Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Επίλογος

Διολοφθορά και τα σχέδια για πραξικόπημα

Συνέχεια από το 7ο Μέρος

Στο βιβλίο «In Search of Soviet Gold» ο Littlepage αναφέρει από που η τροτσκιστική «αντιπολίτευση» αντλούσε τα απαραίτητα χρήματα για την αντεπαναστατική δραστηριότητα.

Πολλά μέλη της μυστικής «αντιπολίτευσης» χρησιμοποιουσαν τις θέσεις τους για να εγκρίνουν την αγορά των μηχανών από ορισμένα εργοστάσια στο εξωτερικό.

Τα εγκεκριμένα προϊόντα ήταν πολύ χαμηλότερης ποιότητας από εκείνη που η σοβιετική κυβέρνηση πλήρωνε πραγματικά.

Οι ξένοι παραγωγοί έδιναν στην οργάνωση του Τρότσκι τα χρήματα από τη διαφορά που προέκυπτε από κάθε συναλλαγή κι έτσι οι συνωμότες συνέχιζαν να παραγγέλνουν από αυτούς τους κατασκευαστές.

Κάτι τέτοιο παρατηρήθηκε από τον Littlepage στο Βερολίνο την άνοιξη του 1931 κατά την αγορά βιομηχανικών ανελκυστήρων για τα ορυχεία.

Η σοβιετική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Pyatakov, και τον Littlepage ως υπεύθυνο για την επαλήθευση της ποιότητας των ανελκυστήρων και της έγκρισης της αγοράς.

Ο Littlepage ανακάλυψε μια απάτη σχετικά με τη χαμηλή ποιότητα των ανελκυστήρων, που ήταν άχρηστοι για τους σοβιετικούς σκοπούς, αλλά όταν ενημέρωσε τον Pyatakov και τα άλλα μέλη της σοβιετικής αντιπροσωπείας, συνάντησε μια κρύα υποδοχή, σαν να ήθελαν να αγνοήσουν τις επισημάνσεις του Littlepage και επέμειναν στην έγκριση της αγοράς των ανελκυστήρων.

Ο Littlepage όμως δεν συμφώνησε.

Προς στιγμήν σκέφτηκε ότι αυτό που συνέβαινε ήταν δωροδοκία των μελών της σοβιετικής αντιπροσωπείας από τους κατασκευαστές ανελκυστήρων.

Αλλά όταν το 1937 στη δίκη του ο Pyatakov, ομολόγησε τις συνδέσεις του με την τροτσκιστική αντιπολίτευση, ο Littlepage οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι αυτό που είχε διαπιστώσει στο Βερολίνο ήταν κατι παραπάνω από μια δωροδοκία σε προσωπικό επίπεδο.

Τα χρήματα αυτά προορίζονταν να πληρώσουν τις δραστηριότητες της μυστικής αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση, δραστηριότητες που περιέλαβαν τη δολιοφθορά, την τρομοκρατία, τη δωροδοκία και την προπαγάνδα.

 

Οι Zinoviev, Kamenev, Pyatakov, ο Radek, Tomsky, Bukharin και άλλοι που αγαπήθηκαν πολύ από το δυτικό Τύπο χρησιμοποίησαν τις θέσεις που τους εμπιστεύθηκε ο σοβιετικός λαός και το Κόμμα για να κλέψουν τα χρήματα από το κράτος, προκειμένου να επιτραπεί στους εχθρούς του σοσιαλισμού να χρησιμοποιήσουν εκείνα τα χρήματα για σκοπούς δολιοφθοράς και στην πάλη τους ενάντια στη σοσιαλιστική κοινωνία στη Σοβιετική Ένωση.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 7ο

Οι κουλάκοι και η αντεπαναστατική δράση

Συνέχεια από το 6ο Μέρος

Στην περίπτωση των αντεπαναστατών, είναι επίσης απαραίτητο να εξεταστούν τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν.

Δύο παραδείγματα για να καταδειχθεί η σημασία αυτής της ερώτησης:

• το πρώτο είναι οι κουλάκοι που καταδικάζονται στις αρχές της δεκαετίας του ’30
• και το δεύτερο τους συνωμότες και αντεπαναστάτες που καταδικάζονται το 1936-38.

 

Σύμφωνα με τις ερευνητικές εκθέσεις στο μέτρο που αφορούν τους κουλάκους, τους πλούσιους αγρότες, υπήρχαν 381.000 οικογένειες, δηλαδή περίπου 1.8 εκατομμύριο άνθρωποι που στέλνονται εξορία.

Ένας μικρός αριθμός αυτών των ανθρώπων καταδικάστηκε για να εκτίσει ποινές σε στρατόπεδα ή αποικίες εργασίας.

Αλλά τι προκάλεσε αυτές τις ποινές;

Ο πλούσιος ρώσος αγρότης, ο κουλάκος, είχε υποβάλει τους φτωχούς αγρότες για αιώνες σε απολυτη ένδεια και βίαια εκμετάλλευση.

Από τους 120 εκατομμύρια αγρότες το 1927, τα 10 εκατομμύρια κουλάκων ζούσαν στην πολυτέλεια ενώ τα υπόλοιπα 110 εκατομμύρια ζούσαν στην ένδεια.

Ο πλούτος των κουλάκων βασίστηκε στην κακοπληρωμένη εργασία των φτωχών αγροτών. Όταν οι φτωχοί αγρότες άρχισαν να συνενώνονται στα συλλογικά αγροκτήματα, η κύρια πηγή πλούτου των κουλάκων εξαφανίστηκε.

Αλλά οι κουλάκοι δεν σταμάτησαν.

Προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την εκμετάλλευση μέσω της πείνας.

Ομάδες ένοπλων κουλάκων επιτίθονταν κατά των συλλογικών αγροκτημάτων, σκοτώνοντας φτωχούς αγρότες και κομματικά στελέχη, έβαζαν φωτιές στα χωράφια και σκότωναν τα ζώα εργασίας.

Με την πρόκληση του λιμού μεταξύ των φτωχών αγροτών οι κουλάκοι προσπαθούσαν να διαιωνίσουν την ένδεια και τη δύναμή τους.

Αφίσα για την κολεκτιβοποίηση

Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν τα αναμενόμενα για αυτούς τους δολοφόνους.

Αυτή τη φορά οι φτωχοί αγρότες είχαν την υποστήριξη της επανάστασης και αποδείχθηκαν ισχυρότεροι από τους κουλάκους, που νικήθηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν σε ποινές στα στρατόπεδα εργασίας.

Από τα 10 εκατομμύρια κουλάκων, 1.8 εκατομμύρια εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν.

Μπορεί να είχαν υπάρξει αδικίες κατά τη διάρκεια αυτής της ογκώδους ταξικής σύγκρουσης στη σοβιετική επαρχία, μια σύγκρουση που περιλαμβάνει 120 εκατομμύρια ανθρώπους.

Αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους φτωχούς και καταπιεσμένους, στην προσπάθειά τους για μια ζωή αξιοπρεπή, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους ότι δεν θα λιμοκτονούσαν, ότι δεν ήταν επιεικείς στα δικαστήριά τους;

Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ανθρώπους που για αιώνες δεν είχαν καμία πρόσβαση στις προόδους που έγιναν στον πολιτισμό ότι ήταν απάνθρωποι;

Και αλήθεια, πότε ήταν ο εκμεταλλευτής κουλάκος πολιτισμένος ή φιλεύσπλαχνος στις συναλλαγές του με τους φτωχούς αγρότες κατά τη διάρκεια του καιρού της ατελείωτης εκμετάλλευσης;

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 6ο

Πόσοι άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας;
Πόσοι καταδικάστηκαν σε θάνατο κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1937-38;
Πόσο μακροχρόνια ήταν η μέση ποινή φυλάκισης;

Συνέχεια από το 5ο Μέρος

Τώρα ας απαντήσουμε στην 3η ερώτηση:

Πόσοι άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας;

Ο αριθμός διέφερε από χρόνο σε χρόνο, από 5.2% το 1934 σε 0.3% το 1953.

Ένας σημαντικός παράγοντας – Η έλλειψη φαρμάκων

Οι θάνατοι στα στρατόπεδα εργασίας προκλήθηκαν από τη γενική έλλειψη πόρων στην κοινωνία γενικά, ειδικότερα των απαραίτητων φαρμάκων για τις επιδημίες.

Αυτό το πρόβλημα δεν περιορίστηκε στα στρατόπεδα εργασίας αλλά ήταν παρόν σε όλη την κοινωνία, καθώς επίσης και στη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών όλου του κόσμου.

 

Μόλις ανακαλύφθηκαν τα αντιβιοτικά και τέθηκαν σε γενική χρήση μετά από το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο κι η κατάσταση άλλαξε ριζικά.

Στην πραγματικότητα, οι χειρότερες χρονιές ήταν κατά την διάρκεια του πολέμου όταν οι ναζιστικές ορδές επέβαλαν πολύ σκληρές συνθήκες διαβίωσης σε όλους τους σοβιετικούς.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των 4 ετών, περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας – ο μισός συνολικός αριθμός νεκρών όλης της 20ετούς εν λόγω περιόδου.

Μην ξεχνάτε ότι στην περίοδο του πολέμου πέθαναν 25 εκατομμύρια σοβιετικοί.

Το 1950, όταν βελτιώθηκαν οι όροι στη Σοβιετική Ένωση και τα αντιβιοτικά εισήχθησαν, ο αριθμός των ανθρώπων που πέθαναν στις φυλακές μειώθηκε στο 1%.

Πάμε τώρα στην τέταρτη ερώτηση:

Πόσοι άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο πριν από το 1953, ειδικά κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1937-38;

Έχουμε ήδη επισημάνει τον ισχυρισμό του Ρόμπερτ Κόνκουεστ ότι οι Μπολσεβίκοι σκότωσαν 12 εκατομμύρια πολιτικούς κρατουμένους στα στρατόπεδα εργασίας μεταξύ 1930 και 1953.

Από αυτά το 1 εκατομμύριο υποτίθεται ότι έχει σκοτωθεί μεταξύ 1937 και 1938.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 5ο

Από τι αποτελείτο το σοβιετικό ποινικό σύστημα;

Συνέχεια από το 4ο Μέρος

Ας αρχίσουμε με το θέμα της φύσης του σοβιετικού ποινικού συστήματος.

Μετά το 1930 το σοβιετικό ποινικό σύστημα περιελάμβανε τις φυλακές, τα στρατόπεδα εργασίας, τις «αποικίες εργασίας» (gulag), τις ειδικές ανοικτές ζώνες και την υποχρέωση καταβολής προστίμων.

Όποιος κρινόταν προφυλακιστέος στελνόταν γενικά σε μια κανονική φυλακή ενώ έρευνες πραγματοποιούνταν για να διαπιστωθεί εάν να είναι αθώος, οπότε θα μπορούσε να απελευθερωθεί, ή εάν πρέπει να δικαστεί.

Ένα κατηγορούμενο πρόσωπο στη δίκη θα μπορούσε είτε να βρεθεί αθώο και να αφεθεί ελεύθερο είτε ένοχο.

Εάν βρεθεί ένοχο θα μπορούσε να καταδικαστεί να πληρώσει ένα πρόστιμο, ή να φυλακιστεί ή, κατά πιο ασυνήθιστο τρόπο, να αντιμετωπίσει την εκτέλεση.

Ένα πρόστιμο θα μπορούσε να είναι ένα δεδομένο ποσοστό επί των αμοιβών του για μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Εκείνοι που καταδικάζονταν σε φυλάκιση θα μπορούσαν να τεθούν στα διαφορετικά είδη φυλακής ανάλογα με την παράβαση.

Στις «αποικίες εργασίας» (gulag) στέλνονταν εκείνοι που είχαν διαπράξει σοβαρές παρατυπίες (ανθρωποκτονία, ληστεία, βιασμός, οικονομικά αδικήματα, κ.λπ….) καθώς επίσης και ένα μεγάλο ποσοστό εκείνων που καταδικάζονται λόγω αντεπαναστατικών δραστηριοτήτων.

Άλλοι εγκληματίες που καταδικάστηκαν σε κάθειρξη μεγαλύτερη των 3 ετών θα μπορούσαν επίσης να σταλούν στα στρατόπεδα εργασίας.

Η κατανομή των κρατούμενων (gulag, στρατόπεδα εργασίας και κουλάκοι) στην Σοβιετική Ένωση στο διάστημα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αφού περνούσε κάποιο χρόνο σε ένα στρατόπεδο εργασίας, ένας φυλακισμένος μπορούσε να μεταφερθεί σε μια αποικία εργασίας ή σε μια ειδική ανοικτή ζώνη.

Τα στρατόπεδα εργασίας ήταν πολύ μεγάλες περιοχές όπου οι φυλακισμένοι ζούσαν και εργάζονταν υπό στενή επίβλεψη.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 4ο

Ψευδείς στατιστικές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών
Ο Γκορμπατσώφ ανοίγει τα αρχεία του ΚΚΣΕ

Συνέχεια από το 3ο Μέρος

Ο Κόνκουεστ (Robert Conquest), ο Σολζενίτσιν, ο Μεντβέντεφ και άλλοι χρησιμοποίησαν στατιστικές που δημοσιεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, όπως οι εθνικές απογραφές πληθυσμών, στις οποίες όμως πρόσθεσαν μια υποθετική αύξηση πληθυσμού χωρίς να λάβουν υπόψιν τους (εσκεμμένα) τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο στη χώρα.

 

Η αστική αντισοβιετική προπαγάνδα

 

Έτσι κατέληξαν στο πόσους ανθρώπους «έπρεπε» να έχει η χώρα στο τέλος των δεδομένων ετών!

Οι άνθρωποι που «έλειπαν» θεωρήθηκαν ότι έχουν πεθάνει ή ήταν έγκλειστοι.

Η μέθοδος είναι απλή αλλά και απολύτως λανθασμένη.

Αυτός ο τύπος «αποκάλυψης» τέτοιων σημαντικών πολιτικών γεγονότων δεν θα είχε γίνει αποδεκτός ποτέ εάν η εν λόγω «αποκάλυψη» αφορούσε κάποια χώρα του δυτικού κόσμου.

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο πως καθηγητές και ιστορικοί θα είχαν διαμαρτυρηθεί έντονα σε τέτοια κατασκευάσματα. Επειδή όμως ότι το αντικείμενο «μελέτης» είναι η Σοβιετική Ένωση  έγιναν αποδεκτά.

Ένας από τους λόγους είναι ότι αρκετοί καθηγητές κι ιστορικοί τοποθετούν την επαγγελματική τους ανέλιξη πάνω από την επιστημονική ακεραιότητά τους.

Ποια ήταν τα «τελικά συμπεράσματα των κριτικών»;

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 3ο

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν

Συνέχεια από το 2ο Μέρος

Ένα άλλο πρόσωπο που συνδέεται πάντα με βιβλία και άρθρα σχετικά με τα υποτιθέμενα εκατομμύρια που έχασαν τις ζωές ή την ελευθερία τους στη Σοβιετική Ένωση είναι ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (Alexander Solzhenitsyn).

Ο Σολζενίτσιν έγινε διάσημος σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο προς το τέλος του 1960 με το βιβλίο του:

«Το Αρχιπέλαγος Gulag».

Ο ίδιος είχε καταδικασθεί το 1946 σε 8 έτη διαμονής σε στρατόπεδο εργασίας για αντεπαναστατική δραστηριότητα υπό μορφή διανομής φιλοναζιστικής κι αντι-σοβιετικής προπαγάνδας.

Σύμφωνα με τον Σολζενίτσιν, η πάλη ενάντια στη ναζιστική Γερμανία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η σοβιετική κυβέρνηση είχε φθάσει σε έναν συμβιβασμό με τον Ηitler.

Ο Σολζενίτσιν κατηγόρησε επίσης τη σοβιετική κυβέρνηση και το Στάλιν ότι ήταν χειρότεροι από το Ηitler από την άποψη, των φοβερών αποτελεσμάτων του πολέμου στους πληθυσμούς της Σοβιετικής Ένωσης.

Και δεν έκρυψε τις ναζιστικές συμπάθειές του. Καταδικάστηκε ως προδότης.

Ο Σολζενίτσιν άρχισε το 1962 να δημοσιεύει βιβλία στη Σοβιετική Ένωση με τη συγκατάθεση και τη βοήθεια του Νικήτα Χρουστσώφ.

Το πρώτο βιβλίο που δημοσίευσε ήταν το:

«Μια ημέρα στη ζωή του Ivan Denisovich», σχετικά με τη ζωή ενός φυλακισμένου.

Ο Χρουστσώφ χρησιμοποίησε τα κείμενα του Σολζενίτσιν για να δυσφημίσει τη σοσιαλιστική κληρονομιά του Στάλιν.

Το 1970 ο Σολζενίτσιν κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με «το Αρχιπέλαγος Gulag».

Τα βιβλία του άρχισαν να δημοσιεύονται μαζικά στις καπιταλιστικές χώρες, και ο συγγραφέας τους είχε γίνει ένα από τα πολυτιμότερα όργανα του ιμπεριαλισμού στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ.

Τα κείμενά του για τα στρατόπεδα εργασίας προστέθηκαν στην προπαγάνδα για τα εκατομμύρια που υποτίθεται ότι είχαν πεθάνει στη Σοβιετική Ένωση και παρουσιάστηκαν από τα αστικά ΜΜΕ ως αληθινά.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 2ο

Ο Ρόμπερτ Κόνκουεστ κι η αλήθεια μισό αιώνα μετά

Συνέχεια από το 1ο Μέρος

Η Μαύρη Βίβλος του Κρεμλίνου

Η ναζιστική εκστρατεία παραπληροφόρησης για την Ουκρανία δεν σταμάτησε με την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα ναζιστικά ψέματα χρησιμοποιήθηκαν από την CIA και την MI5, και κατείχαν πάντοτε προεξέχουσα θέση στον πόλεμο προπαγάνδας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

Το αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών του Μακάρθι μετά τον Β’ ΠΠ αναπαρήγαγε τις ιστορίες των εκατομμυρίων νεκρών εξαιτίας του λιμού στην Ουκρανία.

Το 1953 ένα βιβλίο σε αυτό το θέμα δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ.

Αυτό το βιβλίο είχε τίτλο:

«Η Μαύρη Βίβλος του Κρεμλίνου» (Black Deeds of the Kremlin).

Η έκδοσή του χρηματοδοτήθηκε από ουκρανούς πρόσφυγες στις ΗΠΑ, ανθρώπους που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί στο Β’ Π.Π. και στους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε πολιτικό άσυλο, παρουσιάζοντας τους στον κόσμο ως «δημοκράτες».

Όταν ο Ρήγκαν εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ και άρχισε την αντικομμουνιστική σταυροφορία του τη δεκαετία του ’80, η προπαγάνδα για τα εκατομμύρια που πέθαναν στην Ουκρανία αναβίωσε.

Το 1984 ένας καθηγητής του Χάρβαρντ δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο:

«Η ζωή στη Ρωσία» (Human Life in Russia),

Η ζωή στη Ρωσία

που επαναλάμβανε όλες τις ψεύτικες πληροφορίες που παρήχθησαν από τον Όμιλο Hearst το 1934.

Εκεί, βρίσκαμε τα ναζιστικά ψέματα και τις παραποιήσεις της δεκαετίας του ‘30 αναγεννημένα, αλλά αυτή τη φορά με το κύρος που προσδίδει η υπογραφή ενός αμερικανικού πανεπιστημίου.

Αλλά υπήρχε και συνέχεια.

Το 1986 ακόμα ένα βιβλίο εμφανίστηκε για το θέμα, με τίτλο:

«Η Συγκομιδή της Θλίψης» (The Harvest of Sorrow),

που γράφτηκε από ένα πρώην μέλος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, τον Robert Conquest, τώρα καθηγητή στο πανεπιστήμιο Stamford της Καλιφόρνιας.

Για «την εργασία του» στο βιβλίο αυτό, ο Conquest έλαβε 80.000 δολάρια από την «Εθνική Οργάνωση Ουκρανίας».

Αυτή η ίδια οργάνωση πλήρωσε επίσης για μια ταινία που βγήκε το 1986 με τίτλο:

«Συγκομιδή της Απελπισίας» (Harvest of Despair),

Η Συγκομιδή της Θλίψης

στην οποία, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιήθηκε το υλικό από το βιβλίο του Conquest.

Στο μεταξύ ο αριθμός των ανθρώπων που υποστηρίχτηκε στις ΗΠΑ ότι είχαν χάσει τις ζωές τους στην Ουκρανία εξαιτίας του λοιμού  από τα 6 (!) ανέβηκε στα 15 (!!) εκατομμύρια!

Εντούτοις οι «πληροφορίες» αυτές του Ομίλου Hearst, που αναπαράχθηκαν σε βιβλία και ταινίες, ήταν ολότελα ψεύτικες.

Ο καναδός δημοσιογράφος, Douglas Tottle, αποκάλυψε λεπτομερώς τις παραποιήσεις στο βιβλίο του:

«Απάτη, λιμός και φασισμός – O μύθος της ουκρανικής γενοκτονίας από τον Χίτλερ στο Χάρβαρντ» (Fraud, famine and fascism – The Ukrainian genocide myth from Hitler to Harvard),

που εκδόθηκε στο Τορόντο το 1987.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 1ο

Η ιστορία των εκατομμυρίων των ανθρώπων που ήταν – σύμφωνα με ισχυρισμούς – έγκλειστοι και πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας της Σοβιετικής Ένωσης και ως αποτέλεσμα του λιμού επί εποχής του Στάλιν

 

Σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, ποιος μπορεί να αποφύγει τις φοβερές ιστορίες περί θανάτων και δολοφονιών στα στρατόπεδα εργασίας-γκουλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης;

Ποιος μπορεί να αποφύγει τις ιστορίες περί εκατομμυρίων που λιμοκτόνησαν έως θανάτου και των αντιπάλων που εκτελέσθηκαν στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της εποχής του Στάλιν;

Στον καπιταλιστικό κόσμο αυτές οι ιστορίες διαρκώς επαναλαμβάνονται στα βιβλία, τις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και στις ταινίες, και οι μυθικοί αριθμοί περί «εκατομμυρίων θυμάτων του σοσιαλισμού» έχουν αυξηθεί αλματωδώς τα τελευταία 50 χρόνια.

Αλλά από πού στην πραγματικότητα προέρχονται αυτές οι ιστορίες, και αυτοί οι αριθμοί; Ποιος είναι πίσω από όλα αυτά;

Και μια άλλη ερώτηση: Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις ιστορίες;

Και ποιες πληροφορίες βρίσκονται στα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης, μυστικές στο παρελθόν αλλά διαθέσιμες για ιστορική έρευνα από την εποχή του Γκορμπατσώφ το 1989;

Οι μυθοπλάστες (και όσοι αναπαρήγαγαν αυτούς τους μύθους) πάντοτε ισχυρίζονταν ότι όλες οι ιστορίες τους περί εκατομμυρίων θανάτων στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν θα επιβεβαιώνονταν τη μέρα που τα αρχεία θα ανοίγονταν.

Αλλά τι συνέβη τελικά; Επιβεβαιώθηκαν στην πραγματικότητα;

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ: Αρχειακό υλικό (Βίντεο και Βιβλιογραφία)

ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ: Η πρώτη καθαρή και μεγάλη νίκη των συμμάχων. Η πρωτοβουλία των κινήσεων αλλάζει στρατόπεδο

 

Δεκέμβρης 1941 Μόσχα. Η πρώτη φορά που σταμάτησε ο κεραυνοβόλος πόλεμος των Γερμανών. Όμως το θηρίο δεν είχε σκοτωθεί. Δεν είχε καν τραυματιστεί θανάσιμα. Στις 28 Ιουνίου 1942 οι Γερμανοί πέρασαν ξανά στην επίθεση και ύστερα από σφοδρές μάχες ο σοβιετικός στρατός κατάφερε να τους σταματήσει στο Βορονέζ. Έτσι το κύριο βάρος του πολέμου μεταφέρθηκε νοτιότερα προς την κατεύθυνση του Στάλιγκραντ . Η μάχη για την πόλη άρχισε στις 17 Ιουλίου του 1942. Το αμυντικό στάδιο της Μάχης του Στάλιγκραντ κράτησε έως τις 18 Νοέμβρη 1942. Μάλιστα το Σεπτέμβρη η πόλη κινδύνεψε να κυριευτεί από τον εχθρό, αφού αυτός κατάφερε να περάσει στο εσωτερικό της και να φτάσει ως το κέντρο της. Σε κείνες τις συνθήκες το ραδιόφωνο του Βερολίνου, προδικάζοντας το αποτέλεσμα, έσπευσε να ανακοινώσει πως το Στάλιγκραντ έπεσε. 

Όμως η «Στάβκα» (ανώτατη διοίκηση των σοβιετικών) κι ο Ζούκωφ, είχαν για άλλη μια φορά … άλλα σχέδια. Πρώτα, κατάφεραν να κάνουν τους Γερμανούς να πιστέψουν ότι ο κόκκινος στρατός θα εξαπολύσει αντεπίθεση στο «κέντρο» του μετώπου κι όχι νότια. Έτσι οι Γερμανοί μετέφεραν ότι εφεδρείες είχαν απ τη Δύση (12 μεραρχίες), σ’ αυτό το μέτωπο. Αλλά οι σοβιετικοί συγκέντρωσαν στο μέτωπο του Στάλιγκραντ 10 στρατιές πεζικού, μια στρατιάς τεθωρακισμένων και τέσσερεις αεροπορικούς στόλους.

Ξανά η αγαπημένη τακτική του Ζούκωφ: παραπλάνηση - αιφνιδιασμός - διπλή επίθεση - περικύκλωση - συντριβή του εχθρού.

Στις 19 Νοέμβρη του 1942 ο σοβιετικός στρατός πέρασε στην αντεπίθεση από βορά κι από νότο. Μετά από τέσσερεις μέρες η λαβίδα έκλεισε. Τα στρατεύματα του βορά και του νότου συναντήθηκαν, κλείνοντας μέσα στον κλοιό ολόκληρη την 6η στρατιά. Ως τις αρχές του Γενάρη είχε καταφέρει να αντιστρέψει πλήρως την κατάσταση, θέτοντας σε κλοιό τα εχθρικά στρατεύματα, τα οποία και κάλεσε να παραδοθούν με τελεσίγραφο που απέστειλε στις 8 Γενάρη 1943. Η απόρριψη του τελεσιγράφου από τη γερμανική διοίκηση σήμανε και την τελευταία φάση της μάχης του Στάλινγκραντ, όπου οι σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν την επίθεση για την ολοκληρωτική συντριβή του εχθρού. Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε στις 31 Γενάρη με την παράδοση των Γερμανών. Η νίκη ήταν μεγάλη και για πολλούς ανέλπιστη. 

The Stalin Society of North America (SSNA)

The Stalin Society of North America (SSNA) is the result of many months of hard work and many years of hopeful emulation. In London, in 1991, the Stalin Society-UK was formed as an organization whose stated goal was to refute anti- communist and anti-Stalin libels and slanders through rigorous scholarly research and vigorous debate. Over the years, the Stalin Society-UK has contributed a number of very influential and well-received articles dealing with the Stalin Period of Soviet history, and has conducted and sponsored numerous education events, forums, and symposia. The success of the Stalin Society in Britain made many of us on this side of the Atlantic wish that we had a similar organization on these shores.

 

Well, on March 8, 2014, that became a reality. 

The Stalin Society of North America held its Founding Congress in Cambridge, Massachusetts. We hope to not only continue in the tradition of our British comrades, but to expand and deepen the work of reclaiming the history that was stolen from us. Our aim is nothing less the overturning of the Cold War anti-communist historical paradigm; and the restoration of history’s original – and correct – verdict of Joseph Stalin as one of the titans of the 20th century and one of the central figures in the history of progressive humankind. But we are not merely a collection of antiquarians and this is not just a historical society. Our mission is consciously and proactively political. To defend Stalin is to defend socialism; to stand up for a better, a more just and humane world. By defaming Stalin, conservative and anti-communist historians and commentators have attempted to demonstrate that no alternative to capitalism is possible, and that attempt to establish such an alternative will fail, monstrously so, in fact.

We say, “no!” We say that a new world is not only possible, but practical, indeed necessary; and we say that the successes and achievements of the world communist movement, and particularly the Stalin era in the USSR are there as proof. Through research, scholarship, and reasoned argument we seek to popularize that proof and reestablish that truth, once shared by millions, that socialism is the road to human progress, fulfillment, and freedom.

The SSNA is, and likely will always be, a work in progress. We will constantly expand and broaden our work. So, please come and visit us often. We hope, through the dissemination of printed information, educational events, and visual and audio media to serve as a virtual Stalin library and museum. There is much here already; but much more will always be arriving.

Our doors are open. Come on in!

Alfonso Casal Chairperson, The Stalin Society of North America

www.stalinsociety.org 

"Ο λιμός της Ουκρανίας": Ευτυχώς που έχουμε και τον Κασιμάτη της "Καθημερινής" και μαθαίνουμε Ιστορία...

Η «Καθημερινή», η καπιταλιστική κρίση και ο αντικομμουνισμός

Στις 28/11/2013 ο κ. Στ. Κασιμάτης της «Καθημερινής» αποφάσισε -για μια ακόμη φορά- να «βάλει τα πράγματα στη θέση τους», αποκαθιστώντας την «αίσθηση του μέτρου» σχετικά με τα περί «ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα του Μνημονίου» και καταρρίπτοντας το «μύθο» πως ο σοσιαλισμός είχε στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Πώς; Μα, ξεθάβοντας από το βούρκο της Ιστορίας τον περιβόητο «σταλινικό λιμό της Ουκρανίας», στηλιτεύοντας μάλιστα τα άλλα αστικά ΜΜΕ, που, με αφορμή τη συγκεκριμένη «επέτειο», δε δημοσίευσαν ανάλογα «αφιερώματα». Ακολούθως, ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» αναπαράγει όλη την «κλασική» αντικομμουνιστική - φασιστική προπαγάνδα γύρω από το θέμα, για το πώς δήθεν το απάνθρωπο κομμουνιστικό καθεστώς της ΕΣΣΔ καταδίκασε σε θάνατο διά της πείνας εκατομμύρια αγρότες της Ουκρανίας: Αποτέλεσμα μιας παράλογης -σχεδόν μεταφυσικής- εμμονής της σοβιετικής κυβέρνησης στην κολεκτιβοποίηση και την εκπλήρωση των στόχων του Πενταετούς Πλάνου, πάση θυσία.

 

 

Όλα αυτά, βεβαίως, με μπόλικες δόσεις από την «απόλυτη παράνοια» του ίδιου του Στάλιν (πηγή όλων των κακών), που επήλθε -λέει- «με την αυτοκτονία της πρώτης συζύγου του» (τι μαθαίνει κανείς!). 'Ετσι, λοιπόν, η Ουκρανία έγινε «μια τεράστια φυλακή και οι αγρότες της στο έλεος του Στάλιν. Πύργοι παρακολούθησης (όπως αυτοί των στρατοπέδων συγκέντρωσης) διεσπάρησαν στους αγρούς για τον έλεγχο των αγροτών», κ.λπ. κ.λπ. Αποτέλεσμα; «Το ανθρώπινο κόστος της σταλινικής πολιτικής ήταν ασύλληπτο», υπολογιζόμενο σε εκατομμύρια νεκρούς. Και συμπέρασμα; Ο κομμουνισμός είναι δίδυμος αδερφός του φασισμού (ίσως και χειρότερος), σήμερα δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική στην εγκληματική σαπίλα του καπιταλισμού και επομένως υπομένετε και μη διαμαρτύρεστε!

 

'Εγνοια του κ. Κασιμάτη και της «Καθημερινής» όμως δεν είναι, ούτε ο άνθρωπος, ούτε ο ανθρωπισμός. Για εκείνους, «απάνθρωπο» είναι οτιδήποτε απειλεί την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, το εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού, που γεννά τη φτώχεια, την πείνα, τους πολέμους, κ.ο.κ. Αυτό προσπαθούν να υπερασπίσουν με κάθε τρόπο, διαστρεβλώνοντας την Ιστορία και δίνοντας μάλιστα στη διαστρέβλωση αυτή διαχρονική «αξία» και «ισχύ».

 

Η κολεκτιβοποίηση και η αλήθεια

Καταρχάς, τι ήταν η κολεκτιβοποίηση; Αμέσως μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, η σοβιετική εξουσία προχώρησε στην κατάργηση της ιδιοκτησίας γης των τσιφλικάδων, της αυτοκρατορικής οικογένειας και της εκκλησίας, η οποία τέθηκε στη διάθεση των νομαρχιακών Σοβιέτ. Στη συνέχεια, όμως -και μέσα από τις συνθήκες που δημιούργησε η Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ)- οι κουλάκοι (οι καπιταλιστές της υπαίθρου, που διέθεταν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής, μύλους, αποθήκες, κ.λπ.) άρχισαν να συγκεντρώνουν και πάλι την αγροτική παραγωγή στα χέρια τους. Οι φτωχοί αγρότες, μην έχοντας τη δυνατότητα πολλοί εξ αυτών να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους, αναγκάζονταν να νοικιάσουν π.χ. εργαλεία, σπόρους, κ.ά. από τους κουλάκους. Μια κακή σοδειά αρκούσε για βρεθούν χρεωμένοι και να χάσουν τη γη τους. Η συγκέντρωση αυτή της παραγωγής επέτρεψε στους κουλάκους να ασκούν σοβαρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στη σοβιετική κοινωνία. Μείωναν την τροφοδότηση των πόλεων, απειλώντας τις με πείνα, ασκούσαν έλεγχο στις τιμές των αγαθών, κρατώντας τις σκόπιμα υψηλές για να πετύχουν περισσότερο κέρδος, στέκονταν τροχοπέδη στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής βιομηχανίας που είχε ανάγκη το αγροτικό προϊόν, κ.λπ. Η αντιμετώπιση του προβλήματος λοιπόν ήταν ζωτικής σημασίας για τη Σοβιετική Ένωση και την εξέλιξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ετσι, αποφασίστηκε η σταδιακή συνένωση των μικρών αγροτικών καλλιεργειών σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες.

 

Ακολούθως, η κολεκτιβοποίηση υπήρξε πεδίο έντονης ταξικής πάλης, γεγονός που σκόπιμα υποτιμάται ή αποσιωπάται από την αστική ιστοριογραφία. Η πάλη αυτή, η οποία έλαβε διάφορες μορφές παθητικής (δολιοφθορά, άρνηση συγκομιδής) ή ενεργητικής αντίδρασης (ένοπλες επιθέσεις, δολοφονίες, καταστροφές κολχόζ), εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε περιοχές της Ουκρανίας που συνόρευαν με την Πολωνία και που οι δυνάμεις της αντεπανάστασης είχαν ερείσματα από την εποχή του εμφυλίου.¹

 

Επικεφαλής της αντίδρασης, ήταν οι «χαμένοι» της κολεκτιβοποίησης, δηλαδή οι «κουλάκοι», η «τελευταία και πιο πολυάριθμη από τις εκμεταλλεύτριες τάξεις» στην ΕΣΣΔ, για τους οποίους ο Β. Ι. Λένιν είχε γράψει: «Οι κουλάκοι είναι οι πιο θηριώδεις, οι πιο ωμοί, οι πιο άγριοι εκμεταλλευτές...Οι αιματορουφήχτρες αυτές πλούτισαν από τη δυστυχία του λαού στον καιρό του πολέμου, μάζεψαν χρήμα χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες, ανεβάζοντας τις τιμές στα σιτηρά και τα άλλα προϊόντα. Οι αράχνες αυτές πάχυναν σε βάρος των ρημαγμένων από τον πόλεμο αγροτών, σε βάρος των πεινασμένων εργατών... πλουτίζοντας τόσο περισσότερο όσο περισσότερο πεινούσε ο εργάτης στις πόλεις και τα εργοστάσια... υποδουλώνουν και ξαναϋποδουλώνουν τους φτωχούς αγρότες».²

 

«Είδα την κολεκτιβοποίηση να ξεσπάει σαν καταιγίδα», έγραψε αργότερα η A. L. Strong, μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος που την εποχή εκείνη κυριολεκτικά «όργωσε» τη σοβιετική ύπαιθρο καταγράφοντας από πρώτο χέρι τα γεγονότα. «'Ηταν μια επανάσταση που πραγματοποίησε βαθύτερες αλλαγές από ό,τι η επανάσταση του 1917, της οποίας υπήρξε ώριμο φρούτο. Οι εργάτες της και οι φτωχοί αγρότες πήραν την πρωτοβουλία, προσδοκώντας την καλυτέρευση της κατάστασής τους με τη βοήθεια της κυβέρνησης. Οι κουλάκοι», από την άλλη μεριά, «πολέμησαν το κίνημα βίαια και με όλα τα μέσα, ακόμα και με εμπρησμούς και φόνους».³

 

Επρόκειτο για έναν πραγματικό πόλεμο: Στο αποκορύφωμα της αντίδρασης, το Μάρτη του 1930, σημειώθηκαν στην Ουκρανία 2.945 ένοπλες επιθέσεις (το 45,1% του συνόλου στην ΕΣΣΔ την εν λόγω περίοδο), ενώ το ίδιο έτος δολοφονήθηκαν 1.197 σοβιετικά επαρχιακά στελέχη και πρωτοπόροι κολχόζνικοι αγρότες (δίχως να συμπεριλαμβάνονται τα μέλη και τα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος).⁴

 

Ας δούμε τι αναφέρει σχετικά ο I. Mazepa, ένας Ουκρανός εμιγκρές αντεπαναστάτης (και πρώην πρωθυπουργός της εθνικιστικής κυβέρνησης Πετλιούρα): «Αρχικά υπήρξαν ταραχές στα κολχόζ και αλλού, όπου οι κομμουνιστές αξιωματούχοι και οι πράκτορές τους δολοφονούνταν, αλλά στη συνέχεια προτιμήθηκε ένα σύστημα παθητικής αντίστασης, το οποίο στόχευε σε μια συστηματική παρακώλυση του προγραμματισμού των Μπολσεβίκων, αναφορικά με το θερισμό και τη συγκέντρωση της συγκομιδής... Ολόκληρα κομμάτια γης έμειναν αθέριστα, ενώ ακόμα και όταν οι καρποί μαζεύονταν, σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στο Νότο, 20, 30 ακόμα και 50% έμεναν στους αγρούς, και είτε δε συλλέγονταν καθόλου είτε καταστρέφονταν...». Η αντίδραση αυτή «επέφερε την αποτυχία της συγκέντρωσης της συγκομιδής το 1931, και ακόμα περισσότερο, εκείνης το 1932...».⁵

 

Ο Frederick Wilson, καθηγητής του Williams College, ο οποίος βρισκόταν στην Ουκρανία την επίμαχη περίοδο, έγραψε πως οι κουλάκοι προτίμησαν να σφαγιάσουν τα ζώα τους παρά να τα δώσουν στα συλλογικά αγροκτήματα, με αποτέλεσμα το διάστημα 1928 - 1933 η ΕΣΣΔ να στερηθεί σχεδόν το 50% του συνολικού ζωικού της αποθέματος: «Η σοβιετική αγροτική οικονομία ανέκαμψε από αυτή την τεράστια καταστροφή μόλις το 1941». Σε αυτό συμφωνούν και οι S. και B. Webb (ο S. Webb ήταν, μεταξύ άλλων, ο συνιδρυτής του London School of Economics), που παραθέτουν και τα σχετικά στοιχεία, κάνοντας λόγο για ένα πραγματικό «ολοκαύτωμα»: Το 1929 - 1933 τα άλογα μειώθηκαν από 34 εκατομμύρια σε μόλις 16,6, τα βοοειδή από 68,1 σε 38,6, τα πρόβατα και οι γίδες από 147,2 σε 50,6, τα γουρούνια από 20,9 σε 12,2, κ.ο.κ. Αξίζει να σημειώσουμε, πως οι Webb επισκέφτηκαν δύο φορές την ΕΣΣΔ, το 1932 και το 1934, διαπιστώνοντας πως υπήρχαν όντως ελλείψεις σε τρόφιμα, διαφοροποιούμενες από περιοχή σε περιοχή, οι οποίες όμως οφείλονταν στις «ατελείωτες ραδιουργίες των κουλάκων, των οποίων η [ταξική] θέση απειλούνταν με αφανισμό» και όχι σε κάποια υποχθόνια πολιτική πείνας των μπολσεβίκων.⁶

 

Το 1931 - 1932, πολλές επαρχίες της ΕΣΣΔ (και όχι μόνο της Ουκρανίας) υπέφεραν όντως από ελλείψεις σε τρόφιμα και πείνα. Οχι, όμως, για τους λόγους ή στο βαθμό που ισχυρίζεται η αντικομμουνιστική αναθεώρηση της Ιστορίας. Οι κουλάκοι δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να καταδικάσουν χιλιάδες ανθρώπους στην πείνα. 'Αλλωστε, το όπλο της πείνας, υπήρξε προσφιλές σε αυτούς όλα τα προηγούμενα χρόνια, προκειμένου να πιέσουν και να εκβιάσουν τη σοβιετική εξουσία (αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους έγινε η κολεκτιβοποίηση). Η αποτυχία της σοδειάς οφειλόταν στη σκόπιμη παρακώλυση ή καταστροφή της συγκομιδής από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης (όπως, άλλωστε, οι ίδιοι υπερηφανεύονται και ομολογούν), στη μαζική σφαγή των ζώων και βεβαίως στην ένοπλη αντίδραση, που δε θα μπορούσε να ηττηθεί δίχως την υποστήριξη και την κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του σοβιετικού λαού. Δεν είναι τυχαίο πως, με το που νικήθηκαν οι δυνάμεις της αντίδρασης, η σοδειά του 1933 υπήρξε μια από τις καλύτερες, ακολουθούμενη από μια επίσης εξαιρετική συγκομιδή το 1934.

 

Την πιο αποστομωτική, όμως, απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο ουκρανικός λαός λίγα χρόνια μετά την υποτιθέμενη «συστηματική γενοκτονία» του, όταν -παρά τις προσδοκίες των ναζί και των Ουκρανών συνεργατών τους- έσπευσαν να υπερασπίσουν τη σοβιετική τους πατρίδα: 4.500.000 Ουκρανοί πολέμησαν στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, πάνω από 500.000 εντάχθηκαν σε παρτιζάνικες μονάδες, δρώντας στα μετόπισθεν του εχθρού, ενώ 2.000 εξ αυτών τιμήθηκαν με τον ανώτατο τίτλο του «Ήρωα της Σοβιετικής Ενωσης». Οπως παρατήρησε και ο Αμερικανός ακαδημαϊκός της Σοβιετικής Ιστορίας W. Mandel, η «πίστη (σ.σ. των Ουκρανών στο σοβιετικό καθεστώς) υπήρξε συντριπτική και ενεργή», γεγονός που δε θα μπορούσε να είχε συμβεί αν υπήρχε «εκτεταμένη δυσαρέσκεια» μεταξύ του πληθυσμού.⁷

 

Η προπαγάνδα της «κομμουνιστικής γενοκτονίας διά της πείνας» ⁸

 

Η κολεκτιβοποίηση, ως ισχυρό πλήγμα στην ατομική - καπιταλιστική ιδιοκτησία, ήταν επόμενο να συγκεντρώσει τη μήνη της αστικής προπαγάνδας, η οποία, πατώντας στα υπαρκτά προβλήματα που δημιούργησε η αστική αντίδραση στην ίδια τη Σοβιετική 'Ενωση, έκανε το μαύρο - άσπρο, παρουσιάζοντάς τα ως προβλήματα της πορείας κοινωνικοποίησης της παραγωγής, του σοσιαλισμού, διογκώνοντας ταυτόχρονα τις συνέπειες και παρουσιάζοντάς τις κατά τρόπον, ώστε να προκαλέσουν το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα συκοφάντησης της σοβιετικής εξουσίας και τρομοκράτησης των εργαζομένων.

 

Τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» στην Ουκρανία «ανέδειξαν» πρώτοι οι ναζί το 1933. «Από τη στιγμή που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία», αναφέρει σχετική σοβιετική έκθεση της εποχής, «η χιτλερική κυβέρνηση μέσω των παγγερμανικών της οργανώσεων εκτόξευσε μέσα από το φασιστικό Τύπο μια εκτεταμένη αντισοβιετική καμπάνια περί λιμού στην Ουκρανία, οργάνωσε εκθέσεις φωτογραφιών λιμοκτονούντων Ουκρανών και δημοσίευσε προβοκατόρικες δηλώσεις του γερμανικού πληθυσμού της Ουκρανίας που ζητούσε βοήθεια». Η καμπάνια, που τιτλοφορούνταν «Αδέρφια σε Ανάγκη», εκτός από τη γενικότερη δαιμονοποίηση του κομμουνισμού, είχε σκοπό τη δημιουργία ανάλογου κλίματος στην κοινή γνώμη (ντόπια και διεθνή) ενόψει της επερχόμενης επίθεσης κατά της χώρας των Σοβιέτ.⁹

 

Ωστόσο, η ναζιστική προπαγάνδα δεν έπεισε κανέναν. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν το θέμα του «σταλινικού λιμού» ανέκυψε στη Βουλή των Λόρδων της Μ. Βρετανίας τον Ιούλη του 1934, το ίδιο το Foreign Office ξεκαθάρισε πως «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει τον ισχυρισμό ότι η Σοβιετική κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική εσκεμμένης εξαθλίωσης των αγροτικών περιοχών της χώρας, ή ότι η πολιτική αυτή είχε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα».¹⁰

 

Στις αρχές του 1935 τη «διεθνή» προβολή και νομιμοποίηση της ναζιστικής προπαγάνδας ανέλαβε το δημοσιογραφικό συγκρότημα του Αμερικανού μεγιστάνα του Τύπου W. Hearst. Ο Hearst, που στις ίδιες τις ΗΠΑ θεωρείται ως ο «πατέρας» της κίτρινης δημοσιογραφίας, υπήρξε (όπως και μεγάλη μερίδα του αστικού κόσμου τότε) γνωστός υποστηρικτής των «λύσεων» που προσέφερε ο φασισμός στην οικονομική και πολιτική κρίση του Μεσοπολέμου (μεταξύ άλλων ήταν επί χρόνια χρηματοδότης του Μουσολίνι). Μήνες πριν την καμπάνια περί «σοβιετικού λιμού», ο Hearst είχε επισκεφτεί τη ναζιστική Γερμανία, όπου συναντήθηκε με κορυφαία στελέχη του καθεστώτος, όπως ο E. Hanfstaengel (υπουργός Τύπου του Ράιχ) και βεβαίως με τον ίδιο τον Χίτλερ.¹¹

 

Ακολούθως, το Φλεβάρη του 1935, οι εφημερίδες του Hearst άρχισαν να δημοσιεύουν σειρά άρθρων καταγγέλλοντας μια ανθρωπιστική καταστροφή άνευ προηγουμένου στη σοβιετική Ουκρανία με τουλάχιστον 6.000.000 θύματα: συνέπεια ενός σκληρού, απάνθρωπου, ανθρωποφάγου κομμουνιστικού καθεστώτος.

 

Η αρθρογραφία του λιμού, που συνοδευόταν από ανάλογες φωτογραφίες φρίκης (σκελετωμένα παιδιά, πτώματα κ.λπ.), έφερε την υπογραφή ενός Thomas Walker. Ο Walker παρουσιαζόταν στους αναγνώστες ως «διακεκριμένος δημοσιογράφος, μελετητής των ρωσικών ζητημάτων, που ξόδεψε πολλά χρόνια περιοδεύοντας στη Σοβιετική Ένωση». Παράλληλα, τονιζόταν πως ο ίδιος «ρίσκαρε τη ζωή του για να τραβήξει τις φωτογραφίες του λιμού».¹²

Ωστόσο, το «σενάριο» ήταν τόσο κακότεχνα φτιαγμένο που δεν άργησε να καταρρεύσει: Κατ' αρχάς, αποδείχθηκε πως ο T. Walker δε βρέθηκε ποτέ στις περιοχές που υποτίθεται ότι είδε, κατέγραψε και φωτογράφισε τα «γεγονότα». Κατά δεύτερον, οι φωτογραφίες «που τράβηξε με ρίσκο της ζωής του» ήταν εξόφθαλμα ετεροχρονισμένες, αφού σε άλλες οι στρατιώτες που απεικονίζονταν φορούσαν στολές του τσαρικού ή ακόμα και του αυστροουγγρικού στρατού (είχαν δηλαδή τραβηχτεί από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ άλλες ήταν από το λιμό του 1921-1922 στην περιοχή του Βόλγα (αποτέλεσμα του πολέμου, της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του εμφυλίου).¹³

 

Το «κερασάκι» στην όλη υπόθεση ήρθε τον Ιούλη του 1935, όταν ο Walker βρέθηκε έγκλειστος στις φυλακές της Νέας Υόρκης. Ο T. Walker δεν ήταν καν T. Walker. Ηταν ο Robert Green, «ένας κατάδικος φυγάς από τις Κρατικές Φυλακές του Κολοράντο, απ' όπου δραπέτευσε...ενώ εξέτιε 8ετή ποινή κάθειρξης για πλαστογραφία»! Ο R. Green παραδέχτηκε ενώπιον του δικαστηρίου ότι οι φωτογραφίες δεν ήταν δικές του και ότι η όλη ιστορία δεν ήταν παρά μια απάτη.¹⁴

 

Βεβαίως, αυτό δεν εμπόδισε τους Ναζί από το να «κεφαλαιοποιήσουν» στο έπακρο τις «αποκαλύψεις» του Hearst, με εκτενείς μάλιστα μνείες στο επίσημο όργανο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «Voelkischer Beobachter».

 

Ο ανταποκριτής των «New York Times» στη Γερμανία σχολίασε σχετικά: «Υπήρξε μια νέα έκρηξη της "προπαγάνδας της πείνας" στο γερμανικό και αυστριακό Τύπο, με εκκλήσεις για βοήθεια στα "δυστυχή θύματα του σοβιετικού λιμού". Στο Βερολίνο η καμπάνια συνοδευόταν από φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί νωρίτερα. Κάποιες μάλιστα ήταν από το λιμό του Βόλγα το 1921 - 1922. Αυτό είναι ένα αγαπημένο κόλπο των προπαγανδιστών κατά του μπολσεβικισμού».¹⁵ Οι φωτογραφίες αυτές, που εμφανίστηκαν αρχικά σε εκδόσεις των Ναζί το 1933-1934 (των Ditloff και Laubenheimer), ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ταυτόσημες με τα «πειστήρια» του Walker. Παρ' όλα αυτά, οι «αποδείξεις» του Walker (ή τύπου Walker) συνέχισαν να αποτελούν οργανικό τμήμα του αντικομμουνιστικού οπλοστασίου έως τις μέρες μας.

 

Η διαχρονικότητα της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας

 

Τα επόμενα χρόνια, η αντικομμουνιστική προπαγάνδα γύρω από το λιμό της Ουκρανίας «στοιχειοθετήθηκε» περαιτέρω από τις «μαρτυρίες» των Ουκρανών που κατέφυγαν κυρίως στις ΗΠΑ μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται ως επί το πλείστον για μέλη και υποστηρικτές της OUN (Ουκρανική Εθνικιστική Οργάνωση), που στη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής και κατοχής, έπαιξαν το ρόλο της πέμπτης φάλαγγας, στελεχώνοντας το δοσιλογικό μηχανισμό στην Ουκρανία και διαπράττοντας ανείπωτα εγκλήματα εναντίον του ουκρανικού πληθυσμού. Στη συνέχεια, οι εν λόγω συνεργάτες των Ναζί, «εξαγνίστηκαν» από τα αστικά ΜΜΕ και τα διάφορα «στρατευμένα» στον «αντικομμουνιστικό αγώνα» ακαδημαϊκά ιδρύματα για να «επαναπροσδιοριστούν» και να παρουσιαστούν ως «μάρτυρες της σοβιετικής καταπίεσης», «θύματα των εγκλημάτων του σταλινισμού - κομμουνισμού» και μαχητές της ελευθερίας!

 

Η προσφυγή στον αντικομμουνισμό αποτελεί διαχρονική πρακτική των κρατούντων, ώστε να εξωραΐσουν ή να αποπροσανατολίσουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στον εργαζόμενο λαό. Η «επιχειρηματολογία», που ανέσυρε από το βούρκο της Ιστορίας η «Καθημερινή», προκειμένου να «αποδείξει» πως ο σοσιαλισμός δήθεν άλλα διακήρυττε στα λόγια, ενώ στην πράξη υπήρξε απάνθρωπος, αιμοσταγής και δολοφόνος, αποτελεί μια μάλλον κακότεχνη και απελπισμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί η κατάσταση που βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός ως μονόδρομος, ως «μικρότερο κακό» (απέναντι σε μια ενδεχόμενη σοσιαλιστική προοπτική). Ο «μπαμπούλας» του κομμουνισμού όμως τρομάζει περισσότερο εκείνους, παρά αυτούς, τους οποίους προσπαθούν να φοβίσουν...

Σχόλιο του blog μας προς τον κ. Κασιμάτη πριν την παράθεση των παραπομπών η οποία σίγουρα θα τον ξενίσει... Συνηθίζεται όταν επικαλούμαστε ιστορικά γεγονότα και όχι μόνο, να μπαίνουν οι απαραίτητες πηγές-παραπομπές. Ας το προσπαθήσει την επόμενη φορά ακόμα και αν είναι σε βάρος του χώρου των διαφημίσεων που καταχωρεί το αφεντικό του... 

 

Παραπομπές:

 

1. Κρατικά Αρχεία Ουκρανίας TsDAHOU, αρ. 1/20/3184 και 3185 (1930), 1/20/3195 (1927-1930) και 1/20/2522 (1927-1931), στο Martin, ό.π., 293-294.

2. Λένιν Β. Ι., Σύντροφοι-Εργάτες! Βαδίζουμε προς την τελική, την αποφασιστική μάχη!, στα «Απαντα», τ. 37, σελ. 40-41.

3. Strong A L, The Stalin Era, Mainstream Publishers, New York, 1957, σελ. 36-39.

4. Viola L, Peasant rebels under Stalin, Oxford University Press, Oxford, 1996, σελ. 110, 138-139.

5. Mazepa I, Ukraine under Bolshevik rule, στο «Slavonic Review», τ. Ιανουαρίου 1934, σελ. 342-343.

6. Βλ. Schuman F L, Russia since 1917, New York 1957, σελ. 151-152 και Webb S. & B., Soviet Communism: A New civilization?, τ.1, Longmans, Green & Co., London, 1935, σελ. 246 και 263.

7. Mandel W, Soviet but not Russian, University of Alberta Press, Edmonton, 1985, σελ. 238-239.

8. Αναλυτικά βλ. «Κατασκευή "εγκλημάτων" και φαυλότητα της "σταλινολογίας"», στον «Ριζοσπάστη», 30/11/2008 και 7/12/2008

9. Κρατικά Αρχεία Ουκρανίας TsDAHOU, αρ. 1/20/6426 του 1933, στο Martin, The Affirmative Action Empire, Cornell University Press, London, 2001, σελ. 328-329.

10. Tottle D, Fraud, Famine and Fascism, Progress Press, Toronto, 1987, σελ. 48.

11. Swanberg W A, Citizen Hearst, Charles Scribner, Ν.Υ., 1961, σελ. 443 και Gunther J, Inside Europe, Harper Bros, Ν.Υ., 1936 σελ. 179.

12. «Chicago American», 25/2/1935.

13. «The Nation», 13/3/1935, «Daily Worker», 21/2/1935, «New York Times», 16/8/1935.

14. «New York Times», 16/8/1935, «Daily Worker», 20/8/1935.

15. «New York Times», 10/2/1935.

Του Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ