"ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ..."

Το παρακάτω χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη, γράφηκε με την ευκαιρία της υποχρέωσης που ανέλαβε η Κυβέρνηση Παπάγου το 1952, να πληρώσει και πάλι η Ελλάδα τα εξωτερικά δάνεια, που ως τώρα τα έχουμε πληρώσει πολλές φορές.

- Έλα δω, ραγιά, που σε διατάζω.

- Και ποιος είσαι του λόγου σου, που λες ραγιά. Έλα συ εδώ.

- Κύριός σου είμαι. Ομολογιούχος. Πέσε!

- Και για ποιόνε με πήρες; Για Ελληνικό Κράτος;

- Πού το βρήκες το Ελληνικό Κράτος; Εμείς οι ξένοι είμαστε κράτος.

Κράτη εν κράτει, ομολογιούχοι, Ούλεν, Πάουερ, διομολογήσεις, ετεροδικίες, "σύμβουλοι"...

- Κι από μένα τι ζητάς;

- Να πλερώσεις!

- Τι να πλερώσω; Δεν ξέρω τίποτα.

- Ξέραν οι πρόγονοί σου πριν από εκατόν τριάντα χρόνια... Εθνικοί άνδρες ήσαν, εθνικά δάνεια κάνανε χάρις σ' εμάς τους... φιλέλληνες!

- Ποια δάνεια; Τα πλερώσαμε δέκα φορές ως τώρα. Μας χρεώνατε χίλιες λίρες και μας δίνατε στο χέρι εκατό. Όχι μονάχα μια φορά. Πάντα! Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι κι έξι το λαδόξυδο. Η προμήθεια, τ' ασφάλιστρα, τα χρεώλυτρα, οι μεσιτείες, οι προκαταβολές των τόκων τρώγανε τη μάννα. Μ' αυτά τα πρώτα δυό "εθνικά δάνεια" φέρατε την Ελλάδα στα "πρόθυρα της καταστροφής".

- Δε σηκώνω κουβέντες. Πλέρω και βιάζομαι...

- Να κάνεις τι;

- Αμ' το ξέρεις από άλλοτες και συ κι οι όμοιοί σου... Η τιμή είναι ανώτερη από κάθε αδυναμία... Μπορείς δε μπορείς, πρέπει να μείνεις τίμιος... Υπόγραψες, νεαρέ μου, και θα τα "κυλίσεις"!

- Και το αίμα που εμείς χύσαμε για σας; Είναι φτηνότερο από το δικό σας το χρυσάφι, που δε μας το δίνατε κιόλας; Για τη δικιά σας την αυτοκρατορία και τα δικά σας τα πετρέλαια και για τα δικά σας τα κεφάλαια χύσαμε το αίμα μας, στην Ουκρανία, στη Μικρά Ασία, στην Αφρική... Και στον τόπο μας! Τι ζητάτε τώρα από τους πεθαμένους;

- Πλέρω!

- Δεν έχω!

- Έχεις και παραέχεις. Όταν μπορείς να πετάς τα λεφτά σου από το παράθυρο, θα πει πως έχεις!

- Δε μούμεινε λάδι.

- Θα σφίξουμε λιγάκι το μάγγανο και θα βγάλεις. Θα βγάζεις, όσο και να σε στίβουμε. Κι όσο περισσότερο σε στίβουμε και βγάζεις, τόσο περισσότερο γίνεσαι άγγελος της ελευθερίας, διότι δεν σου μένει... κουκούτσι να νογάς τι σου γίνεται και τι σου μέλλεται...

- "Ουκ, αν λάβεις παρά του μη έχοντος".

- Θ' αγοράζεις ψωμί και θα το τρώω εγώ με τους εμμέσους φόρους. Πού θα μου πας; Και άκουσ' εδώ ένα πράγμα. Αν δεν βάζαμ' εμείς όλα μας τα δυνατά η δικιά σας η ολιγαρχία θα είχε εξαφανιστεί. Αυτή μας χρωστάει και την ύπαρξή σου!

- Τη δικιά μου;

- Και βέβαια! Από σένα θα πάρει για να δώσει σ' εμάς. Η μια ολιγαρχία στην άλλη... Έτσι γίνεται πάντα. Οι λαοί δίνουν και το αίμα και το χρήμα κι οι ολιγαρχίες παχαίνουν...

- Φεύγεις ή δε φεύγεις;

- Κουτέ. Όσο μακρύτερα φύγω, τόσο περισσότερο θα τρέχεις για να με πλερώσεις. Δούλε!...

Από το blog της συνδικαλιστικής παράταξης «ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ σ.κ. Προσωπικού Γενικής Τράπεζας» http://ananeotikigenikis.blogspot.com

....
 

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ: " ... φως που πάντα καίει"

Το Πρόγραμμα του Επιστημονικού Συνεδρίου, που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ για τον Κώστα Βάρναλη, στην αίθουσα Συνεδρίων, στην έδρα της στον Περισσό, στις 16 και 17 Απρίλη

Μετά την επιτυχία του περσινού επιστημονικού συνεδρίου για τον Γ. Ρίτσο και στο πλαίσιο ενός γενικότερου σχεδιασμού για τη μελέτη και ανάδειξη του έργου μεγάλων κομμουνιστών δημιουργών, Ελλήνων και ξένων, η ΚΕ του ΚΚΕ πραγματοποιεί ένα διήμερο συνέδριο (16 - 17 Απρίλη) αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη με τον τίτλο: «Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει», στην αίθουσα Συνεδρίων στην έδρα της Κεντρική Επιτροπής, στον Περισσό.

Στόχος των συνεδρίων αυτών είναι η ουσιαστική προσέγγιση και κατανόηση της πρωτοπόρας τέχνης της εποχής μας, αναζητώντας το φως στην τέχνη - «ξυπνητήρι» της λαϊκής συνείδησης, όπως γράφει και ο Βάρναλης. Τα συνέδρια αυτά απευθύνονται στην εργατική τάξη και την αυριανή βάρδιά της, τους νέους από τα τα λαϊκά στρώματα, γιατί η επαναστατική τέχνη είναι απαραίτητη όσο ποτέ στις σύγχρονες απαιτήσεις της πολύπλευρης ιδεολογικοπολιτικής πάλης της.

Στα χέρια της εργατικής τάξης, η Τέχνη μπορεί να γίνει ένας πραγματικός οργανωτής του συναισθήματος των μαζών για την κοινωνική τους απελευθέρωση. Γι' αυτό, τα συνέδρια αυτά απευθύνονται ιδιαίτερα στους κομμουνιστές και φιλο-κομμουνιστές καλλιτέχνες, καθώς επιδιώκουν παράλληλα να φωτίσουν τις αρχές της μαρξιστικής αισθητικής και να διερευνήσουν τη μέθοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού μέσα από το έργο κορυφαίων εκφραστών του, με σκοπό οι σημερινοί δημιουργοί να διδαχτούν απ' τα επιτεύγματά τους και να τα ξεπεράσουν. Αποτελούν, ταυτόχρονα, μια σημαντική συμμετοχή στην ιδεολογική διαπάλη γύρω από την ερμηνεία της Τέχνης και την επιστήμη της Αισθητικής.

Το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου

Σάββατο 16/04/2011 (10.00-20.00) και Κυριακή 17/04/2011 (10.00-15.00).

Οργανωτική Επιτροπή: Βαγγελιώ Κυριαζίδου, Ελένη Μηλιαρονικολάκη, Ρίτα Νικολαΐδου, Βαγγελιώ Πλατανιά, Γιάννης Σκαρπερός.

Χαιρετισμοί: Αλέκα Παπαρήγα ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Θοδωρής Χιόνης Γραμματέας ΚΣ της ΚΝΕ.

Εισηγητική ομιλία: Ελένη Μηλιαρονικολάκη, υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ: «Και στον ίδρο το δικό, γίνε συ τ΄ αφεντικό».

Ενότητα 1η: «Οδηγητής μιας νέας εποχής»

Εισηγήσεις

Αντα Κατσίκη Γκίβαλου, καθηγήτρια παιδαγωγικού τμήματος δημοτικής εκπαίδευσης πανεπιστημίου Αθηνών: «Ανθρώπινες στιγμές στην ποιητική δημιουργία του Κ. Βάρναλη».

Μάκης Μαΐλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας: «Το ιστορικό πλαίσιο της πορείας του Κ. Βάρναλη».

Ηρακλής Κακαβάνης, δημοσιογράφος - διορθωτής του «Ριζοσπάστη»: «Ο δημοτικιστής Βάρναλης».

Ρίτα Νικολαΐδου, φιλόλογος, διευθύντρια της τρίμηνης επιθεώρησης «Θέματα Παιδείας»: «Χρειάζεται και χαρακτήρας...».

Μαρία Πεσκετζή, Διδάκτορας Λογοτεχνίας, σχολική σύμβουλος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης:«Ο Βάρναλης, ο Αισχύλος κι ο σχολικός λογοτεχνικός κανόνας».

Λατζεζάρ Ελένκοφ, ποιητής, εκπρόσωπος του ΚΚ Βουλγαρίας και της Ένωσης των Βουλγάρων Συγγραφέων: «Κώστας Βάρναλης, ασυμβίβαστη και ανήσυχη καμπάνα».

Βασίλ Ιβάνοβ Πετκόβ, εκπρόσωπος του Κόμματος Βουλγάρων Κομμουνιστών και συντάκτης της εφημερίδας του κόμματος «Νόβο Ραμπότνιτσεσκο Ντέλο»: «Ο Κώστας Βάρναλης και η Βουλγαρία».

Παρεμβάσεις:

Τώνια Χαρατσίδου, γιατρός: «Αναμνήσεις από την προσωπική μου γνωριμία με το Βάρναλη».

Βασίλης Κολοβός, ηθοποιός - συγγραφέας: «Ο Βάρναλης πνευματικός οδηγητής του λαού μας».

Ενότητα 2η: Πρωτοπόρα αισθητική θεωρία και πράξη

Εισηγήσεις

Ερατοσθένης Καψωμένος, καθηγητής Νέας Ελληνικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «O Προσκυνητής».

Χρίστος Αλεξίου, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ και διευθυντής του θεωρητικού περιοδικού «Θέματα Λογοτεχνίας»: «ΤO ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ» και οι «ΣΚΛΑΒΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ» ορόσημo και οδόσημο στην ποίηση του Βάρναλη.

Σπύρος Τουλιάτος, εκπαιδευτικός, οργανωτικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων: Το ιστορικό και υλιστικό περιεχόμενο της «Αληθινής Απολογίας του Σωκράτη».

Αννεκε Ιωαννάτου, μεταφράστρια και διδάκτορας κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης: «Η διαλεκτική της αισθητικής του Βάρναλη».

Μαρία Αντωνοπούλου, υποψήφια διδάκτορας Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ: «Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός στην αισθητική σκέψη του Βάρναλη».

Θωμάς Συμεού, εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γ. Γραμματέας της Ενωσης Λογοτεχνών Κύπρου: «Η επίδραση του Βάρναλη στους Κύπριους ποιητές».

Γιάννης Σκαρπερός, ζωγράφος, μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ: «Οι παρακαταθήκες του Βάρναλη στους σημερινούς δημιουργούς».

Παρεμβάσεις:

Μπάμπης Παπαδόπουλος, φιλόλογος, πρόεδρος της ένωσης φιλολόγων Κατερίνης: «Οργή Λαού».

Γιώργος Μηλιώνης, παραγωγός του «902»: Το «Ημερολόγιο της ταξικής κοινωνίας».

Γιάννης Παπαοικονόμου, Διδ. Ιστορίας Πανεπ. Σορβόνης: «Οι Δικτάτορες».

 

Ενότητα 3η: Βαθιά λαϊκό και πολυδιάστατο φιλολογικό έργο

Εισηγήσεις:

Γεωργία Λαδογιάννη, επίκουρος καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Δραματουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική»: η θαρραλέα χρήση του ιστορικού υλισμού από τον Κ. Βάρναλη.

Δημήτρης Πατίλας διδάκτορας φιλολογίας, εκπαιδευτικός: Κ. Βάρναλής: Tα Κριτικά - Νεοελληνικά.

Ζωή Βαλάση, συγγραφέας και διδάκτορας φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης: «Ο Βάρναλης και το παιδί».

Θανάσης Καραγιάννης, διδάκτορας παιδαγωγικής, κριτικός/μελετητής θεάτρου για παιδιά: «Ο Ατταλος ο Γ' του Κώστα Βάρναλη: η μοναδική, αλλά σημαντική συμβολή του στη δραματουργία μας».

Γιώργος Κεντρωτής, καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης του Ιόνιου πανεπιστήμιου: «Ο μεταφραστής Βάρναλης».

Όλγα Ταμπόλινα, δημοσιογράφος εκπρόσωπος του ΚΕΚΡ: «Η διεθνής σημασία του έργου του Κ. Βάρναλη».

Γιώτης Νικολαΐδης, φιλόλογος: «Yπάρχει γλωσσικό ζήτημα σήμερα»;

Παρεμβάσεις:

Γρηγόρης Τραγγανίδας, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη»: «Ο δημοσιογράφος Βάρναλης».

Bαγγελιώ Πλατανιά, φιλόλογος, μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος: «Τι είδα εις την Ρωσίαν των Σοβιέτ», για τα άρθρα του Βάρναλη στον Ελεύθερο Ανθρωπο.

Γιώργος Ηρακλέους, φιλόλογος, DEA κοινωνιολογίας πανεπ. Λιέγης: «Οι γυναίκες κοινωνικά και ιδεολογικά σύμβολα στην ποίηση του Βάρναλη».

Σπύρος Σαμοΐλης, μουσικοσυνθέτης: «Για τη γνωριμία και συνεργασία μου με το Βάρναλη».

.....
 

Περισσότερα για τον Κ. Βάρναλη: http://varnaliskostas.blogspot.com  και http://erodotos.wordpress.com

"ΒΑΣΤΑ ΚΑΡΔΙΑ" Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ - ΣΠ. ΣΑΜΟΪΛΗΣ

Να με ξεριζώσεις χάρε, σ’ αντιστέκομαι σαν δρυ,
όση φόρα θέλεις πάρε, να με πάρει δεν μπορεί.

Να με ξεριζώσεις, όχι, δεν το θέλω και βαστώ,
όσο η καρδιά μου το ’χει, το κουράγιο της σωστό.

Στ’ αγιασμένο τούτο χώμα, που ’πιεν αίμα ποταμό
μας κρατάει το χρέος ακόμα, για το μέγα λυτρωμό.

Δεν το θέλω άλλοι να φτάσουν, δίχως μου, στην κορυφή,
στ’ άκρον ύψος να γιορτάσουν οι γενναίοι μου σύντροφοι.

Θα γιορτάσουμε σαν ένας τη μεγάλη Ανατολή,
κάθε τόπου, κάθε γέννας, κάθε γλώσσας οι καλοί.

Να με ξεριζώσεις τώρα μην σε τρώει αποθυμιά,
όλη η γη είναι μια χώρα, ένα δρυ και ρίζα μια.

....

ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑ

Κοιμηθείτε, αδέρφια.
Σ' όποιο χώμα κι αν πέσατε
θ' ακούτε τώρα τα πλατιά βήματα των συντρόφων σας
που προχωράνε σ' όλη τη γη
θ' ακούτε να τραγουδάνε τα πελώρια τραγούδια που ΄χατε
κάποτε κι εσείς τραγουδήσει
που οι ήχοι τους ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και πηγαίνουν
κι έρχονται
σαν τις μεγάλες αναπνοές του ανέμου πάνω από απέραντα
χωράφια με στάχυα.
Θα τ'ακούτε, σαν καταιγίδα τώρα, να τραγουδιώνται απ'
όλους τους λαούς μαζί.
Και με τα δυνατά σας χέρια μες απ'το χώμα.
Θα υποβαστάζετε τον κόσμο......

Τάσος Λειβαδίτης, Κοιμηθείτε Αδέρφια (απόσπασμα άπο "το συντροφικό τραγούδι'')

noemvris


....

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ

«Ένας διαφορετικός τρόπος να γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης μπορεί και να είναι ένας ουσιαστικός τρόπος για να γιορταστεί η Ποίηση». Με αυτή την επισήμανση, το Μουσείο Μπενάκη ανακοίνωσε ότι, στα πλαίσια των εκδηλώσεών του για το «Έτος Γιάννη Ρίτσου», αφιερώνει τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης(21/3), αποκλειστικά στον Ποιητή της Ρωμιοσύνης. Τη διαμόρφωση αυτού του αφιερώματος την εμπιστεύθηκε «σε ανθρώπους που ελπίζουμε και θα θέλαμε να είναι οι πραγματικοί αναγνώστες της ποίησης: στα παιδιά».


Το Μουσείο Μπενάκη απηύθυνε πρόσκληση στο 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο Λύκειο Πειραιά, που διαθέτουν blog και έχουν επιδείξει ενδιαφέρον για το έργο του Γ. Ρίτσου, και βρήκε ανταπόκριση. Μαθητές των δύο σχολείων δούλεψαν πολύ για να καταλάβουν τη ζωή και το έργο του Ρίτσου και ετοίμασαν μια παράσταση με τίτλο «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως», που θα παρουσιαστεί στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου)), στις 21/3 (7 μ.μ., είσοδος δωρεάν, πληροφορίες 210-3453111).

Οι μαθητές των δύο σχολείων, μετά από συναντήσεις τους στο διαδίκτυο και στα σχολεία τους, συγκέντρωσαν υλικό, επέλεξαν ποιήματα, πεζά, τραγούδια, σχέδια, φωτογραφίες, βίντεο, μαρτυρίες, συνεντεύξεις, CD, ντοκιμαντέρ και συνέθεσαν μια παράσταση, που αναφέρεται στη ζωή του Ρίτσου, στις ιδέες, στους αγώνες, στις εξορίες, στην ποίηση του Ρίτσου. Μια ζωή, που, περνώντας απ' το σκοτάδι, ατένιζε πεισματικά το φως, για να το χαρίσει σ' όλο τον κόσμο. Τα παιδιά, μέσα από τη δική τους «ματιά», ζωγραφίζουν, απαγγέλλουν, φτιάχνουν ταμπλό με φωτογραφικό και εικαστικό υλικό, τραγουδούν, κάνουν γκράφιτι, βιντεοσκοπούν και οπτικοποιούν ποιήματα του Ρίτσου.

Ριζοσπάστης, 18/03/2009

..

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ: ΜΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ...

Στους πονηρούς πολιτευτές που καλοπιάνουν με μνημεία και μουσεία τους ηρωικούς φυλακισμένους και εξόριστους του Άη-Στράτη και της Μακρονήσου αφιερώνουμε το μοναδικό ποίημα (πικραμένη αγωνιστική και ελπιδοφόρα κραυγή) του Αντώνη Πρωτοπάτση που γράφτηκε για τα "Δεκεμβριανά".

Νύχτα βαθιά λάδι σταλιά δε μένει

Στο λύχνο μας αργεί να φέξει... αργεί...

Μα εμείς την καρτερούμε την αυγή,

Ακοίμητοι, χλωμοί, αποφασισμένοι.

Έλεος δεν τάζει ουδέ ζητά η σφιγμένη

Καρδιά μας. Ναι, στη γνώριμη μας γη

Μόνο από μας θε νάβρουνε στοργή

Μ΄ιδρώτα κ΄αίμα θάνε κερδισμένη.

Με λόγια πια κανείς δε μας μεθά:

Δος μου ζωή, στον ήλιο μοίρα δος μου.

Κι αν κακία περίσσεψε του κόσμου,

Περίσσια και του κόσμου τ΄αγαθά.

Πολύ πάρα πολύ χύθηκε το αίμα.

Δε θα το πνίξει, θα πνιγεί το ψέμα.

08-12-1944

Α. Πρωτοπάτσης

Αυτό το ανέκδοτο ποιήμα του Α. Πρωτοπάτση δημοσιεύτηκε χωρίς τίτλο στα "Αιολικά Γράμματα" του Γιώργου Δουβαλέτα μέσα στη Δικτακτορία.
Δ.Μ.