The KKE is marching to its 19th Congress: Article of the International Relations section of the CC of the KKE

Άρθρο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ επ' ευκαιρία του 19ου συνεδρίου του Κόμματος (11-14 Απρίλη 2013).

 

The Communist Party of Greece (KKE) will hold its 19^th Congress on the 11-14 of April in Athens. The preparations for the Congress are in their final phase.

 

In a 4-month period the communists were able to discuss the activity of the party over the previous period, the tasks of the KKE for the following period and the party’s new draft Programme and its new draft Statutes.

For this reason, the CC published the “Theses”, which contained these documents and on the basis of which the pre-congress dialogue was held. Our party, in an effort for the theses, concerns and tasks posed by the communists of Greece to become known beyond the country’s borders, has translated the entire text of the “Theses” into 4 languages: English, Arabic, Spanish, Russian. Messages of greetings are arriving from Communist and Workers’ and other parties from all over the world which you can find here in their original form.

The discussion was held both in the assemblies of the party base organizations, in the conferences of the sectoral organizations as well as in the regional organizations which elected delegates to the Congress. At the same time, a public pre-congress dialogue was held in the pages of “Rizospastis”, the daily paper and organ of the CC of the KKE, with the publication of hundreds of articles written by members, cadres and friends of the KKE. In addition the party organizations organized dozens of rallies all over the country, where the “Theses” were presented to the workers. As is well-known, the KKE overcame the rationale of intermediate stages and determined the character of the revolution as being socialist in the Programme approved by the 15^th Congress in 1996. It posed the resolution of the central contradiction between capital and labour, because it is precisely this contradiction that imposes the character of our era, the era of the transition from capitalism to socialism, as the material pre-conditions for socialist construction have matured.

This basic position of the KKE is confirmed in the new draft Programme, which will be discussed and approved by the 19^th Congress. However, the KKE seeks to integrate both the decision of the 18^th Congress, which enriches the party’s view on socialism, as well as the conclusions of the Nationwide Conference which examined the history of the KKE in the period 1949-1968.

Thus, the 15^th Congress, utilizing the level which had been acquired, determined the line of the Antimonopoly-Anti-imperialist-Democratic Front as a line to rally popular forces, noting that the “KKE directs its action in such a way that the anti-imperialist, anti-monopoly struggle will develop and the anti-capitalist awareness of the working class and the popular strata will deepen”.

 

Today the Theses of the CC for the 19^th Congress enrich this direction and determine the People’s Alliance, which has a clear anti-monopoly anti-capitalist orientation – as contemporary capitalism is monopoly capitalism- and promotes rupture with the imperialist unions, struggling against the imperialist war and participation in it, as the rallying line and line of struggle.

 

“The People’s Alliance, expresses the interests of the working class, the semi-proletarians, the poor self-employed and farmers in the struggle against the monopolies and capitalist ownership, against the assimilation of the country in the imperialist unions. Its struggle is directed towards the conquest of the working class- people’s power. For the KKE the new power is identified with working class power, the socialist power which scientific socialism defined as the dictatorship of the proletariat, which is the very opposite of the dictatorship of the bourgeois class, the bourgeois state.” Thus the role of the social forces, its social character, is strengthened in the People’s Alliance.

 

The People’s Alliance concerns itself with all the problems of the people, it has a clear anti-monopoly anti-capitalist orientation and today has acquired a certain form with the activity of PAME, PASEVE, PASY MAS, OGE with a common framework. It does not constitute an alliance of political parties.

 

It is assessed that the People’s Alliance in conditions of the revolutionary situation will be transformed into “the revolutionary workers’ and people’s front, using all forms of activity, can become the centre of the popular uprising against capitalist power. It must prevail in the basic regions, particularly in the industrial-trade-transport centres, communications and energy centres, so that the full demobilization of the mechanisms of bourgeois power is possible as well as their neutralization, and so that revolutionary institutions created by the people can emerge and prevail. These revolutionary institutions will undertake the new organization of society, the overthrow of the dictatorship of the bourgeoisie, the establishment of revolutionary working class power.”

 

On the international movement

The assessments of the outgoing CC of the party on the situation in the International Communist Movement and the corresponding activity of the party are presented in Theses 43,44,45,46,47. The following are noted here: “43. The party continued its efforts to deal with the crucial and major problems inherited from the victory of the counterrevolution, with the struggle against opportunism being the most basic element. The results are limited though this issue does not depend on the KKE but on the general situation of many communist parties in all continents and indeed of the parties in the powerful capitalist countries.

The class confrontations in Greece, the conflict with the capitalist employers, and the vanguard activity of the KKE have contributed to the development of reflection within many communist parties around the main issue i.e. what the political line should be for the activity of the communists in the conditions of the crisis. The reflection and the debate between different views show the significant contribution of the KKE along with other parties in order to substantiate the need to concentrate forces for the overthrow of the bourgeois power, for the struggle for socialism.

Thanks to the initiative of our party, as well as of other Communist Parties, the International Meetings of Communist and Workers’ Parties take place every year. In these meetings there is an ideological struggle against opportunism, reformism and various currents. In addition, there are Regional and Thematic Meetings of Communist Parties taking place and joint statements are being issued on current issues. A website of the Communist Parties (www.solidnet.org) is also functioning which has an incorporated system for the rapid exchange of information among them. There is also the publication of the “Information Bulletin” that contains the materials of the Meetings of the Communist Parties.

Nevertheless, these steps in the coordination cannot alter the main issue: the communist movement remains organizationally and ideologically fragmented. It is experiencing a situation of a long-term ideological-political crisis that coexists with the corrosive activity of the strong opportunist current and the weaknesses of the Communist Parties that struggle on the basis of Marxism-Leninism. In the conditions of the crisis, of the new requirements for the communist movement, signs are emerging regarding a new retreat from treating the relevant problems from a class viewpoint.

44. There are CPs which under difficult conditions maintain a correct orientation in general, they fight against bourgeois ideology and opportunism and make efforts to work in the labour movement while facing serious weaknesses.

The developments in Cuba have an impact on the international communist movement. The KKE steadfastly expresses its solidarity with the Communist Party and the people of Cuba, it struggles for the lifting of the longstanding blockade imposed by the USA and the abolition of the anti-Cuban “common position” of the EU, it demands the release of the 5 imprisoned Cuban patriots and their return to their homeland.

Our party defends the gains of the Cuban revolution that have demonstrated the advantages of socialism, achieving in the difficult conditions of the imperialist aggressiveness the solution of the basic problems that remain unsolved and torment the working class and the broad popular strata in other countries in Latin America and the Caribbean.

The KKE, in the framework of proletarian internationalism, develops a constructive dialogue with the Communist Party of Cuba on the socio-economic changes which have been promoted over recent years, it expresses its concern about the implementation of measures that reinforce the presence of capital and weaken socialist ownership, the socialist relations of production.

In the countries which claim to be constructing socialism the KKE examines the developments according to the criteria of the laws of socialist construction, the working class power, the socialization of the means of production and central planning, the workers’ and social control. From this point of view, the KKE expresses both its concern about the strengthening of the capitalist relations of production in Vietnam and also its opposition to the so-called “market- socialism”.

In today’s China the CPC leads the capitalist path of development; it develops relations with the “Socialist International”. This course and generally the positions regarding a “mixed economy”, which was previously supported by social democracy, regarding “market socialism” exert a negative influence on the communist movement; they are utilized in a multifaceted way against it.

Some Communist Parties, which have distanced themselves from Marxism-Leninism, present China as a “model of socialist development”.

45. The KKE, without giving up on the existing forms of cooperation and coordination of the Communist Parties, is oriented to the effort to form a communist pole among the communist parties which defend Marxism-Leninism, the existence of the socialist construction and its contribution, but also recognize its fundamental mistakes that led to its overthrow, the necessity of the struggle for the overthrow of capitalism and the construction of socialism.

The journal “International Communist Review” (ICR) was founded in this direction on the basis of a framework of common principles –starting from a first discussion in Athens at the end of 2008 and in Istanbul in 2009- currently with the participation of eleven theoretical and political journals of Communist parties. The aim of the ICR is to discuss ideological and theoretical issues and to contribute to the formation of a unified revolutionary strategy of the CP so that the international communist movement gets out of the situation of the ideological-political and organizational crisis.

The KKE considers as its duty and obligation the development of the ideological and political struggle, at an international level as well, against the opportunist forces (European Left Party- left “networks”), the forces of social democracy, the Trotskyite forces, which exert an ideological and political impact on the international communist movement.

46. Certain crucial issues that concern the confrontation inside the communist movement:

• The character of the revolution, the logic of stages. The participation of communist parties in bourgeois governments on the terrain of capitalist society. The international communist movement and opportunism.
• The distancing from the Leninist concept of imperialism.
• The stance towards imperialist unions and interstate organizations, the stance towards Russia-China etc.
• The stance towards social-democracy and the centre-left. The stance towards the possibility of utilizing all forms of struggle in order to confront successfully the violence of the capitalists, the imperialist intervention.
• The parliamentary illusions as well as the retreat from the utilization of the battle of elections.
• The stance towards the capitalist crisis.
• The issue of the environment detached from the issue of the character of ownership and power.
• The lack of a revolutionary line in the labour movement.
• The mistaken view that the struggle at a national level has become outdated.
• The stance towards the socialism which we knew.
• The mistaken view about “models” of socialism and the “socialism of the 21st century”.
• The proletarian Internationalism.

Internationalist Solidarity

47. In the previous period the KKE developed significant initiatives in order to express its solidarity with the great workers’ and people’s struggles that take place in many countries against the aims, the strategy of capital, against the imperialist plans, the interventions, for the defense of labour and democratic rights, against anti-communism, against the bans and the persecutions at the expense of the communist parties and militants, against the persecutions carried out with the slogan of the unacceptable identification of communism with fascism.

The KKE expresses its solidarity with the working class and the popular strata of Venezuela against the imperialist interventions and threats.

It supports the struggle of the Palestinian people against the Israeli occupation, for the resolution of the Palestinian issue; for an independent, viable and sovereign Palestinian state with the borders of 1967 and East Jerusalem as its capital.

The KKE supports the struggle of the Cypriot people for a unified Cyprus, independent with a federal bi-zonal, bi-communal solution, with a single sovereignty and international representation, without foreign bases and troops, a common homeland for Greek-Cypriots and Turkish-Cypriots, without foreign guarantors and “protectors”.”

 

πηγή:  Revolution Now!     (καλορίζικο !!!)

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΦΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Συνέντευξη του Θανάση Παφίλη για το 19ο Συνέδριο

www.902.gr

Τι καημός κι αυτός με το σώσιμο του …ΚΚΕ !!!

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από τον "Γερανό" (geranista.wordpress.com) σχετικά με την αγωνία τόσων "καλών παιδιών" να σώσουν το Κ.Κ.Ε. από τον "κατήφορο"...

Όπου σταθείς, κι όπου βρεθείς νιώθεις μια βαριά ατμόσφαιρα για το μέλλον του ΚΚΕ. Νοιάζονται όλοι για το “καλό του κόμματος” και προσπαθούν να το …σώσουν από τα “άθλια” μέλη του, που πάνε να το διαλύσουν.

Και εκείνα, τα “άθλια” μέλη, δεν πιάνουν τη “χείρα βοηθείας” που τους απλώνουν όλοι αυτοί οι “φίλοι”. Από εγωισμό; Από βλακεία; Από ασχετοσύνη; Δεν ξέρω από τι πάντως αποφεύγουν να πάρουν τη “βοήθεια”, όπως έκαναν και τις άλλες φορές που επέμεναν να κρατούν το κόμμα έξω από την “κοινωνία”, μακριά από τέτοιους τους “φίλους”.

Έτσι και προχθές στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ηλιούπολης ο συμπαθής εκπρόσωπος της παράταξης του Μ-Λ ΚΚΕ (Αριστερή Πρωτοβουλία) Γιώργος Σόφης, μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα (δεν ήμουν πολύ κοντά για να δω μήπως του ‘φυγε και κανα δάκρυ) γιατί για μια ακόμα φορά, δυστυχώς όπως είπε, με την τοποθέτηση της Λαικής Συσπείρωσης, το ΚΚΕ απομονώνεται από την “κοινωνία”, βάζοντας διαχωριστικές γραμμές. Τον ίδιο καημό συχνά πυκνά εκφράζει κι ο δήμαρχος, γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και λυπάται κι αυτός για συμπεριφορά των κομμουνιστών συμβούλων και όχι μόνο, που οδηγούν το κόμμα σε λάθος δρόμους (γι αυτό την έκανε κι αυτός πριν από πολλά χρόνια από το κόμμα με ελαφρά πηδηματάκια, μόλις “λίγδωσε τ αντεράκι του” όπως λένε στα χωριά μας), την ίδια αγωνία εκφράζουν και οι δεκάδες “κοινωνικοί χώροι” που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα σε κάθε γειτονιά. Μόνο ο …Μωραίτης δεν έχει βγει “να μας βάλει χέρι” για φραξιονισμό και αντικομμουνιστική συμπεριφορά (αλήθεια, μιας και το ‘φερε η κουβέντα, που είναι ο …επόμενος δήμαρχος; Ούτε στα δημοτικά συμβούλια δεν πατάει πια για δημόσιες σχέσεις, τόση σιγουριά πια για την εκλογή του!!!)

Βέβαια θα πρέπει να δούμε με καλύτερο μάτι αυτές τις επιθέσεις “φιλίας” ειδικά όταν έρχονται από ανθρώπους που έχουν πλούσια πείρα στη …διάλυση κομμάτων και στη συρρίκνωσή τους (δείτε πχ την …”τεράστια” δύναμη που απέκτησαν με την δική τους συμβολή, οι δικοί τους πολιτικοί χώροι μετά τις εκλογές), γιατί ως γνωστόν η καμήλα βλέπει τη δική της καμπούρα και το λέει στις άλλες!!!

Προσωπικά με έχει προβληματίσει αυτό το φαινόμενο και τριγυρίζει συνεχώς στο μυαλό μου. Λέω, ” …ρε λες να έχουν δίκιο και να θέλουν το καλό του κόμματος και εμείς οι “άχρηστοι”, μέλη και φίλοι, να μην το καταλαβαίνουμε;”.

Από την άλλη πάλι μου έρχονται στο μυαλό τι λέγανε πριν το 15^ο - 16^ο - 17^ο - 18^ο συνέδριο, πριν απ΄ όλα τα συνέδρια του ΚΚΕ. Τι λέγανε πριν τα φεστιβάλ της ΚΝΕ και μπερδεύομαι. Και τότε τον ίδιο καημό εξέφραζαν, τις ίδιες “αγωνίες”, αμέσως μετά το τέλος τους όμως, σταματούσαν αυτού του είδους την επίθεση “φιλίας” και ξεκινούσαν την ..άλλη επίθεση με τους “δράκους και τα φίδια”, με τα …”στρατόπεδα συγκέντρωσης του Στάλιν”, τα …”εκατομμύρια νεκρούς του σοβιετικού καθεστώτος” και τις άλλες “έγκυρες πληροφορίες” που έχουν από το intymedia, την iskra, την CIA, τον Σολζενίτσιν, τον Γκαίμπελς, και τα άλλα …παιδιά.

Τι φταίει όμως και έχουν τόση αγωνία; Τι βλέπουν αυτοί και δεν το βλέπουμε εμείς που είμαστε κοντά ή μέσα στο κόμμα; Τι τους ενοχλείς; Λες να τα έχουμε παρεξηγήσει αυτά τα “καλά παιδιά”;

Μήπως αυτή η “κοινωνία” που λένε, μας χωράει μέσα όλους; Λες το σύνθημα του ΣΚΑΙ “όλοι μαζί μπορούμε” να έχει βάση; Λες εκείνη η περίφημη “κοινωνία των πολιτών” να πατάει σε γερά θεμέλια; Λες το διαχωριστικό που βάζουμε για την ύπαρξη των τάξεων να είναι λάθος; Λες να μην υπάρχει διαφορά μεταξύ αστού και εργάτη; Λες, αφεντικά κι εργάτες να έχουμε τα ίδια συμφέροντα και να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι; Λες να υπάρχει τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό; Λες να μην φταίει το σύστημα, αλλά τα πρόσωπα; Λες να σταματήσουμε να είμαστε αντίθετoι με την ΕΕ του κεφαλαίου; Λες να μπούμε σε μια “αριστερή κυβέρνηση” μαζί με τους ΑΝΕΛ, για να …σώσουμε τη χώρα όπως σώθηκαν στην Ιταλία, Αργεντινή, Γαλλία, Ν. Αφρική και γιατί όχι στην …Κύπρο; Λες να μην υπάρχουν οι δύο Ελλάδες, της εκμετάλλευσης και της εργασίας που λέμε εμείς οι κομμουνιστές; Λες να τους ενοχλεί ότι το ΚΚΕ κάνει κανονικά τα συνέδριά του και αυτοί δεν μπορούν να κάνουν ούτε συνέδρια, ούτε φεστιβάλ νεολαίας; Λες να τους ενοχλεί το ξεμπρόστιασμα που τους κάνει το ΚΚΕ για τις κωλοτούμπες και τα “τσατσιλίκια” που κάνουν στο μεγάλο κεφάλαιο; Μπας και δεν μπορούν να σταθούν στις δυό βάρκες που πατάνε, γιατί το ΚΚΕ τους κουνάει τα νερά;

Σιγά - σιγά όμως με κάτι τέτοια ερωτήματα οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι το πιο πιθανό είναι να τους ενοχλεί η ύπαρξη του ΚΚΕ, που τους χαλάει γενικώς τη σούπα. Βλέπεις τα έχουν καταφέρει να διαλύσουν όλα σχεδόν τα ΚΚ στην δική τους Ευρωπαική Ένωση (αυτή των λαών ντε, αυτή με τα χρυσά κουτάλια!!) και αυτό το “άτιμο” το ΚΚΕ αντέχει ακόμα και απ ότι φαινεται θα αντέχει για πολλά χρόνια ακόμα, σε πείσμα των “φίλων” του.

 http://geranista.wordpress.com

Προετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη στιγμή!

 

1. Oι Θέσεις της ΚΕ για το Συνέδριο του ΚΚΕ επιβεβαιώνουν ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κόμμα επαναστατικό που αναγνωρίζει τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στην κοινωνική εξέλιξη. Σταθερά προσανατολισμένο στην ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση, τη δικτατορία το προλεταριάτου.

Ένα κόμμα που ρίχνει όλες του τις δυνάμεις στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας, που στο έδαφος συνεχών αγώνων ενάντια στα μονοπώλια θα κατακτήσει την εργατική λαϊκή εξουσία και θα οικοδομήσει το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
 

Χωρίς ενδιάμεσα στάδια και με πίστη για τη δυνατότητα επανάστασης σε μια χώρα. Kόμμα χωρίς συγχύσεις, ξεκάθαρο. Που έχει δουλέψει σε ικανοποιητικό βαθμό επιμέρους πλευρές της εργατικής Λαϊκής Εξουσίας από τις κινητήριες δυνάμεις και τις θεμελιακές αρχές συγκρότησης της σοσιαλιστικής εξουσίας μέχρι τη συγκρότηση των οργάνων εξουσίας και τη σχέση του ΚΚΕ με αυτές.
 

Ένα κόμμα που ξέρει να συνδυάζει τη σοσιαλιστική προοπτική, την πολιτική του Πρόταση, την Πρόταση διεξόδου από την κρίση με τον αγώνα για να πάρουν μια ανάσα οι εργαζόμενοι.
 

Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τομέα που το ΚΚΕ να μην έχει προτάσεις για την ανακούφιση των εργαζομένων. (Για τους εργάτες, τους άνεργους, την αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ, τους μετανάστες, την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, την ακρίβεια, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα ναρκωτικά, το περιβάλλον, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, την ενέργεια, τις συγκοινωνίες, την αντισεισμική θωράκιση, τα αντιπλημμυρικά και αντιπυρικά έργα κ.ά.).
 

2. Η καπιταλιστική κρίση καλά κρατεί. Ο πόλεμος δεν αποκλείεται. Απεναντίας η Μεσόγειος και ιδιαίτερα η γειτονιά μας , το Αιγαίο, βράζει (ΑΟΖ, πετρέλαια, φυσικό αέριο, πετρελαϊκοί δρόμοι, γκρίζες ζώνες, προκλήσεις της Τουρκίας). Και η κρίση και ο πόλεμος, ενδεχομένως και άλλοι παράγοντες, μπορούν να οδηγήσουν στην επαναστατική κατάσταση.
 

Το ζήτημα για μας είναι πώς προετοιμαζόμαστε σήμερα γι' αυτό. Σήμερα που δεν είναι επαναστατική κατάσταση.
 

Γιατί και η προετοιμασία, όταν βάζει στόχους ανατροπής, βοηθά η σχετική αδυναμία να μετατραπεί σε απότομη στη λειτουργία της αστικής εξουσίας (οι πάνω να μην μπορούν και οι κάτω να μη δέχονται την εκμεταλλευτική εξουσία).
 

Ας πάρουμε ως παράδειγμα μια ΚΟΒ χωριού, που ναι μεν υπάρχει το εργατικό στοιχείο κυριαρχούν όμως οι μισοπρολετάριοι. Τα περισσότερα κομματικά μέλη έχουν πάνω από μια επαγγελματική ιδιότητα. Και εργάτης και αγρότης ενδεχόμενα και αυτοαπασχολούμενος επαγγελματίας.
 

Σήμερα, βέβαια, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση προλεταριοποιούνται βίαια. Σε λίγο καιρό δεν θα 'χουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Άρα περιττεύουν τα αμυντικά αιτήματα. Στην ημερησία διάταξη μπαίνει η αλλαγή της εξουσίας. ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κι όχι αναδιανομή πλούτου που προτείνουν οι οπορτουνιστές.
 

Τι σημαίνει όμως προετοιμασία - πιο συγκεκριμένα - μιας τέτοιας ΚΟΒ για τη μεγάλη στιγμή που θα 'ρθει;
 

Σημαίνει διείσδυση στον περίγυρό της (στο χωριό) με στόχο να δημιουργηθεί γύρω από την ΚΟΒ μια πρωτοπορία εργατών - αγροτών - αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ - νεολαίων - γυναικών που θα δραστηριοποιείται μαζί με την ΚΟΒ. Μια ομάδα ανά πάσα στιγμή ετοιμοπόλεμη.
 

Για να γίνει όμως αυτό πρέπει και τα κομματικά μέλη να πιστέψουν ότι μπορεί να γίνει. Αν το πιστέψουν τότε θα το σχεδιάσουν ξεκινώντας πρώτα από την καταγραφή του περίγυρου και προχωρώντας σε συζήτηση μαζί τους π.χ. με τους οικοδόμους για το πώς θα ζουν σε μια εργατική λαϊκή εξουσία, που κουμάντο θα κάνoυν και ο ίδιοι με τους άλλους εργαζόμενους, αλλά και το τι σημαίνει για την ανακούφισή τους αν π.χ. προχωρήσει η υλοποίηση της αντισεισμικής θωράκισης.
 

Με τους αγρότες συζήτηση για τον παραγωγικό συνεταιρισμό, που θα συνενώσει την αγροτιά, που ενταγμένος στον Κεντρικό Σχεδιασμό και με εργατικό έλεγχο, στα πλαίσια μιας Λαϊκής Οικονομίας, με τη στήριξη κρατικών επιχειρήσεων, θα εφοδιάζει τους συνεταιρισμούς με ό,τι χρειάζεται η καλλιέργεια και η εκτροφή ζώων, θα παράγει υγιεινά προϊόντα σε τιμές που συμφέρουσες για το λαό που θα καταναλώνει.
 

Με τους επαγγελματίες του χωριού στη βάση: Πότε είναι καλύτερα για έναν επαγγελματία; Τώρα που από την αναδουλειά «χτυπά μύγες»; Που τον κυνηγούν οι επιταγές και σε πολλές περιπτώσεις και τα νοίκια; 'Η στο σοσιαλισμό που με το λαϊκό συνεταιρισμό και την κρατική στήριξη θα 'χει τη δουλειά του, το μισθό του, το σπίτι του, την περίθαλψή του (δική του και των παιδιών του), τη μόρφωση και την εξασφάλιση του μέλλοντος των παιδιών του;
 

Η συγκρότηση μιας τέτοιας ομάδας, ενός τέτοιου «περίγυρου» θα βοηθήσει: στη Λαϊκή Συμμαχία, στη συγκρότηση Λαϊκών Επιτροπών, στη συγκέντρωση δυνάμεων ιδιαίτερα νέων σε ηλικία και γυναικών, στη βελτίωση της λειτουργίας των μαζικών φορέων π.χ. του αγροτικού συλλόγου, στην επιτυχία των ταξικών αγώνων (κινητοποιήσεις , συλλαλητήρια), στον εντοπισμό των διαθέσεων των ανθρώπων, στις στρατολογίες, στη βοήθεια στην ΚΝΕ, στην απόκρουση του αντικομουνισμού, του οπορτουνισμού, στην ανάπτυξη της πολιτικής - ιδεολογικής αλλά και θεωρητικής δουλειάς (για να ενημερώσεις, να εκλαϊκεύσεις, πρέπει να ξέρεις), στη συνειδητοποίηση ολοένα και από περισσότερο κόσμο ότι αν το ΚΚΕ συμφωνούσε σε «αριστερή» κυβέρνηση σήμερα ή θα ψήφιζε αντιλαϊκά μέτρα όπως η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη ή θα προσπαθούσε να δικαιολογήσει την αλλαγή (όχι κατάργηση) του μνημονίου, την παραμονή του χαρατσιού και θα εκθείαζε την αμερικάνικη πολιτική του Ομπάμα μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Αλλωστε το παράδειγμα της Κύπρου δικαίωσε τη στάση του ΚΚΕ.
 

Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να προτάξει μια ΚΟΒ αυτή τη δουλειά από άλλες αφού πολλές από τις άλλες εξαρτώνται από το σχεδιασμό και την υλοποίηση του σημαντικού αυτού καθήκοντος.
 

'Οπως επίσης και οι καθοδηγητές θα πρέπει όχι μόνο να επιμείνουν αλλά και να βοηθήσουν στην πράξη με κάθε τρόπο για τη συγκρότηση αυτών των ομάδων. Και αυτή η δουλειά θέλει καταγραφή, μελέτη - γνώση της Πολιτικής Πρότασης, συζητήσεις, συνεργασίες, συσκέψεις, τακτικές ενημερώσεις για τις πολιτικές εξελίξεις.
 

Θέλει δουλειά μελετημένη και σε καθημερινή βάση, βοήθεια συγκεκριμένη, με επιμονή και πείσμα π.χ. δεν ησυχάζει ο καθοδηγητής αν σε μια ΚΟΒ δεν γίνει κατανοητή η σημασία αυτής της δουλειάς, αν δε γίνει ο σχεδιασμός κι αν δεν αρχίσει να υλοποιείται. Η βοήθεια θα 'ναι δυο φορές χρειαζούμενη αν κάπου φρακάρει το πράγμα. Θα 'ναι καθοριστική για τη συνέχεια. Μπορεί να γίνει! Γιατί π.χ. μια ΚΟΒ που υπερκαλύπτει το πλάνο της στην Οικονομική Εξόρμηση, που κάνει στρατολογίες που στήνει ΟΒ της ΚΝΕ που κάνει μια σχετική ενημέρωση στον κόσμο του χωριού να μην μπορεί να προχωρήσει και σ' αυτό το καθήκον;
 

Σημαντικά, ίσως και καθοριστικά, θα βοηθήσει το προσωπικό παράδειγμα του στελέχους (γραμματέας ΚΟΒ, μέλος της Τομεακής Επιτροπής). Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρώτος στη διακίνηση του «Ρ», πρώτος και μπροστά στις κινητοποιήσεις, πρώτος στις στρατολογίες, πρώτος στο σχεδιασμό, πρώτος στην υλοποίηση. Πρώτος και μπροστά παντού.

 

Ηλίας Βουλβούλης
ΚΟΒ Αγιάσου - Λέσβος

www.rizospastis.gr

ΙΚΑΡΙΑ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

 

Η Κομματική Οργάνωση Ικαρίας του Κ.Κ.Ε

σας προσκαλεί στη συγκέντρωση-συζήτηση

που διοργανώνει την Παρασκευή 29 Μάρτη 2013, ώρα 8μ.μ.

στον Άγιο Κήρυκο, στην αίθουσα του παλιού δημαρχείου

και το Σάββατο 30 Μάρτη ώρα 8 μ.μ. στον Χριστό Ραχών (στην αίθουσα)

με θέμα τις Θέσεις της Κεντρικής επιτροπής του Κ.Κ.Ε για το 19^ο Συνέδριο του.

Θα μιλήσει ο Βαγγέλης Ξένος, μέλος της Κομματικής Επιτροπής Αιγαίου του ΚΚΕ

 

 

Να δείξουμε το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής (του Ν. Μόττα)

Να δείξουμε το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής

 

Τόσο η πραγματικότητα της καπιταλιστικής κρίσης όσο και η μελέτη των Θέσεων της ΚΕ επιβεβαιώνουν δύο πράγματα:
 

1. Το πρώτο είναι η ορθότητα της στρατηγικής του ΚΚΕ στη βάση του ιδεολογικού του άξονα, του μαρξισμού-λενινισμού. Αποτελεί κατάκτηση και παρακαταθήκη η άρνηση του Κόμματος να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αστική «αριστερή κυβέρνηση» που θα διαχειριστεί το σύστημα αντί να το ανατρέψει. Ετσι, η σωστή ερμηνεία των αιτιών της κρίσης (υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, συστημική κρίση του καπιταλισμού) βρίσκεται σε ταύτιση με τη «γραμμή» που έχει χαράξει το Κόμμα: Τη γραμμή της μη-ενσωμάτωσης σε οπορτουνιστικές απόψεις.
 

2. Το δεύτερο έχει να κάνει με τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της «Λαϊκής Συμμαχίας», της οργάνωσης δηλαδή του λαϊκού, εργατικού κινήματος προς μια επαναστατική κατεύθυνση με στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Εδώ βρίσκεται και η ουσία του ρόλου που δύναται να διαδραματίσει το ΚΚΕ ως στρατηγικός πυλώνας της οργανωμένης πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων.
 

Οι παρούσες αντικειμενικές συνθήκες στις οποίες το εργατικό, λαϊκό κίνημα καλείται να δράσει είναι αρνητικές, έχοντας διφορούμενο χαρακτήρα. Και αυτό διότι ενώ τα θεμέλια του καπιταλιστικού εποικοδομήματος έχουν κλονιστεί εξαιτίας της συστημικής του κρίσης βλέπουμε ταυτόχρονα την ενδυνάμωση του αριστερού οπορτουνισμού που προβάλει ως - δήθεν - εναλλακτική λύση. Οπως επιβεβαίωσαν και οι εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, ένα πολύ μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων βρέθηκαν εγκλωβισμένα σε τεχνητά ψευτοδιλήμματα που το ίδιο το σύστημα τους δημιούργησε: Ευρώ ή δραχμή; Νεοφιλελεύθερη μονεταριστική πολιτική ή Κεϋνσιανικές αλχημείες; (βλ. Θέσεις ΚΕ 15-19). Τα διλήμματα άλλωστε της αστικής διακυβέρνησης χρησιμοποιούνται ως «προπέτασμα», με σκοπό να καθησυχάσουν το λαό μέχρι να επέλθει η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος που θα ξαναεγκλωβίσει την εργατική τάξη στα όρια που αυτό επιθυμεί. Ο στόχος της «Λαϊκής Συμμαχίας» δεν μπορεί να είναι άλλος παρά να βγάλει το λαό από τον φαύλο κύκλο των ψευτοδιλημμάτων της αστικής διαχείρισης.
 

Ο ρόλος της «Λαϊκής Συμμαχίας» οφείλει να είναι η διέγερση της επαναστατικής συνείδησης της εργατικής τάξης - η κατά τον Λένιν «πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης, με την ανάπτυξη της πολιτικής της συνείδησης» («Τι να κάνουμε», 1902). Να πειστούν, με λίγα λόγια, τα εργατικά λαϊκά στρώματα ότι το συμφέρον τους βρίσκεται στην κατάκτηση των μέσων παραγωγής, στην κατάργηση των μονοπωλίων, στην ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Δεν πρόκειται ασφαλώς για μια εύκολη υπόθεση, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου η αστική διακυβέρνηση επιχειρεί λυσσαλέα - και με πλήθος μεθόδων - τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών. Γι' αυτό απαιτείται η συντονισμένη, αταλάντευτη και διαρκής δράση των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, η συνεχής και επίμονη ζύμωση με το λαό.
 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα οφείλει να επιδιώξει μέσω της «Λαϊκής Συμμαχίας» να δώσει απαντήσεις στο τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που έχει χάσει την πολιτική του πυξίδα. Να απαντήσει στο «γιατί» και κυρίως στο «πώς» πρέπει να επιδιώξει την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική προοπτική. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πέραν της οργανωτικής βελτίωσης του κομματικού μηχανισμού, απαιτείται:
 

1. Να υπάρξει εκλαΐκευση του όρου της «λαϊκής εξουσίας». Να χρησιμοποιηθούν απτά παραδείγματα (στις καθημερινές συζητήσεις, στο πλαίσιο των Λαϊκών Επιτροπών, στους χώρους δουλειάς) που θα καταδεικνύουν πως η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής - το να πάρει δηλαδή ο ίδιος ο λαός την οικονομία της χώρας στα χέρια του - δεν αποτελεί ουτοπία ούτε απλό σύνθημα αλλά, αντιθέτως, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.
 

2. Να καταπολεμηθεί με κάθε μέσο ο λεγόμενος «κοινωνικός αυτοματισμός» που το αστικό πολιτικό σύστημα θέτει σε λειτουργία κάθε φορά που βρίσκεται μπροστά σε απεργίες και κινητοποιήσεις. Η ενίσχυση της ταξικής αλληλεγγύης είναι το μοναδικό όπλο ενάντια στην τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Προς αυτήν την κατεύθυνση είναι αναγκαία η συγκρότηση συσπειρώσεων και συνεργασιών «από τα κάτω». Χρειάζεται τα κομματικά μέλη, οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος - στο πλαίσιο των ΚΟΒ, του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των Λαϊκών Επιτροπών - να αναδείξουν προβλήματα, να πάρουν πρωτοβουλίες, να προβάλλουν την αναγκαιότητα της αλληλεγγύης. Να παλέψουμε ενάντια στην κοινωνική απομόνωση που επιμελώς προωθεί η αστική διακυβέρνηση.
 

3. Το εργατικό, λαϊκό κίνημα να περάσει σε αντεπίθεση. Αυτή η προοπτική περνά από την ενδυνάμωση του ΠΑΜΕ, τη συσπείρωση των εργαζομένων προς μια ταξική, ριζοσπαστική κατεύθυνση, την όξυνση της αντιπαράθεσης με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Η πολύμηνη, ηρωική απεργία των χαλυβουργών, με τις δυσκολίες που συνάντησε και τον πόλεμο που δέχθηκε, μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα. Να δημιουργηθούν δύο, τρεις, πολλές χαλυβουργίες, προπύργια συνειδητοποιημένης αντίστασης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα και την εργοδοτική τρομοκρατία. Γι' αυτόν το σκοπό απαιτείται σκληρή, συντονισμένη δουλειά των κομμουνιστριών και των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, απαιτείται ιδεολογική ζύμωση με τους εργάτες, κυρίως δε αυτούς που δεν έχουν κατανοήσει την αναγκαιότητα της μαζικής, ταξικής δράσης.
 

Είναι προφανές ότι θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά περισσότερα απ' όσα επιτρέπουν τα όρια ενός άρθρου σε εφημερίδα. Αυτό που μετράει όμως περισσότερο, στη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι να μετουσιωθεί η θεωρία σε πράξη και πιο συγκεκριμένα σε αγωνιστική δράση με στόχο την πολύπλευρη ενίσχυση του εργατικού, λαϊκού κινήματος. Το βασικό χρέος, λοιπόν, του Κομμουνιστικού Κόμματος - και της Λαϊκής Συμμαχίας που καλούμαστε να οικοδομήσουμε - είναι να δείξει στο λαό το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής. Αυτόν το δρόμο που δεν περνά από καμία διαχειριστική λογική του καπιταλιστικού συστήματος (είτε φιλελεύθερη, είτε οπορτουνίστικη), το δρόμο που δεν οδηγεί σε αδιέξοδα διλήμματα εγκλωβισμένα στο κλουβί της αστικής διαχείρισης.
 

Ο δρόμος της ανατροπής περνά μέσα από τη συνειδητοποίηση της αδήριτης ανάγκης για ανειρήνευτο και επίμονο ταξικό, αντι-καπιταλιστικό και αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα με σκοπό το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτό διδάσκει η 94χρονη ιστορία του ΚΚΕ. Αυτό οφείλουμε να πράξουμε με αυταπάρνηση μέχρι το τέλος, για τη δικαίωση των λαϊκών αγώνων!
 

Εύχομαι κάθε επιτυχία στο 19ο Συνέδριο του Κόμματος.

Νικόλας Μόττας
ΚΟΒ Θέρμης

 

πηγή: rizospastis.gr - Προσυνεδριακός Διάλογος

 

19ο Συνέδριο Κ.Κ.Ε: ΑΑΔΜ vs Λαϊκής Συμμαχίας;

Για το 19ο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε και τη Λαϊκή Συμμαχία
 

Στα πλαίσια του δημόσιου διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε. γίνεται πολλή κουβέντα και ασκείται κριτική από φίλους και "φίλους" του κόμματος, ότι εγκαταλείφθηκε η απόφαση του 15ου συνεδρίου για το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο (ΑΑΔΜ). Μάλιστα αναφέρουν ότι λυπούνται για την στροφή αυτή που πήρε το Κόμμα...

 

Aς προσπαθήσουμε να αναλύσουμε μια προς μια τις τρεις πρώτες λέξεις που ορίζουν το ΑΑΔΜ προσπαθώντας να δούμε πως διαμορφώθηκαν σήμερα και ας τις αντιπαραβάλουμε με τον όρο Λαϊκή Συμμαχία (Λ.Σ.) που υιοθετείται πλέον για να δούμε αν ο ισχυρισμός τους έχει βάση.
 

Αντιιμπεριαλιστικό: Πριν από 10 χρόνια η λέξη καπιταλισμός ήταν απαγορευμένη. Κανείς δεν τολμούσε να την αναφέρει, κανείς δεν την έγραφε στα κείμενα του παρά μόνο το Κ.Κ.Ε.. Τότε, πολλοί έλεγαν ότι αυτή είναι ξύλινη γλώσσα και το κόμμα είναι προσκολλημένο σε παλιές εποχές. Οι εξελίξεις δικαίωσαν τους "προσκολλημένους" και τώρα η λέξη έχει γίνει... "μόδα", όλοι την αναφέρουν, οι περισσότεροι ξέρουν ότι σημαίνει πως αν έχεις τη δύναμη (βλέπε μέσα παραγωγής) τότε εκμεταλλεύεσαι "νόμιμα" την εργασία, ξέρουν πως σκοπός είναι το κέρδος και η ολοένα και μεγαλύτερη άναρχη παραγωγή προϊόντων χωρίς να ενδιαφέρει αν καλύπτονται κοινωνικές ανάγκες. Ξέρουν ή υποψιάζονται ότι τα σκάνδαλα και τα λαδώματα είναι έμφυτα στον καπιταλισμό και οι περισπούδαστοι οικονομολόγοι τους γνωρίζουν, αν και επιμελώς το κρύβουν, πως οι οικονομικές κρίσεις στο καπιταλιστικό σύστημα είναι αναπόφευκτες.

 

Στις μέρες μας λοιπόν, το Κ.Κ.Ε. αναφέρει ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ανώτατο ιμπεριαλιστικό στάδιο και ότι "η Ελλάδα παραμένει σε ενδιάμεση θέση στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, με εξαρτήσεις απ’ τις ΗΠΑ και την ΕΕ". Ο καπιταλισμός πλέον δεν έχει να δώσει στον λαό κάτι παραπάνω αλλά αντίθετα παίρνει και θα συνεχίσει να παίρνει πίσω ότι είχε δώσει όλα αυτά τα χρόνια, πολλές φορές και εξαιτίας της ύπαρξης της "κακιάς" ΕΣΣΔ⁽¹⁾.

 

Όμως, παρόλα αυτά, υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν φτιασίδωμα του καπιταλισμού, θέλουν να του "δώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο" και να μας πείσουν ότι θα ανοίξει την αγκαλιά του σε όλον τον κόσμο. Υπάρχει κόσμος που επιθυμεί, ότι και να γίνει, να γεννιέται να ζει και να πεθαίνει μέσα σε αυτό το σύστημα.

 

Αυτοί λοιπόν που κρίνουν ότι το κόμμα άλλαξε προσανατολισμό, προτείνουν ότι πρέπει να συμμαχήσει με όσους θέλουν ένα καλύτερο αύριο εντός υπάρχοντος συστήματος άρα πρέπει το Κ.Κ.Ε. ουσιαστικά να απεμπολήσει κάθε σκέψη και προσπάθεια για ανατροπή του καπιταλισμού. Πρέπει να λοιπόν να γίνει και αυτό συστημικό κόμμα.

 

Αντιμονοπωλιακό: Στην Ελλάδα υπάρχουν μεγάλες επιχειρήσεις⁽²⁾, "μικρομεσαίες" όμως για τα παγκόσμια οικονομικά δεδομένα, οι μέτοχοι των οποίων δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την είσοδο των ξένων πολυεθνικών - μονοπωλιακών ομίλων αφού ολοένα και χάνουν μερίδια αγοράς, δεν είναι εφικτό να τις ανταγωνιστούν και έτσι οδηγούνται βαθμιαία σε κλείσιμο ή εναλλακτικά στην εξαγορά τους από τις πολυεθνικές. Αυτές οι επιχειρήσεις είναι πιθανό να επιθυμούν ένα "κίνημα" που έστω θα περιορίσει το ρυθμό εισόδου των μονοπωλιακών ομίλων και στην καλύτερη περίπτωση θα τις διώξει όχι όμως προκειμένου να ωφεληθεί ο λαός αλλά αυτοί οι ίδιοι. Θέλουν δηλαδή να αποκτήσουν και πάλι την δύναμη, την ευελιξία και τα κέρδη που είχαν στην δεκαετία του ΄70 και στις αρχές ΄80. Τηρουμένων των αναλογιών, είναι σαν τους φεουδάρχες που έχασαν τα κεκτημένα τους από τους αστούς. Όμως, όπως οι φεουδάρχες δεν κατάφεραν να γυρίσουν πίσω την ιστορία στα ωραία για αυτούς χρόνια, έτσι και για τους τωρινούς "νοσταλγούς" δεν υπάρχει επιστροφή.
 

Με ποιό τρόπο λοιπόν θα συμμαχήσει η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί αγρότες με αυτούς που απλώς θα τους χρησιμοποιήσουν προκειμένου να επανέλθουν στο προσκήνιο; Δεν θα αποτελεί βαριά προδοσία για ένα κομμουνιστικό κόμμα, που οι αναλύσεις του συνεχώς επιβεβαιώνονται, να οδηγήσει αυτόν τον κόσμο σε αυτό το αδιέξοδο;
 

Γι΄αυτό λοιπόν και τονίζεται στην θέση 61: "Η Λαϊκή Συμμαχία εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των μισοπρολετάριων, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών στον αγώνα κατά των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κατά της ενσωμάτωσης της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις".
 

Και κάτι ακόμα: Από το υπάρχον μέχρι σήμερα πολιτικό τόξο εκτός από το Κ.Κ.Ε. "αντιμονοπωλιακοί" δηλώνουν και οι εξής: ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗ.ΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι, Ανεξάρτητοι Έλληνες, μέρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ, η μεγάλη πλειοψηφία των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων και φυσικά η Χρυσή (για το σύστημα) Αυγή - ζητώ συγνώμη αν ξέχασα κάποιους...-.
 

Με όλους αυτούς θα έρθει η ανατροπή;  
 

Δημοκρατικό: Η έννοια δημοκρατία στις μέρες μας έχει καταντήσει ίσως και πιο ελαστική από την έννοια "αριστερός". Δημοκράτης είναι και ο υπουργός της Ν.Δ. που διατάσει την επιστράτευση των απεργών, δημοκράτης είναι και αυτός που λέει διαφωνώ με τα μέτρα αλλά για χάρη της πολιτικής σταθερότητας στηρίζω την κυβέρνηση που παίρνει αυτά τα μέτρα. Δημοκράτης δηλώνει και αυτός που διαδίδει την θεωρία "των δύο άκρων". Με δημοκρατικές αρχές έχει μεγαλώσει και εκείνος που λέει ότι είναι δικαίωμά σου να απεργείς αλλά... στην άκρη του δρόμου για να μην ενοχλείς τους υπόλοιπους που "θέλουν" να δουλέψουν, άσχετα αν ο αριθμός των ανέργων τείνει να πλησιάσει αυτόν των εργαζόμενων.
 

Αλλά και αυτός που διαδηλώνει σε όλους τους τόνους ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες στο τέλος σου μιλάει για τα ιδεώδη της δημοκρατίας. Σύμφωνα με την αστική δημοκρατία τους, πρέπει να υπακούς στους νόμους που ορίζουν ότι ο μισθός σου καλώς μειώθηκε, ότι βεβαίως και έπρεπε να μειωθεί και η σύνταξή σου, ότι πρέπει να πληρώσεις τα χαράτσια τα οποία είναι συνταγματικά, ότι δεν πρέπει να δημιουργείς άσχημες εικόνες με απεργίες και διαμαρτυρίες στους δανειστές της χώρας γιατί έτσι χειροτερεύεις την κατάσταση.
 

Βέβαια για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού δημοκρατία, εκτός των άλλων, είναι να έχει ίσα δικαιώματα, πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες όπως της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης. Δημοκρατία είναι να έχει ο καθένας δουλειά, ασφάλιση, σύνταξη, ελεύθερο χρόνο να τον διαθέσει όπως αυτός επιθυμεί.
 

Αυτή την δημοκρατία από την "δημοκρατία" τους (την αστική) επιχειρεί να διαχωρίσει, για αυτή την δημοκρατία καλεί το Κ.Κ.Ε. να συμμετέχει ο λαός μέσα από το πλαίσιο της Λαϊκής Συμμαχίας.
 

Πάντα Αντιιμπεριαλιστικά, Αντιμονοπωλιακά και Δημοκρατικά με την διαφορά ότι τώρα θα είναι αποκρυσταλλωμένο τι αφορούν αυτές οι τρεις λέξεις.
 

 Aristeri Poria

Σημειώσεις:

1. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε η ΕΣΣΔ ήταν πρώτη χώρα στον κόσμο που εισήγαγε καθολικά το 8ωρο, ήταν η πρώτη που εισήγαγε σύνταξη στα 60 για τους άντρες και στα 55 για τις γυναίκες, ήταν η πρώτη που εισήγαγε το πενθήμερο. Ενώ το δικαίωμα στην ξεκούραση ήταν κατοχυρωμένο στο Σύνταγμα της ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με το άρθρο 41, για τους εργάτες και υπαλλήλους καθοριζόταν η εργάσιμη βδομάδα που δεν μπορούσε να υπερβεί τις 41 ώρες, ενώ προβλεπόταν μειωμένη εργάσιμη μέρα για μια σειρά επαγγελμάτων. Το άρθρο 119 του Συντάγματος διασφάλιζε το δικαίωμα των διακοπών. Τις αλλαγές αυτές "ασπάστηκαν" με μεγάλη χρονική διαφορά οι καπιταλιστικές χώρες προκειμένου να καθησυχάσουν τους λαούς που έστρεφαν το βλέμμα τους προς την ΕΣΣΔ.

2. Πάρτε για παράδειγμα τον ανταγωνισμό ή/και το κλείσιμο ορισμένων επιχειρήσεων σε διάφορους κλάδους όπως των Super Market (Ατλάντικ, όμιλος ΕΛΟΜΑΣ, όμιλος ΑΣΠΙΔΑ, Βερόπουλος, Σκλαβενίτης, Δούκας σε αντιδιαστολή με ΑΒ Βασιλόπουλος, Carrefour Μαρινόπουλος -ακόμα και μετά την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, Lidl κ.λπ), του επίπλου (SATO, IKEA), του κλάδου ηλεκτρικών ειδών (Ηλεκτρονική, Media Markt, Κωτσόβολος-Dixons) κ.α.

Χαρακτηριστικά είναι και τα δημοσιεύματα του αστικού τύπου όπως στο "Βήμα" στις 18/11/2012: «Οι πολυεθνικοί όμιλοι αγοράζουν θέσεις. Επενδύουν στην ελληνική αγορά για να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που αναπόφευκτα γεννά η κρίση». (http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=484392)