Το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στο Δήμο Ικαρίας

www.lasikarias.gr

Ο υποψήφιος δήμαρχος Ικαρίας, Νίκος Λαρδάς, κατέθεσε στο Πρωτοδικείο το ψηφοδέλτιο της  «Λαϊκής Συσπείρωσης» για το Δημοτικό Συμβούλιο και τις τοπικές Κοινότητες του Δήμου Ικαρίας.

Αναλυτικότερα:



Υποψήφιος δήμαρχος Ικαρίας

ΛΑΡΔΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ιδιωτικός υπάλληλος, αντιδήμαρχος, μέλος της επιτροπής Νησιωτικών Πολιτικών ΚΕΔΕ, πρώην αντιπρόεδρος Εργατικού Κέντρου Σάμου

Υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι Εκλογικής Περιφέρειας Αγίου Κηρύκου
Δημόπουλος Αποστόλης του Δημητρίου, 42, τεχνικός ΔΕΗ, αντιπρόεδρος Εργατικού Κέντρου Σάμου
Ζαχαροπούλου Μαρίνα του Βασιλείου, 41, εργοθεραπεύτρια, εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής
Κούτης Βαβύλος του Στυλιανού, 61, εργάτης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Οικισμού Πλαγιάς.
Λαρδά-Καρίμαλη Βάσω του Βασιλείου, 68, αντιδήμαρχος, συνταξιούχος Δημοσίου
Λιάρης Ισίδωρος του Γεωργίου, 34, οικοδόμος, μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Οικοδόμων Ικαρίας, ερασιτέχνης μουσικός, μέλος ερευνητικής ομάδας Αρχείου Παραδοσιακής Μουσικής Ικαρίας
Μελεσανάκης Γεώργιος του Νικολάου, 40, τεχνικός Πληροφορικής, ερασιτέχνης μουσικός, μέλος ερευνητικής ομάδας Αρχείου Παραδοσιακής Μουσικής Ικαρίας
Μπινίκου Καλλιόπη του Αντωνίου, 53, αυτοαπασχολούμενη, μέλος ΔΣ Συλλόγου Αυτοαπασχολουμένων
Παγανέλη Ελένη του Μάρκου, 44, αγρότισσα, μέλος Ομάδας Γυναικών Αγ. Κηρύκου (ΟΓΕ)
Παπαλάς Ιωάννης του Πέτρου, 51, αυτοαπασχολούμενος
Πετσάκου Βάσω του Μιχαήλ, 25, γεωλόγος, εργαζομένη στον Τουρισμό, μέλος ΔΣ Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ικαρίας
Ρούσσος Ηλίας του Νικολάου, 44, δημοτικός σύμβουλος, εκπαιδευτικός ΔΕ
Σαφού Λεμονιά του Παναγιώτη, 39, ιδιωτική υπάλληλος, μέλος ΔΣ Πανικαρικής Αδελφότητας Αθηνών
Τέσκος Σπύρος του Γεωργίου, 63, τέως δήμαρχος Αγίου Κηρύκου, δημοτικός σύμβουλος, αυτοαπασχολούμενος
Τσαντές Στέφανος του Βασιλείου, 71, δημοτικός σύμβουλος, συνταξιούχος ναυτικός

Ο Νίκος Λαρδάς υποψήφιος δήμαρχος ΙΚΑΡΙΑΣ

Η Τ.Ε. Ικαρίας- Φούρνων του ΚΚΕ ανακοινώνει ότι στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Δήμου Ικαρίας και υποψήφιος δήμαρχος του νησιού θα είναι ο σ/φ Νίκος Λαρδάς.

Γεννήθηκε το 1971 στην Ικαρία. Είναι παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Άννα Καλαλή και έχει μία κόρη, την Ηλέκτρα.

Η ενασχόλησή του με τα κοινά ξεκινά από τα μαθητικά του χρόνια στην Ικαρία,   παράλληλα εντάσσεται στις γραμμές της ΚΝΕ το 1986, από το 1994 είναι μέλος του ΚΚΕ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών και των στρατιωτικών του υποχρεώσεων επέστρεψε στην Ικαρία. 

Εργάζεται στον κλάδο του Τουρισμού – Επισιτισμού και έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στο συνδικαλιστικό κίνημα, μέλος του κλαδικού σωματείου στην Ικαρία, πρόεδρός του από το 1994-2004, μέλος της Διοίκησης το 2004-2009. Έχει διατελέσει μέλος της Διοίκησης και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Σάμου. Αντιπρόσωπος του Σωματείου στο Εργατικό Κέντρο Σάμου και στην Ομοσπονδία Επισιτισμού Τουρισμού.  

Αναπτύσσει παράλληλη δραστηριότητα στα πολιτιστικά και αθλητικά δρώμενα του νησιού, διατελώντας αθλητής στον Α.Σ  Πράμνος και μέλος της Διοίκησης του Π.Α.Σ Ίκαρος. Το ίδιο διάστημα ήταν ιδρυτικό μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Αγίου Κηρύκου και μέλος της Πανικάριας Επιτροπής Ειρήνης.

Ιδρυτικό μέλος του παραρτήματος Ικαρίας του Ε.ΣΥ.Ν, διατέλεσε και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών. Από το 2014 είναι μέλος το Δ.Σ του  Κέντρου Πρόληψης των Εξαρτήσεων & Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Νομού Σάμου  «Φάρος». 

   

Εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στις εκλογές 2002, 2006,2010,2014. Από το 2003 ως το 2010 ήταν Αντιδήμαρχος στον Δήμο Αγίου Κηρύκου, ιδιότητα με την οποία συμμετείχε στην συγκρότηση τόσο της Επιτροπής  Αγώνα για την Υγειά στην επαρχία Ικαρίας, όσο και στην Παναιγιακή Συντονιστική Επιτροπή για την Ακτοπλοΐα.  

Έχει διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου Ικαρίας και σήμερα είναι Αντιδήμαρχος Ικαρίας. Επίσης έχει εκλεχτεί (2003-10) γραμματέας στην Τοπική Ένωση Δήμων & Κοινοτήτων Νομού Σάμου και γραμματέας του Συνδέσμου Τοπικών Ενώσεων Δήμων και Κοινοτήτων Βορείου Αιγαίου. Από το 2007 έως σημερα είναι μέλος της επιτροπής Νησιωτικών πολιτικών της ΚΕΔΕ.    

             

Τέλος είναι μέλος του Γραφείου της Τομεακής Επιτροπής Ικαρίας –Φούρνων  του ΚΚΕ, και στις Βουλευτικές εκλογές του 2007,του 2009, και του 2012 με απόφαση της επιτροπής  ήταν υποψήφιος Βουλευτής του ΚΚΕ στο Νομό Σάμου.

ΈΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΙΓΑΙΟΠΕΛΑΓΙΤΗΣ

Έχοντας υπ’ όψιν τις τελευταίες εξελίξεις που αφορούν την απεργία των ναυτεργατών καθώς και την δημοσιότητα των επιπτώσεων της στη ζωή των Αιγαιοπελαγιτών, θεωρώ σκόπιμο να προσθέσω και εγώ την φωνή μου με αυτή των υπολοίπων αγανακτισμένων νησιωτών.
Τα συναισθήματα αυτά προξενούνται τόσο από τον αποκλεισμό των νησιών και τα προβλήματα στην επιβατική κίνηση, στον εφοδιασμό, στην διασάλευση του αισθήματος ασφαλείας λόγω των ελλείψεων στο ¨Δημόσιο-Δωρεάν Σύστημα Υγείας – Πρόνοιας¨, καθώς επίσης και στις επιπτώσεις του αποκλεισμού στην ενεργειακή επάρκεια των νησιών μας.

Το αίσθημα της αγανάκτησης οφείλεται σε δυο κυρίως λόγους, πρώτον στην χρόνια εγκατάλειψη αυτών των τομέων από το ¨Υπεύθυνο¨ Ελληνικό κράτος και τις κυβερνήσεις του, δεύτερον στην όψιμη ανησυχία αρκετών Μ.Μ.Ε και ειδικότερα συγκεκριμένων τηλεοπτικών αστέρων που ανακάλυψαν την νησιωτική Ελλάδα και τα προβλήματα της. Αφιερώνοντας μάλιστα μεγάλο μέρος του ¨πολύτιμου¨ χρόνου τους μιλώντας για εμάς χωρίς εμάς.
Όταν τις συγκοινωνίες στις θάλασσες τις παρακωλύουν οι εφοπλιστές, απομονώνουν τα νησιά μας και τα αποκόβουν, επειδή οι γραμμές είναι «ασύμφορες» κατά την άποψη τους, δεν είδαμε καμία ευαισθησία.
Όταν τα πλοία μετατρέπονται σε πλωτές βόμβες για όσους μπαίνουν μέσα σ' αυτά (και) επειδή τα πληρώματα δουλεύουν με εξαντλητικά ωράρια, με αριθμό και ειδικότητες που υπαγορεύονται από την «ανταγωνιστικότητα» των εργοδοτών τους, τότε κανείς τους δε μιλά.
Όταν οι μεταφορές έχουν παραδοθεί στους νόμους της αγοράς, με τα εισιτήρια να εκτινάσσονται στα ύψη και τα δρομολόγια να προσαρμόζονται στον τζίρο των εταιρειών, τότε και πάλι η ευαισθησία είναι κάπου αλλού.

Μπροστά σε όλα αυτά τα γεγονότα θέλω να ενώσω την φωνή μου με όσους αγωνίζονται για την ουσιαστική επίλυση των συγκοινωνιακών προβλημάτων των νησιωτών. Σε αυτούς από όσους προανέφερα συγκαταλέγονται δυστυχώς μόνο οι ναυτεργάτες, με τους οποίους τα τελευταία χρόνια αγωνιστήκαμε από κοινού για την εφαρμογή μιας διαφορετικής πολιτικής στο χώρο της ακτοπλοΐας. Μιας πολιτικής που θα εξυπηρετεί της σύγχρονες ανάγκες των νησιωτών παράλληλα με αυτές των ναυτεργατών, μιας πολιτικής που θα στοχεύει στην δημιουργία ενός «Εθνικού φορέα ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών».

Η έκφραση αλληλεγγύης στους ναυτεργάτες αυτή τη στιγμή είναι καθήκον γιατί η αγώνας των ναυτεργατών αφορά το σύνολο των εργαζομένων, γιατί οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες πρέπει να είναι δημόσιο αγαθό, γιατί οι ακτοπλοοι εφοπλιστές το κεφαλαίο και οι εκπρόσωποι του (τόσο στην πολιτική όσο και στα ΜΜΕ) προωθούν την πολιτική της ανταγωνιστικότητας σε βάρος των συγκοινωνιακών αναγκών των νησιωτών και συνολικά των εργαζομένων.

ΝΙΚΟΣ ΛΑΡΔΑΣ
Δημοτικός σύμβουλος της «Λαϊκής Συσπείρωσης Ικαρίας»

.....

ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ «ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ» ΤΟΥ

Του Νίκου Λαρδά *
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια έντονη ενασχόληση ενός τμήματος του πληθυσμού της χώρας μας με τα ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον και την προστασία του. Αυτή η υπόθεση απασχολεί πλέον και αρκετούς φορείς (πολιτικά κόμματα- αυτοδιοικητικούς φορείς κ.λ.π.) που κάτω από την πίεση των διογκωμένων προβλημάτων διατυπώνουν προτάσεις ή ψελλίζουν κάποια λόγια για να υπάρχουν στα προγράμματα τους. Σε όλη αυτή την ιστορία να προσθέσουμε και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (Μ.Κ.Ο) που δραστηριοποιούνται γύρω από το περιβάλλον, τις περισσότερες φορές με το αζημίωτο. Μέχρι εδώ θα μπορούσαμε να πούμε πως η εξέλιξη αυτή ανταποκρίνεται στην αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων που έχει δημιουργήσει στο περιβάλλον η ανθρωπογενής δραστηριότητα, εξέλιξη που κινείται σε θετική κατεύθυνση.
Μια πιο προσεχτική ματιά όμως στις θέσεις που διατυπώνονται και κυρίως στην πρακτική που ακολουθείται από όσους αναφέραμε νωρίτερα θα μας οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα.

Για να γίνουμε σαφέστεροι θα θίξουμε δύο ζητήματα που θεωρητικά όλοι συμφωνούν στην κατεύθυνση αντιμετώπισης των προβλημάτων που παρουσιάζουν εδώ και δεκαετίες αλλά τα τελευταία χρόνια μόνο (όχι τυχαία) έχουν γίνει αντικείμενο ενασχόλησης.

Το πρώτο αφορά την προστασία περιοχών ιδιαίτερου φυσικού κάλους ή περιοχές που για διάφορους λόγους εκτιμάται ότι πρέπει να διαφυλαχθούν.
Το δεύτερο αφορά την διαχείριση των απορριμμάτων , τεράστιο πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους πάντες αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα είναι θέμα που αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση ( με τον τρόπο που κάθε φορέας αντιλαμβάνεται την ευθύνη αυτή) και μικρό τμήμα των κοινωνιών μας.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί αρκετά γύρω από αυτά τα δύο θέματα, στις περισσότερες αναφορές όμως που γίνονται για το θέμα δεν αναδεικνύεται το κυρίαρχο στοιχείο που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση και εμποδίζει μέχρι και σήμερα την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων προς όφελος της πλειονότητας του κοινωνικού συνόλου. Αυτό το στοιχείο δεν είναι άλλο από την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, με τη λογική της εκχώρησης του περιβάλλοντος και όσων το αφορούν στη περίφημη «ιδιωτική πρωτοβουλία», την αντιμετώπιση του σαν ένα ακόμα πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο.

Αν δεν υπήρχε αυτή η βασική αντίληψη στις κυβερνήσεις κυρίως την τελευταία 20ετία, θα μπορούσαν να είχαν διασφαλιστεί οι απαιτούμενοι πόροι για να μπορέσουν να υλοποιηθούν οι απαραίτητες υποδομές για τη προστασία περιοχών που απειλούνται και χρειάζονται προστασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι περιοχές του δικτύου NATURA σε όλη τη χώρα οπου μέχρι και σήμερα δεν έχουν διατεθεί ούτε οι απαιτούμενοι πόροι ούτε έχουν ενισχυθεί οι φορείς που πρέπει να παίξουν αυτό τον ρόλο. Αν δεν υπήρχε αυτή η αντίληψη στα κόμματα που κυβέρνησαν αυτό το τόπο, θα μπορούσαν αυτά τα 20 χρόνια να είχαν χρηματοδοτηθεί όλες οι απαιτούμενες παρεμβάσεις και να είχαν δημιουργηθεί όλες οι απαραίτητες υποδομές.

Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα που υπάρχει στην Ικαρία είναι το Δάσος του Ράντη για το οποίο καμία ουσιαστική ενέργεια δεν έχει γίνει από όλους τους συναρμόδιους φορείς. Και όμως η λύση θα μπορούσε να δοθεί εύκολα τόσο από τα συναρμόδια Υπουργεία ( Αγροτικής Ανάπτυξης – ΥΠΕΧΩΔΕ) όσο και από τις συναρμόδιες υπηρεσίες (Διεύθυνση Δασών π.χ)
Μια κυβέρνηση που θα λειτουργούσε σε διαφορετική κατεύθυνση θα διέθετε τους απαιτούμενους πόρους τόσο για την έρευνα που απαιτεί ένα τόσο ιδιαίτερο οικοσύστημα όσο και τις απαραίτητες ενέργειες για την προστασία του, φορέας διαχείρισης θα μπορούσε άνετα να ήταν η Δασική Υπηρεσία. Μια δασική υπηρεσία όμως που θα υποστηριζόταν με την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή, το αναγκαίο προσωπικό και τους απαιτούμενους γι αυτό το σκοπό πόρους.

Όλα αυτά μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει (όχι τυχαία) με αποτέλεσμα την σημερινή απαράδεκτη κατάσταση στην οποία συμβάλουν και αρκετοί ασυνείδητοι συμπατριώτες μας « ιδιώτες» για καθαρά ιδιοτελείς λόγους. Λαμβάνοντας υποψιν την εμπειρία άλλων περιοχών δεν θα είναι καθόλου περίεργο, το επόμενο διάστημα να δοθεί διέξοδος σε αυτή την κατάσταση εφαρμόζοντας ένα «πιλοτικό» πρόγραμμα προστασίας με φορέα διαχείρισης κάποια μη κυβερνητική οργάνωση που θα κληθεί να παίξει με το αζημίωτο το ρόλο που θα έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να έχει εκπληρώσει το ελληνικό δημόσιο με ευθύνη των κυβερνήσεων .
Το κυρίαρχο στοιχείο λοιπών που καθόρισε την μέχρι σήμερα εξέλιξη και στο περίφημο δάσος του Ράντη είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική διαδοχικά από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ .

Ακριβώς ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στο θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων σε όλες του τις πτυχές του. Οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις δεν διασφάλισαν ποτέ τους απαιτούμενους πόρους για να δημιουργήσουν τις υποδομές που οι ίδιες αναγνωρίζουν ως αναγκαίες μέσα από τον εθνικό σχεδιασμό διαχείρισης αποβλήτων όπως αυτός εξειδικεύεται στους περιφερειακούς σχεδιασμούς. Την ίδια στιγμή μεταβιβάζοντας την ευθύνη στο σύνολο σχεδόν των εμπλεκομένων φορέων (Υπουργεία – Περιφέρειες- Φορείς διαχείρισης-Τοπική αυτοδιοίκηση Α και Β Βαθμού) δημιούργησαν ένα εξαιρετικά δυσκίνητο μηχανισμό έτσι ώστε να παρουσιάζονται συχνά φαινόμενα αλληλοσυγκρουόμενων αποφάσεων που εμποδίζουν την δημιουργία των αναγκαίων υποδομών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατασκευή του ΧΥΤΥ Ικαρίας, όπου η υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2001. Έχουν εκπονηθεί 5 διαχειριστικές μελέτες που για διαφόρους λόγους (κυρίως μικροπολιτικούς- τοπικιστικούς και υπηρεσιακούς) μέχρι και σήμερα δεν έχουν εφαρμοστεί, με αποτέλεσμα να μην έχει ακόμα αρχίσει η κατασκευή του ΧΥΤΥ Ικαρίας.

Σε αυτή την υπόθεση βέβαια συνέβαλαν (αξιοποιώντας το θεσμικό πλαίσιο) τόσο οι υπηρεσιακοί παράγοντες (Περιφέρεια π.χ ) όσο και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση που μέχρι σήμερα διαχειρίζεται την υπόθεση. Οι μόνοι φορείς που δεν έβαλαν κανένα εμπόδιο σε αυτή την υπόθεση όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν οι Δήμοι της Ικαρίας, που όχι μόνο αποδέχτηκαν τις διαχειριστικές μελέτες αλλά κατήγγειλαν και το ανασταλτικό ρόλο υπηρεσιών που ουσιαστικά ακύρωναν σε προηγούμενη φάση την δημιουργία του ΧΥΤΥ.
Στην υπόθεση βέβαια της διαχείρισης των απορριμμάτων ρόλο παίζει και ο τρόπος διαχείρισής τους, δηλαδή κατά πόσο εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι διαχείρισης περιβαλλοντικά και οικονομικά αποδεκτές. Σε αυτή την υπόθεση καθοριστικό ρόλο παίζει η ανακύκλωση των υλικών, δυστυχώς όμως και σε αυτή τη περίπτωση η εφαρμοζόμενη πολιτική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχει διαμορφώσει μια συγκεκριμένη κατάσταση, με την εκχώρηση αυτής της ουσιαστικής αρμοδιότητας στο ιδιωτικό κεφάλαιο με τους νόμους που από κοινού ψήφισαν και εφάρμοσαν. Νόμοι που είχαν ως αποτέλεσμα αντί να προχωρήσει η δημιουργία ενός εθνικού οργανισμού που θα έχει τη ευθύνη για το σχεδιασμό και την υλοποίηση προγραμμάτων και δράσεων ανακύκλωσης σε ολόκληρη τη χώρα και σε όλες τις κατηγορίες των υλικών. Ουσιαστικά το μόνο που έκαναν ήταν να καθορίσουν τους κανόνες για την εκχώρηση αυτής της καθοριστικής για τη διαχείριση των απορριμμάτων υπόθεσης σε εταιρικά σχήματα που λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, συνδέοντας με αυτόν το τρόπο την επέκταση της ανακύκλωσης με το προσδοκώμενο κέρδος των εταιρικών σχημάτων. Αυτή η πρακτική είναι ο κύριος λόγος που δεν προχωράει ουσιαστικά ο σχεδιασμός προγραμμάτων και δράσεων σε όλη τη χώρα. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τ.Α της Ικαρίας στη προσπάθεια της να δημιουργήσει υποδομές και δίκτυο συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών στους 3 Δήμους του νησιού.

Η προσπάθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης της Ικαρίας ξεκινάει το 2005 και συστηματικότερα το 2006 όταν από κοινού και οι 3 Δήμοι απευθύνουν πρόταση συνεργασίας σε εκείνα τα Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης Αποβλήτων που διαχειρίζονται τις δραστηριότητες ανακύκλωσης των υλικών που αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ικαρία. Ε.Ε.Α.Α (Υλικά Συσκευασίας) – Ανακύκλωση Συσκευών (Ηλεκτρικά – Ηλεκτρονικά απόβλητα) – Ε.Δ.Ο.Ε (Οχήματα τέλους ζωής).

Δυστυχώς όμως μέχρι και σήμερα παρουσιάζονται σοβαρές δυσκολίες στην ουσιαστική συνεργασία κυρίως με την Ε.Ε.Α.Α καθιστώντας ουσιαστικά την όλη προσπάθεια της Τ.Α της Ικαρίας προβληματική. Για να έχετε πληρέστερη εικόνα της σημερινής κατάστασης σας γνωρίζουμε πως στον δήμο Αγίου Κηρύκου και στον δήμο Ευδήλου από τον Ιούνιο του 2009 έχει ξεκινήσει η διαλογή στην πηγή ανακυκλώσιμων υλικών (Χαρτί/ αλουμίνιο /πλαστικό). Η συλλογή γίνεται με εξοπλισμό που έχει αγοραστεί από την τοπική Αυτοδιοίκηση και την υπηρεσία καθαριότητας των Δήμων και μέχρι σήμερα έχουν απομακρυνθεί από το νησί αρκετοί τόνοι ανακυκλώσιμων υλικών (χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο). Ωστόσο υπάρχουν προβλήματα στην αποτελεσματικότερη υλοποίηση αυτής της δράσης γιατί η Ε.Ε.Α.Α βάζει εμπόδια (Τεχνικής και νομικής φύσεως) στην διαδικασία υπογραφής συμβάσεων με τους ΟΤΑ της Ικαρίας, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται σοβαρές δυσκολίες στην προώθηση των προς ανακύκλωση υλικών στην Αττική και την τελική τους διάθεση (Μέχρι σήμερα φυλάσσονται στης αποθήκες των δήμων αρκετοί τόνοι ανακυκλώσιμων υλικών σε δέματα, δημιουργώντας είδη πρόβλημα χωρητικότητας). Σε ό,τι αφορά την δράση της ανακύκλωσης που εφαρμόζεται στους 2 δήμους αξίζει να τονιστεί πως είναι οι μοναδικοί δήμοι στην χώρα που υλοποιούν αυτή την υπηρεσία στην ουσία και όχι για εντυπωσιασμό, χωρίς να μεταφέρουν αυτό το σοβαρό κόστος ( 50.000 σε κάθε δήμο ) στους δημότες μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη.

Αντιθέτως διεκδικούν πόρους για τον αναγκαίο εξοπλισμό από το κράτος και τα συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης, και μέχρι σήμερα έχουμε αποσπάσει 250.000 (οι μοναδικοί δήμοι στην περιφέρεια βορείου Αιγαίου αν όχι σε όλη την χώρα), παράλληλα είναι οι μοναδικοί δήμοι στην χώρα που διεκδικούν σε όλα τα μέτωπα (ΤΕΔΚ- ΚΕΔΚΕ – Υπουργεία – Συστήματα ) μια διαφορετική πολιτική για να μπορεί να υλοποιείται η ανακύκλωση από τους δήμους χωρίς την σύμπραξη με το ιδιωτικό κεφαλαίο. Την ιδία στιγμή διεκδικούμε από το κράτος και τα συστήματα την οικονομική συμβολή τους στο λειτουργικό κόστος των δήμων για την ανακύκλωση.
Για τα προβλήματα αυτά έχουν γίνει από την Τ.Α της Ικαρίας συγκεκριμένες παρεμβάσεις τόσο προς τα συναρμόδια υπουργεία όσο και στους λοιπούς εμπλεκομένους φορείς (Συστήματα –ΤΕΕ-ΕΕΔΣΑ) καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις που αφορούν την τροποποίηση του θεσμικού πλαισίου και την θέσπιση οικονομικής ενίσχυσης των ΟΤΑ μέσω της ΕΕΑΑ, θέμα για το οποίο καμιά αναφορά δεν υπάρχει ούτε στην πρόσφατη τροποποίηση του σχετικού νομού (Ν. 2939/2001) . Αυτό κατά την άποψη μας δεν είναι ένα τεράστιο λάθος η στην καλύτερη των περιπτώσεων μια σοβαρότατη παράλειψη αλλά μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική επιλογή που συνειδητά έκανε και η σημερινή κυβέρνηση.

Όλα αυτά γίνονται την ιδία στιγμή που η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ συμπεριέλαβε ειδική διάταξη για την επιδότηση της καύσης απορριμμάτων στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης « Βαφτίζοντας » ανανεώσιμη πηγή ενέργειας μια ακριβή και επικίνδυνη τεχνολογία ικανοποιώντας το αίτημα των επιχειρηματιών που επί χρόνια προσπαθούν να εισάγουν την καύση απορριμμάτων στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό για το πόσο αναγκαία είναι αυτή η παρέμβαση (οικονομική συμβολή της ΕΕΑΑ στο λειτουργικό κόστος αυτής της νέας αρμοδιότητας των ΟΤΑ) είναι οι απόψεις και οι προτάσεις του ΤΕΕ σχετικά με το θέμα (Ημερίδα « Η κοινωνία της ανακύκλωσης - Παρόν και προοπτικές στην Ελλάδα» 25/6/2008) που προσδιορίζουν το λειτουργικό κόστος αποκομιδής των συλλεγομένων υλικών συσκευασίας, το οποίο επιβαρύνονται οι δήμοι, σε 210€/τόνο Αστικών Στερεών Αποβλήτων. Αξίζει τέλος να αναφέρουμε πως οι προτάσεις της Τ.Α της Ικαρίας πριν την κατάθεση του προς ψήφιση σχεδίου νομού όχι μόνο δεν ελήφθησαν υποψιν αλλά ούτε καν απαντηθηκαν ποτέ, αποδεικνύοντας πως η περίφημη διαβούλευση στην οποία η σημερινή κυβέρνηση έδωσε τόσο μεγάλη δημοσιότητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσχηματική διαδικασία.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να οδηγείται ουσιαστικά η τοπική Αυτοδιοίκηση όλης της χώρας στο να υποχρεώσει τους πολίτες να πληρώσουν για μια δράση για την οποία έχουν ήδη πληρώσει (μέσω των αγορών από τις εταιρίες προϊόντων που χρηματοδοτούν την Ε.Ε.Α.Α), ευθύνες για αυτό έχουν βέβαια και οι αιρετοί εκείνοι που αποδέχονται αυτή την πολιτική και την εφαρμόζουν αδιαμαρτύρητα, αιρετοί που δυστυχώς σήμερα είναι πλειοψηφια στην χώρα και έχουν πολύ συγκεκριμένη πολιτική στήριξη (όλοι πιστεύω πως γνωρίζουμε από ποιους).
Το κυρίαρχο στοιχείο λοιπόν που και σε αυτή τη περίπτωση καθόρισε την μέχρι σήμερα εξέλιξη στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων και καθορίζει και τις μελλοντικές εξελίξεις είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Αν λοιπόν συμφωνούμε πως το περιβάλλον δεν απειλείται γενικά και αόριστα αλλά πλήττεται από τις επιπτώσεις συγκεκριμένων πολιτικών, θα πρέπει να κινηθούμε στη κατεύθυνση της ρήξης με τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους, με τους υποστηρικτές του «ευρωμονόδρομου», όλους όσους έχουν πριν απ’ όλα την ευθύνη για αυτές τις πολιτικές και την περιβαλλοντική καταστροφή. Και να πάμε ακόμα πιο πέρα ανοίγοντας τον δρόμο για μια άλλη ανάπτυξη που θα εξασφαλίζει την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών του λαού και όπου ανάμεσα στα άλλα προϋπόθεση θα είναι ότι η γη, τα δάση, οι ακτές θα γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία.
Μπορούμε να διαμορφώσουμε στόχους και να παλέψουμε για στόχους όπως:

• Μετατροπή σε δημόσια περιουσία όλων των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων στα βουνά και τα δάση. Αναδάσωση καμένων εκτάσεων, προστασία και διαχείριση δασικών οικοσυστημάτων. Μετατροπή σε δημόσια περιουσία των ακτών και ελεύθερων χώρων.
• Προστασία ελεύθερων χώρων, των ποταμών, λιμνών, θαλασσών και του αέρα από τη ρύπανση και των παραλίων από τα φερτά υλικά.
• Περιβαλλοντικός σχεδιασμός αντιπλημμυρικών έργων, δίκτυα όμβριων υδάτων στις πόλεις και συντήρησή τους.
• Να χωροθετήσει άμεσα η κυβέρνηση τους νέους χώρους για τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας και ταφής των απορριμμάτων, χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς, με βάση τις τεκμηριωμένες επιστημονικοτεχνικά μελέτες, χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες, με όρους διαφάνειας και συμμετοχής όλων των εμπλεκομένων φορέων.
• Να διασφαλιστούν άμεσα , με ευθύνη και δαπάνες του κράτους, οι πόροι που απαιτούνται για την εκτέλεση των έργων που προβλέπονται από τους περιφερειακούς σχεδιασμούς.
• Να καλυφθούν τα κενά που υπάρχουν ακόμη στη νομοθεσία διαχείρισης των αποβλήτων, στη βάση εξυπηρέτησης των πραγματικών αναγκών και όχι των επενδυτικών προσδοκιών και των άλλων συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου

Καταθέτοντας τις θέσεις αυτές, πρέπει να τονίσουμε, για άλλη μια φορά, το αυτονόητο: Ο μόνος δρόμος για την υλοποίηση των παραπάνω προτάσεων και όσων ακόμα κριθούν συμφέρουσες για το κοινωνικό σύνολο, είναι η ανυποχώρητη πάλη του λαού. Απαιτείται μια άλλη πολιτική που θα αντιμετωπίζει ενιαία και συνολικά τα κοινωνικά προβλήματα του λαού. Απαιτούνται βαθύτερες αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

* Ο Νίκος Λαρδάς είναι Αντιδήμαρχος του Δήμου Αγίου Κηρύκου Ικαρίας