ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΑΝΤΩΝΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Δ.Ε.Υ.Α.Λ.

Με έκπληξη, παρακολούθησα στο Δελτίο Ειδήσεων της Τηλεόρασης Μυτιλήνης, τον κύριο Μαρινάτο Πρόεδρο του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, να επαναλαμβάνει ό,τι η απόφαση για την αύξηση κατά 40% των τελών ύδρευσης και αποχέτευσης, ήταν ομόφωνη από το Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ.

Και όπως πληροφορήθηκα, το ίδιο ανέφερε κατά την εισήγησή του, στη πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ως μέλος του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, εκπροσωπώντας το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, όπως προβλέπεται από το νόμο, για την συγκεκριμένη απόφαση, προσωπικά ψήφισα κατά.

Θέλω να ζητήσω από τον Πρόεδρο του Δ.Σ. να ανακαλέσει τις δηλώσεις που έκανε, όσο αναφορά το σημείο, που αναφερόταν στην ομοφωνία του Δ.Σ., για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Η απόφαση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ δεν ήταν ομόφωνη, όπως και πολλές άλλες αποφάσεις.

Ας θυμηθούμε τη λαϊκή ρήση: «ψέματα μαγειρεύεις, νηστικός θα μείνεις».

ΣΤΡΑΤΗΣ ΑΝΤΩΝΑΣ
Πρόεδρος του Π.Ε.Κ.
Μέλος του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ

 

Διαβάστε στη συνέχεια ένα σχετικό άρθρο του Στρ. Αντωνα το οποίο δημοσιεύσαμε στις 17 Μαρτίου 2011 (μετά από 2 χρόνια έγινε θέμα....)

 

ΣΤΡΑΤΗΣ ΑΝΤΩΝΑΣ: ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

 

Επίσης:

 

28/12/2011 - Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΎΔΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΛΕΣΒΟΥ (ΔΕΥΑΛ) ΟΡΓΑΝΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΡΟΥΣΦΕΤΙΩΝ ΤΩΝ «ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ»…

 

 και τέλος

 

31/05/2012: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ Π.Ε.Κ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗ ΑΥΞΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΛΕΣΒΟΥ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

 

 

 

 

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΑΝΤΩΝΑ - ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

«Λίγα εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές της 17 Ιούνη:

Τα όσα συνέβησαν στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων:

 

* Η ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στο χώρο της υγείας. Οι βασικές ελλείψεις σε φάρμακα και φαρμακευτικά υλικά.

* Οι αρνητικές εξελίξεις, στη Νομαρχιακή Μονάδα του ΙΚΑ Μυτιλήνης.

* Οι τεράστιες ελλείψεις στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, ακόμα και σε αναγκαία τρόφιμα για τους ασθενείς.

* Η κατάργηση των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας σε (πολυκαταστήματα), (Γηροκομείο), (μεταφορικές εταιρείες) κλπ. και η καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων.

* Η όποια ελπίδα απασχόλησης στο τουρισμό έχει χαθεί με την κάθετη πτώση της τουριστικής κίνησης.

* Οι χιλιάδες νέοι με πτυχίο και μεταπτυχιακές σπουδές, που στριμώχτηκαν στην ουρά των αμαρτωλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ), για μια πεντάμηνη θέση εργάτη στο δήμο, ή όπου αλλού.

Επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις, ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι πολύ δύσκολοι.

Δυσβάσταχτοι για την εργατική τάξη και γενικά για τη λαϊκή οικογένεια του Νομού, αλλά και ολόκληρης της χώρας.

Το επόμενο διάστημα όλα δείχνουν, ότι αυτά τα φαινόμενα θα πάρουν μορφή χιονοστιβάδας και οι επιπτώσεις θα είναι τρομακτικές για μας, αλλά πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας, τη νέα γενιά.

Όμως έχουμε την δύναμη δεν θα τους κάνουμε το χατίρι, μπορούμε!

Δεν θα υποταχθούμε, δεν τους προσκυνάμε για τα ψίχουλα που μας τάζουν.

Αυτό που μπορεί να ανακουφίσει και να βοηθήσει να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση, με λιγότερες απώλειες για τους εργαζόμενους και τη λαϊκή οικογένεια, είναι ένα γερό, καλά οργανωμένο, πολιτικά προσανατολισμένο μαζικό λαϊκό κίνημα, με γερά σωματεία στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς. Με απειθαρχία και ανυπακοή στις επιταγές του κεφαλαίου και των μηχανισμών του ΕΕ ,Ε.Κ.Τ και ΔΝΤ.

Οργανώνουμε την αντεπίθεση:

Με μέτωπο λαϊκό των Εργατών α/α Αγροτών, ΕΒΕ, Νεολαίας και Γυναικών και ένα γερό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποκούμπι της εργατικής τάξης και στήριγμα μέσα και έξω από τη Βουλή στον αγώνα της εργατιάς, της φτωχής αγροτιάς των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, της νεολαίας, της γυναίκας της λαϊκής οικογένειας.

Δεν υπάρχουν Μάγοι και Σωτήρες για την εργατική τάξη και την λαϊκή οικογένεια.

Το δίλημα που πρέπει να έχει κανείς, μπροστά στις εκλογές στις 17 Ιούνη, είναι:

Δυνατό ΚΚΕ, στήριγμα του λαού σε αυτά που έρχονται, ή μια κυβέρνηση που θα διαχειριστεί σε βάρος μας την κατάσταση για την διάσωση των μονοπωλίων.

ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΚΚΕ

Το κόμμα που είχαμε και θα έχουμε δίπλα μας, σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα.»

πηγή: Lesvosnews.gr

Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΎΔΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΛΕΣΒΟΥ (ΔΕΥΑΛ) ΟΡΓΑΝΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΡΟΥΣΦΕΤΙΩΝ ΤΩΝ «ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ»…

Σε ανοιχτή επιστολή που έστειλε στο δήμαρχο Λέσβου, Δημήτρη Βουνάτσο, o κ. Στρ. Αντώνας καταγγέλλει μια περίπτωση ρουσφετολογικής μετάταξης υπαλλήλου, υδροδότηση κτημάτων για μικροπολιτικούς σκοπούς, απαξίωση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ και της υπηρεσίας, καθώς και φαινόμενα αλαζονείας.

Ο κ. Αντώνας καλεί το δήμαρχο να πάρει θέση σε όλα αυτά, καθώς η παράταξη στην οποία ηγείται έχει την πλειοψηφία στο Δ.Σ. της ΔΕΥΑ Λέσβου. Τονίζει δε, πως το Δ.Σ. της Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου συμμετέχει στο Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ για να «βάζει φρένο σε αντιλαϊκές μεθοδεύσεις, σε διάφορες αλαζονικές και ρουσφετολογικές συμπεριφορές και πρακτικές των πλειοψηφιών και για να ξεσκεπάζει στα μάτια των εργαζομένων τις πρακτικές αυτών που κόπτονται για το λαό, για τη δημοκρατία, όπου σε περιπτώσεις, ανάλογα των περιστάσεων, το παίζουν ανεξάρτητοι» κ.λπ..

Του Ν. Μανάβη, (empros.net)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Του Στρατή Αντώνα

Στο Δήμαρχο Λέσβου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Στους επικεφαλείς των δημοτικών παρατάξεων

Κύριε Δήμαρχε του δήμου Λέσβου,

Απευθύνομαι σε σας γιατί προσωπικά, έχετε την ευθύνη στο Δημοτικό Συμβούλιο της πρότασης των Δημοτικών Συμβούλων, εκ μέρους της Παράταξης της οποίας ηγείσθε στο Δ.Σ. της ΔΕΥΑ Λέσβου, άρα και την πολιτική ευθύνη.

Προσωπικά έχω διατελέσει μέλος του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΜ την προηγούμενη τετραετία, αλλά και τη νέα που διανύουμε σαν εκπρόσωπος του Π.Ε.Κ (www.pek-mit.gr). Ένα χρόνο περίπου με νέο Πρόεδρο και νέο Δ.Σ. διανύουμε, που με συγκεκριμένες διαδικασίες οριστήκαμε ο καθένας, από τον φορέα που εκπροσωπούμε.
Αυτό που μου έδωσε το ερέθισμα να απευθύνω δημόσια αυτή την επιστολή στο Δήμαρχο Λέσβου, είναι η τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ.

Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν συγκεκριμένες αποφάσεις του τελευταίου Δ.Σ.

Βέβαια παρόμοιες αποφάσεις και περιστατικά, αλλά και συμπεριφορές του Προέδρου του Δ.Σ., υπήρξαν και σε προηγούμενα συμβούλια, στον ένα χρόνο που διανύσαμε.

Τι έγινε λοιπόν στο τελευταίο Δ.Σ:

Α) Για εξυπηρέτηση και μόνο φιλικής, ρουσφετολογικής μετάταξης υπαλλήλου, με την επιμονή του Προέδρου, συνεπικουρούμενου από ειδικό σύμβουλο του Δημάρχου, αποφασίστηκε η αλλαγή του εσωτερικού κανονισμού.

Β) Τι στιγμή που η λειψυδρία είναι προ των πυλών και με αυτοθυσία εδώ και δύο μήνες συγκεκριμένων υπαλλήλων λειτουργεί το αντλιοστάσιο στην «τσίτα» και γίνεται κατορθωτή η σταθερή υδροδότηση της πόλης και των χωριών. Επανέφερε για δεύτερη φορά με εισήγηση του προέδρου στο συμβούλιο, θέμα και το προχώρησαν με επιμονή του ίδιου σε απόφαση. Συγκεκριμένα αποφάσισαν κατά πλειοψηφία, να παραχωρήσουν παροχή νερού σε δύο κτήματα περιοχής, που το καλοκαίρι «καίγεται» από νερό και οι κάτοικοι των χωριών πολλές φορές μένουν χωρίς νερό, γιατί επί χρόνια η τακτική των διάφορων Προέδρων Τοπικών Συμβουλίων, ήταν να δίνουν νερό σε κτήματα για μικροπολιτικά οφέλη. Παρά το γεγονός ότι και στο προηγούμενο Δ.Σ. παρουσιάστηκαν παρόμοιες καταστάσεις και με τις παρεμβάσεις του εκπροσώπου των εργαζομένων της ΔΕΥΑΛ, του εκπροσώπου του ΠΕΚ, εκπροσώπου του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Λέσβου και άλλων συμβούλων, είχε μπει φρένο σε τέτοιες ρουσφετολογικές πρακτικές, που λειτουργούν σε βάρος όλων των δημοτών. Συνεχίζεται σήμερα με πείσμα, αυτή η τακτική από τον Πρόεδρο του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, με την δικαιολογία ότι είχε βεβαίωση από τον πρόεδρο της Τοπικής κοινότητας ότι τα συγκεκριμένα κτήματα είχαν υδροδότηση πριν τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Γ) Οι προτάσεις των υπηρεσιακών παραγόντων για καθαρά τεχνικά θέματα, κοινά αποδεκτά από τους τεχνικούς και με ειδικές συστάσεις των ειδικευμένων μελετητών και οι κανόνες λειτουργίας των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, για τον Πρόεδρο δεν έχουν καμιά αξία, μπροστά στην ικανοποίηση των αιτημάτων των πιθανών πολιτικών του φίλων; Έτσι για τρίτη φορά φέρνει θέμα για συζήτηση στο Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, την απαίτηση κάποιου δημότη για παροχή νερού πάνω από κεντρικό καταθλιπτικό αγωγό, για να ποτίζει τον κήπο σε ιδιοκτησία του, που βρίσκεται εκτός οικισμού, από την μοναδική γεώτρηση που υπάρχει και μετά βίας επαρκεί για τα δύο χωριά, που υδροδοτούνται από αυτή. Και να προσθέσουμε ότι τους καλοκαιρινούς μήνες μεταφέρεται νερό και με βυτίο, γιατί το νερό δεν επαρκεί και για τα δυο χωριά, τους τρεις τουλάχιστον θερινούς μήνες.

Δ) Και το τελευταίο, με την υπόθεση της προγραμματικής σύμβασης με τον Δήμο Λέσβου για την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης, που τώρα τελευταία απασχολεί έντονα τις τοπικές κοινότητες, τους εργαζόμενους της ΔΕΥΑΛ, αλλά και την ίδια τη ΔΕΥΑΛ.
Ενώ είναι ζήτημα πραγματικά, το τι θα γίνει με το μέλλον της ύδρευσης και της αποχέτευσης του Δήμου Λέσβου, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΛ προχώρησε χωρίς κάποια ενημέρωση, χωρίς απόφαση του Δ.Σ., σε προσφυγή, με αίτηση για την ανάκληση της προγραμματικής σύμβασης με τον Δήμο Λέσβου, όρισε δικηγόρο και κατόπιν εορτής το έφερε σαν θέμα για συζήτηση στο Δ.Σ., την τρίτη 11/12/2011 (όπως κάποιος θα έλεγε αυτός έχει το μαχαίρι αυτός και το πεπόνι).

Αυτά προς το παρόν.

Ας μας απαντήσει ο Δήμαρχος καλύπτονται αυτές οι ενέργειες και πρακτικές, δηλαδή το ρουσφέτι, η απαξίωση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, της υπηρεσίας, η αλαζονεία, από τον ίδιο; Και επειδή στο Δ.Σ. της ΔΕΥΑΛ, εκτός του Προέδρου υπάρχει ένας από τους συμβούλους, που πρόσφατα έχει προσλάβει ο ίδιος ο Δήμαρχος.

Στο Δ.Σ. πάντως όταν ρωτήθηκαν και ειπώθηκε, από εμένα προσωπικά ό,τι αυτά θα κατατεθούν επίσημα και δημόσια στο Δήμαρχο, η απάντηση ήταν «κάνε ότι καταλαβαίνεις», που σημαίνει, ότι όλα αυτά έχουν την έγκριση.

Πραγματικά η εμπειρία μου και η γνώση της συμπεριφοράς συγκεκριμένων διορισμένων διοικήσεων, από τις διάφορες εκλεγμένες τοπικές διοικήσεις, είναι, ότι οι αποφάσεις είναι προειλημμένες και η συμμετοχή των εκπροσώπων των διάφορων φορέων, των εργαζομένων κ.λπ., είναι μόνο για να προσθέσουν κάποια άλλοθι και την νομιμοποίηση στην συνείδηση των εργατικών λαϊκών μαζών ό,τι τα όποια αντιλαϊκά μέτρα και χαράτσια, επιβάλλονται κατά καιρούς, από τέτοιου είδους Δ.Σ. διαφόρων οργανισμών και δημοτικών επιχειρήσεων, είναι καρπός δημοκρατικών διαδικασιών και συλλογικών αποφάσεων, που πάρθηκαν, μετά από δημιουργική συζήτηση και με γνώμονα το καλό του λαού και του τόπου.

Το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, που το εκπροσωπώ, συμμετέχει σε αυτές τις επιτροπές και συμβούλια, όχι γιατί πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάζουμε τις πολιτικές, που θα ακολουθήσουν οι συγκεκριμένες πολιτικές και κομματικές πλειοψηφίες, που έχουν το πάνω χέρι σ’ αυτά. Αλλά συμμετέχουμε για να βάζουμε φρένο σε αντιλαϊκές μεθοδεύσεις, σε διάφορες αλαζονικές και ρουσφετολογικές συμπεριφορές και πρακτικές των πλειοψηφιών και για να ξεσκεπάζουμε στα μάτια των εργαζομένων, τις πρακτικές αυτών που κόπτονται για το λαό, για την δημοκρατία, όπου σε περιπτώσεις, ανάλογα των περιστάσεων, το παίζουν ανεξάρτητοι κ.λπ.

Στρατής ΑΝΤΩΝΑΣ

Μέλος του Δ.Σ της ΔΕΥΑΛ, εκπρόσωπος του ΠΕΚ (www.pek-mit.gr)

ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ: ΑΠΕΡΓΙΑ 15 ΙΟΥΝΗ

Η Διοίκηση του ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ (ΠΕΚ) πήρε απόφαση για συμμετοχή στην γενική πανελλαδική απεργία, που καλεί το ΠΑΜΕ (15 ΙΟΥΝΗ).

«Εξακολουθούν να παίρνουν ολοένα και πιο βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. Και θα συνεχίσουν μέχρι η εργατιά με τους συμμάχους της μικρομεσαίους αγρότες, αυτοαπασχολούμενους, νέους και γυναίκες των λαϊκών οικογενειών ξεσηκωθούν για να ανατρέψουν αυτή την πολιτική εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

μας είπε ο πρόεδρος του ΠΕΚ Στρατής Αντώνας και κάλεσε τα ταξικά σωματεία να πάρουν ανάλογες αποφάσεις και να καλέσουν τα μέλη τους σε επαγρύπνηση για μαζική συμμετοχή την ημέρα της απεργίας.

Διαβάστε την απόφαση του Π.Ε.Κ. ΕΔΩ


 

ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

Το νερό μέχρι την δεκαετία του ‘70-‘80 στους μεγάλους δήμους και μόνο στις πρωτεύουσες των νομών υπήρχαν υδρόμετρα και κατέγραφαν την κατανάλωση νερού, η δε τιμή του νερού ήταν συμβολική γιατί και οι δήμοι είχαν τη δυνατότητα να καλύπτουν τα έξοδα άντλησης και διανομής του νερού από τη διαχείριση κρατικών επιχορηγήσεων. Τα έργα ύδρευσης-αποχέτευσης ήταν υπόθεση του κρατικού Προϋπολογισμού και μάλιστα όσο πιο δραστήριος ήταν ο δήμαρχος και απαιτούσε από την εκάστοτε κυβέρνηση, είχε να επιδείξει και έργο και στο τομέα αυτό.

Να θυμίσουμε για την Πόλη της Μυτιλήνης τα μεγάλα για την εποχή τους έργα, τη δεξαμενή της Αγίας Κυριακής και τη μεταφορά του αντλιοστασίου στο Ίππειος και των δύο αγωγών από το Ίππειος στη δεξαμενή Αγίας Κυριακής κ.λπ. με τα αναπαυτήρια στο δρόμο, τον αγωγό Κρατήγου-Μυτιλήνης και άλλα έργα που ακόμα είναι σε λειτουργία.

Βέβαια με τις αναγκαίες προσαρμογές και παρεμβάσεις, με την αναγκαστική επιβολή του νόμου 1069/80, που τον ψήφισε η ΝΔ και τον εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ, το νερό άρχισε να μην θεωρείται κοινωνικό αγαθό. Οι υπηρεσίες ύδρευσης στους δήμους υποχρεώθηκαν να μετατραπούν σε επιχειρήσεις με ανταποδοτικό χαρακτήρα. Οι επιχειρήσεις αυτές ονομάστηκαν ΔΕΥΑ και ξεκίνησαν να επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό, όμως κάθε χρόνο είχε φθίνουσα πορεία και τώρα τελευταία σχεδόν εκμηδενίστηκε, χωρίς καμία αντίδραση των Δημάρχων και δημοτικών αρχών.

Το νερό έγινε εμπόρευμα και οι ΔΕΥΑ λειτουργούσαν ανταποδοτικά. Η όποια κρατική επιχορήγηση που στην αρχή ήταν αξιοσημείωτη, στην πορεία σχεδόν καταργήθηκε, ή είναι ανάξια λόγου. Οι ΔΕΥΑ από την ίδρυσή τους ήταν επιχειρήσεις θνησιγενής. Αυτό φαίνεται και από το ότι όλες σχεδόν είναι χρεωμένες έως υπερχρεωμένες και μια σειρά δραστηριότητες τις έχουν αναλάβει εργολάβοι.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι λόγω του νομικού καθεστώτος που υπήρχε στις ΔΕΥΑ, οι δήμαρχοι και οι δημοτικές αρχές μέσα από τις ΔΕΥΑ έκαναν κοινωνική πολιτική, αλλά πάλι το όποιο έργο κοινωνικής πολιτικής το φόρτωναν στη τιμή του νερού.
Στη Μυτιλήνη απάλλαξαν τα σχολεία και τις εκκλησίες από τέλη ύδρευσης-αποχέτευσης, έκαναν μειώσεις σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Έκαναν τα λεγόμενα ρουσφέτια στους ημέτερους. Ο δήμος δεν πλήρωνε νερό για πάρκα, δημοτικά κτίρια (καμιά φορά γινόταν και αλόγιστη χρήση) και ήταν ο πρώτος «μπαταχτσής» για τη ΔΕΥΑ. Το κόστος αυτό μεταφραζόταν σε αύξηση τιμής του νερού, δηλαδή στην ουσία το νερό πέρα από το ότι από κοινωνικό αγαθό έγινε εμπόρευμα. Έγινε και μέσο για να φορτωθούν στους δημότες μια σειρά δραστηριότητες, ή υποχρεώσεις του κράτους προς τους πολίτες, που ήδη έχουν πληρώσει μέσα από τη φορολογία και έρχονται να αναπληρώσουν μέσα από τα πανάκριβα τιμολόγια του νερού.

Έτσι λοιπόν με τον Καποδίστρια επεκτάθηκε παραπέρα η εμπορευματοποίηση του νερού. Η τιμή του νερού σε αρκετές περιπτώσεις πήγε στα ύψη. Τα χωριά που συνενώθηκαν με τους δήμους, ενώ μέχρι τώρα είχαν τη δυνατότητα συμβολικά να πληρώνουν για το νερό και την αποχέτευση, με τη συνένωση (κοιτώντας πάντα την τιμή του δήμου) η τιμή του νερού ήταν ανοδική και επιβλήθηκαν τέλη αποχέτευσης. Για τα όποια έργα βιολογικού καθαρισμού έγιναν, επιβαρύνθηκαν οι κάτοικοι τη λειτουργία τους. Οι ΔΕΥΑ υποχρεώθηκαν να πάρουν δάνεια, να φτιάξουν εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού και δεξαμενές νερού, δίκτυα ύδρευσης-αποχέτευσης.

Λέμε υποχρεώθηκαν γιατί αν δεν υπήρχε οικόπεδο, αν δεν υπήρχε συμμετοχή αποδεδειγμένη για τα έργα δεν μπορεί μια ΔΕΥΑ να μπει σε πρόγραμμα για να χρηματοδοτηθεί το έργο.
Όπως στη Μυτιλήνη η ΔΕΥΑΜ φορτώθηκε ένα τεράστιο δάνειο για την αγορά οικόπεδου για τον βιολογικό καθαρισμό και ενώ αυτό για την αποπληρωμή δόσεων επιβαρύνει και αυτό την τιμή του νερού, με αποφάσεις των προηγούμενων δημοτικών αρχών το μεγαλύτερο μέρος έχει παραχωρηθεί στο Δήμο.

Το νερό έγινε πανάκριβο εμπόρευμα. Ήδη ο βασικός όγκος νερού της χώρας μας έχει πάει σε χέρια ιδιωτών και τώρα με το μνημόνιο οι εταιρείες ύδρευσης Αθηνών και Θεσ/νίκης, θα παραχωρηθούν πλήρως στους ιδιώτες. Με τον Καλλικράτη οι ΔΕΥΑ θα υποχρεωθούν, είτε να διευρύνουν το αντικείμενό τους και να συμπεριλάβουν σ’ αυτό όλες τις δραστηριότητες, ύδρευσης, και αποχέτευσης, των δήμων που συγχωνεύονται και να παραλάβουν τις εγκαταστάσεις, και να εναρμονισθούν τα χωριά των δήμων με τη λογική της εμπορευματοποίησης, είτε να μείνουν τα χωριά έξω από τη ΔΕΥΑ. Αλλά η λογική της παραπέρα εμπορευματοποίησης θα κυριαρχήσει, γιατί ο Καλλικράτης κλείνει κάθε παράθυρο που έδινε τη δυνατότητα στους μικρούς δήμους να διατηρήσουν ορισμένα χαρακτηριστικά του νερού ως κοινωνικό αγαθό. Δηλαδή σε κάθε περίπτωση το νερό πλέον θα είναι εμπόρευμα, από το μικρό χωριό μέχρι την πρωτεύουσα και η άμεση μεγάλη αύξηση των τιμολογίων ύδρευσης και αποχέτευσης με την λογική της πειθαρχίας στο νόμο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ είναι αναπόφευκτη.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι οι ΔΕΥΑ είτε απορροφήσουν τους δήμους που συγχωνεύονται, είτε μείνουν έτσι όπως είναι, με την πολιτική που εφαρμόζεται για την ύδρευση και αποχέτευση, είναι καταδικασμένες σε διάλυση και οι υπηρεσίες τους και εγκαταστάσεις τους, είτε συνολικά, είτε τμηματικά να δοθούν σε ιδιώτες, όπου το νερό και τα λύματα θα γίνουν πηγή κέρδους για αυτούς που θα αναλάβουν την διαχείρισή τους και για το λαό πανάκριβο εμπόρευμα.

Αυτά τα στοιχεία του Καλλικράτη έκρυβαν επιμελώς οι δήμαρχοι πρώην και νυν του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ο πρώην Νομάρχης και ο νυν Περιφερειάρχης. Έκρυβαν ότι ο Καλλικράτης είναι το όχημα μέσα από το οποίο θα εμπορευματοποιηθούν πλήρως μια σειρά κοινωνικά αγαθά και κοινωνικές υπηρεσίες όπως το νερό, το περιβάλλον, η παιδεία, η υγεία κ.λπ.
Τα έκρυβαν όλα αυτά πίσω από επιμέρους ανούσιες κοκορομαχίες για το αν θα είναι ένας-δυο ή τρεις δήμοι, αλλά με τα αντιλαϊκά χαρακτηριστικά. Κάθε σταγόνα νερό που εκχωρείται για εκμετάλλευση στους ιδιώτες, είτε με ΣΔΙΤ, είτε με προγραμματικές συμβάσεις, είτε με πωλητήριο, είναι έγκλημα και συμβάλλει στην ανάπτυξη για λογαριασμό της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και όχι του τόπου μας.

Το νερό πλέον με την εφαρμογή του Καλλικράτη θα είναι ακόμα πιο ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα και στην πορεία πηγή κέρδους για τις επιχειρήσεις, «όχι πλέον δημοτικές», που θα κυριαρχήσουν στην ύδρευση και αποχέτευση των χωριών μας, των πόλεων μας και γενικά των δήμων. Όσο γι’ αυτά που ακούμε για επιχειρήσεις του δήμου ή των πρώην δήμων για το πόσιμο νερό σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρίες, κάθε άλλο παρά βοήθησαν στην ανάπτυξη, αλλά παραδίδουν ένα κοινωνικό αγαθό και το φυσικό περιβάλλον του τόπου μας στην ανεξέλεγκτη δράση των όποιων επιχειρηματιών και στο κυνήγι του ανταγωνισμού.

Υπάρχει λύση; Ναι. Σε μια πορεία άλλης ανάπτυξης που θα έχει στο κέντρο της προσοχής της τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι την εξυπηρέτηση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και το νερό πάψει να είναι εμπόρευμα, αλλά κοινωνικό αγαθό, και αυτό μπορεί να υλοποιηθεί με:

1. Τη δημιουργία αποκλειστικά Δημόσιου Ενιαίου Φορέα Διαχείρισης των υδάτινων πόρων.
2. Την ένταξη όλων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις ύδρευσης με κατοχύρωση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους.
3. Άμεσα μέτρα για να σταματήσει η μόλυνση των υδροφορέων κυρίως από βιομηχανικά απόβλητα και να εφαρμοστούν ολοκληρωμένα προγράμματα αποκατάστασης τους για υγιεινό και φτηνό νερό.
4. Δημιουργία θεσμικού πλαισίου που θα αντιμετωπίζει το νερό ως φυσικό πόρο ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο, τη φύση και την ανάπτυξη της κοινωνίας που σημαίνει ότι το νερό αποτελεί κοινωνική ιδιοκτησία και είναι υπό κρατικό έλεγχο και διαχείριση.
5. Επεξεργασία και εφαρμογή ολοκληρωμένης υδατικής πολιτικής, που αφορά την έρευνα, την προστασία της και την ορθολογική αξιοποίηση των υδάτινων πόρων συνολικά στη χώρα και κατά υδατικό διαμέρισμα.

Στρατής Αντώνας
Μέλος του Γραφείου της
ΝΕ Λέσβου του ΚΚΕ

.....

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΕΒΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Του Στρατή Αντώνα *

Αναμφίβολα βρισκόμαστε μπροστά σε μια οικονομική κρίση. Ανάλογα από ποια σκοπιά τη βλέπει ο καθένας, δίνει και κάποια ερμηνεία σε αυτήν.

Αν κάποιος τη βλέπει από τη σκοπιά της διάσωσης αυτού του καπιταλιστικού συστήματος, την ονομάζει χρηματοπιστωτική κρίση του (βλ. Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΣΥΝ) και ενισχύει τις τράπεζες, για να ενισχυθεί όλο το κεφάλαιο. Είναι φανερό στον κάθε απλό άνθρωπο ότι σήμερα οι τράπεζες είναι μέτοχοι στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στη ναυτιλία, συμβαίνει δε και το αντίθετο. Όλοι οι κλάδοι του κεφαλαίου είναι αλληλένδετοι μεταξύ τους. Πάρτε για παράδειγμα την Τράπεζα Πειραιώς. Είναι ένας όμιλος, που έχει οικονομικά ερείσματα και στην ναυτιλία, στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στον τουρισμό, μέχρι και τον πολιτισμό (π.χ. Αγία Παρασκευή - παλιό ελαιοτριβείο).

Όλα τα κόμματα σήμερα μιλάν για χρηματοπιστωτική κρίση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πλην του ΚΚΕ. Όλα προτείνουν μέτρα ανάλογα με την θέση που έχουν στο να υπηρετούν αυτό το σύστημα.
Στους χώρους δουλειάς λοιπόν οι εκπρόσωποι των κομμάτων αυτής της κατεύθυνσης, ενώ χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το κακό που μας βρήκε, με τρόπο μεταφέρουν τις κατευθύνσεις των κομμάτων που υπηρετούν. Περνάν στους εργαζόμενους την ηττοπάθεια, μιλώντας για την ανάγκη να τοποθετηθεί χαμηλότερα ο πήχης των απαιτήσεών τους, με την απειλή της απόλυσης και της μείωσης των αποδοχών.
Αποπροσανατολίζουν μιλώντας για πολιτικές υπουργών, για κακιά κυβέρνηση, λέγοντας για συντεχνίες που δεν επιτρέπουν τις αναδιαρθρώσεις κ.λπ.
Ζητάνε μέτρα, όπως η κυρία Καλογήρου, για γενναία στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και εφιστούν την προσοχή να μην δοθούν άφρονες παροχές στα χαμηλά εισοδήματα και με εξωτερικό δανεισμό.

Όμως, χρόνια τώρα είχαμε ανάπτυξη και αυτό και με τα στοιχεία που έδιναν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. Επί κυβερνήσεων του Σημίτη, οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν υψηλοί. Όντως είχαμε ανάπτυξη, αλλά και τότε μας έλεγαν οι διάφοροι «Κουλούρηδες» ότι χρειάζονται θυσίες για να πιάσουμε τους στόχους.
Έλεγαν για ανάπτυξη και από την άλλη μιλούσαν για κερδοσκόπους που λυμαίνονται την αγορά και ότι χρειάζεται καταναλωτική συνείδηση. Μας έλεγαν για έρευνα αγοράς κ.λπ., όπως σήμερα η ΓΣΕΕ.
Είχε γίνει συνήθεια σε όλους ανοίγοντας την τηλεόραση να βλέπουν τον υπουργό Ανάπτυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Κίμωνα Κουλούρη, να ερευνά την αγορά και στο όνομα της ανάπτυξης οι μισθοί και οι συντάξεις να μένουν καθηλωμένοι. Στο όνομα της ανάπτυξης, έγιναν και οι μεταρρυθμίσεις με τον νόμο Ρέππα, που κατάργησε ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Κουρασμένος και αγανακτισμένος ο λαός σύρθηκε από την πολιτική της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ, να ψηφίσει και να βγάλει κυβέρνηση την Ν.Δ. (άλλαξε ο Μανωλιός έβαλε τα ρούχα του αλλιώς). Πάλι οι ρυθμοί ανάπτυξης συνέχιζαν την ανοδική πορεία, είχαμε ανάπτυξη πάνω από το μέσο όρο ανάπτυξης των χωρών μελών της Ε.Ε.
Στο όνομα της ανάπτυξης οι εργαζόμενοι δικάζονται σε 31,40 ευρώ μεροκάματο. Στο όνομα της ανάπτυξης ψηφίστηκε ο νόμος Πετραλιά για την Κοινωνική Ασφάλιση, που πήρα πίσω δεκαετιών κατακτήσεις της εργατικής τάξης.
Για το 2008 οι ρυθμοί ανάπτυξης παρουσιάζουν ύφεση και φθάνουν στο 3,9%, το 2009 προβλέπεται πτώση στο 1,9%. Όμως μέχρι που παρουσιαζόταν αύξηση της ανάπτυξης, οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. ζητούσαν θυσίες για να πιάσουμε τους στόχους της Ε.Ε. και μόλις άρχισαν να έχουν κάμψη ο ρυθμοί ανάπτυξης, πάλι θυσίες.
Μιλάν για δίκαιη κατανομή του βάρους της κρίσης. Μιλάν για ευθύνες των διοικητών των οργανισμών, που οι ίδιοι έχουν διορίσει και μιλάν για υπερκαταναλωτισμό, για ευθύνες τω εργαζομένων που παίρνουν ένα μισθό για να καλύψουν ίσα-ίσα τις ανάγκες τους, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών, εφοπλιστών, βιομηχάνων, μεγαλοεμπόρων κ.λπ.

Σ΄ αυτή την κρίσιμη φάση του καπιταλιστικού συστήματος το ΚΚΕ ξεκάθαρα στέκεται όρθιο και δηλώνει καμιά θυσία για το κεφάλαιο. Η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος δεν έχει να κερδίσει τίποτα ο λαός από την επούλωση των πληγών του συστήματος. Είναι κρίση που προέρχεται από το ίδιο το σύστημα κα δεν πρέπει ο λαός να βοηθήσει στην επούλωση των πληγών. Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση, τόσο καλύτερα για το λαό, αρκεί να την αξιοποιήσει για το δικό του καλό.

Την κρίση την δημιούργησαν οι ίδιοι οι καπιταλιστές με την συσσώρευση του πλούτου σε λίγα χέρια, αφήνοντας στο λαό ψίχουλα και αδύναμο να μπορεί να καταναλώσει αυτά που παράγει και έτσι μένουν εμπορεύματα αδιάθετα, δημιουργώντας την κρίση.
Οι καπιταλιστές δεν μπορούν τον πλούτο που έχουν συγκεντρώσει να τον αναπαράγουν, να μεγαλώσουν τα κέρδη τους και ζητούν διέξοδο και νέες θυσίες από το λαό.
Έτσι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Δεν είμαστε στο ίδιο καράβι με αυτούς. Η θέση της εργατικής τάξης, είναι στο καράβι που γράφει κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και το καθήκον της εργατικής τάξης, της εργατικής πρωτοπορίας των ταξικών δυνάμεων, ακόμα περισσότερο στη σημερινή φάση, είναι να σχεδιάσει και να αναπτύξει τον αγώνα της εργατιάς, των αυτό-απασχολούμενων αγροτών, ΕΒΕ και της νεολαίας, για κατακτήσεις σε βάρος της πλουτοκρατίας. ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ!

Πρέπει να απαιτήσουμε την ικανοποίηση των αιτημάτων μας, αντιμετωπίζοντας την επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας και της κυβέρνησης που προσπαθεί να επιβάλει νέα περίοδο σκληρής λιτότητας και νέων φορομπηχτικών μέτρων.
Με το διεκδικητικό πλαίσιο που δείχνει το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Άμεση αντίδραση κατά των απολύσεων, στήριξη των απολυμένων για επαναπρόσληψη, αλλά και μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους. Οργάνωση δράσης για αυξήσεις σε μισθούς και τις συντάξεις, μέτρα κατά της ακρίβειας. Δράση για τη στήριξη των ασφαλιστικών ταμείων που δοκιμάζονται και από τις συνέπειες της κρίσης, εξαιτίας της πολιτικής να επενδύονται τα αποθεματικά των Ταμείων σε μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια κ.λπ.
Ιδιαίτερο βάρος για την υπεράσπιση Ταμείων που έχουν οξυμένο πρόβλημα όπως είναι το ΟΑΕΕ, το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων, το ΝΑΤ.
Αγώνας για μείωση των επιτοκίων, την προστασία των λαϊκών στρωμάτων που έχουν στεγαστικά δάνεια, αντιμετώπιση του κινδύνου κατασχέσεων κ.λπ. Εντατικός αγώνας, κοινή δράση εργατοϋπαλλήλων και μικρών επιχειρηματιών κατά της επέκτασης του ωραρίου. Άμεση οργάνωση κινητοποιήσεων και στήριξη αγώνων που είναι σε εξέλιξη για το ζήτημα της Υγείας και των σοβαρών ελλείψεων στα νοσοκομεία. Πρωτοβουλίες και αγωνιστικές δραστηριότητες κατά των νέων ιδιωτικοποιήσεων.
Η λύση είναι ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ.

.........................................................................................
* Ο Στρατής Αντώνας είναι Πρόεδρος του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου και μέλος του γραφείου ΝΕ Λέσβου του ΚΚΕ.