Η ενίσχυση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δεν υπηρετεί ούτε την ειρήνη ούτε την ασφάλεια των λαών (VIDEO)

Τον ρόλο της συμφωνίας των Πρεσπών στην προώθηση των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΝΑΤΟ και ΕΕ στην περιοχή ανέδειξε ο βουλευτής του ΚΚΕ Σταύρος Τάσσος, μιλώντας το πρωί της Κυριακής σε εκπομπή της ΕΡΤ1, επισημαίνοντας παράλληλα την προκλητική προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να την παρουσιάσει ως μια... «αντιιμπεριαλιστική» πράξη, επικαλούμενη μάλιστα τον Μαρξ και τον Λένιν.

Η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, η παραπέρα ενίσχυση των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, δεν υπηρετεί ούτε την ειρήνη, ούτε την ασφάλεια, τόνισε ο βουλευτής του ΚΚΕ, προσθέτοντας ότι είναι γνωστός ο ρόλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη μη αναγνώριση συνόρων στο Αιγαίο, τον ρόλο τους στο Κυπριακό κ.ά.

Καταλήγοντας, τόνισε ότι απάντηση είναι η συνεργασία και η φιλία των λαών απέναντι στον κοινό αντίπαλο που είναι ο ιμπεριαλισμός.

 

Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών

Μόνο η πάλη ενάντια στους σχεδιασμούς ΝΑΤΟ - ΕΕ - κεφαλαίου μπορεί να ανοίξει δρόμο στους λαούς 

Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών, στην εφημερίδα "Τα Νέα Σαββατοκύριακο" 26/01/2019.

Με τη Συμφωνία των Πρεσπών η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε μία από τις «εκκρεμότητές» της. Για «επίτευγμα» μίλησε ο πρωθυπουργός. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ακόμα βρώμικη αποστολή, που ανέλαβε και ολοκλήρωσε στο πλαίσιο των δεσμεύσεών του απέναντι στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Απ' αυτές, που για διάφορους λόγους, άφησαν στη μέση οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί, ότι πρόκειται απλά για μια διμερή συμφωνία, που λύνει ένα πρόβλημα χρόνων και συμβάλλει στη φιλία και συνεργασία ανάμεσα στους δύο λαούς, έχουν καταρρεύσει πολύ πριν έρθει η συμφωνία στη Βουλή.

Η συμφωνία είναι ΝΑΤΟική και το γράφει (αναλυτικά στο άρθρο 2), είναι ευρωατλαντική και το φωνάζει. Η αντίθεση των υπόλοιπων κομμάτων δεν αφορά σ' αυτό το κρίσιμο ζήτημα. Το αντίθετο, η συμφωνία τους με τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στα Δυτικά Βαλκάνια είναι δεδομένη. Για ψηφοθηρικούς λόγους αντιδρούν και ψαρεύουν στα θολά νερά του εθνικισμού.

Κάθε φορά που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, προσωπικά ο κ. Τσίπρας, ετοιμάζεται να προχωρήσει σε μια αντιλαϊκή επιλογή, όταν νοιώθει ότι στριμώχνεται από τους ψηφοφόρους του, καταφεύγει σε αήθη επίθεση στο ΚΚΕ, καταφεύγει στην παραχάραξη της ιστορίας του, στον ωμό αντικομμουνισμό. Τους καταλαβαίνουμε. Πώς αλλιώς να απευθυνθεί στους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους που τον στήριξαν; Το ζήσαμε με τη δήθεν «αντιμνημονιακή» κυβέρνησή του, που έγινε μνημονιακή, με το δημοψήφισμα, όπου το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, μέσα σε μια νύχτα, το ζούμε και τώρα με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Δημοσιεύματα, αναρτήσεις στο διαδίκτυο, παρεμβάσεις υπουργών και στελεχών, στην ίδια γραμμή της παραχάραξης, της διαστρέβλωσης, της προβοκάτσιας, ακόμα και της καπηλείας του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας, στην οποία επιδόθηκε προσωπικά και ο πρωθυπουργός στη Βουλή. Διαχωρίζουμε βέβαια την πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις, που είναι θεμιτή και απαραίτητη. Δυστυχώς οι σημερινοί κυβερνώντες, εκτός από το ότι αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας, είναι και επικίνδυνοι.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ: Η ελληνική αστική τάξη, το 1915, πρόθυμη να παραδώσει τμήμα της Μακεδονίας με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας

Η αστική τάξη «θυσίαζε» πόλεις της Μακεδονίας με αντάλλαγμα τη Μικρά Ασία (φωτ.: Ελληνες στρατιώτες στη Σμύρνη το 1919)

Η πατριδοκαπηλία της αστικής τάξης 

Διαχρονικά, η αστική τάξη ουδέποτε λογάριασε θυσίες για την ισχυροποίηση της εξουσίας της και του καπιταλισμού συνολικότερα, είτε σε ανθρώπους (ακόμα και δικούς της), είτε σε εδάφη κ.λπ. 

Έτσι, αν σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία οι περιστάσεις απαιτούσαν την αλλαγή συνόρων, άλλοτε με την προσάρτηση εδαφών και πληθυσμών, άλλοτε με την παράδοσή τους («ζυγίζοντας» κάθε φορά τα αντισταθμιστικά οφέλη), η αστική τάξη δεν είχε ποτέ κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει στη μία ή την άλλη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προείχε και προέχει - ορθά από την σκοπιά της - στον πυρήνα των επιλογών της, ήταν και παραμένει το ταξικό της συμφέρον.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό υπήρξε, μεταξύ άλλων, η πρόθεση της ελληνικής αστικής τάξης, το 1915, να παραδώσει μέρος του προσφάτως τότε ενσωματωμένου τμήματος της Μακεδονίας, με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας - κομμάτι των γενικότερων «ευκαιριών» που «προσέφερε» η νέα πολεμική αναμέτρηση για την αναδιανομή του κόσμου (βλέπε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Αυτή η σχετικά άγνωστη πτυχή της Ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη, αφού αναδεικνύει με τα έργα και τα λόγια των ίδιων των αστών την πατριδοκαπηλία τους, που γνωρίζει έξαρση για μια ακόμη φορά στις μέρες μας. Καταδεικνύει επίσης το πώς διαστρεβλώνεται η Ιστορία, πώς συσκοτίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα, προκειμένου να γίνουν πράξη οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας (διάβαζε: αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού, στο πλαίσιο των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή). Ετσι, το 1992, βασικό μέλημα της αστικής τάξης ήταν η «μάχη» για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα, κυρίαρχη έχει γίνει η επιλογή της σύνθετης ονομασίας. Και γύρω από αυτήν διεξάγεται η σύγκρουση «πατριωτών» και «μειοδοτών». 

Όπως και τότε...

Οταν η αστική τάξη «πρόσφερε» ένα τμήμα της Μακεδονίας στη Βουλγαρία...

Τον Αύγουστο του 1914 ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Επιδιώκοντας την είσοδο της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το μέρος της, η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.ά.) απέδωσε στις αντίστοιχες κυβερνήσεις διακοίνωση, «συμβουλεύοντάς» τις να διευθετήσουν ειρηνικά τις μεταξύ τους διαφορές, ενώ ειδικότερα στη Βουλγαρία υποσχέθηκε εδαφικά ανταλλάγματα επί της Μακεδονίας και Θράκης. Η άρχουσα τάξη της τελευταίας ωστόσο προσανατολιζόταν προς τις «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανία - Αυστροουγγαρία), τον έτερο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, ενώ παράλληλα η Σερβία βρισκόταν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, υπό το βάρος της επίθεσης των αυστροουγγρικών δυνάμεων.

Ενόψει της επικείμενης επίθεσης στα Δαρδανέλια, το ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις πολεμικές επιχειρήσεις τέθηκε ακόμα πιο επιτακτικά. Έτσι, «οι Σύμμαχοι προσεκάλεσαν ημιεπισήμως την Ελλάδα όπως τους βοηθήσει εν Δαρδανελλίοις. Αντί της βοηθείας ταύτης τη προσέφερον το βιλαέτιον της Σμύρνης».¹

Ο Δ. Α. Κόκκινος αναφέρει σχετικά στο έργο του «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»: «Αι προτάσεις των συμμάχων προς την Ελλάδα ως προς Βουλγαρίαν ήσαν σαφείς. Θα εντάσσοντο συγχρόνως... παρά τω πλευρώ των συμμάχων και η μεν Βουλγαρία θα ελάμβανε προσφερόμενα εκ μέρους της Ελλάδος το Σαρισαμπάν (Νέστος), την Δράμαν και την Καβάλαν, η δε Ελλάς δεκαπλάσιαν έκτασιν εις την Μικράν Ασίαν, όταν θα εγίνετο εκεί επιτυχής εκστρατεία. Δηλαδή η Ελλάς θα έδιδε τμήματα της χώρας και θα ελάμβανε ως αντιστάθμισμα εδάφη τα οποία δεν είχον εις τας χείρας των εκείνοι οι οποίοι τα υπέσχοντο».² Το δέλεαρ ήταν πολύ ελκυστικό για την ελληνική αστική τάξη ώστε να το αγνοήσει.

Έτσι, σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.³

Ψεύδη και πραγματικότητα για το «Μακεδονικό ζήτημα»

Ερείπια στις Σέρρες στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων 1912 - 1913 (Ιστορικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη)

Πρόσφατα το «Μακεδονικό» επανήλθε στην επικαιρότητα, πυροδοτούμενο από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις στην περιοχή (βλέπε ένταξη ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ κ.λπ.) και πυροδοτώντας - ή μάλλον οξύνοντας εκ νέου - τον αστικό εθνικισμό στην ήδη πολύπαθη αυτή γωνιά των Βαλκανίων.

Τα υποκριτικά «δάκρυα» και η «αγωνία» διαφόρων αστικών εθνικιστικών τοποθετήσεων γύρω από την εξέλιξη ενός ζητήματος, για το οποίο γνωρίζουν ότι αστοί πολιτικοί (όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, κ.ά.) έχουν βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή τους εδώ και πολλά χρόνια, περισσεύουν. Από την άλλη, οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και άλλων περί «αναβάθμισης της Ελλάδας» είναι το λιγότερο προκλητικοί, αφού είναι γνωστό τι είδους «λύσεις» έχει επιφυλάξει για μια σειρά λαούς στο παρελθόν ο «διεθνής παράγοντας» (ΟΗΕ - ΝΑΤΟ - ΕΕ), καθώς και τι επιδιώκει σήμερα.

Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα την ουσία του «Μακεδονικού», όσο και τους ανταγωνισμούς γύρω από αυτό, είναι απαραίτητο να ανατρέξουμε στο πώς και γιατί προέκυψε, εξελίχθηκε και κατέληξε.

Η Ελλάδα μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913)

Οι ρίζες του ζητήματος, βεβαίως, δεν εντοπίζονται ούτε στο αρχαίο βασίλειο των Μακεδόνων, ούτε στον δήθεν μεταπολεμικό «κομμουνιστικό επεκτατισμό» της Γιουγκοσλαβίας (όπου στέκονται διάφοροι που βρήκαν μια ακόμη αφορμή για να χύσουν την αντικομμουνιστική χολή τους). Το «Μακεδονικό ζήτημα» προέκυψε τον 19ο αιώνα και είχε να κάνει με τη διεκδίκηση και νομή της περιοχής, τμήμα τότε της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μεταξύ των διαμορφούμενων αστικών εθνών - κρατών της Βαλκανικής.

Ετσι, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας και το πραγματικό μωσαϊκό λαών διαφορετικής φυλετικής προέλευσης που διαβιούσαν εκεί για αιώνες, βρέθηκαν στο επίκεντρο της σύγκρουσης των μεγαλοϊδεατισμών μιας σειράς χωρών, όπου ο αλυτρωτισμός του ενός συνεπαγόταν την υποδούλωση, εκτόπιση ή ακόμα και την εξόντωση του άλλου (άλλωστε, κάπως έτσι διαμορφώθηκαν ιστορικά όλα, λίγο - πολύ, τα σύγχρονα καπιταλιστικά έθνη - κράτη). Και όλα αυτά, βεβαίως, στο γενικότερο φόντο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών γύρω από την τύχη της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας («Ανατολικό ζήτημα»).

 

Η σύγκρουση των μεγαλοϊδεατισμών στην περιοχή

 

Το "αυθόρμητο" του Συλλαλητηρίου: Οι νέοι θα πρέπει να μάθουν τα συνθήματα όσο για το πρωινό μην ανησυχείτε... θα χορηγηθεί μετά την θεία λειτουργία !!!

(...) Ένας ακόμη μύθος που διακινείται είναι πως όλη αυτή η κινητοποίηση είναι τελείως «αυθόρμητη», δεν υπάρχει δηλαδή - πέρα από μια δεκάδα ανθρώπων που παρουσιάζονται ως οι υπεύθυνοι του συλλαλητηρίου, κανένας μηχανισμός από πίσω που να οργανώνει, να κινητοποιεί, να μετακινεί και να συντονίζει τόσες χιλιάδες κόσμου, και βέβαια μέσα σε αυτούς και όσους σκέφτονται να πάνε ωθούμενοι από αγνό και άδολο πατριωτισμό.

Για το πόσο αλήθεια είναι αυτό, αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στην Ανακοίνωση Ενορίας που κυκλοφορεί στο Facebook, όπου οι οδηγίες θυμίζουν... σχέδιο μάχης.

Αντιγράφουμε αποσπάσματα: 

«Για την Κυριακή στο συλλαλητήριο του Συντάγματος στις 2 μ.μ. για τη Μακεδονία μας, παρακαλούμε: 

1. Να πάνε οι νέοι, μπροστά στην εξέδρα των ομιλητών, με σημαίες και μερικά πανό που ετοιμάζονται.  

2. Προκειμένου οι νέοι να πάρουν θέση μπροστά στην εξέδρα, το ραντεβού των νέων (πτυχιούχοι, εργαζόμενοι, φοιτητές, φοιτήτριες, μαθητές, μαθήτριες), δόθηκε για τις 11.30 μπροστά στην εξέδρα. 

3. Πρέπει να έχουν πάρει γερό πρωινό, για να αντέξουν μέχρι τις 16.00 που λήγει το συλλαλητήριο, πιθανώς και αργότερα. 

4. Εναλλακτικά, οι νέοι μπορούν να πάνε εκκλησιασμό στον Μέγα Βασίλειο (...) και μετά συντεταγμένα να κινηθούν προς το Σύνταγμα. Στον Μέγα Βασίλειο θα χορηγηθεί πρωινό μετά τη Θεία Λειτουργία.  

5. Οι νέοι από Εστία Πατερικών Μελετών, ενορία Αγίας Παρασκευής και άλλες ενορίες που θα πάνε, θα πρέπει να μάθουν τα συνθήματα που θα ετοιμασθούν (θα είναι απλά) και να παραμείνουν κάτω από την εξέδρα, μέσα από την περιφρούρηση που θα υπάρχει και να βοηθούν όποτε χρειαστεί με τα πανό. (...) 

7. Ειδοποιούμε όσους νέους γνωρίζουμε, π.χ. από Μαρούσι, Ωρωπό, από Αντιρρήσεις, από κατασκήνωση Ρίζας, από κατασκηνώσεις της Ζωής, όλοι νωρίς στο Σύνταγμα. (...) 

9. Σημαντικό: Δεν ξέρουμε ακόμη ποιους σταθμούς του μετρό θα κλείσουν. Μάλλον θα έχει περπάτημα.  

10. Λόγω πολυκοσμίας, το πιο πιθανό είναι να μην δουλεύουν τα κινητά».

Τόσο... αυθόρμητα.

www.902.gr 

Οι συνιστώσες του νέου Μακεδονικού Αγώνα

Τελικά, το χθεσινό συλλαλητήριο εξελίχθηκε σε προεκλογική συγκέντρωση ενός άτυπου (προς το παρόν) εθνικιστικού μορφώματος, του οποίου γνωρίζουμε πάντως από τώρα τον επικεφαλής.

Σε αντίθεση με την κόσμια υποδοχή των πρώτων πέντε από τους έξι ομιλητές, ο απόστρατος στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης έγινε δεκτός με τη γηπεδική ιαχή «είναι τρελός ο αρχηγός!», την οποία και ο ίδιος ενέκρινε ρητά από μικροφώνου.

Χαιρέτησε τους «Ελληνες καταδρομείς» του, μνημόνευσε τον μακαριστό Χριστόδουλο, αποφάνθηκε πως «ο ουρανός ήθελε να κλάψει αλλά δεν τον άφησε ο Μεγαλοδύναμος για να συγκεντρωθούμε», έκανε επίδειξη της συνηθισμένης σ’ αυτούς τους κύκλους ημιμάθειας (από το «Ηνωμένο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Μαυροβουνίων» του Μεσοπολέμου, μέχρι τη δήθεν μετονομασία της Βρετανίας ύστερα από γαλλική απαίτηση), πούλησε αντιπολίτευση επί παντός επιστητού («Χρειάζεται να σας θυμίσω τι σημαίνει αριστεία; Τη μισούνε την αριστεία!»), υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των πολυτέκνων, κάλυψε πολιτικά τους φασίστες («είναι παιδιά δικά μας, άσχετα αν δεν συμφωνούμε με όσα κάνουν») και δήλωσε περήφανα «εθνικιστής».

Ενας αρχηγός δεν αρκεί, όμως, για να φτιαχτεί πολιτικό κόμμα ή έστω κίνημα. Χρειάζονται πολύ περισσότερα χέρια, πούλμαν και, κυρίως, πληκτρολόγια. Παράγοντες που κινητοποιήθηκαν με το παραπάνω τις τελευταίες δύο βδομάδες, από μια πλειάδα πολιτικών προελεύσεων και κατευθύνσεων. 

Μια ματιά σ’ αυτές τις συνιστώσες αποδεικνύεται διαφωτιστική, τόσο για τη γενεαλογία όσο και για τα βαθύτερα χαρακτηριστικά της όλης κινητοποίησης.

Οι εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της ονοματοδοσίας της ΠΓΔΜ: Οι συνέπειες μιας «διαβολικά θεόσταλτης» λύσης

Άρθρο του Ελισαίου Βαγενά, μέλους της ΚΕ και Υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις, που διεξάγονται γύρω από το ζήτημα της ονοματοδοσίας της ΠΓΔΜ. Είναι πασίγνωστο, πως απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, το ΚΚΕ τοποθετήθηκε στο ζήτημα αυτό από θέσεις αρχών και η νηφάλια τοποθέτηση του έρχονταν κόντρα στο κυρίαρχο εθνικιστικό ρεύμα, που καλλιέργησαν όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα από την “άκρα δεξιά” έως την “ανανεωτική αριστερά”, τον τότε ΣΥΝ μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο “πατριάρχης” της τελευταίας, Λ. Κύρκος, συμμετέχοντας καιροσκοπικά στα πατριδοκάπηλα συλλαλητήρια είχε εκστομίσει το γνωστό “πλην Λακεδαιμόνιων”, για την απουσία των κομμουνιστών από τις γνωστές “φιέστες”.

 

Το ΚΚΕ και τότε και σήμερα πατά σταθερά στην πραγματικότητα, η οποία διδάσκει πως για να εξασφαλιστεί η ειρήνη, η ασφάλεια κι η ευημερία των λαών δεν είναι αρκετό το όνομα. Μάλιστα η ονοματολογία μπορεί να δράσει αποπροσανατολιστικά, να κρύψει τους πραγματικούς κινδύνους για τους λαούς, που βρίσκονται στη σύγκρουση των συμφερόντων μεγάλων μονοπωλίων στην περιοχή, στην επέμβαση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Άλλωστε, ας μην λησμονούμε, με δική τους απροκάλυπτη παρέμβαση φτάσαμε στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία του προβλήματος.

Οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές τάξεις επιδιώκουν την αξιοποίηση μειονοτικών κι αλυτρωτικών ζητημάτων, για την εξυπηρέτηση των δικών τους οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Αυτά τα συμφέροντα, που είναι ξένα προς τα συμφέροντα των εργαζομένων, μπορεί να προκαλέσουν πραγματικό μακελειό. Δεν τελειώνουμε, όπως μας καθησυχάζουν, οι κυβερνητικοί παράγοντες, με το όνομα, ακόμα κι αν εισακουστεί μετά από 25 χρόνια το ΚΚΕ κι επιλεγεί ένα όνομα για όλες τις χρήσεις, που στην περίπτωση που έχει το όνομα “Μακεδονία” ή “Μακεδονικό” αυτό να έχει αποκλειστικά και μόνο γεωγραφικό προσδιορισμό. Απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν ώστε να αποτραπεί η αλυτρωτική προπαγάνδα από κυρίαρχους κύκλους της ΠΓΔΜ αλλά κι από εθνικιστικές δυνάμεις στη χώρα μας. Εκείνο, μάλιστα, που είναι το κρίσιμο ζήτημα, είναι αυτό της διεύρυνσης κι ενίσχυσης στην περιοχή μας τέτοιων ιμπεριαλιστικών ενώσεων, όπως είναι το ΝΑΤΟ κι η ΕΕ.