952 η κυβέρνηση Πλαστήρα ψήφισε ένα νόμο «περί μέτρων επιείκειας», που ήταν η καλύτερη σε σχέση με την προηγούμενη αμνηστία. Δεν προϋπόθετε ούτε να καρφώσεις ούτε να κάνεις δήλωση ούτε τίποτα. Αλλά εγώ δεν έκανα χρήση αυτής της δυνατότητας. Με την αμνηστία του ΄52 κατέβηκαν από το βουνό ο Αδαλής ο Αντρέας, ο Θεολόγος ο Καραβερβέρης, καθώς και οι αδελφοί Πολυχρονιάδη, που ήταν παράνομοι μέσα στην πόλη. Και καλά έκαναν. Το 1955 η κυβέρνηση Παπάγου επανέφερε τα μέτρα επιείκειας του Πλαστήρα. Ήμουν κατεβασμένος στην Ουτζά, σε έναν τσοπάνο σύνδεσμό μας και το ΄μαθα. Ειδοποίησα τον πατέρα μου, ο οποίος ήρθε και μου είπε ότι ήταν εκείνες τις μέρες στη Μυτιλήνη κλιμάκιο της ΕΔΑ με Σαράφη, Γλέζο, Ηλιού. Του ζήτησα να πάει να τους βρει και να πάρει εντολή από κάποιον από τους τρεις, για να κατέβω από το βουνό. Ο πατέρας μου βρήκε τον Ηλιού. Εκείνος του ΄δωσε το Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως με τις διατάξεις της αμνηστίας και με αυτό το χαρτί κατεβήκαμε από το βουνό εγώ και ο Αχλιόπιτας».
Η κάθοδος απ΄ το βουνό των δύο τελευταίων μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου απασχόλησε τον Τύπο της εποχής, τοπικό και αθηναϊκό. Παραθέτουμε τίτλους από κάποια χαρακτηριστικά δημοσιεύματα:
«Καταζητούμενοι από το 1945. Οι τελευταίοι δύο συμορίται της Λέσβου παρεδόθησαν χθες», Ακρόπολις της 08/11/1955.
«Οι δυό τελευταίοι φυγόδικοι της ομάδος Πασχαλιά, Σκούφος και Αχλιόπιτας, παρεδόθησαν και αφέθηκαν αμέσως ελεύθεροι», Ταχυδρόμος της 09/11/1955.
Καλή μας ανάγνωση…