Για τον Μιχάλη Λιαρούτσο, τον "Βασίλη" της ΕΠΟΝ...

Την Κυριακή 2 Αυγούστου 2015 στις 7:15΄το πρωί άπλωσε τα φτερά του και πέταξε στην αιωνιότητα ο πολυαγαπημένος και αξιοσέβαστος Σύντροφος, Πατέρας και Δάσκαλός μας, ο συνεπής με τις ιδέες και τις αρχές του σεμνός λαϊκός αγωνιστής και ένας από τους κορυφαίους λογοτέχνες της Αντίστασης, Μιχάλης Λιαρούτσος. Τις τελευταίες δυο μέρες νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό με αναπνευστικά προβλήματα. Εκεί άφησε τη στερνή του ανασαιμιά. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 4 Αυγούστου 2015 στις 10:30΄πμ στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Καισαριανής. Στη συνέχεια η σορός του θα αποτεφρωθεί στη Βουλγαρία και η στάχτη του θα πεταχτεί στη θάλασσα της γενέτειράς του, της Τήνου, σύμφωνα με τη δεδηλωμένη επιθυμία του.

Ο Μιχάλης Λιαρούτσος γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1921 στην Τήνο. Στη γενέτειρά του τελειώνει το Δημοτικό Σχολείο και τις τρεις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Το 1936 εγκαθίσταται με την οικογένειά του στο Παγκράτι όπου ολοκληρώνει τις γυμνασιακές του σπουδές. Το 1939, ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις, εισέρχεται έβδομος στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Με την κήρυξη του πολέμου διακόπτει αναγκαστικά τη φοίτησή του και εργάζεται ως υπάλληλος του Ι.Κ.Α. Το 1941 έρχεται σε επαφή με αριστερούς φοιτητές που τον μυούν στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Στις αρχές του 1942 οργανώνεται στην ΟΚΝΕ, στο ΕΑΜ Νέων και αργότερα στην ΕΠΟΝ. Φτάνει μέχρι τη θέση του Α΄ Γραμματέα των ανατολικών συνοικιών της Αθήνας, μιας περιφέρειας που άρχιζε από του Ζωγράφου κι έφτανε μέχρι τη Νέα Σμύρνη, και για τρία χρόνια ζει στις παρυφές του Υμηττού στην παρανομία πολεμώντας στις τάξεις της ΕΠΟΝ με το ψευδώνυμο «Βασίλης».

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

"Των εν ερημίαις και όρεσι..." (εκδόσεις "Εντός"). Σ' ερημιές και λεσβιακά βουνά ο μεγάλος αγώνας.

Μυθιστόρημα για τον Εμφύλιο στη Λέσβο το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας του Μιχάλης Λιαρούτσος. Βιογραφείται ο αντάρτης Λευτέρης, Γραμματέας της ΕΠΟΝ, ο οποίος όταν απαγορεύτηκε η εφημερίδα «Ελεύθερη Λέσβος», την έβγαζε παράνομα σε πολύγραφο. 

Στα 1947, ξένοι επικυρίαρχοι, τώρα Αγγλοι κι Αμερικάνοι κανόνιζαν την πορεία της χώρας μας. Αρχίζει αντάρτικος αγώνας. Σαράντα περίπου αντάρτες βρίσκονταν στα λεσβιακά βουνά, χωρισμένοι σε τρεις ομάδες. Αρκετοί, με τους Πασχαλιά και Καλαλέ, στα βουνά της Αγιάσου, κάμποσοι με τον Μπούρα στη βορειοδυτική περιοχή, λίγοι με τον Πιταούλη στο Μανταμάδο. Σιωπή και μυστικότητα σκεπάζανε την παρουσία και τις κινήσεις τους. Φροντίδα τους η ανασυγκρότησή τους, ύστερα από δραματικά γεγονότα.

Τραγικές στιγμές. Ο αντάρτης Αποστόλης πολεμά μόνος με χωροφύλακες στα Στραβολάγκαδα. Σώθηκαν οι σφαίρες του, οι χωροφύλακες τον πλησιάσανε. Ένας τράβηξε μαχαίρι και του 'κοψε το κεφάλι. Το πήρανε και το γυρίζανε στα χωριά να το δείχνουνε. Το θάψανε σ' ένα χωράφι στις Λάμπες. Το σώμα τ' αφήσανε άθαφτο! Οι σύντροφοί του ψιθυρίσανε το πένθιμο εμβατήριο: «Επέσατε θύματα, αδέλφια εσείς, σ' άνιση μάχη κι αγώνα...».

Ο Μήτσος σκοτώθηκε από ένα κλαράκι που μπλέχτηκε στη σκανδάλη του αυτόματου όπλου, που δεν το 'χε ασφαλισμένο. Οι αντάρτες φτιάξανε νεκροκρέβατο από ξύλα και κλαριά και κουβαλώντας τον στους ώμους ανεβήκανε στην κορφή, ανοίξανε λάκκο, είπε κάμποσα λόγια ο καπετάνιος, μερικοί ψάλανε το Πένθιμο Εμβατήριο και τον θάψανε.