Ορισμένες ενδιαφέρουσες πλευρές για τις αντεργατικές ανατροπές
που έγιναν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και αυτές που ετοιμάζουν τώρα
κυβέρνηση - κεφάλαιο - ΕΕ - ΔΝΤ, παρουσιάστηκαν στην Ημερίδα του ΠΑΜΕ
για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που έγινε την περασμένη Δευτέρα.
Ένα
βασικό συμπέρασμα που προέκυψε απ' όλες τις ομιλίες, είναι ότι οι
αντιδραστικές αλλαγές στις Συμβάσεις, στους μισθούς και γενικά στα
εργασιακά δικαιώματα δεν έπεσαν από τον ουρανό την εποχή των μνημονίων,
αλλά αποτελούν διαχρονικές αξιώσεις και επιδιώξεις του κεφαλαίου, στην
προσπάθειά του να αυξήσει την κερδοφορία του, μειώνοντας παραπέρα την
τιμή της εργατικής δύναμης.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν,
εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η στόχευση αυτή παραμένει ίδια
και ότι αυτό που αλλάζει είναι ο ρυθμός και το εύρος των ανατροπών,
ανάλογα με τη φάση που βρίσκεται κάθε φορά η καπιταλιστική οικονομία και
την ικανότητα του κινήματος να καθυστερήσει ή και να εμποδίσει
προσωρινά κάποια από τα μέτρα.
Ας δούμε τι έγραφε η «Λευκή Βίβλος» της ΕΕ
για τις εργασιακές σχέσεις, που υιοθετήθηκε το 1993, δηλαδή πριν από 23
χρόνια και την υπενθύμισε ένας από τους εισηγητές της Ημερίδας του
ΠΑΜΕ: «Οι κατά κεφαλήν ονομαστικοί μισθοί δε θα πρέπει να αυξάνονται
κατά ποσοστό υψηλότερο του 2 - 3% ετησίως (...) σύμφωνα με τη βασική
αρχή παραγωγικότητα μείον μια ποσοστιαία μονάδα».
Επίσης, για τη
μείωση του λεγόμενου από τους καπιταλιστές κόστους εργασίας (η εργασία
δεν είναι κόστος αφού αυτή παράγει τον πλούτο), περιγράφονταν προτάσεις,
όπως «η σύνδεση του επιπέδου αποδοχών με την αποδοτικότητα των
επιχειρήσεων και την παραγωγικότητα, ώστε να διευκολύνονται οι
προσλήψεις νέων». Η «Λευκή Βίβλος» έγραφε ακόμα ότι «η καθιέρωση
μεγαλύτερης ευελιξίας πρέπει να γίνει σε θέματα οργάνωσης της εργασίας,
π.χ. καταργώντας τα εμπόδια που καθιστούν δυσχερέστερη ή πιο δαπανηρή
την απασχόληση με μειωμένο ωράριο ή τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου».
