ΠΡΩΤΙΑ ΤΗΣ ΕΣΑΚ-ΔΕΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ Ν. ΛΕΣΒΟΥ

 

Σε πρώτη δύναμη αναδείχθηκε στη Μυτιλήνη η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ για τις εκλογές στο Διοικητικό Συμβούλιο και στους αντιπροσώπους στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας, που πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 5 Ιούνη 2013. 

 

Στις προηγούμενες εκλογές είχε έρθει στην τρίτη θέση ενώ φέτος πέτυχε αύξηση σε ψήφους και ποσοστό. Έτσι εξέλεξε 2 αντιπροσώπους στη ΔΟΕ.

 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα σε ψήφους (μέσα σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 2011):

 

Ψηφίσαντες: 729 (709)

Λευκά - Άκυρα: 52 (69)

 

ΕΣΑΚ-ΔΕΕ: 198 (183)

ΔΑΚΕ: 195 (203)

ΠΑΣΚ: (φέτος ονομαζόταν Δημοκρατική Συνεργασία Εκ/κων ΠΕ Λέσβου): 182 (184)

Παρεμβάσεις: 102 (70)

 

esakpameles.blogspot.gr

 

 

Οι ... πειρατές της Συριζαϊκής

Όλη η χώρα ως κοινωνία ήρθε και συρρικνώθηκε πάνω σ' ένα νησάκι στη μέση του μεταπολιτευτικού ωκεανού. Επιβιβασμένη σε πειρατικά σκάφη, με βαρελάκια καταναλωτισμού ως ρούμι για να ξεπερνιέται ο πόνος απ' το ιδεολογικό σκορβούτο και την επιπόλαιη επανασυγγραφή της Ιστορίας, μια κοινωνία σαν την ελληνική, μετέωρη μεταξύ ανατολικού ήθους και δυτικού έθους, κατέστη ανίκανη να επεξεργαστεί τις αντιφάσεις της. Στη νήσο - Μνημόνιο, δηλαδή μια εξελικτική καπιταλιστική επιτομή οικονομικών συμφωνιών λεόντιας βαρύτητας, ξεβράστηκαν κουφάρια αγώνων και παραδόσεις εργατικού κινήματος, στο όνομα οπορτουνίστικων σεντουκιών με φλουριά ψήφων.

 

Αυτή η παγίδευση του συλλογικού γίγνεσθαι και κυρίως πράττειν, το οποίο δεν μπορεί να αντισταθεί χωρίς ταξική συνείδηση αλλά και εγρήγορση σε ό,τι αφορά την ανάληψη ιστορικής ευθύνης σε εποχές κρίσης, ήδη κοστίζει και θα κοστίσει ακόμη περισσότερο στις μάζες των εργαζομένων και νυν ανέργων. Υφίστανται μια βίαιη, απολύτως σύγχρονη προλεταριοποίηση και συνάμα υπό την ψευδαίσθηση ότι κυριαρχούν στη νήσο - Μνημόνιο, αρνούνται πρώτα τη δύναμη που έχει ένα συνειδητό προλεταριάτο και αμέσως μετά, σχεδόν φυσικά, το άχθος της βαθιάς κι ανεπίστρεπτης σύγκρουσης με το κεφάλαιο. Ετσι, όταν το κίνημα της... πατάτας μετεξελίχθηκε σε νέο επιχειρηματικό κατεστημένο, οι πειρατές μουγκάθηκαν. Κι ύστερα ήρθαν οι μαυρόμυαλοι ναζί, όλοι όσοι χωράγανε απ' τον ώμο ως την παλάμη του Κατίδη τεντωμένοι, να μιλάνε για το χρυσάφι που κρύβεται στις στάχτες των φούρνων των ανθρώπων.

 

Η παγίδευση της αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση από τους πιο πετυχημένους ευκαιριακά πειρατές, αυτούς τους Πειρατές της Συριζαϊκής, μέσα στο μνημονιακό ιδεολογικό μαντρί, φάνηκε σε επικίνδυνα εκφυλιστικά φαινόμενα του εργατικού κινήματος. Οταν κοντά χίλιοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι δεν προσέρχονται στις εργασίες του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, κι όταν οι γκαιμπελίσκοι της καθημερινής προπαγάνδας ιδιοκτήτες ταξί συγκροτούν τάχιστα χρυσαυγίτικο σωματείο με ισχύ, τότε η απόφαση για απεργία περνάει στην αστυνομία και δεν ανοίγει μύτη! Η αντιμνημονιακή σημαία όμως κυματίζει περήφανα.

 

Η χρησικτησία της ψευδαίσθησης Μνημόνιο, ευθέως και νομότυπα αμφισβητούμενη από ανεξάρτητους Ελληνες και μελανοχίτωνες αντάμα, ισοπέδωσε και τη γλώσσα της αριστεράς. Καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός, σοσιαλισμός, εργατική τάξη, τάξη σκέτο νέτο, εξαφανίστηκαν. Οι πειρατές τώρα κάθονται στο τραπέζι με τους αρχηγούς των στόλων και διαπραγματεύονται τη δανειακή συμφωνία πασπαλίζοντάς την με την γκλαμουριά ενός Ολιβερ Στόουν... Το πλήρωμα μπορεί να αλαλάζει, επειδή στο κατάρτι κρεμάστηκε ένας πράσινος ή ένας γαλάζιος που δεν μπήκε εγκαίρως σε πολύχρωμο κλουβί. Στην κρυφή μαύρη γλώσσα του καπιταλιστή, πάντως, η επανάσταση αποκαλείται «αλλαγή» και η θάλασσα των απαιτήσεων χωράει σ' ένα ποτήρι διά όποιον την ομιλεί. Και οι πραγματικοί πειρατές του πλούτου που παράγει η εργατιά αλωνίζουν ανενόχλητοι τα πέλαγα.

 

Της Λιάνας Κανέλλη

www.rizospastis.gr

 

 

ΝΑΤΟ: 64 χρόνια όργανο ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας

Του Νικόλαου Μόττα *
 

«Ο πόλεμος τους διαλύει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».

Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Τον Απρίλη που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 64 χρόνια απ' την υπογραφή του Συμφώνου του Βόρειου Ατλαντικού (1949) με την οποία ιδρύθηκε ο πλέον βάρβαρος ιμπεριαλιστικός συνασπισμός καταστολής των λαών μετά το Β'Παγκόσμιο Πόλεμο – το ΝΑΤΟ. Ως πρόσχημα για τη δημιουργία της αντικομμουνιστικής, ιμπεριαλιστικής αυτής συμμαχίας υπήρξε ο «σοβιετικός κίνδυνος» καθώς και η – δήθεν – σταθεροποίηση της ειρήνης στην, τραυματισμένη απ' το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, Ευρώπη. Σύμφωνα με τον πρώτο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Λόρδο Ισμέι, ο σκοπός της ίδρυσης του ήταν να «νομιμοποιήσει την παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, να κρατήσει τους σοβιετικούς έξω και τους γερμανούς κάτω». Εάν αυτά ήταν τα πραγματικά κίνητρα για την ίδρυση του ΝΑΤΟ, τότε το ίδιο θα έπρεπε λογικά να αυτοδιαλυθεί μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, μετά την de facto κατάργηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ασφαλώς, αυτό όχι μόνο δεν συνέβη αλλά, αντιθέτως, η βορειοατλαντική συμμαχία μετασχηματίστηκε σταδιακά από στρατιωτικό μηχανισμό με αμυντικά (υποτίθεται) χαρακτηριστικά σε επιθετικό πολιτικό οργανισμό επιβολής των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. «Η ιμπεριαλιστική τάση για μεγάλες αυτοκρατορίες είναι πέρα για πέρα πραγματοποιήσιμη και στην πράξη πραγματοποιείται συχνά με τη μορφή ιμπεριαλιστικής ένωσης αυτοτελών και ανεξάρτητων, με την πολιτική σημασία της λέξης, κρατών» έγραφε το 1916 ο Λένιν περιγράφοντας τα όσα θα επακολουθούσαν τις επόμενες δεκαετίες. Άλλωστε, στην εποχή του Λένιν πρωτοεμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αυτού που ο ίδιος ονόμαζε «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», δηλαδή του Ιμπεριαλισμού, μακρύ χέρι του οποίου αποτελεί σήμερα το ΝΑΤΟ.

Το πράσινο φως για το νέο ρόλο του ΝΑΤΟ δόθηκε ουσιαστικά με τη νίκη της αντεπανάστασης στην Σοβιετική Ένωση. Χωρίς αντίβαρο στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, ο Ιμπεριαλισμός - με επικεφαλής τις ΗΠΑ και συνεπικουρούμενος από τις κυβερνήσεις των άλλων, λιγότερο ή περισσότερο εξαρτημένων, μελών της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας - πέρασε στην αντεπίθεση, κάτι που εκφράστηκε από το περίφημο δόγμα της “Νέας Τάξης Πραγμάτων” που είχε εξαγγείλει ο τότε πρόεδρος Μπους. Η περιβόητη αυτή νέα τάξη αντικατόπτριζε ουσιαστικά την κοινή συνισταμένη της στρατηγικής των αστικών τάξεων στο δυτικό κόσμο – να δρέψουν τους “καρπούς” της αντεπανάστασης, να επεκταθεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και του κεφαλαίου σε νέες περιοχές, να βρεθούν νέοι φυσικοί πόροι και νέο φτηνό εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση.

Έκτοτε, απ' τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι σήμερα, η ιστορία του ΝΑΤΟ, του «θεματοφύλακα-σερίφη» της παγκόσμιας καπιταλιστικής εξουσίας, είναι συνιφασμένη με την έννοια της βαρβαρότητας, βαμμένη με το αίμα αθώων, άμαχου πληθυσμού και γυναικόπαιδων.

Είναι η ιστορία:
 

• των 2.500 νεκρών («παράπλευρες απώλειες» στην ιμπεριαλιστική διάλεκτο) σέρβων αμάχων της φονικής ΝΑΤΟϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία προ 14 χρόνων. Των 12.500 τραυματιών αμάχων που ένιωσαν στο πετσί τους τις «ειρηνευτικές» προσπάθειες της βορειοατλανικής συμμαχίας.
 

• των 500 νεκρών αμάχων στο Κόσοβο κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ, των 6.000 τραυματιών και των 13.000 σέρβων πολιτών που αγνοείται η τύχη τους μέχρι σήμερα. 
 

• των 14.000 νεκρών αμάχων του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο Αφγανιστάν (2001 μέχρι σήμερα).
 

• της ιμπεριαλιστικής εισβολής στη Λιβύη που κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 1.108 πολίτες.
 

• του ραδιενεργού απεμπλουτισμένου ουρανίου (Q-Metal) που χρησιμοποίησε η ΝΑΤΟϊκή πολεμική μηχανή σε τουλάχιστον δυο πολέμους: στη Γιουγκοσλαβία και, πιο πρόσφατα, στη Λιβύη. Από το 1999 μέχρι και σήμερα σε περιοχές της Σερβίας έχει παρατηρηθεί ραγδαία αύξηση των ποσοστών ασθενειών σχετιζόμενων με τον καρκίνο, τη λευχαιμία και γενετικές δυσμορφίες σε νεογνά. Το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε συνολικά 15 τόνους απεμπλουτισμένου ουρανίου σε πυρομαχικά και βόμβες κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του '99 [1] [2]. Το 2011, στη Λιβύη, το ΝΑΤΟ ξαναχρησιμοποίησε βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η βορειοατλαντική συμμαχία το αρνείται (πως θα μπορούσε να το παραδεχθεί άλλωστε;), έρευνες ανεξάρτητων επιστημόνων εντόπισαν μεγάλο αριθμό περιοχών όπου παρουσιάζονται αυξημένα ποσοστά σκόνης ουρανίου [3] [4].

Είναι επίσης η ιστορία:
 

• των περισσότερων από 1.800 ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας που έλαβαν χώρα στη Γιουγκοσλαβία μετά το ΝΑΤΟϊκό πόλεμο. Του πλιάτσικου των πολυεθνικών μονοπωλίων και του «προγράμματος οικονομικής (καπιταλιστικής) ανασυγκρότησης» που ανέλαβαν Παγκόσμια Τράπεζα και ΔΝΤ. «Δεν πρέπει να απορεί κανείς για το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ και η Γιουγκοσλαβία τέθηκαν σε τροχιά σύγκρουσης. Ήταν η αντίσταση της Γιουγκοσλαβίας στις ευρύτερες τάσεις πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων - όχι η καταπίεση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου» [5].
 

• των χρυσών συμβολαίων για την εκμετάλλευση των πλούσιων πετρελαϊκών πηγών της Λιβύης από μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους (Total-Γαλλία, BP-Βρετανία, CoconoPhillips & Marathon-ΗΠΑ, Repsol-Ισπανία, Epi-Ιταλία). Να σημειωθεί ότι η Λιβύη είναι η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στην αφρικανική ήπειρο με 46,5 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, το 3,5% των παγκόσμιων αποθεμάτων.
 

• της απίστευτης κερδοφορίας της βιομηχανίας πολεμικών συστημάτων. Δηλαδή:

1. των 411 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ξοδεύτηκαν σε πολεμικές δαπάνες παγκοσμίως το 2010. (Στοιχεία: Sipri.org).

2. της συμφωνίας ύψους 1,7 δισεκατ. δολαρίων που “έκλεισε” ο μονοπωλιακός κολοσσός οπλικών συστημάτων Northrop Gruman στη ΝΑΤΟϊκή Σύνοδο του Σικάγο (Μάης 2012).

3. των 11 δισεκατ. δολαρίων που οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) δαπάνησαν για εισαγωγές οπλικών συστημάτων τη δεκαετία 2000-2010. Τη δεκαετία 1990-2000 το αντίστοιχο ποσό ήταν 21,3 δισεκατ. δολάρια. Πρόκειται για το 2ο υψηλότερο ποσό (2-3% επί του ΑΕΠ) πολεμικών δαπανών εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ [6]. Στον δε κρατικό προϋπολογισμό του 2011 – εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης – εγκρίθηκε κονδύλι δαπανών υπέρ του ΝΑΤΟ αυξημένο κατά 22,5% σε σχέση με το 2010!

4. των περίπου 8,5 δισεκατ. ευρώ που η Ελλάδα έχει πληρώσει στο ΝΑΤΟ την τελευταία διετία. Να θυμίσουμε ότι το “Μνημόνιο 3” προβλέπει για την περίοδο 2013-2016 περικοπές μισθών ύψους περίπου 1,5 δις. ευρώ και περικοπές συντάξεων 5,4 δις. ευρώ. Δηλαδή, όλες μαζί οι περικοπές μισθών και συντάξεων για την επόμενη τριετία (μαζί με τη φοροληστεία, τα χαράτσια και τα μαχαίρια σε κοινωνικές παροχές) θα μπορούσαν να αποσοβηθούν εάν η Ελλάδα δεν πλήρωνε το ιμπεριαλιστικό χαράτσι στο ΝΑΤΟ.

Η ενσωμάτωση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (όπως άλλωστε και η συμμετοχή στην ΕΕ-Ευρωζώνη) αποτελεί μια απ' τις ισχυρές αποδείξεις της θέσης της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Όντας μέλος της βορειοατλαντικής συμμαχίας η Ελλάδα έχει συμμετάσχει και συνδράμει σε μια σειρά ιμπεριαλιστικών πολέμων (Γιουγκοσλαβία, Κόσοβο, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Η σύμπραξη ουσιαστικά της Ελλάδας σε αυτούς τους πολέμους (με πάσης φύσεως διευκολύνσεις, συμμετοχή σε «ειρηνευτικές αποστολές» κλπ.), όπως και η συμμετοχή της στις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του επιθετικού χαρακτήρα του ΝΑΤΟ, αντικατοπτρίζουν τις προσπάθειες της ελληνικής αστικής τάξης για ευνοϊκότερο “πλάσαρισμα” στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ταυτόχρονα δε, συμβάλουν στην οργανική ένταξη του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η σημερινή Ελλάδα, λοιπόν, η Ελλάδα που βρίσκεται στο μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού, που συναποφασίζει σε ΕΕ, ευρωζώνη και ΝΑΤΟ, είναι δεμένη στο άρμα του Ιμπεριαλισμού - δεν αποτελεί θύμα μιας χούφτας ιμπεριαλιστών, αλλά είναι οργανικά ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, με ισχυρές εξαρτήσεις από ΗΠΑ και ΕΕ, σε ενδιάμεσο στάδιο σε σχέση με τις υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες.

Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας επειδή δεν είναι σε θέση να διεξάγει στρατιωτική επίθεση (επιθετικό πόλεμο) είναι είτε αφελές, είτε λέγεται εκ του πονηρού. Η συμμετοχή της Ελλάδας σε ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις υπήρξε ουσιώδους σημασίας: Για το ΝΑΤΟϊκό έγκλημα στη Γιουγκοσλαβία το 1999 χρησιμοποιήθηκε το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, έγινε αποβίβαση στρατευμάτων στις ακτές της Πιερίας, έγινε χρήση της Σούδας. Το 2011, για τις ανάγκες της στρατιωτικής επέμβασης στη Λιβύη η Κρήτη μετατράπηκε σε φυσικό αεροπλανοφόρο και έγινε χρήση της Σούδας, στο Αφγανιστάν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ενίσχυσαν την ISAF (International Security Assistance Front) με προσωπικό, στον πόλεμο του Ιράκ προσφέρθηκαν οι βάσεις Σούδας, Ανδραβίδας ενώ η φρεγάτα “Κουντουριώτης” του πολεμικού ναυτικού ήταν στον περσικό κόλπο. Η Ελλάδα, λοιπόν, παρά τη φιλειρηνική στάση του λαού της, συμμετέχει, συνδράμει και ενισχύει τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις του ΝΑΤΟ. Έχει αδιαμφισβήτητα ζωτικό ρόλο στα ΝΑΤΟϊκά εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.
 

Ελληνικά κόμματα και ΝΑΤΟ

 

Από τη δεκαετία του '50, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της βορειοατλαντικής συμμαχίας, η ελληνική αστική τάξη είδε το ΝΑΤΟ ως “ασπίδα” προστασίας των συμφερόντων της – άλλωστε, η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, όπως και στην ΕΟΚ/ΕΕ αργότερα, αποτέλεσε στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης για την ενίσχυση των ερεισμάτων της στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Τα αστικά κόμματα στηρίζουν και ενισχύουν την ολοένα και βαθύτερη ενσωμάτωση της χώρας στην εγκληματική βορειοατλαντική συμμαχία: ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία όχι μόνο θεωρούν το ΝΑΤΟ «παράγοντα σταθερότητας» στην ευρύτερη περιοχή της ανατ. Μεσογείου αλλά και ως κυβερνήσεις έχουν παράσχει κάθε δυνατή βοήθεια στις πολεμικές του επιχειρήσεις (Πόλεμος του Κόλπου 1990-91, Βοσνία 1992-95, Γιουγκοσλαβία και Κόσοβο 1999, Αφγανιστάν 2001, Ιράκ 2003, Λιβύη 2011 κλπ). Ταυτόχρονα δε, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ & ΝΔ, έχουν σταθεί αρωγοί στην ενταξιακή πορεία γειτονικών χωρών στο ΝΑΤΟ (Αλβανία, πΓΔΜ) αποζητώντας την εμβάθυνση της ΝΑΤΟϊκής παρουσίας στα Βαλκάνια. Να θυμήσουμε πως το 1998 ο τότε πρωθυπουργός Κ.Σημίτης χαρακτήριζε τη νέα επιθετική δομή του ΝΑΤΟ ως προάγγελο «στήριξης της ειρήνης και της σταθερότητας» (Ριζοσπάστης, 27 Φλεβ. 1998). Το 2001, με αφορμή τις ταραχές στην πΓΔΜ, ως υπουργός εξωτερικών, ο Γ.Παπανδρέου δήλωνε πως «η συνέχιση και ενίσχυση του ενεργού ρόλου της διεθνούς κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ είναι αναγκαία για την επίτευξη λύσης» (Ριζοσπάστης, 6 Ιούλη 2001). Ο δε σημερινός πρωθυπουργός Α.Σαμαράς, σταθερός υποστηρικτής της ΝΑΤΟϊκής στρατηγικής, ήταν εκείνος που ως υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον Ιούλη του 1990, είχε υπογράψει το σχετικό κείμενο συμφωνίας Ελλάδας-ΗΠΑ για την παραμονή των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.

 

Η ταύτιση των αστικών κομμάτων (συμπεριλαμβανομένης της ΔΗΜΑΡ, των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής) με το ΝΑΤΟ και το χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας είναι δεδομένη. Όπως επίσης δεδομένη είναι και η ξεκάθαρη αντι-ΝΑΤΟϊκή, αντιιμπεριαλιστική στάση του ΚΚΕ - μια στάση που αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα αντι-πολεμικά, φιλειρηνικά αισθήματα του λαού, στηρίζοντας την αποδέσμευση της Ελλάδας απ' τη βορειοατλαντική συμμαχία.

 

Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι η διγλωσία του ΣΥΡΙΖΑ (και) στο θέμα του ΝΑΤΟ. Το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αναφέρει πως «σταθερή και αμετάκλητη παραμένει η στρατηγική μας θέση για την ανάγκη να αποδεσμευτούμε από το ΝΑΤΟ». Το ίδιο πρόγραμμα προτείνει την αντικατάσταση του ΝΑΤΟ από μια άλλη, ευρωκεντρική, ιμπεριαλιστική συμμαχία, γράφοντας σχετικά: «...επιδιώκουμε την αντικατάσταση του ΝΑΤΟ και των κοινών στρατιωτικών δομών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένα Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασφάλειας με βασικές αρχές την οικοδόμηση εμπιστοσύνης» [7]. Στον αντίποδα των διακυρήξεων του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι οι δηλώσεις του ίδιου προέδρου του κόμματος. Πριν απο ένα χρόνο, τον Ιούλη του 2012, ο Α.Τσίπρας δήλωνε σε σχετική συνέντευξη: «Δεν έχουμε ως προγραμματική θέση την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ. Αυτό θα ήταν επιπόλαιο να το έλεγα» (enikos.gr). Στην συνάντηση του (Ιούλης 2012) με τους πρέσβεις των χωρών του G20, o Α.Τσίπρας φρόντισε να καθησυχάσει τους ανησυχούντες λέγοντας πως «δεν θα ληφθούν εν θερμώ αποφάσεις» και πως «στην παρούσα φάση δεν τίθεται ζήτημα αποδέσμευσης της χώρας από τη βορειοατλανική συμμαχία». Τόσο... «σταθερή και αμετάκλητη» είναι η στρατηγική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το ΝΑΤΟ. 

 

Η πολιτική διγλωσία του ΣΥΡΙΖΑ και στο ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δεν είναι καθόλου τυχαία – όπως και με την ΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει ως στρατηγικό στόχο την ανατροπή των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών προς όφελος του λαού, αλλά επενδύει στη δήθεν μεταρρύθμιση τους. Ο ίδιος ο κ.Τσίπρας αναφέρεται στη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» των αρχών της δεκαετίας του '90 ως «αδιέξοδο εγχείρημα», όχι ως γέννημα των ιμπεριαλιστικών διαδικασιών που συντελέστηκαν μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ. Έλεγε σε συνέντευξη του στο “Βήμα” (2 Σεπτ. 2012), ο Α.Τσίπρας: «Η νέα τάξη πραγμάτων, που τόσα λαμπερά μας υποσχέθηκε μετά την κατάρρευση του 89, έχει κολλήσει σε αδιέξοδο. Η Αριστερά παντού στον κόσμο αναζητά τις συμμαχίες και το σχέδιο που θα βγάλουν τις κοινωνίες από το αδιέξοδο». Αποκρύπτει βέβαια το γεγονός ότι το μόνο αδιέξοδο είναι οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που ο ίδιος και το κόμμα του σπέρνουν στο λαό: Ότι υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος σε καπιταλιστικό σύστημα, και ότι ιμπεριαλιστικοί σχηματισμοί όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ... μεταρρυθμίζονται, γίνονται πιο ανθρώπινοι, γίνονται μηχανές ειρήνης και προόδου των λαών κλπ.

 

Τα παραπάνω μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, ακόμη και ως κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ των αρχών της δεκαετίας '80, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτυγχάνει να αρθρώσει φθόγγο πειστικού ριζοσπαστικού λόγου, ακόμη κι' αν πρόκειται για τον εξόφθαλμα βάρβαρο ρόλο της βορειοατλαντικής συμμαχίας. Και εάν το τότε ΠΑΣΟΚ του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» αποδείχθηκε «βασιλικότερο του ΝΑΤΟϊκου βασιλέως», τότε εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, ως ταχύτατα μεταλασσόμενη σοσιαλδημοκρατία ενσωματωμένη μέχρι τα μπούνια στο αστικό καπιταλιστικό σύστημα.

* Ο Ν. Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (PhD), αρθρογράφος και διαχειριστής του www.guevaristas.net.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]http://www.strategic-culture.org/news/2013/01/29/serbia-nato-uranium-embrace.html, Strategic Culture Foundation

[2] http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/1119197.stm , ΒΒC, “Uranium tests for Serbs”, 2001.

[3] http://www.globalresearch.ca/nato-war-crimes-depleted-uranium-found-in-libya-by-scientists/25510 , Surveying and Collecting Specimens and Laboratory Measuring Group, Ιούλης 2011.

[4] http://rt.com/usa/nato-depleted-uranium-libya/, RT, “NATO using depleted uranium in Libya”, Απρίλης 2011.

[5] Τζον Νόρις, Collition Course: NATO, Russia and Kosovo, 2005

[6] «Πρέπει κάποτε να κρατάμε και κάποια οπλικά συστήματα για τη δική μας την άμυνα, γιατί το ΝΑΤΟ, όταν κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία δε θα μας βοηθήσει, όπως ξέρετε» (Στρατηγός Κ.Παναγιωτάκης, τ. Αρχηγός ΓΕΣ, 17.11.2008 στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής).

[7] Παρουσίαση προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την εξωτερική και αμυντική πολιτική από τον Θοδωρή Δρίτσα, syriza.gr.

[8] Συνέντευξη του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" της Κυριακής, http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=28245.

αναδημοσίευση από leninreloaded.blogspot.gr

 

Militant solidarity demonstration of the KKE and KNE with people and communists of Turkey

The Attica Party Organization of the KKE and the Attica Organization of KNE organized on the evening of the 3^rd of June a militant rally in front of the War Museum and march in the centre of Athens in order to condemn of the Turkish bourgeois state’s repression of the popular demonstrations and at the same time to express solidarity with the struggling Turkish people and communists.
 

Christos Katsotis, member of the CC and MP of the party, speaking at the rally noted amongst other things regarding the demonstrations in Turkey:” These mobilizations have as their starting point the serious class contradictions in Turkish society which exists despite the high levels of capitalist growth which the bourgeoisie enjoys. The workers are facing the harsh reality of working for nothing, salaries of 150 euros without other rights, unemployment, poverty, destitution.”
 

In reference to the contradictions which are sharpening in the region and the war scenarios which endanger the peoples, he noted: “The KKE has called on the working class and the popular strata of our country and the entire region not to shed their blood for the monopolies, which want to control the deposits of oil and natural gas in the region.”
 

A poem of the Turkish communist poet, Nazim Hikmet, on the 50^th anniversary of his death, was read out at the rally by the actor Vassilis Kolovos.
 

After the rally, the march left the War Museum and headed to the Turkish Embassy on Rigillis st. and ended in Syntagma Sq. The police had lined up riot squads and impeded the delegation of the KKE from entering the Embassy to protest about the state repression against the Turkish people. The march continued on the central roads of Athens until it reached the Greek Parliament building.
 

Three central banners of the KKE and KNE were prominent in the demonstration: one in Greek with the slogan “We denounce the invasion of the offices of the Communist Party of Turkey by the forces of repression”, and the other two written in Turkish and English which said “Solidarity with the struggle of the Turkish people. Solidarity with the CP of Turkey.”
 

Similar demonstrations of the KKE and KNE will be held on the 4/6 in Thessalonica and Komotini.
 

Statement of the Press Office of the CC of the KKE
 

The KKE reacted immediately to the events in Turkey. In a comment issued by the Press Office of the CC of the KKE, on Sunday 2/6, regarding the repression of the demonstrators in Turkey, it noted:
 

“The KKE condemns the repression and authoritarianism of the Erdogan government against the demonstrations in Istanbul and other Turkish cities. It expresses its solidarity with the people and youth of Turkey, as well as with the Communist Party of Turkey which is actively participating in the people’s mobilizations.”
 

Statement of the GS of the CC of the KKE
 

Dimitris Koutsoumpas, GS of the CC of the KKE, in a press conference on 3/6, regarding the call of the KKE to the people to strengthen and broaden the ranks of the People’s Alliance, most categorically denounced the mass-scale repression and authoritarianism of the Erdogan government against the people, against the workers, and the youth of Turkey, expressing our solidarity with the neighbouring Turkish people, who are our brothers and sisters, and in particular our support for and comradely greetings to the members, cadres of the Communist Party of Turkey.

 

http://inter.kke.gr

 

 

 

 

SOLIDARY TO THE TURKISH COMMUNIST PARTY - SOLIDARY TO THE TURKISH PEOPLE WHO STRUGGLE

Το ΚΚΕ καταδικάζει την καταστολή και τον αυταρχισμό της τουρκικής κυβέρνησης Ερντογάν εναντίον των διαδηλώσεων στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας.

Εκφράζει την αλληλεγγύη του στο λαό και τη νεολαία της Τουρκίας, όπως επίσης και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας που συμμετέχει ενεργά στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

 

 

 

 

Δείτε επίσης την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (TKP):

 

CP of Turkey, Regarding current uprising in Turkey

 

Regarding current uprising in Turkey

 

Dear comrades,

Turkey is going through unusual times. The protests started in Istanbul, spread to different parts of Turkey and have turned into a nation-wide rage against the AKP government. Beginning from the first day, the Communist Party of Turkey takes part in the protests. Many of our comrades have been injured due to police brutality or arrested. But the struggle goes on resolutely.

Comrades,

We need your support to escalate our struggle. Therefore, we call out our sister parties and our comrades in all around the world to hold demonstrations in front of the Consulates and Embassies of Turkey and show their solidarity with the resisting people in Turkey.

Long live revolutionary solidarity!

Damn with capitalism!

Comradely greetings,

The Communist Party of Turkey

=========================

Media Release of the Communist Party of Turkey (02.06.2013)

During the evening hours in Ankara the police attacked the headquarters of the Communist Party of Turkey, where the Cultural Center "Nazim Hikmet" is also situated.

The police threw tear gas bombs into the building and to the café of the cultural center. They took in custody the people in the café. Due to the tear gas bombs and the brutal violence of the police many comrades and friends got traumatized.

Our people will not pay for the terror that was created by the AKP government. All law enforcement officials must be brought to account and the government should resign.

Communist Party of Turkey

Central Office

 

http://int.tkp.org.tr

 

πηγή: www.solidnet.org

 

 

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΩΝ: Η κρίση αυξάνει τον ανταγωνισμό τσακίζει τους εργάτες

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΩΝ
 

Η κρίση αυξάνει τον ανταγωνισμό τσακίζει τους εργάτες
 

Η ανάγκη κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων προβάλλει ανάγλυφη
 

Το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης και η συνακόλουθη όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των μονοπωλιακών ομίλων βρίσκεται πίσω από τη δριμύτατη επίθεση η οποία εξελίσσεται σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων του κλάδου της γαλακτοβιομηχανίας.
 

Το κλείσιμο των παραρτημάτων διακίνησης προϊόντων της ΜΕΒΓΑΛ, η απόφαση της ΦΑΓΕ να δουλεύουν 4ήμερο στις αποθήκες, οι μειώσεις μισθών στον όμιλο ΣΑΡΑΝΤΗ, η κατάσταση γκέτο που έχει επιβληθεί στους χώρους παραγωγής του κολοσσού του χώρου, την πάλαι ποτέ ΔΕΛΤΑ, του ομίλου ΒΙΒΑΡΝΤΙΑ, που με τη σειρά του ανήκει στο «Marfin Investment Group», όλα έχουν κοινό παρονομαστή τον φρενήρη ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών για τους όρους που θα κρατηθούν στην αγορά, καθώς σ' ένα μεγάλο βαθμό δραστηριοποιούνται και στο διεθνή χώρο. Εσωτερικά έχουν να αντιμετωπίσουν και το γεγονός της μείωσης κατά 7% της κατανάλωσης γάλατος, που αναγκαστικά έχει οδηγήσει και σε μείωση του όγκου παραγωγής, αν και σχετικά λιγότερο απ' ό,τι σε άλλους κλάδους της μεταποίησης.
 

Στοιχεία που ξεχωρίζουν
 

Μια σύντομη αναφορά σ' ορισμένα από τα δεδομένα των τριών κυρίαρχων της ελληνικής αγοράς γαλακτομικών (ΔΕΛΤΑ, ΦΑΓΕ, ΜΕΒΓΑΛ) ίσως είναι χρήσιμη για την κατανόηση των εξελίξεων, καθώς οι κινήσεις του καθενός ξεχωριστά σε καθένα από τα τρία στάδια (παραγωγή, αποθήκευση, διανομή), έχουν ειδικό ενδιαφέρον και επίπτωση στους εργαζόμενους των άλλων επιχειρήσεων.
 

Και οι τρεις εταιρείες εξαρτούν την παραγωγή τους βασικά από εισαγωγές γάλατος, καθώς το εγχώριο δεν επαρκεί.
 

Η ΔΕΛΤΑ έχει βρει διέξοδο για αύξηση της κερδοφορίας της στο Ντουμπάι, όπου έχει εγκαταστήσει μια νέα μεγάλη βιομηχανική μονάδα.
 

Η ΦΑΓΕ ενίσχυσε τη θέση της σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ έχει δικές της μονάδες και μάλιστα το 2011 έκανε νέες επενδύσεις, ενώ κατέχει το 6% της αγοράς στο γιαούρτι. Επίσης εξάγει μεγάλο μέρος της παραγωγής της στην Αγγλία, τάση που συμπληρώνεται με τις εξαγωγές που κάνει στην Ιταλία, όπου κατέχει ήδη το 42% της αγοράς. Ταυτόχρονα μετέφερε την έδρα της εταιρείας στο Λουξεμβούργο, έναν από τους φορολογικούς παραδείσους για να αξιοποιήσει τον πολύ χαμηλό συντελεστή φορολογίας.
 

Η ΜΕΒΓΑΛ περιορίζεται στην αγορά της Μακεδονίας και της Θράκης με επέκταση στο νότο, ενώ εξαρτά την παραγωγή της μόνο από το ελληνικό γάλα. Στα πρόσθετα προβλήματα αυτής της περιόδου είναι και το γεγονός ότι έχει ένα υπόλοιπο χρέους 14 εκατομμυρίων προς τη ΔΕΛΤΑ από την απόπειρα που έγινε για τη συγχώνευσή τους.
 

Εξελίξεις
 

Η ΦΑΓΕ που βγάζει ήδη το 72% της παραγωγής εκτός Ελλάδας σε σχέση με το 67,3% του 2012, εμφανίζει στο πρώτο τρίμηνο του 2013 πωλήσεις 134 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 1,6% πάνω από το αντίστοιχο περσινό. Καταγράφει 10,1% αύξηση πωλήσεων στις ΗΠΑ και έχει το 42% της αγοράς γιαουρτιού στην Ιταλία. Στην Ελλάδα εμφανίζει μείωση πωλήσεων 13% και μείον 7,8% στη Βρετανία. Το αποτέλεσμα είναι να ανακοινώνει, στο πρώτο τρίμηνο του 2013, κέρδη 600 χιλιάδων δολαρίων, έναντι 5,2 εκατομμυρίων το 2012. Παρότι είχε μια σημαντική «ένεση» κερδών από την αμερικανική αγορά, όπου μια αρρώστια στις αγελάδες δημιούργησε έλλειψη την οποία κάλυψε η ΦΑΓΕ, προχωρά τώρα σε μειώσεις στο χρόνο λειτουργίας των αποθηκών στην Ελλάδα, ενώ έχει ήδη δραστικά περιορίσει την αυτοτελή διανομή, που την έχει μεταφέρει σε άλλους ιδιώτες μεταφορείς ενώ μέρος της παραγωγής το διαθέτει με κατευθείαν παραδόσεις στα σούπερ μάρκετ.
 

Η ΜΕΒΓΑΛ από την πλευρά της με αύξηση 1% στον τζίρο της εμφάνισε 180 εκατομμύρια ευρώ από το 2011 στο 2012. Επιχειρεί να κρατήσει ψηλά το ποσοστό κέρδους με παραδόσεις κατευθείαν στα σούπερ μάρκετ και κατάργηση των υποκαταστημάτων. Δύο εταιρείες Logistic, η ΚΟΡΕΣ και η ΑΜΑΛΘΙΑ έχουν αναλάβει τη διακίνηση των προϊόντων στο νότο. Τη ζημιά την πληρώνουν οι εργαζόμενοι που απολύονται από τα κέντρα διανομής που κλείνουν.
 

Η ΔΕΛΤΑ διαθέτει όλη την παραγωγή στην Ελλάδα καθώς το γάλα που εξασφαλίζει δε φτάνει καν να καλύψει όλη τη ζήτηση, που φτάνει ως αίτημα στα πρακτορεία της. Στον οικονομικό Τύπο έχει καταγραφεί ότι ο μέσος όρος ανάπτυξης της εταιρείας φτάνει στο 14%, 2,5 φορές πιο ψηλά από την ανάπτυξη - 5% - όλων των άλλων μεγάλων εταιρειών του κλάδου. Αντίστοιχα, τα κέρδη της υπερβαίνουν όλα μαζί τα κέρδη των άλλων εταιρειών του κλάδου. Εμφανίζεται να μεταφέρει το κέντρο της προσοχής της στο Ντουμπάι και έχει προ πολλού δώσει όλη τη διανομή σε εργολάβους. Μειώνει το κόστος παραγωγής με εργάτες από υπεργολαβικές εταιρείες.
 

Τάση και ανάγκη
 

Το γεγονός ότι ο βαθμός συγκέντρωσης στον κλάδο δεν είναι τόσο εντυπωσιακός όσο σε άλλους κλάδους (20 μεγάλες επιχειρήσεις είχαν το 2011 κύκλο εργασιών ίσο με το 34% του συνόλου του κλάδου και το υπόλοιπο ήταν σε διασπορά σε δεκάδες μικρές επιχειρήσεις) οδηγεί στην εκτίμηση ότι η συγκέντρωση θα προχωρήσει με πιο επιθετικό τρόπο ως και την πλήρη απορρόφηση των μικρών του χώρου, ενώ θα αυξηθεί και η πίεση στο εργατικό δυναμικό. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός και στο πλαίσιο της απορρόφησης των μικρών του κλάδου, οδηγεί στην εντεινόμενη επιθετικότητα στους εργαζόμενούς τους, ενώ τις οδηγεί σε αναδιαρθρώσεις στην αλυσίδα παραγωγή - διανομή που πάλι τη... νύφη την πληρώνουν οι εργαζόμενοι, με εκ περιτροπής εργασία στις αποθήκες της ΦΑΓΕ, με κλείσιμο των αποθηκών στη ΜΕΒΓΑΛ.
 

Από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων η προσοχή αξίζει να εστιαστεί στην ανάγκη ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μεγάλη αύξηση στην παραγωγή γάλατος (το 'χουν ανάγκη οι άνθρωποι, και το γάλα και τα παράγωγά του, και υπάρχει η δυνατότητα στον κτηνοτροφικό τομέα στην Ελλάδα), ανάγκη, όμως που προσκρούει στην καπιταλιστική ιδιοκτησία που εμποδίζει τον κεντρικό σχεδιασμό όσο, ενώ προσκρούει και στα συμφέροντα μεγάλων μονοπωλίων που εξάγουν γάλα στην Ελλάδα (κύρια από Γαλλία/Γερμανία). Παρ' ολ' αυτά η ανάγκη συγκέντρωσης της παραγωγής και η απόλυτη καθετοποίησή της προβάλει σαν μονόδρομος, γεγονός που επίσης οδηγεί σε κεντρικό σχεδιασμό. Πρόσθετα, η εμπειρία που ήδη συγκεντρώνεται από τη χρήση από τους καπιταλιστές κεντρικών μονάδων αποθήκευσης και διανομής (τα περίφημα Logistics) ενισχύει τη θέση για την υπεροχή της συγκέντρωσης κάτω όμως από κοινωνική ιδιοκτησία, καθώς ο παράγοντας που αναιρεί το όφελος για τους εργαζόμενους, το λαό είναι το καπιταλιστικό κέρδος. Χωρίς τους καπιταλιστές, οι παραγωγικές δυνατότητες απελευθερώνονται. Αντίθετα, η ύπαρξη των καπιταλιστών λειτουργεί ήδη σαν τροχοπέδη και μάλιστα με έντονη την πίεση στην εργατική τάξη (απολύσεις, μειώσεις μισθών).
 

Ενδεικτικό στοιχείο για την πίεση που ασκείται στο εργατικό δυναμικό από τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι ο αριθμός των εργατών και η πληρωμή τους. Με 800 εργάτες η ΜΕΒΓΑΛ, 550 η ΦΑΓΕ και μόνο 600 η κυρίαρχη ΔΕΛΤΑ διαμορφώνουν μια χύμα κατάσταση σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων. Η ΜΕΒΓΑΛ λειτουργεί με επιχειρησιακή σύμβαση που υπογράφουν εργοδοτικοί συνδικαλιστές, η ΦΑΓΕ πληρώνει μισθούς με 1% πάνω από την κλαδική σύμβαση σαν αποτέλεσμα της πάλης των εργατών και η ΔΕΛΤΑ πληρώνει μεν την κλαδική σύμβαση αλλά για ένα μόνο μέρος των εργατών, ενώ ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται σε απόλυτα ανεξέλεγκτη κατάσταση κάτω από την μπότα των εργολάβων που λειτουργούν σαν δουλέμποροι.
 

Η γενική τάση τελικά είναι και στις τρεις επιχειρήσεις να αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης.
 

Αμεσα για το εργατικό κίνημα η υπεράσπιση της κλαδικής σύμβασης είναι κλειδί για τις εξελίξεις. Οπως είναι κλειδί η συσπείρωση των εργατών στο μέγιστο δυνατό βαθμό, καθώς έχει γίνει καθαρό ότι κανένα σωματείο από μόνο του δεν τα βγάζει πέρα. Η ύπαρξη 16 επιμέρους συμβάσεων, πέρα από την κλαδική, και οι 11 ομοσπονδίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στη διαδικασία δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την αντιπαράθεση με τους καπιταλιστές.
 

Οι εργαζόμενοι πρέπει απέναντι στον καπιταλιστή να ενωθούν. Το στοιχείο που τους ενώνει αντικειμενικά δεν είναι άλλο από την ίδια τους τη σχέση με τον καπιταλιστή, αλλά και με την παραγωγή και τη διανομή του τελικού προϊόντος που γίνεται εμπόρευμα για την αγορά. Αφορά στη διατροφή του πληθυσμού, αφορά το ίδιο αγρότες, κτηνοτρόφους, εργάτες και καταναλωτές. Ενώ η παραγωγή και η διανομή του τους χρειάζεται όλους, ανεξάρτητα από το πόστο που δουλεύουν. Και την αξία αυτού του τελικού προϊόντος που το παράγουν και το διανέμουν, αλληλοεξαρτώμενοι, ο καθένας από το πόστο του, οι εργάτες, την καρπώνεται ο καπιταλιστής πουλώντας το εμπόρευμα στην αγορά. Και που αν δεν υπήρχε ο καπιταλιστής όλοι οι εργαζόμενοι απ' όλα τα πόστα της παραγωγής και της διανομής, θα καρπώνονταν οι ίδιοι τον κόπο της δουλειάς τους, ικανοποιώντας ανάγκες για όλη την κοινωνία, φυσικά και τις δικές τους.
 

Στην κατεύθυνση της ταξικής τους ενότητας είναι ο προσανατολισμός των ταξικών δυνάμεων του χώρου. Ενότητα χωρίς διαχωρισμούς, με σύνθημα το «Ολοι για Ολους» και με καθαρό ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
 

Όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τροφίμων, Μανώλης Καραντούσης, ό,τι κερδήθηκε ως τώρα «ταβάνωσε». Αν η ίδια η πάλη μας δεν αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά έτσι που οι διεκδικήσεις να αφορούν σε μια άλλη οικονομία με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, δεν υπάρχει μέλλον. Οι καπιταλιστές έχουν δείξει τα όριά τους. Οι εργάτες ακόμα τώρα τα διερευνούν.
 

 

www.rizospastis.gr

 

 

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΑ...

 

www.kne.gr

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΣΑΚ-ΔΕΕ ΛΕΣΒΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ - ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ

Συν. – συναδέλφισσες:

Οι αναδιαρθρώσεις καθώς και οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης (η κατάργηση μεγάλου αριθμού οργανικών θέσεων, η αύξηση ωραρίου, οι εξαναγκαστικές μεταθέσεις – μετακινήσεις, οι μη προσλήψεις και οι σχεδιαζόμενες με οποιονδήποτε ή «αξιολογικό» τρόπο απολύσεις εκπαιδευτικών …), διαγράφουν το εργασιακό τοπίο μέσα στο οποίο θα διαρθρωθεί και θα εξελιχθεί το «νέο», πολυδιαφημιζόμενο, «ανοιχτό στην κοινωνία»σχολείο.

 

Αυτό είναι το «νέο σχολείο» των «κάθε είδους ποιότητας» προγραμμάτων και τυχάρπαστων πληροφοριών, της ημιμάθειας, των αποσπασματικών δεξιοτήτων και ευκαιριακών καταρτίσεων, της διαθεματικότητας, της διαφοροποίησης ,της εισβολής των «χορηγών»και εμπλοκής των επιχειρηματιών.

Επιβεβαιώνεται αδιάψευστα πλέον ότι οι επιδιωκόμενες αναδιαρθρώσεις και στο χώρο της εκπαίδευσης δεν ήταν καθόλου τυχαία καταχωρημένες στα επίσημα πρακτικά των συνόδων της Ε.Ε..

 

Τεράστιες είναι οι ευθύνες των παρατάξεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ) στη ΔΟΕ, που άβουλα και μοιραία έστρωσαν και στρώνουν το χαλί για να περάσουν αυτές οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, αυτές οι αντιεκπαιδευτικές, αντιλαϊκές επιλογές.

 

Άμοιρες ευθυνών δεν είναι και εκείνες οι δυνάμεις που, αδυνατώντας να δουν λίγο παραπέρα, έμειναν στη μορφή και στο περιτύλιγμα αυτών των επιλογών, αφήνοντας στο απυρόβλητο την ουσία και το περιεχόμενό τους. 

 

Το παράδειγμα με την συνδικαλιστική ηγεσία της ΟΛΜΕ, που οδήγησε έναν ολόκληρο κλάδο σε αδιέξοδο, δείχνει πόσο επιζήμιες για το κίνημα των εκπαιδευτικών, προ πολλού και όχι μόνο σήμερα,είναι η κατεύθυνση αλλοίωσης και υπονόμευσης του ριζοσπαστισμού των συνειδήσεων. Οι εξελίξεις και τελικά, η μη πραγματοποίηση της απεργίας που πρότεινε η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ, ήταν προδιαγεγραμμένες. Είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει γι’ αυτές, είπαμε την αλήθεια. Επιβεβαιωθήκαμε για άλλη μια φορά.

 

Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός (ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ), μαζί με τον συνασπισμένο καιροσκοπισμό (ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ), παρά τις επί μέρους διαφορές τους, δεν έκαναν τίποτα για το περίφημο αποκεντρωμένο σχολείο των «ανοιχτών θυρών, της ευελιξίας, των διάφορων προγραμμάτων και καινοτομιών», για τη «δια βίου μάθηση», για το παραπλανητικό «ανοιχτό σχολείο στην κοινωνία», την τεχνικοεπαγγελματική κατάρτιση – μόρφωση όπως λένε, για την Παιδεία της «ελεύθερης» διακίνησης των ιδεών…

 

Γίνεται πια ξεκάθαρα ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι αποσπασματικά ούτε προέρχονται μόνο από τα Μνημόνια. Είναι προαποφασισμένα εδώ και χρόνια, υπηρετούν την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα, εφαρμόζονται και σε χώρες που δεν έχουν Μνημόνια, αποτελούν μια βάρβαρη, ταξική επιλογή. Διαμορφώνουν ένα «νέο σχολείο», πιο άμεσα υποταγμένο στην ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Ένα σχολείο που θα αναζητά πόρους, θα αποκρύβει ή θα διαστρεβλώνει την ιστορική και επιστημονική αλήθεια, θα σακατεύει νεανικά μυαλά.

Συνάδελφοι– συναδέλφισσες :

Οφείλουμε άμεσα να βγάλουμε συμπεράσματα για το ποιες είναι οι προϋποθέσεις ώστε να είναι οι αγώνες μας αποτελεσματικοί, για να απαντήσει ο λαός στον πόλεμο που του έχουν κηρύξει.
 

Αποτελεί επιτακτική ανάγκη για :

• Οργάνωση, κίνημα αποφασισμένο, ηγεσίες αφοσιωμένες και ικανές για αγώνα μέχρι τέλους.
• Κοινωνική συμμαχία και σχέδιο για οργανωμένους αγώνες, μορφές πάλης που θα προφυλάσσουν το κίνημα από τυχοδιωκτισμούς, που συσπειρώνουν και προετοιμάζουν τους εκπαιδευτικούς για σύγκρουση με το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής

Αυτές τις προϋποθέσεις προσπάθησαν να αναδείξουν όλη αυτή την περίοδο οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Ρίχνοντας ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη:

• O αγώνας να γίνει υπόθεση των ίδιων των εκπαιδευτικών, να συμπορευτούν με τους εργαζόμενους γονείς, τους μαθητές, το εργατικό-λαϊκό κίνημα, κατά περιφέρεια,νομό, δήμο, σχολείο.
• O αγώνας να δοθεί ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής, να βάζει στο επίκεντρο τις αντιδραστικές εξελίξεις στην εκπαίδευση, το τι μαθαίνουν τα παιδιά του λαού, το πρόβλημα της παιδείας σαν λαϊκό πρόβλημα και ταυτόχρονα τις ανάγκες των εκπαιδευτικών.

Με ένα τέτοιο κίνημα, με ένα τέτοιο προσανατολισμό, μπορούσαμε και μπορούμε να υπερασπιστούμε τα δίκαια αιτήματά μας ενάντια στις υποχρεωτικές μεταθέσεις, τις χιλιάδες απολύσεις που έρχονται με την αύξηση του ωραρίου και την αξιολόγηση,τον κρατικό αυταρχισμό και την καταστολή, το νέο αντιδραστικό πειθαρχικό δίκαιο.

 

Αυτή η ενότητα, πάνω σε αυτό το περιεχόμενο, είναι όχημα και ασπίδα για το κίνημά μας.Με αυτό τον προσανατολισμό μπορεί το κίνημα των εκπαιδευτικών να βρει στήριξη από τους εργαζόμενους γονείς, από τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Να γίνει αποτελεσματικό, να στριμώξει την κυβέρνηση, να φέρει νίκες.

 

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
 

Καμία απογοήτευση, καμία μοιρολατρία! Όλοι κοντά στο Σύλλογό μας. Συσπείρωση τώρα με το ΠΑΜΕ. Τη μόνη δύναμη που μιλά καθαρά, δεν κοροϊδεύει, που θέλει και μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην ανασύνταξη του κινήματος. Ήρθε η ώρα, πιο αποφασιστικά, να παραμερίσουμε τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που έχουν συμβιβαστεί με τη σημερινή βαρβαρότητα, που έχουν συμβιβαστεί με όσους μας κάνουν τη ζωή κόλαση, που μας οδηγούν από ήττα σε ήττα. Δεν μπορείς να τις εμπιστευτείς άλλο! Η ανάγκη να ενισχυθεί η κατεύθυνση που το ΠΑΜΕ προτείνει στο κίνημα προβάλλει από παντού.
 

Εδώ βρίσκεται η ελπίδα, εδώ βρίσκεται η προοπτική!
 

Οι εκλογές στο Σύλλογό μας είναι όπλο στα χέρια σου. Αξιοποίησε τη ψήφο σου για να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα στην αλλαγή των συσχετισμών και στη ΔΟΕ, στην ανασύνταξη του κινήματος. Τώρα έχεις πείρα μετά και τις τελευταίες εξελίξεις. Τώρα εσύ κρατάς την ελπίδα στα χέρια σου!

 

 

http://esakpameles.blogspot.gr

 

 

Updated

 

Δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών από εδώ:

ΠΡΩΤΙΑ ΤΗΣ ΕΣΑΚ-ΔΕΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ Ν. ΛΕΣΒΟΥ

 

 

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΑΣΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Η τρικομματική κυβέρνηση δια του προϋπολογισμού έσπευσε προκαταβολικά να καταστήσει το λαό υπεύθυνο για την προστασία των δασών και προκλητικά τη συσχετίζει με την τουριστική περίοδο. Είναι θράσος η κυβέρνηση να πετάει το μπαλάκι της ευθύνης για την προστασία των δασών στο λαό αποποιούμενη τις δικές της τεράστιες ευθύνες στον τομέα της πυροπροστασίας.

 

 

Οφείλουμε σαν Περιφερειακοί Σύμβουλοι να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε:

 

• Άμεση και επαρκή χρηματοδότηση των φορέων δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης.

• Να μετατραπεί σε δημόσια περιουσία η ιδιοκτησία των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων και των εκτάσεων της εκκλησίας, τα βουνά, τα δάση στις δασικές εκτάσεις.

• Να ακυρωθούν οι δασοκτόνοι νόμοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που αποχαρακτηρίζουν δάση, δασικές εκτάσεις και αυτόματα να χαρακτηρίζονται αναδασωτέες περιοχές.

• Να προστατευτούν οι καμένες εκτάσεις από επίδοξους καταπατητές και επιχειρηματικά συμφέροντα και να αναδασωθούν άμεσα.

• Να συγκροτηθεί ο Ενιαίος Φορέας Προστασίας τη δασικής περιοχής, με προτεραιότητα τη συγκρότηση συντονιστικού οργάνου για αποψίλωση, διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, άμεση χρηματοδότηση της υποδομής της δασικής και πυροσβεστικής υπηρεσίας, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη εργατικά δικαιώματα για την κάλυψη των χιλιάδων κενών θέσεων.

• Ενιαίο αντιπυρικό σχεδιασμό για κάθε ορεινό όγκο με ευθύνη των δασικών υπηρεσιών και την επικουρική στήριξη των Δήμων και της Περιφέρειας.

• Να αποζημιωθούν επιτέλους οι πληγέντες των πυρκαγιών, οι καταβολές προς τους οποίους καρκινοβατούν επί σειρά ετών.

• Αποκατάσταση της βατότητας του αγροτικού και δικαίου δικτύου.

 

Να συγκροτηθεί τώρα δασικό κτηματολόγιο.