Του Δημήτρη Κουτσούμπα*
Το
2017 τιμάμε την 100ή επέτειο της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής
Επανάστασης του 1917 στη Ρωσία που σημάδεψε και καθόρισε την πορεία
εκατομμυρίων ανθρώπων όχι μόνο στο γεωγραφικό έδαφος της συγκρότησης του
πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας, στο χώρο της
πρώην ΕΣΣΔ, αλλά έβαλε τη σφραγίδα της σε κάθε γωνιά του πλανήτη, για
πολλές δεκαετίες.
Ο
Οκτώβρης απέδειξε την δυνατότητα και ικανότητα της εργατικής τάξης να
υλοποιήσει την ιστορική της αποστολή ως μοναδικής τάξης πραγματικά
επαναστατικής, να ηγηθεί της κοσμογονίας της οικοδόμησης του
σοσιαλισμού- κομμουνισμού.
Ο
Οκτώβρης δείχνει ταυτόχρονα τον αναντικατάστατο ρόλο του καθοδηγητικού
παράγοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης, του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο
Μεγάλος Οκτώβρης δείχνει την τεράστια δύναμη του προλεταριακού
διεθνισμού. Παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει από τις ανατροπές του 1989-
1991, η 100η επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης, με όλη την θεωρητική
και πρακτική εμπειρία και ωριμότητα που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα
χρόνια, μας κάνει ακόμα πιο σίγουρους και κατηγορηματικούς για το πόσο
επίκαιρος και αναγκαίος είναι ο σοσιαλισμός- κομμουνισμός.
Οι αντεπαναστατικές ανατροπές δεν αλλάζουν το χαρακτήρα της εποχής. Ο 21ος
αιώνας θα είναι ο αιώνας μιας καινούργιας ανόδου του παγκόσμιου
επαναστατικού κινήματος και μιας νέας σειράς σοσιαλιστικών επαναστάσεων.
Οι
καθημερινοί αγώνες για επιμέρους και γενικότερες κατακτήσεις είναι
αναμφισβήτητα αναγκαίοι, δεν μπορούν όμως να δώσουν ουσιαστικές,
μακροπρόθεσμες και μόνιμες λύσεις. Μοναδική διέξοδος παραμένει μόνον ο
σοσιαλισμός.
Η
αναγκαιότητα του σοσιαλισμού προβάλλει από την ίδια την όξυνση των
αντιθέσεων του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, του διεθνούς
ιμπεριαλιστικού συστήματος. Οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό,
δηλαδή η εργατική δύναμη και τα μέσα παραγωγής, ωρίμασαν μέσα στον ίδιο
τον καπιταλισμό.
Ο
καπιταλισμός έχει κοινωνικοποιήσει την εργασία, την παραγωγή, σε
πρωτοφανή κλίμακα. Η εργατική τάξη, η κύρια παραγωγική δύναμη, αποτελεί
την πλειοψηφία του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Όμως, τα μέσα
παραγωγής, τα προϊόντα της κοινωνικής εργασίας, αποτελούν ιδιωτική,
καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Πρόκειται
για αντίφαση τέτοια, που είναι μήτρα όλων των φαινομένων κρίσης των
σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών, όπως είναι οι οικονομικές κρίσεις, η
καταστροφή του περιβάλλοντος, το πρόβλημα των ναρκωτικών, ο μεγάλος
ημερήσιος εργάσιμος χρόνος παρά τη μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας της
εργασίας, και ο οποίος φυσικά συνυπάρχει με την ανεργία, την
υποαπασχόληση και ημιαπασχόληση, την ένταση της εκμετάλλευσης της
εργατικής δύναμης και τόσα άλλα.
Ταυτόχρονα
όμως, αυτό το ίδιο γεγονός σηματοδοτεί την αναγκαιότητα της κατάργησης
της ατομικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, την
κοινωνικοποίησή τους και την σχεδιασμένη χρησιμοποίησή τους στην
κοινωνική παραγωγή, τον σχεδιασμό της οικονομίας από την εργατική
εξουσία, έτσι ώστε να αντιστοιχηθούν οι σχέσεις παραγωγής με το επίπεδο
ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.














