ΑΝΤΙΟ ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΕΜΑΛ

Την τελευταία του πνοή άφησε ο Τούρκος μαρξιστής πολιτικός και διανοούμενος Μιχρί Μπελί, γνωστός στην Ελλάδα του Εμφυλίου ως ο καπετάν-Κεμάλ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Ο Μιχρί Μπελί θεωρείτο η ζώσα ιστορία της τουρκικής Αριστεράς. Η μακρά του πολιτική πορεία συναντήθηκε αρκετά νωρίς με εκείνη της ελληνικής Αριστεράς, στη διάρκεια του Εμφυλίου. Η περίπτωση του καπετάν-Κεμάλ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ως σημείο συνάντησης των κομμουνιστικών κινημάτων των δύο χωρών, είναι αναμφισβήτητα μοναδική.

Ο Μπελί γεννήθηκε το 1916 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης. Αφού αποφοίτησε το 1937 από το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, την άλλοτε αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης το 1937 και μετέβη στη συνέχεια με υποτροφία στις ΗΠΑ. Το αντικείμενο των σπουδών του ήταν η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μετά τo Μικρασιατικό Πόλεμο.

Ως αριστερός διανοούμενος στις ΗΠΑ σύντομα εντάχθηκε στο κίνημα για την προάσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων του αμερικανικού Νότου, στο Mισισιπή. Επέστρεψε στην Τουρκία το 1941 μέσω της Ιαπωνίας και τη Κίνας και δραστηριοποιήθηκε στις τάξεις του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και ιδρυτής της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας. Την ίδια περίοδο προσελήφθη ως μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Το 1944 καταδικάζεται σε ποινή διετούς φυλάκισης και εξορίας. Το 1947 καταφεύγει παράνομα στην Ελλάδα και εντάσσεται στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού στη Θράκη, εκδίδοντας αρχικά την τουρκόφωνη εφημερίδα Savas (Πόλεμος) και πολεμώντας ως Καπετάν-Κεμάλ μαζί με ένα μεικτό τάγμα στο οποίο συμμετείχαν μειονοτικά στοιχεία -κυρίως Πομάκοι και Αθίγγανοι- αλλά και πλειονοτικά στοιχεία της ελληνικής Αριστεράς. Τραυματίζεται και μεταφέρεται για νοσηλεία στη Βουλγαρία αρχικά και στη συνέχεια στη Μόσχα. Επιστρέφει στην Ελλάδα και συμμετέχει στις πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό των κομμουνιστικών δυνάμεων μέχρι την τελική ήττα τού 1949.

Το 1950 επέστρεψε στην Τουρκία για να ακολουθήσει μία μακρά πορεία φυλακίσεων και εξοριών που διήρκεσε μέχρι και το 1992. Η πολιτική του πορεία διασταυρώθηκε με εμβληματικά ονόματα του ένοπλου κινήματος της τουρκικής Αριστεράς.

Το 1979 αποτέλεσε στόχο δολοφονικής επίθεσης, από την οποία διέφυγε βαριά τραυματίας. Μετά το πραξικόπημα του 1971 βρέθηκε αρχικά φιλοξενούμενος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια εξόριστος της Δυτική Ευρώπη.

Ανάλογη ήταν η πορεία του και μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν το 1980: Διέφυγε στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια μετέβη στη Σουηδία όπου παρέμεινε μέχρι το 1992. Από το 1975 και ένθεν άρχισε η ενασχόλησή του με το Κουρδικό, καταλήγοντας σε μία πρόταση για λύση του προβλήματος στο πλαίσιο ενός ενιαίου κράτους.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ

Του Μάνου Δούκα

«Το κίνημα της Πλατείας»… «το Αυθόρμητο»… «το Ακηδεμόνευτο»... και άλλα τέτοια “σάλια μπάλια” ακούσαμε απ΄ τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τους διάφορους που το παίζουν το πρωί «αριστερούληδες» και το βράδυ αυθόρμητοι της πλατίας, όλο αυτό τον καιρό με αφορμή τις κινητοποιήσεις των λεγόμενων «αγανακρισμένων πολιτών». Το θέμα είναι ένα:

Τι κίνημα θέλουμε; Τι είδους κίνημα μπορεί να φέρει λύση στο «πρόβλημα»;

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ; Ή ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΚΑΙ ... ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ;

1. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι θα πει «αυθόρμητο» και ... «πόσο» αυθόρμητο είναι.

• Πρόκειται για ένα κίνημα που γεννήθηκε απ΄ το... «πουθενά»; Που ξεπήδησε μόνο σαν αποτέλεσμα των προβλημάτων και της «υγιούς αντίδρασης του κόσμου»; Δηλαδή σα να λέμε ... «Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν όλοι μαζί οι «αγανακτισμένοι» δεν άντεχαν άλλο κι αποφάσισαν να βγουν. Και τότε όλα μαζί τα καλά τηλεοπτικά κανάλια αναγνώρισαν ότι έχουν δίκιο οι αγανακτισμένοι κι άρχισαν να προβάλλουν το «ακηδεμόνευτο» κίνημα. Και επίσης την είδαν αυτή την αλήθεια κι ο Καρατζαφέρης κι η Ντόρα κι ο Κουβέλης κι ο Αλαφούζος κι είπαν να βοηθήσουν. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Έτσι έγινε;

• Ή πρόκειται για μια διαμαρτυρία που δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε σαν απάντηση στο οργανωμένο, στο συνειδητό και ταξικό κίνημα που στην Ελλάδα είναι ισχυρό και δημιουργεί προβλήματα στην αστική εξουσία, ακόμα και στη διαχείριση του ίδιου του συτήματός της;

Συνήθως αυτά τα πράγματα δεν είναι «άσπρο» ή «μαύρο». Και οι δύο εκδοχές «παίζουν». Συνυπάρχουν κι αντιπαρατίθενται.

- Και πολύς κόσμος αγνός και πραγματικά αγανακτισμένος πέρνει μέρος σ΄ αυτό το «κίνημα». Αλλά και αυτή όλη η κινητοποίηση καθοδηγείται και χρησιμοποιείται σαν απάντηση κι ανάχωμα στο οργανωμένο κίνημα. Στην ουσία λοιπόν δεν πρόκειται για αντιπαράθεση ανάμεσα στο «συνειδητό» και το «αυθόρμηρο». Αλλά για αντιπαράθεση με οργανωμένες δυνάμεις που προσπαθούν να εκμεταλευτούν το όποιο «αυθόρμητο», να το καθοδηγήσουν και να το χρησιμοποιήσουν.

- Και το αυθόρμητο αυτό κίνημα είναι μακροχρόνιο αποτέλεσμα του ότι «Εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ δεν είναι Ιρλανδία», που έχει κάνει πια «μόδα» την αντίσταση και τον αγώνα, τη διαδήλωση και την ταξική απάντηση στα μέτρα. Που καλλιέργησε χρόνια και χρόνια την συνείδηση ότι «μπορεί να γίνει κι αλλιώς - υπάρχει κι άλλος δρόμος». Αλλά και διάφοροι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το κίνημα για να χτυπήσουν και το ταξικό κίνημα και κυρίως τη λογική της αντίδρασης του κόσμου με οργανωμένο και στοχευμένο τρόπο. Την ουσία την «έπιασε» απολύτως σωστά (μάλλον του ξέφυγε) Ο Γ. Καρατζαφέρης στην ομιλία του στη Βουλή: «Η πλατεία είναι αυθόρμητη. Το οργανωμένο να φοβάστε, όπως αυτό που γίνεται στα λιμάνια και όχι το αυθόρμητο».

2. Η «αυθόρμητη» αντίδραση – εξέγερση είναι μια χρήσιμη κατάσταση. Που όμως από μόνη της δεν είναι «κίνημα». Γιατί:

• Ένα κίνημα που μένει στα αυθόρμητα χαρακτηριστικά του, είναι πάντα αφομοιώσιμο, αλλά ακόμα και αξιοποιήσιμο απ΄ την άρχουσα τάξη.

Το «κλίμα» και την «κοινή λογική» τη διαμορφώνει πάντα αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να καθοδηγεί στον τρόπο σκέψης με την προπαγάνδα: Το σύστημα, η άρχουσα τάξη κι οι μηχανισμοί τους. Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς στις μέρες τούτες ότι όλοι οι δηλωμένοι υπέρμαχοι των μνημονίων και των μέτρων που πέρνει Κυβέρνηση και ΕΕ, είναι ένθερμοι οπαδοί του «ακηδεμόνευτου» κινήματος. Απ΄ τον Αλαφούζο και τον Πορτοσάλτε, μέχρι τον Μπόμπολα και την Τατιάνα Στεφανίδου. Υπερπροβλήθηκε αυτό το κίνημα απ΄ τα κανάλια του συστήματος. Κι η σκέψη είναι απλή: Γιατί οι καπιταλιστές που κρύβουν και συκοφαντούν κάθε δραστηριότητα του ταξικού κινήματος, δεν έχουν χάσει ευκαιρία να προβάλουν και να διαφημίζουν το δήθεν αυθόρμητο κι ακηδεμόνευτο αυτό «κίνημα»; Έχασαν τον προσανατολισμό τους; Ή αντίθετα προσπαθούν να επιβάλλουν τον προσανατολισμό στο κίνημα ώστε να γίνει ένα ανώδυνο γι αυτούς κίνημα εκτόνωσης; Δε μπορούν να κάνουν αλλιώς; Ή στοχεύουν στο να χρησιμοποιήσουν κι αυτό το κίνημα για να επιβάλλονυ άλλες λύσεις, κατά πως τους βολεύει; Αυτές τις σκέψεις επιβάλλει κι η συχνή αρθρογραφία των έμισθων κονδυλοφόρων του συστήματος ενάντια στους «λόχους του ΠΑΜΕ», ενάντια στο ΠΑΜΕ που «κινείται στα όρια της νομιμότητας», ενάντια στο ΚΚΕ που «οδηγεί σε ανυπακοή». Αυτό φοβούνται, αυτό βρίζουν και ξορκίζουν. Και τις πιο πολλές φορές, ο ταξικός αντίπαλος έχει καλύτερο ταξικό ένστικτό και κριτήριο από κάποιους που μιλούν για την εργατική τάξη έξω και μακριά απ΄ αυτήν.

• Αυτό το δήθεν ακηδεμόνευτο «κίνημα» είναι εύκολα αντιμετωπίσιμο απ΄ τον ταξικό αντίπαλο.

Ακόμα κι αν ένα τέτοιο κίνημα είχε τη δυνατότητα να δημιουργήσει πρόβλήμα στο σύστημα, δε θα μπορούσε όσο παραμένει χωρίς στόχο και οργάνωση. Δεν είναι δύσκολη η σκέψη ότι καμμιά επανάσταση δε θα πετύχαινε χωρίς οργάνωση, μηχανισμό, συνωμοτικότητα και μεθόδευση. Και δεν είναι χωρίς ιστορικά παραδείγματα που το αποδεικνύουν την σκέψη ότι ένα τέτοιο κίνημα εύκολα αντιμετωπίζεται απ΄ τον αντίπαλο ή ακόμα και χρησιμοποιείται ακόμα και για αντιδραστικές λύσεις. Στη Γαλλία πριν δύο χρόνια βγήκαν έτσι εκατομμύρια άνθρωποι στο δρόμο. Αυθόρμητα. Χωρίς στόχο. Χωρίς οργάνωση και καθοδήγηση. Αποτέλεσμα; Σαρκοζί. Το ίδιο και στην Αίγυπτο. Αποτέλεσμα; Στρατός. Στην Ελλάδα το Δεκέμβρη που σκοτώσαν τον Αλέξη έγινε χαμός. Έκαψαν, ρήμαξαν, έβρισαν. Αποτέλεσμα; Ας μου πει κάποιος ποιό άλλο ήταν το πολιτικό αποτέλεσμα αυτών των κινητοποιήσεων, εκτός από συντηρητική στροφή.

• Ένα κίνημα που παραμένει στο «αυθόρμητο», καταλήγει να είναι και επικίνδυνο, γιατί προσφέρεται σαν «ξεφραγο αμπέλι» για τη δράση των κουκουλοφόρων προβοκατόρων του παρακράτους.

Πόσο δύσκολη είναι η σκέψη ότι αν αυτό το κίνημα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα, τότε δε θα έπερνε μέρος σ΄ αυτό η Χρυσή Αυγή και δε θα το διαφήμιζε το ΛΑΟΣ. Πόσο δύσκολο είναι να αναρωτηθεί κάποιος: τους κουκουλοφόρους μπαχαλάκηδες, που οι μισοί απ΄ αυτούς (και τουλάχιστον οι καθοδηγητές τους) είναι μπάτσοι, πόσες φορές πρέπει να τους δούνε σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΑΤ και τα κανάλια, για να αποφασίσουν να τους απομονώσουν (όπως κάνει και το ΠΑΜΕ);

3. Όμως απ΄ την άλλη, η αυθόρμητη αντίδραση των μαζών, μπορεί να γίνει κίνημα αν αποκτήσει στόχο και προσανατολισμό.

- Κάποιος που αγανακτά απ΄ την ζωή του, που του τη μαγαρίζουν, κάποιος που εξεγείρεται ενάντια σε μια εξουσία που του ρουφάει το μεδούλι, όχι μόνο δεν απαγορεύεται να σκεφτεί πολιτικά και ταξικά, αλλά επιβάλλεται κιόλας. Αυτό λέγεται ωριμότητα. Αλλιώς μουτζώνει βουλευτές που υπηρέτησαν μια πολιτική και στη συνέχεια πείθεται εύκολα ότι οι επόμενοι θα είναι καλύτεροι, παρ΄ όλο που θα υπηρετούν την ίδια πολιτική.

- Δε μπορεί κάποιος που στα σοβαρά επαναστατεί να μη ψάχνει τις αιτίες και τους ενόχους της κατάστασης. Δε μπορεί να μη σκέφτεται ποιός προειδοποίησε για όλα αυτά, ποιός πήγε κόντρα στο ρεύμα, ποιός όλα τα χρόνια οργάνωσε την αντίσταση σ΄ όλα αυτά. Αυτό λέγεται πολιτικοποίηση. Αλλιώς θα κραυγάζει για «ακηδεμόνευτες» μπούρδες και «μακριά απ΄τα κόμματα». Και θα πετάει πέτρες και γιαούρτια σε βουλευτές, γιατί ακόμα δεν έκανε το βήμα να μουτζώσει τον εαυτό του που τόσα χρόνια τους ψηφίζει. Θα συνεχίσει να μένει στις προφάσεις και να ψάχνει ποιός έκλεψε το φαϊ απ΄ το τραπέζι ενοχοποιώντας τα ... «σπουργίτια» που έφαγαν τα ψίχουλα κι αθωώνοντας το κεφάλαιο.

- Δε μπορεί κάποιος που αγωνιά για το μέλλον να μη σκέφτεται το τι αλλαγή χρειάζεται ο τόπος. Και δε μπορεί να ψάχνει αυτή την αλλαγή στα προγράμματα αυτών που οδήγησαν τη χώρα εδώ που βρίσκεται. Δε μπορεί να μην αναζητήσει ποιο είναι το κύριο που πρέπει να αλλάξει. Αυτό λέγεται πρόταση εξουσίας. Αλλιώς θα παρακολουθεί τις κυβερνήσεις να διαλύουν την όποια παραγωγή της χώρας, να πουλάνε το λαό στο κεφάλαιο, να μιλάνε μόνο για δάνεια και τόκους, να διαφωνούν για το ποσοστό των φοροαπαλαγών που θα δώσουν στο κεφάλαιο. Και κάποιους άλλους που δήθεν αντιστέκονται, να μιλάνε για διαχείριση του χρέους, αναγνωρίζοντας βέβαια το ίδιο το χρεός. Και θα ξορκίζουν αυτόν που μιλά για την ανατροπή και για την ανάπτυξη της παραγωγής σε όφελος του λαού.

4. Το κίνημα δεν είναι παιδική χαρά, ούτε πενθήμερη εκδρομή.

Χρειάζεται επιμονή, υπομονή, σκληρή πάλη καθημερινή.

- Δεν είναι κίνημα να δουλεύεις τη μέρα της απεργίας γιατί έχεις σκύψει μπροστά στο αφεντικό ή γιατί δεν τολμάς και το απόγευμα να αγανακτάς εκ του ασφαλούς στην πλατεία που σε κάλεσε η Τατιάνα να πας να φας μαλλί της γριάς μαζί με τους Χρυσαυγίτες.

- Δεν είναι κίνημα αυτό που σούρθε να κάνεις, πετώντας πέτρες σε ΠΑΣΟΚΟΥΣ, όταν την ίδια ώρα με τα συνθήματα σου τους κάνεις το καλύτερο δυνατό δώρο. Όταν τους βοηθάς να αντιμετωπίσουν τον μοναδικό εφιάλτη τους: το οργανωμένο και ταξικό κίνημα.

- Και δεν είναι δεδομένο ότι επειδή εσύ βγήκες απ΄ τον καναπέ σου σήμερα, πρόκειται να βγει αποτέλεσμα … σήμερα. Ο Αγώνας δεν είναι ένα διάλειμμα της Ζωής. Είναι η ίδια ή Zωή κι η καθημερινότητα. Έτσι νομίζω εγώ.

Κι έτσι βλέπουμε τα πράγματα όλοι εμείς που είμαστε στις «πλατείες» και στους δρόμους εδώ και πολλά χρόνια (κι όχι όταν μας καλεί ο ΣΚΑΪ κι η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

Μάνος Δούκας

..

INTERNATIONAL COMMUNIST REVIEW (issue 2)

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ τ.2

Διαβάστε το εδώ: www.iccr.gr/site

10η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής, 23 Νοέμβρη, οι εργασίες της 10ης Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, που πραγματοποιήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας και φιλοξενήθηκε από το ΚΚ Βραζιλίας.

Στη Συνάντηση συμμετείχαν συνολικά 64 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από όλες τις ηπείρους ανάμεσά τους και το ΚΚΕ, η αντιπροσωπεία του οποίου αποτελούνταν από τους Δημ. Κουτσούμπα, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Μπ. Αγγουράκη, μέλος της ΚΕ και Ν. Σερετάκη μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ.

Θυμίζουμε ότι το θέμα της Συνάντησης αυτής, που έγινε για πρώτη φορά στην αμερικανική ήπειρο, ήταν: «Νέα φαινόμενα στη διεθνή κατάσταση. Επιδείνωση εθνικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών προβλημάτων και όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Ο αγώνας για ειρήνη, δημοκρατία, κυριαρχία, πρόοδο και σοσιαλισμό και η κοινή δράση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων».

Ψηφίσματα και αποφάσεις
Η Συνάντηση υιοθέτησε ψήφισμα αλληλεγγύης στους λαούς της Λατινικής Αμερικής και ανακοίνωση για τη διεθνή οικονομική κρίση. Επίσης, τα κόμματα υπέγραψαν μια σειρά ψηφισμάτων αλληλεγγύης στο λαό της Κούβας, για την απελευθέρωση των 5 Κουβανών, για την Παλαιστίνη, για τις απειλές κατά του Ιράν, για την Κορέα, ενώ το ΚΚ Βραζιλίας έδωσε στη δημοσιότητα ανακοίνωση Τύπου, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται μια σειρά κοινές δράσεις για το 2009. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζουν:
- Βδομάδα δράσης, με αφορμή την οικονομική κρίση για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων.
- Βδομάδα αλληλεγγύης στη σοσιαλιστική Κούβα, με αφορμή τα 50 χρόνια από τη νίκη της επανάστασης.
- Δραστηριότητες, με αφορμή τα 60 χρόνια του ΝΑΤΟ.
- Δράσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό με αποστολή αντιπροσωπείας της Διεθνούς Συνάντησης στη Γάζα κλπ.

Άποψη από τη μεγάλη εκδήλωση αλληλεγγύης στη Λατινική Αμερική

Ανοιχτή εκδήλωση αλληλεγγύης στη Λατινική Αμερική
Παράλληλα με τις εργασίες, το Σάββατο 22 Νοέμβρη το βράδυ έγινε μεγάλη εκδήλωση αλληλεγγύης στους λαούς της Λατινικής Αμερικής σε κλειστό γυμναστήριο του Σάο Πάολο, όπου μίλησε ο Πρόεδρος του ΚΚ Βραζιλίας Ρενάτο Ραμπέλο και χαιρέτισαν αντιπροσωπείες από το ΚΚ Κούβας, το Νοτιοαφρικάνικο ΚΚ, το Κολομβιάνικο ΚΚ, η πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης Σοκόρο Γκόμες, ο πρόεδρος της Βουλής της Βραζιλίας, εκπρόσωποι του Κόμματος Εργαζομένων Βραζιλίας, του Βραζιλιάνικου Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Βραζιλίας, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μαθητών Βραζιλίας, του MAS Βολιβίας και εκπρόσωπος λαϊκού κόμματος της Παραγουάης.

Συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας
Επίσης, χτες, συνεδρίασε εκ νέου στο Σάο Πάολο, η Ομάδα Εργασίας των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, όπου συμμετέχει και το ΚΚΕ, που έκανε μια πρώτη θετική εκτίμηση της 10ης Διεθνούς Συνάντησης και συζήτησε την προώθηση των κοινών δράσεων που αποφασίστηκαν. Αποφασίστηκε, επίσης, η επόμενη συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας, που θα καθορίσει το θέμα, τον τόπο και την ημερομηνία διεξαγωγής της 11ης Διεθνούς Συνάντησης του 2009, να γίνει στην Αθήνα, φιλοξενούμενη από το ΚΚΕ.

Ριζοσπάστης, 25/11/2008

...