Αγροτικός Σύλλογος Παράκτιας Αλιείας Λέσβου «ο Άγιος Νικόλαος»: Περίεργες «επενδύσεις» στον Κόλπο Καλλονής

Τους κινδύνους προερχόμενους από κάθε εξωτερική ανθρώπινη επέμβαση, που μπορεί να διαταράξουν το σύστημα, επιβαρύνοντας ανεπανόρθωτα το περιβάλλον, επισημαίνει ο Αγροτικός Σύλλογος Παράκτιας Αλιείας Λέσβου «ο Άγιος Νικόλαος», απευθυνόμενος τόσο στην Περιφέρεια Β. Αιγαίου, όσο και στη Διεύθυνση Αποκεντρωμένης Διοίκησης Λέσβου, ζητώντας εξηγήσεις για τα όσα διαδραματίζονται στον πλούσιο και σπάνιο οικοσύστημα του Κόλπου Καλλονής, από «περίεργους επενδυτές».

Ο Σύλλογος εκφράζει τους φόβους του τόσο για την καταστροφή του Κόλπου και των αποθεμάτων του με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, όσο και για τις συνέπειες που αυτό θα επιφέρει στην επιβίωση των ψαράδων και των οικογενειών τους.

Αρχικά γίνεται ένας απολογισμός των ύποπτων επεμβάσεων

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χορηγείται άδεια για καλλιέργεια οστράκων, στην περιοχή από Αρχαία Πύρρα έως Σκαμνιούδι, η οποία ανακαλείται ύστερα από τις ισχυρές αντιδράσεις των αλιέων, καθώς τους απαγόρευαν να ψαρέψουν στην ευρύτερη περιοχή της οστρακοκαλλιέργειας και τους περιόριζαν το χρόνο αλίευσης οστράκων σε αντίθεση με τις μονάδες οστρακοκαλλιέργειας που είχαν αυτή τη δυνατότητα καθ' όλο το έτος, ανεξάρτητα από το μέγεθος των οστράκων, εμπορευόμενοι ακόμα και το γόνο.

Επιπλέον, οι αρχές πείστηκαν, με την προβολή ισχυρών επιχειρημάτων από τους συλλόγους αλιέων, πως ο σκοπός των «επενδυτών», ήταν η εκμετάλλευση των υπαρχόντων αποθεμάτων σε οστρακοειδή στις περιοχές για τις οποίες είχαν άδεια. Οστρακοειδή, που αφθονούσαν σε αυτές τις περιοχές (χτένια, κυδώνια και άλλα οστρακόδερμα).

Οι «επενδυτές», για να αποδείξουν την «πρόθεσή» τους για ανάπτυξη της παραγωγής του Κόλπου, χωρίς καμιά επιστημονική μελέτη σχετικά με το περιβάλλον και την ισορροπία του Κόλπου, μετέφεραν και εισήγαγαν για καλλιέργεια μύδια από άλλες περιοχές, με αποτέλεσμα την μετάλλαξη των μυδιών σε χάβαρα. Αυτό, αν μη τι άλλο αποτελεί εγκληματική ανθρώπινη πράξη σε βάρος της φύσης. Η ακόμα δυσμενέστερη συνέπεια, της εισαγωγής μυδιών από άλλη περιοχή, ήταν η ταχύτατη εξάπλωση των χαβάρων, σε βάρος των φυσικώς παραγομένων ειδών (χτένια, κυδώνια, καλόγνωμες, καλόγριες, πίνες, φούσκες), με κίνδυνο εξαφάνισής τους, καθώς επίσης και της μείωσης και άλλων θαλάσσιων οργανισμών (καβούρια, κοχύλες, αστερίες κ.α.). Η εξάπλωση των χαβάρων, γίνεται όπως το φυτό «αγριάδα» στη στεριά, που απλώνεται και καλύπτει κάθε άλλη βλάστηση. Το φαινόμενο της υπερανάπτυξης των χαβάρων σε βάρος των χτενιών που αλιεύονταν στο παρελθόν σε μεγάλες ποσότητες, αποδεικνύει επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

ΠΝΙΓΕΤΑΙ Ο ΚΟΛΠΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΛΙΕΩΝ ΚΑΡΛΟΒΑΣΟΥ:48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΛΙΕΩΝ ΚΑΡΛΟΒΑΣΟΥ

Η αντιλαϊκή πολιτική της σημερινής αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων που υπηρετούν τα κέρδη του κεφαλαίου, έχει καταδικάσει όλους τους αλιείς, τους μικρούς εμπόρους, τους αγρότες και τους εργαζόμενους στην φτώχια και την ανεργία. Έχουν βάλει στο στόχαστρο τους μικρούς αλιείς και προσπαθούν να μας αφανίσουν από τις θάλασσες. Στόχος τους να συγκεντρώσουν την αλιεία στους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορούμε να αφήσουμε να συνεχιστεί άλλο. Θέλουμε και θα παλέψουμε για μια καλύτερη ζωή για μας και τις οικογένειές μας.

Αποφασίζουμε να συμμετέχουμε στην 48ωρη Απεργία του Εργατικού Κέντρου Σάμου και στις κινητοποιήσεις της Συντονιστικής Επιτροπής. Καλούμε και τους άλλους συλλόγους του νησιού να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

· Προστασία των εισοδημάτων των αλιέων, των αγροτών και των μικρών εμπόρων.

· Να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις για αλιευτικό καταφύγιο.

· Να σταματήσει η φοροληστεία. Να καταργηθούν τα χαράτσια.

· Δημόσια και Δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Ούτε ένα ευρώ από τις τσέπες μας για υγεία και παιδεία.

· Να μην κλείσουν τα υποκαταστήματα των δημόσιων υπηρεσιών (ΙΚΑ, ΔΟΥ, ΤΕΛΩΝΕΙΟ, ΟΑΕΔ κλπ)

· Σύγχρονα και ασφαλή πλοία. Μείωση 50% των εισιτηρίων. Ναυτεργάτες με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα.
 

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ 48ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ 18 ΚΑΙ 19 ΓΕΝΑΡΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 18/1: 7:00 π.μ. στο ΙΚΑ Καρλοβάσου

10:00 π.μ. συγκέντρωση στην Πλατεία Καρλοβάσου

ΠΕΜΠΤΗ 19/1: 8:00 π.μ. στο Λιμάνι Καρλοβάσου

10:00 π.μ. κεντρική συγκέντρωση στο Λιμάνι του Βαθιού

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

H ΥΠΕΡΑΛΙΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ

Ανέκαθεν στην αλιεία ήταν ζητούμενη η ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών πόρων, ώστε να υπάρχει πάντα επάρκεια σε αλιεύματα και οι ψαράδες να έχουν εξασφαλισμένο εισόδημα στη δύσκολη και σκληρή δουλειά που κάνουν. Η πραγματική κατάσταση απέχει πολύ απ' αυτήν την ανάγκη, αφού κυριαρχεί η εντατικοποίηση των αλιευτικών προσπαθειών, αποτέλεσμα του άναρχου και σε ανταγωνιστική βάση τρόπου εκμετάλλευσης του αλιευτικού πλούτου με λογικό επακόλουθο τον κίνδυνο μείωσης των αλιευτικών αποθεμάτων.

Οι κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια τους περί τα αλιευτικά επιχειρούν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη φορτώνοντας την ευθύνη στους μικρομεσαίους ψαράδες οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, κοιτάζουν το σήμερα και δε νοιάζονται για το αύριο. Η επίρριψη ευθυνών στους ψαράδες κρύβει τους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους των κυβερνήσεων της ΝΔ σήμερα και του ΠΑΣΟΚ παλιότερα, του κεφαλαίου και της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής της ΕΕ που στοχεύουν στην εκδίωξη των μικρών και μεσαίων ψαράδων και την υποταγή όσων από αυτούς παραμείνουν στο επάγγελμα σαν υπάλληλοι αλιευτικών εταιρειών.

Όλοι αυτοί επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στην αστυνόμευση των αλιευτικών δραστηριοτήτων, πλασάροντας την άποψη ότι έτσι προστατεύουν τον αλιευτικό πλούτο απ' τις αχαλίνωτες διαθέσεις των ψαράδων. Κατά την αντίληψή τους, οι ψαράδες είναι κοινωνική ομάδα του περιθωρίου που έχει μάθει να ζει στα όρια της νομιμότητας!!! Το εκπληκτικό είναι ότι η εικόνα του παράνομου και καταστροφέα του αλιευτικού πλούτου τείνει να περάσει και να γίνει πεποίθηση σε πολλούς ψαράδες, οι οποίοι, έχοντας το πλέγμα της ενοχής, δεν τολμούν να διεκδικήσουν τα δίκαια αιτήματά τους.
Η υπεραλίευση είναι μια πραγματικότητα που δεν την αμφισβητούν οι ίδιοι οι ψαράδες. Συνήθως την ευθύνη την καταλογίζουν σε συναδέλφους τους, που τυχαίνει να διαθέτουν αποδοτικότερα εργαλεία για τη συλλογή αλιευμάτων στην ίδια περιοχή που δραστηριοποιούνται. Σαν αντίληψη, αυτή είναι κοντόφθαλμη, επειδή βλέπει τους θάμνους και όχι το δάσος! Αν μάλιστα εξελιχθεί και μετατραπεί σε «αγωνιστική διεκδίκηση» για κατάργηση των αποδοτικών εργαλείων, τότε έχουμε να κάνουμε με την τακτική «χτυπάμε το σαμάρι, γιατί δεν μπορούμε να χτυπήσουμε τον γάιδαρο». Αυτή η αντιπαλότητα μεταξύ ψαράδων ως προς τα εργαλεία υπήρξε ανέκαθεν τροχοπέδη στη δημιουργία αλιευτικού μετώπου ενάντια στην αντιαλιευτική πολιτική, γιατί αντί για τη διεκδίκηση κοινών ουσιαστικών αιτημάτων, επικεντρώνεται σε δευτερεύοντα ζητήματα που επενεργούν διαλυτικά στην κοινή τους προσπάθεια.

Την υπεραλίευση δεν την προκαλούν τα αλιευτικά εργαλεία αυτά καθ' αυτά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν, επειδή κάθε αλιευτικό εργαλείο είναι χρήσιμο στη χρήση του και βλαβερό στην κατάχρησή του. Η υπεραλιεία διενεργείται στη θάλασσα, αλλά οι πραγματικές της αιτίες βρίσκονται στη στεριά!!!

Διαχρονικές κυβερνητικές ευθύνες
Είναι οι διαχρονικές κυβερνητικές πολιτικές που εκχώρησαν την αξιοποίηση του αλιευτικού πλούτου κατά αποκλειστικότητα στα κυκλώματα εμπορίας, τα οποία υπαγορεύουν στους ψαράδες την αλίευση μερικών δεκάδων ειδών αλιευμάτων. Για τα υπόλοιπα είδη, εάν συλληφθούν σε ποσότητες μεγάλες, η μόνη λύση είναι η απόρριψή τους είτε στη θάλασσα απ' ευθείας απ' το καΐκι του ψαρά, είτε στις χωματερές απ' το φορτηγό του ιχθυέμπορου.
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι η βαθμιαία ελάττωση των εμπορεύσιμων ειδών σε αριθμό και σε βιομάζα, απ' τη μια, και η κατασπατάληση ακόμα πιο μεγάλης βιομάζας αλιευμάτων που δεν υστερούν σε θρεπτική αξία έναντι των εμπορεύσιμων, τα οποία παίρνουν το δρόμο της απόσυρσης ή και απόρριψης. Στην υπεραλίευση στην οποία εξωθείται ο ψαράς από τους ιχθυέμπορους και τις απαιτήσεις τους έχουν ευθύνη και οι κυβερνήσεις επειδή ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την αξιοποίηση των μη εμπορεύσιμων ειδών.

Με βάση τα παραπάνω, ο ψαράς όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρείται ως προαγωγός της υπεραλίευσης, αλλά είναι το θύμα αυτής της κατάστασης. Μπορεί να υπερεπενδύει σε εξοπλισμό, ελπίζοντας να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση. Αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να συντηρεί τις ιχθυαγορές και να πλουτίζει τους εμπόρους. Γι' αυτό η άποψη ότι ο μικρομεσαίος ψαράς καταστρέφει τον ενάλιο πλούτο είναι πολύ επιφανειακή και πέρα ως πέρα λανθασμένη. Επειδή αυτός έχει βαθιά συνείδηση της ανάγκης προστασίας του αλιευτικού πλούτου και γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ότι η εξάντληση των αλιευτικών αποθεμάτων δεν του παρέχει επαγγελματικό μέλλον.

Είναι όμως συνείδηση που παραμένει σε ατομικό επίπεδο και όχι σε συλλογικό. Ολοι θέλουν την προστασία, αλλά η υποψία ότι η μείωση της αλιευτικής προσπάθειας του ενός θα αποτελέσει ευκαιρία σε κάποιον άλλο να εκμεταλλευτεί το κενό της απουσίας του απ' το αλιευτικό πεδίο, τους οδηγεί όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά στην ανασφάλεια και κατά συνέπεια η προστασία δεν υλοποιείται. Ετσι η κατάσταση στους αλιευτικούς πόρους μοιάζει σαν μια πίτα που ο καθένας προσπαθεί όσο το δυνατό συντομότερο να αρπάξει ένα καλό κομμάτι ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει πριν προλάβει κάποιος να του το πάρει.

Εκδίωξη των μικρομεσαίων ψαράδων
Η αλιευτική κατάσταση στη χώρα μας και ο τρόπος διαχείρισης των αλιευτικών πόρων αντικειμενικά διευκολύνει την υλοποίηση του στρατηγικού στόχου της ΕΕ, που συνίσταται στην εκδίωξη των πολλών μικρών και μεσαίων αλιευτικών επιχειρήσεων για την επίτευξη ελέγχου των αλιευτικών πόρων από το πολυεθνικό κεφάλαιο. Τα κοινοτικά προγράμματα εκσυγχρονισμού και ανανέωσης του αλιευτικού στόλου που είναι αναγκαία για τους μικρομεσαίους ψαράδες, συνέτειναν στην αύξηση της προσωρινής αποδοτικότητας σε αλιεύματα αλλά και στην ταχύτερη στη συνέχεια μείωση των αλιευτικών αποδόσεων, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν αρκετοί ψαράδες στην εθελούσια έξοδο λόγω του ασύμφορου της παραμονής τους στην αλιεία.

Η αποχώρηση αυτή και η εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων από τους λίγους θα αποτρέψει την υπεραλίευση; Η απάντηση είναι προκαταβολικά ΟΧΙ. Η υπεραλίευση θα γίνεται απ' τους λίγους και μεγάλους γιατί οικονομία της αγοράς και προστασία του περιβάλλοντος είναι ασυμβίβαστα!!! Στη θέση του ανταγωνισμού των μικρών αλιευτικών επιχειρήσεων θα υπάρχει ο ανταγωνισμός των μεγάλων εταιρειών με πιο επώδυνες επιπτώσεις στο περιβάλλον και στους αλιευτικούς πόρους.
Με την αναθεώρηση της ΚΑΠ δίδεται μια προπαγανδιστική έμφαση στην προστασία των αλιευτικών πόρων. Όμως αυτά είναι εξαγγελίες όπως και οι διακηρύξεις παλιότερα για ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών πόρων που ουδέποτε υλοποιήθηκαν. Τίποτα περισσότερο από καθαρή εξαπάτηση.
Στην ΕΕ κυριαρχούν οι δυνάμεις της αγοράς και εκείνο που αποτελεί κύριο μέλημα είναι η σταθερότητα της αγοράς που δεν έχει καμιά σχέση με την προστασία του περιβάλλοντος και τις λαϊκές ανάγκες εργαζομένων και καταναλωτών. Όσο κυριαρχούν αυτές οι δυνάμεις πάντα θα υπάρχει ανταγωνισμός και αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα είναι η υπεραλίευση.

Η μόνη ελπίδα να υλοποιηθεί η ορθολογική διαχείριση του ενάλιου πλούτου και να αποτραπεί η υπεραλίευση είναι όταν οι παραγωγικές δυνάμεις έρθουν στο προσκήνιο και αναδείξουν μια εξουσία που θα μεριμνά για την αξιοποίηση του αλιευτικού πλούτου στο σύνολό του και όχι επιλεκτικά.
Θα μεριμνά για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και τη διασφάλιση του εισοδήματος όλων των ψαράδων στα πλαίσια μιας φιλολαϊκής πολιτικής. Οι μικρομεσαίοι ψαράδες που έχουν πρωτίστως συμφέρον απ' την προστασία και την ορθολογική διαχείριση του θαλάσσιου οικοσυστήματος θα πρέπει με κοινές προσπάθειες να παραμερίσουν τις συντεχνιακές αντιπαλότητες και να καθορίσουν τους όρους παραγωγής που ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το φθηνό, φρέσκο ψάρι.

Να συνειδητοποιήσουν ότι οι σημερινοί όροι παραγωγής αντικειμενικά ωφελούν τα εμπορικά κυκλώματα που εξασφαλίζουν κέρδη έχοντας την αβάντα των ελεύθερων εισαγωγών αλιευμάτων, λόγω υποστήριξης της ΕΕ στα εμπορεύσιμα είδη, αλλά κι απ' τη διακίνηση των μη εμπορεύσιμων ειδών που αλιεύονται σε μεγάλες ποσότητες κι εκεί γίνεται η μεγαλύτερη εκμετάλλευση των ψαράδων.
Να κατανοήσουν ότι θα μπορέσουν να απαλλαγούν απ' τη θηλιά της εξάρτησης μόνο όταν αποφασίσουν μαζί με την αγωνιζόμενη αγροτιά και με μπροστάρη το εργατικό κίνημα να συμπορευτούν μαζί τους, να μπουν κι αυτοί στους κοινούς αγώνες. Διαφορετικά, η μοίρα τους θα είναι η εθελούσια αποχώρησή τους απ' τα αλιευτικά πεδία, αφήνοντάς τα στους νέους ψαράδες, στην ίδια κατάσταση όπως τα παρέλαβαν απ' τους πατεράδες τους.

Θανάσης ΚΑΛΟΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ιχθυολόγος Νομού Λέσβου

..

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ

Τα σωματεία ψαράδων στη Λέσβο με κοινό υπόμνημά τους εκφράζουν την αντίθεση τους ως προ την υποχρέωση κατοχής ειδικής άδειας αλιείας για να μπορούν να αλιεύουν μεγάλα πελαγικά ψάρια (ξιφία και τόνο). Η απαίτηση αυτή, που θεσπίστηκε με πρόσχημα όπως πάντα τη διατήρηση των αποθεμάτων των παραπάνω ειδών ψαριών, αποτελεί ένα ακόμη περιοριστικό μέτρο που προστίθεται στα υπόλοιπα καταστροφικά μέτρα της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, που έχει στόχο το ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων ψαράδων.

Οι βουλευτές του ΚΚΕ Σταύρος Σκοπελίτης, Νίκος Γκατζής, Γιάννης Ζιώγας, Νίκος Καραθανασόπουλος, Νίκος Μωραΐτης, Βέρα Νικολαΐδου και Μπάμπης Χαραλάμπους ΕΡΩΤΟΥΝ τον αρμόδιο Υπουργό:

Γιατί κωφεύει στα επανειλημμένα υπομνήματα των μικρομεσαίων ψαράδων και δεν ανακαλεί την παράλογη «ειδική άδεια αλιείας για τα μεγάλα πελαγικά ψάρια» σαν προϋπόθεση άσκησης αλιείας των ειδών αυτών από μικρομεσαίους ψαράδες.
Τι μέτρα θα πάρει ώστε να περιορίσει τα καταστροφικά αποτελέσματα που προκαλούν οι μεγάλες αλιευτικές εταιρείες στα μεγάλα πελαγικά ψάρια, οι οποίες «σαρώνουν» τα πελάγη, συλλέγουν ζωντανά τα ψάρια αυτά και τα μαντρώνουν σε ιχθυοκλωβούς προς πάχυνση.
Τι μέτρα θα πάρει για να καταργήσει τις συνεχώς κλιμακούμενες υπόλοιπες απαιτήσεις σε βάρος τους, όπως π.χ. δήλωση των αλιευμάτων σε καθορισμένα λιμεναρχεία, διαφορετικά από το λιμάνι τους.

.

ΑΛΙΕΥΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ: Η ΚΟΙΝΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΛΙΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΨΑΡΑΔΕΣ

Προς τους Υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων και Εμπορικής Ναυτιλίας Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής:

Κοντεύουν δέκα χρόνια που υπομένουμε το μαρτύριο της "ειδικής άδειας αλιείας μεγάλων πελαγικών ψαριών". Ένα από τα πολλά προϊόντα της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) που στη δήθεν προστασία των μεγάλων πελαγικών ψαριών (τόνου & ξιφία) περιορίζουν το δικαίωμα αλιείας των ψαριών αυτών, σε όλο και λιγότερους ψαράδες.

Για το πρόβλημα αυτό έχουμε στείλει υπομνήματα το 2001 και το 2005 και ζητάμε την κατάργηση του θεσμού αυτού που συστηματικά ποινικοποιεί την αλιεία. Είναι παράλογο επαγγελματίες ψαράδες να στερούνται του δικαιώματος αλιείας ορισμένων ειδών. Ο ψαράς είναι ψαράς για όλα τα ψάρια.

Δυστυχώς όμως όχι δεν μας ακούσατε αλλά χρόνο με το χρόνο σηκώνετε τον πήχη των διοικητικών απαιτήσεων όλο και πιο ψηλά. Μας εμπλέκετε σε γραφειοκρατικές διαδικασίες που δεν τελειώνουν μόνο στη χορήγηση της "ειδικής άδειας", αλλά αρχίζουν από την έκδοσή της. Χωρίς κατανόηση των εξαντλητικών συνθηκών της δουλειάς μας, μας υποχρεώνετε να διανύσουμε και μερικά επιπλέον μίλια για να δηλώσουμε τα αλιεύματα στα λιμεναρχεία που έχετε καθορίσει πριν πάμε στο λιμάνι μας. Αν παλιότερα υπήρχε επιφύλαξη για τις προθέσεις σας, τώρα δεν υπάρχει.

ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΙΩΞΕΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΩΝ και το δικαιολογείτε για την προστασία των αποθεμάτων των μεγάλων πελαγικών ψαριών.

Η εξάντληση των αλιευτικών αποθεμάτων δεν γίνεται από τα "τσιμπολογήματα" των μικρών ψαράδων, αλλά απ΄τα "σαρώματα" και στη συνέχεια τα "μαντρώματα" των ζωντανών αλιευμάτων στους ιχθυοκλωβούς των μεγάλων εταιρειών. Την υπεραλίευση θα την ψάξετε στα γραφεία των αλιευτικών εταιρειών που σχεδιάζουν και προγραμματίζουν την κατ΄αποκλειστικό τρόπο καταδίωξη της τούνας και του ξιφία. Θα τη ψάξετε στα γραφεία των μεγαλεμπόρων που πλουτίζουν απ΄την υπερπόντια διακίνηση των ειδών αυτών. Θα την βρείτε προπαντός στη πολιτική που σας επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να εφαρμόζετε. Μια πολιτική που προάγει και στηρίζει τα συμφέροντα των μεγάλων αλιευτικών επιχειρήσεων και των μεγαλοεμπόρων.

Αλλά ας έχετε υπόψη σας μερικά πράγματα. Εμείς δεν γίναμε ψαράδες από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κουβαλάμε ιστορία ψαροσύνης χιλιάδων ετών και δεν έχει δικαίωμα η Ευρωπαϊκή Ένωση από ενεργούς ψαράδες να μας μετετρέψει σε απόμαχους θεατές στα παγκάκια των λιμανιών μας. Δεν θα αναλωνόματε να στέλνουμε κάθε τόσο και λιγάκι συμβουλευτικά υπομνήματα όταν πλέον ξέρουμε ότι αυτά πάνε στα καλάθια των αχρήστων στα Υπουργεία σας.

ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΓΗΣ "ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΑΡΙΑ". Όσο διαιωνίζεται αυτή η αυθαιρεσία να ξέρετε ότι τα όρια της υπομονής μας δεν είναι ανεξάντλητα. Η ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ. Μη μας εξαναγκάζετε λοιπόν να γίνουμε ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.

Τα Αλιευτικά Σωματεία:

Πλωμαρίου

Μυτιλήνης

Περάματος

Πέτρας

Καλλονής

Πολυχνίτου

Ταβαρίου

....

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΛΙΕΩΝ ΠΕΤΡΑΣ

Η δραματική έκκληση των Ψαράδων της Πέτρας "Άγιοι Απόστολοι" προς τον Περιφερειάρχη με την οποία ζητούσαν να μην ανανεωθεί η λειτουργία ιχθυοτροφείου στην περιοχή "Μπαλούτσος" του Σκαλοχωρίου προκάλεσε κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από άλλα Σωματεία Ψαράδων του νησιού.

Ήδη τα Σωματεία Σιγρίου, Σκάλας Συκαμιάς "Παναγιά Γοργόνα", Πλωμαρίου, Περάματος, Σκάλας Καλλονής "Αγία Άννα", απέστειλαν προς τον Περιφερειάρχη υπόμνημα συμπαράστασης στον αγώνα των ψαράδων της Πέτρας που έχει ως εξής:

"Το Σωματείο μας τάσσεται αλληλέγγυο στην αγωνία των συναδέλφων μας της Πέτρας που ζητούν την απομάκρυνση του ιχθυοτροφείου που βρίσκεται στην περιοχή της Αγ. Μαρίνας (Μπαλούτσος).
Το νησί μας έχει αρνητικές εμπειρίες απ΄τη δραστηριότητα των ιχθυοκαλλιεργειών και δε θα επιθυμούσαμε να έχουμε ιχθυοτροφείο εκεί που δουλεύουμε. Για άλλη μια φορά ακόμα θα φωνάξουμε.
Η Λέσβος δεν έχει ανάγκη από ιχθυοτροφεία. Έχει ανάγκη να στηριχθεί η Αλιεία της γιατί είναι σημαντική η συμβολή της τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο".

....

"ΕΑΝ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΜΕΙΣ..." - ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΛΙΕΩΝ ΠΕΤΡΑΣ & ΠΕΡΙΞ "12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ"

ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ ΤΟ ΙΧΘΥΟΤΡΟΦΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ "ΜΠΑΛΟΥΤΣΟΣ" (Αγ. Μαρίνα)
"... Εμείς δεν βρεθήκαμε στη θάλασσα εξαιτίας επιδοτούμενων προγραμμάτων. Γίναμε ψαράδες γιατί γεννηθήκαμε δίπλα στους ψαρότοπους και ελπίζουμε να παραμείνουμε κι εμείς και τα παιδιά μας στην Αλιεία.
Αυτό το ιχθυοτροφείο που λειτουργεί εδώ και δέκα χρόνια, έχει αλλάξει τρεις ιδιοκτήτες. Ο κάθε επιχειρηματίας όταν δεν τον συμφέρει να συνεχίσει τη δραστηριότητα αυτή, μεταβιβάζει στον επόμενο την επιχείρηση.

Εάν δεν ήμασταν εμείς και οι αγρότες, το νησί αυτό, δεν θα είχε ούτε τους μισούς κατοίκους σε πληθυσμό.
Κοιτάξτε που βρισκόμαστε γεωγραφικά και τι προβλήματα αντιμετωπίζουμε. Αυτό το νησί που κάποιοι ανακάλυψαν ότι μπορεί να είναι γκρίζα ζώνη επιβιώνει και αντιστέκεται γιατί έχει πολλούς ψαράδες.

Μπορεί, να επιβιώσει χωρίς την ιχθυοκαλλιέργεια των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν θα επιβιώσει αν δεν υπάρχει Αλιεία και ψαράδες...."

Απόσπασμα από την επιστολή του Σωματείου Αλιέων Πέτρας & Πέριξ "12 Απόστολοι", που στάλθηκε στον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Β. Αιγαίου, σχετικά με το αίτημα της απομάκρυνσης μονάδας ιχθυοκαλλιέργειας από την περιοχή της Αγ. Μαρίνας Σκαλοχωρίου ("Μπαλούτσος").

.