1821: “Ολοι μαζί”, ε; Αλήθεια;

«Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ:«Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Ότι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…» (Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη; 

Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν  τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Και δεν μιλάμε για το τμήμα του κλήρου που συμμετείχε με συνέπεια και από την πρώτη στιγμή στον αγώνα, αλλά για κείνους τους “ταλαντευόμενους” της ιεραρχίας που σύρθηκαν να πάρουν μέρος και κυρίως εκείνους που τοποθετήθηκαν με αφοριστικό και αντεπαναστατικό μένος κατά της Επανάστασης. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.

Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης στην Πελοπόννησο σηκώθηκε στα Καλάβρυτα στις 21 Μάρτη και την ίδια μέρα στην Πάτρα από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους προκρίτους, Παναγιώτη Καρατζά. Όσο για τον και “φιλικό” Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, η πειραγμένη “ιστοριογραφία” θυμήθηκε να τον βάζει να «ευλογεί» τα όπλα – αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί – στην Αγία Λαύρα, μόνο που το συγκεκριμένο “γεγονός” ουδέποτε συνέβη….

Αντίθετα, εκείνο που συνέβη ήταν ότι οι ξεσηκωμένοι (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσαν τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν (“Ο Κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821”, ΚΟΜΕΠ, τεύχος 2, 2011)…

***

Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

Του Τηλέμαχου Λουγγή *

Συνέχεια από το Α΄ ΜΕΡΟΣ

ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΠΡΩΙΜΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ (ΤΕΛΗ 4ου ΑΙΩΝΑ - 602)

Στις 8 Σεπτέμβρη του 324, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος θεμελίωνε τη νέα πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας στην αρχαία αποικία των Μεγαρέων με το όνομα Βυζάντιο. Τα εγκαίνια της νέας αυτής πόλης, η οποία μετονομάζεται σε Κωνσταντινούπολη, έγιναν στις 11 Μάη του 330. Αυτή η ημερομηνία λογίζεται συνήθως ως αφετηρία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (ή Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), η οποία διαδεχόταν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα ανατολικά εδάφη της τελευταίας. Ωστόσο, η οριστική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε δυτική και ανατολική (Βυζάντιο) επήλθε μόλις το 395 από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄.

Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Η πρώτη περίοδος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία εκτείνεται από τα τέλη του 4ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα, χαρακτηρίζεται από την αργή κατάρρευση του αρχαίου δουλοκτητικού συστήματος. Η πολυπλοκότητα της βυζαντινής κοινωνίας κατά την πρώιμη αυτή εποχή συνίσταται, πρώτα απ’ όλα, στο ότι μεταβάλλεται ο χαρακτήρας της άρχουσας τάξης της Αυτοκρατορίας. Αυτό συμβαίνει παράλληλα με τη μακρόχρονη και γεμάτη αναστολές προσχώρησή της στο Χριστιανισμό, που είχε ήδη επικρατήσει στην πλειοψηφία του φτωχού πληθυσμού ως θρησκεία των καταπιεζόμενων μαζών{1}.

Το κύριο σώμα αυτής της άρχουσας τάξης, που προερχόταν από το δουλοκτητικό κοινωνικό σύστημα, αποτελούσε η παραδοσιακή υστερορωμαϊκή συγκλητική αριστοκρατία{2} στην οποία ενσωματώνονταν όλο και περισσότερο τα ανώτερα, πλουσιότερα στρώματα των βουλευτών των παρακμάζοντων επαρχιακών πόλεων{3}. Οι αρχαίες πόλεις άλλωστε όφειλαν την όποια ακμή και μακροημέρευσή τους στο σύστημα της δουλοκτησίας, με συνέπεια να παρακμάσουν μαζί με αυτό. Η ανάπτυξη του θεσμού του colonatus{4} –ο οποίος αποτελούσε μια πρώιμη μορφή δουλοπάροικων σχέσεων– αφορούσε άλλωστε αποκλειστικά την ύπαιθρο, η οποία αναπτυσσόταν μαζί με αυτόν.

Ως τάξη, η παραδοσιακή συγκλητική αριστοκρατία δεν είχε το παραμικρό συμφέρον να προσχωρήσει στο Χριστιανισμό, παρά το γεγονός ότι η νέα θρησκεία απογυμνωνόταν όλο και περισσότερο από το κοινωνικό της περιεχόμενο και ότι στις γραμμές της συγκλητικής αριστοκρατίας προσχωρούσαν όλο και περισσότερο και οι επίσκοποι, δηλαδή η ηγεσία του χριστιανικού κλήρου από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄.

Εξετάζοντας την πορεία της πρωτοβυζαντινής άρχουσας τάξης μέσα στο χρόνο, διατυπώθηκε η αρχή της ανάπτυξης όλο και μεγαλύτερης ομοιογένειας ανάμεσα στους ανώτατους υπαλλήλους της Αυτοκρατορίας (honorati), στους συγκλητικούς (senatores) και στους ιδιώτες - μεγάλους γαιοκτήμονες (potentes). Η συνένωση των τριών αυτών κοινωνικών κατηγοριών αποτέλεσε τον πυρήνα της πρωτοβυζαντινής αριστοκρατίας{5}. Από αυτό το συμπέρασμα απορρέει και μια δεύτερη αρχή, σύμφωνα με την οποία η υστερορωμαϊκή (=πρωτοβυζαντινή) άρχουσα τάξη είχε τη μόνιμη τάση να μεταβληθεί σε μια τάξη γαιοκτημόνων της υπαίθρου{6}. Μιλώντας, π.χ., για τη συγκλητική αριστοκρατία της Ρώμης κατά τον 6ο αιώνα, ο βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος αναφέρει ως χαρακτηριστικά της 1) μέγιστον κτῆμα ἐν τῇ οὐσία{7} και 2) μέγα τι χρῆμα{8}. 

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Επίλογος

Διολοφθορά και τα σχέδια για πραξικόπημα

Συνέχεια από το 7ο Μέρος

Στο βιβλίο «In Search of Soviet Gold» ο Littlepage αναφέρει από που η τροτσκιστική «αντιπολίτευση» αντλούσε τα απαραίτητα χρήματα για την αντεπαναστατική δραστηριότητα.

Πολλά μέλη της μυστικής «αντιπολίτευσης» χρησιμοποιουσαν τις θέσεις τους για να εγκρίνουν την αγορά των μηχανών από ορισμένα εργοστάσια στο εξωτερικό.

Τα εγκεκριμένα προϊόντα ήταν πολύ χαμηλότερης ποιότητας από εκείνη που η σοβιετική κυβέρνηση πλήρωνε πραγματικά.

Οι ξένοι παραγωγοί έδιναν στην οργάνωση του Τρότσκι τα χρήματα από τη διαφορά που προέκυπτε από κάθε συναλλαγή κι έτσι οι συνωμότες συνέχιζαν να παραγγέλνουν από αυτούς τους κατασκευαστές.

Κάτι τέτοιο παρατηρήθηκε από τον Littlepage στο Βερολίνο την άνοιξη του 1931 κατά την αγορά βιομηχανικών ανελκυστήρων για τα ορυχεία.

Η σοβιετική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Pyatakov, και τον Littlepage ως υπεύθυνο για την επαλήθευση της ποιότητας των ανελκυστήρων και της έγκρισης της αγοράς.

Ο Littlepage ανακάλυψε μια απάτη σχετικά με τη χαμηλή ποιότητα των ανελκυστήρων, που ήταν άχρηστοι για τους σοβιετικούς σκοπούς, αλλά όταν ενημέρωσε τον Pyatakov και τα άλλα μέλη της σοβιετικής αντιπροσωπείας, συνάντησε μια κρύα υποδοχή, σαν να ήθελαν να αγνοήσουν τις επισημάνσεις του Littlepage και επέμειναν στην έγκριση της αγοράς των ανελκυστήρων.

Ο Littlepage όμως δεν συμφώνησε.

Προς στιγμήν σκέφτηκε ότι αυτό που συνέβαινε ήταν δωροδοκία των μελών της σοβιετικής αντιπροσωπείας από τους κατασκευαστές ανελκυστήρων.

Αλλά όταν το 1937 στη δίκη του ο Pyatakov, ομολόγησε τις συνδέσεις του με την τροτσκιστική αντιπολίτευση, ο Littlepage οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι αυτό που είχε διαπιστώσει στο Βερολίνο ήταν κατι παραπάνω από μια δωροδοκία σε προσωπικό επίπεδο.

Τα χρήματα αυτά προορίζονταν να πληρώσουν τις δραστηριότητες της μυστικής αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση, δραστηριότητες που περιέλαβαν τη δολιοφθορά, την τρομοκρατία, τη δωροδοκία και την προπαγάνδα.

 

Οι Zinoviev, Kamenev, Pyatakov, ο Radek, Tomsky, Bukharin και άλλοι που αγαπήθηκαν πολύ από το δυτικό Τύπο χρησιμοποίησαν τις θέσεις που τους εμπιστεύθηκε ο σοβιετικός λαός και το Κόμμα για να κλέψουν τα χρήματα από το κράτος, προκειμένου να επιτραπεί στους εχθρούς του σοσιαλισμού να χρησιμοποιήσουν εκείνα τα χρήματα για σκοπούς δολιοφθοράς και στην πάλη τους ενάντια στη σοσιαλιστική κοινωνία στη Σοβιετική Ένωση.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 7ο

Οι κουλάκοι και η αντεπαναστατική δράση

Συνέχεια από το 6ο Μέρος

Στην περίπτωση των αντεπαναστατών, είναι επίσης απαραίτητο να εξεταστούν τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν.

Δύο παραδείγματα για να καταδειχθεί η σημασία αυτής της ερώτησης:

• το πρώτο είναι οι κουλάκοι που καταδικάζονται στις αρχές της δεκαετίας του ’30
• και το δεύτερο τους συνωμότες και αντεπαναστάτες που καταδικάζονται το 1936-38.

 

Σύμφωνα με τις ερευνητικές εκθέσεις στο μέτρο που αφορούν τους κουλάκους, τους πλούσιους αγρότες, υπήρχαν 381.000 οικογένειες, δηλαδή περίπου 1.8 εκατομμύριο άνθρωποι που στέλνονται εξορία.

Ένας μικρός αριθμός αυτών των ανθρώπων καταδικάστηκε για να εκτίσει ποινές σε στρατόπεδα ή αποικίες εργασίας.

Αλλά τι προκάλεσε αυτές τις ποινές;

Ο πλούσιος ρώσος αγρότης, ο κουλάκος, είχε υποβάλει τους φτωχούς αγρότες για αιώνες σε απολυτη ένδεια και βίαια εκμετάλλευση.

Από τους 120 εκατομμύρια αγρότες το 1927, τα 10 εκατομμύρια κουλάκων ζούσαν στην πολυτέλεια ενώ τα υπόλοιπα 110 εκατομμύρια ζούσαν στην ένδεια.

Ο πλούτος των κουλάκων βασίστηκε στην κακοπληρωμένη εργασία των φτωχών αγροτών. Όταν οι φτωχοί αγρότες άρχισαν να συνενώνονται στα συλλογικά αγροκτήματα, η κύρια πηγή πλούτου των κουλάκων εξαφανίστηκε.

Αλλά οι κουλάκοι δεν σταμάτησαν.

Προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την εκμετάλλευση μέσω της πείνας.

Ομάδες ένοπλων κουλάκων επιτίθονταν κατά των συλλογικών αγροκτημάτων, σκοτώνοντας φτωχούς αγρότες και κομματικά στελέχη, έβαζαν φωτιές στα χωράφια και σκότωναν τα ζώα εργασίας.

Με την πρόκληση του λιμού μεταξύ των φτωχών αγροτών οι κουλάκοι προσπαθούσαν να διαιωνίσουν την ένδεια και τη δύναμή τους.

Αφίσα για την κολεκτιβοποίηση

Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν τα αναμενόμενα για αυτούς τους δολοφόνους.

Αυτή τη φορά οι φτωχοί αγρότες είχαν την υποστήριξη της επανάστασης και αποδείχθηκαν ισχυρότεροι από τους κουλάκους, που νικήθηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν σε ποινές στα στρατόπεδα εργασίας.

Από τα 10 εκατομμύρια κουλάκων, 1.8 εκατομμύρια εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν.

Μπορεί να είχαν υπάρξει αδικίες κατά τη διάρκεια αυτής της ογκώδους ταξικής σύγκρουσης στη σοβιετική επαρχία, μια σύγκρουση που περιλαμβάνει 120 εκατομμύρια ανθρώπους.

Αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους φτωχούς και καταπιεσμένους, στην προσπάθειά τους για μια ζωή αξιοπρεπή, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους ότι δεν θα λιμοκτονούσαν, ότι δεν ήταν επιεικείς στα δικαστήριά τους;

Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ανθρώπους που για αιώνες δεν είχαν καμία πρόσβαση στις προόδους που έγιναν στον πολιτισμό ότι ήταν απάνθρωποι;

Και αλήθεια, πότε ήταν ο εκμεταλλευτής κουλάκος πολιτισμένος ή φιλεύσπλαχνος στις συναλλαγές του με τους φτωχούς αγρότες κατά τη διάρκεια του καιρού της ατελείωτης εκμετάλλευσης;

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 6ο

Πόσοι άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας;
Πόσοι καταδικάστηκαν σε θάνατο κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1937-38;
Πόσο μακροχρόνια ήταν η μέση ποινή φυλάκισης;

Συνέχεια από το 5ο Μέρος

Τώρα ας απαντήσουμε στην 3η ερώτηση:

Πόσοι άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας;

Ο αριθμός διέφερε από χρόνο σε χρόνο, από 5.2% το 1934 σε 0.3% το 1953.

Ένας σημαντικός παράγοντας – Η έλλειψη φαρμάκων

Οι θάνατοι στα στρατόπεδα εργασίας προκλήθηκαν από τη γενική έλλειψη πόρων στην κοινωνία γενικά, ειδικότερα των απαραίτητων φαρμάκων για τις επιδημίες.

Αυτό το πρόβλημα δεν περιορίστηκε στα στρατόπεδα εργασίας αλλά ήταν παρόν σε όλη την κοινωνία, καθώς επίσης και στη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών όλου του κόσμου.

 

Μόλις ανακαλύφθηκαν τα αντιβιοτικά και τέθηκαν σε γενική χρήση μετά από το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο κι η κατάσταση άλλαξε ριζικά.

Στην πραγματικότητα, οι χειρότερες χρονιές ήταν κατά την διάρκεια του πολέμου όταν οι ναζιστικές ορδές επέβαλαν πολύ σκληρές συνθήκες διαβίωσης σε όλους τους σοβιετικούς.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των 4 ετών, περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας – ο μισός συνολικός αριθμός νεκρών όλης της 20ετούς εν λόγω περιόδου.

Μην ξεχνάτε ότι στην περίοδο του πολέμου πέθαναν 25 εκατομμύρια σοβιετικοί.

Το 1950, όταν βελτιώθηκαν οι όροι στη Σοβιετική Ένωση και τα αντιβιοτικά εισήχθησαν, ο αριθμός των ανθρώπων που πέθαναν στις φυλακές μειώθηκε στο 1%.

Πάμε τώρα στην τέταρτη ερώτηση:

Πόσοι άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο πριν από το 1953, ειδικά κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1937-38;

Έχουμε ήδη επισημάνει τον ισχυρισμό του Ρόμπερτ Κόνκουεστ ότι οι Μπολσεβίκοι σκότωσαν 12 εκατομμύρια πολιτικούς κρατουμένους στα στρατόπεδα εργασίας μεταξύ 1930 και 1953.

Από αυτά το 1 εκατομμύριο υποτίθεται ότι έχει σκοτωθεί μεταξύ 1937 και 1938.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 5ο

Από τι αποτελείτο το σοβιετικό ποινικό σύστημα;

Συνέχεια από το 4ο Μέρος

Ας αρχίσουμε με το θέμα της φύσης του σοβιετικού ποινικού συστήματος.

Μετά το 1930 το σοβιετικό ποινικό σύστημα περιελάμβανε τις φυλακές, τα στρατόπεδα εργασίας, τις «αποικίες εργασίας» (gulag), τις ειδικές ανοικτές ζώνες και την υποχρέωση καταβολής προστίμων.

Όποιος κρινόταν προφυλακιστέος στελνόταν γενικά σε μια κανονική φυλακή ενώ έρευνες πραγματοποιούνταν για να διαπιστωθεί εάν να είναι αθώος, οπότε θα μπορούσε να απελευθερωθεί, ή εάν πρέπει να δικαστεί.

Ένα κατηγορούμενο πρόσωπο στη δίκη θα μπορούσε είτε να βρεθεί αθώο και να αφεθεί ελεύθερο είτε ένοχο.

Εάν βρεθεί ένοχο θα μπορούσε να καταδικαστεί να πληρώσει ένα πρόστιμο, ή να φυλακιστεί ή, κατά πιο ασυνήθιστο τρόπο, να αντιμετωπίσει την εκτέλεση.

Ένα πρόστιμο θα μπορούσε να είναι ένα δεδομένο ποσοστό επί των αμοιβών του για μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Εκείνοι που καταδικάζονταν σε φυλάκιση θα μπορούσαν να τεθούν στα διαφορετικά είδη φυλακής ανάλογα με την παράβαση.

Στις «αποικίες εργασίας» (gulag) στέλνονταν εκείνοι που είχαν διαπράξει σοβαρές παρατυπίες (ανθρωποκτονία, ληστεία, βιασμός, οικονομικά αδικήματα, κ.λπ….) καθώς επίσης και ένα μεγάλο ποσοστό εκείνων που καταδικάζονται λόγω αντεπαναστατικών δραστηριοτήτων.

Άλλοι εγκληματίες που καταδικάστηκαν σε κάθειρξη μεγαλύτερη των 3 ετών θα μπορούσαν επίσης να σταλούν στα στρατόπεδα εργασίας.

Η κατανομή των κρατούμενων (gulag, στρατόπεδα εργασίας και κουλάκοι) στην Σοβιετική Ένωση στο διάστημα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αφού περνούσε κάποιο χρόνο σε ένα στρατόπεδο εργασίας, ένας φυλακισμένος μπορούσε να μεταφερθεί σε μια αποικία εργασίας ή σε μια ειδική ανοικτή ζώνη.

Τα στρατόπεδα εργασίας ήταν πολύ μεγάλες περιοχές όπου οι φυλακισμένοι ζούσαν και εργάζονταν υπό στενή επίβλεψη.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 4ο

Ψευδείς στατιστικές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών
Ο Γκορμπατσώφ ανοίγει τα αρχεία του ΚΚΣΕ

Συνέχεια από το 3ο Μέρος

Ο Κόνκουεστ (Robert Conquest), ο Σολζενίτσιν, ο Μεντβέντεφ και άλλοι χρησιμοποίησαν στατιστικές που δημοσιεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, όπως οι εθνικές απογραφές πληθυσμών, στις οποίες όμως πρόσθεσαν μια υποθετική αύξηση πληθυσμού χωρίς να λάβουν υπόψιν τους (εσκεμμένα) τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο στη χώρα.

 

Η αστική αντισοβιετική προπαγάνδα

 

Έτσι κατέληξαν στο πόσους ανθρώπους «έπρεπε» να έχει η χώρα στο τέλος των δεδομένων ετών!

Οι άνθρωποι που «έλειπαν» θεωρήθηκαν ότι έχουν πεθάνει ή ήταν έγκλειστοι.

Η μέθοδος είναι απλή αλλά και απολύτως λανθασμένη.

Αυτός ο τύπος «αποκάλυψης» τέτοιων σημαντικών πολιτικών γεγονότων δεν θα είχε γίνει αποδεκτός ποτέ εάν η εν λόγω «αποκάλυψη» αφορούσε κάποια χώρα του δυτικού κόσμου.

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι βέβαιο πως καθηγητές και ιστορικοί θα είχαν διαμαρτυρηθεί έντονα σε τέτοια κατασκευάσματα. Επειδή όμως ότι το αντικείμενο «μελέτης» είναι η Σοβιετική Ένωση  έγιναν αποδεκτά.

Ένας από τους λόγους είναι ότι αρκετοί καθηγητές κι ιστορικοί τοποθετούν την επαγγελματική τους ανέλιξη πάνω από την επιστημονική ακεραιότητά τους.

Ποια ήταν τα «τελικά συμπεράσματα των κριτικών»;

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 3ο

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν

Συνέχεια από το 2ο Μέρος

Ένα άλλο πρόσωπο που συνδέεται πάντα με βιβλία και άρθρα σχετικά με τα υποτιθέμενα εκατομμύρια που έχασαν τις ζωές ή την ελευθερία τους στη Σοβιετική Ένωση είναι ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (Alexander Solzhenitsyn).

Ο Σολζενίτσιν έγινε διάσημος σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο προς το τέλος του 1960 με το βιβλίο του:

«Το Αρχιπέλαγος Gulag».

Ο ίδιος είχε καταδικασθεί το 1946 σε 8 έτη διαμονής σε στρατόπεδο εργασίας για αντεπαναστατική δραστηριότητα υπό μορφή διανομής φιλοναζιστικής κι αντι-σοβιετικής προπαγάνδας.

Σύμφωνα με τον Σολζενίτσιν, η πάλη ενάντια στη ναζιστική Γερμανία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η σοβιετική κυβέρνηση είχε φθάσει σε έναν συμβιβασμό με τον Ηitler.

Ο Σολζενίτσιν κατηγόρησε επίσης τη σοβιετική κυβέρνηση και το Στάλιν ότι ήταν χειρότεροι από το Ηitler από την άποψη, των φοβερών αποτελεσμάτων του πολέμου στους πληθυσμούς της Σοβιετικής Ένωσης.

Και δεν έκρυψε τις ναζιστικές συμπάθειές του. Καταδικάστηκε ως προδότης.

Ο Σολζενίτσιν άρχισε το 1962 να δημοσιεύει βιβλία στη Σοβιετική Ένωση με τη συγκατάθεση και τη βοήθεια του Νικήτα Χρουστσώφ.

Το πρώτο βιβλίο που δημοσίευσε ήταν το:

«Μια ημέρα στη ζωή του Ivan Denisovich», σχετικά με τη ζωή ενός φυλακισμένου.

Ο Χρουστσώφ χρησιμοποίησε τα κείμενα του Σολζενίτσιν για να δυσφημίσει τη σοσιαλιστική κληρονομιά του Στάλιν.

Το 1970 ο Σολζενίτσιν κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με «το Αρχιπέλαγος Gulag».

Τα βιβλία του άρχισαν να δημοσιεύονται μαζικά στις καπιταλιστικές χώρες, και ο συγγραφέας τους είχε γίνει ένα από τα πολυτιμότερα όργανα του ιμπεριαλισμού στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ.

Τα κείμενά του για τα στρατόπεδα εργασίας προστέθηκαν στην προπαγάνδα για τα εκατομμύρια που υποτίθεται ότι είχαν πεθάνει στη Σοβιετική Ένωση και παρουσιάστηκαν από τα αστικά ΜΜΕ ως αληθινά.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 2ο

Ο Ρόμπερτ Κόνκουεστ κι η αλήθεια μισό αιώνα μετά

Συνέχεια από το 1ο Μέρος

Η Μαύρη Βίβλος του Κρεμλίνου

Η ναζιστική εκστρατεία παραπληροφόρησης για την Ουκρανία δεν σταμάτησε με την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα ναζιστικά ψέματα χρησιμοποιήθηκαν από την CIA και την MI5, και κατείχαν πάντοτε προεξέχουσα θέση στον πόλεμο προπαγάνδας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

Το αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών του Μακάρθι μετά τον Β’ ΠΠ αναπαρήγαγε τις ιστορίες των εκατομμυρίων νεκρών εξαιτίας του λιμού στην Ουκρανία.

Το 1953 ένα βιβλίο σε αυτό το θέμα δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ.

Αυτό το βιβλίο είχε τίτλο:

«Η Μαύρη Βίβλος του Κρεμλίνου» (Black Deeds of the Kremlin).

Η έκδοσή του χρηματοδοτήθηκε από ουκρανούς πρόσφυγες στις ΗΠΑ, ανθρώπους που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί στο Β’ Π.Π. και στους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε πολιτικό άσυλο, παρουσιάζοντας τους στον κόσμο ως «δημοκράτες».

Όταν ο Ρήγκαν εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ και άρχισε την αντικομμουνιστική σταυροφορία του τη δεκαετία του ’80, η προπαγάνδα για τα εκατομμύρια που πέθαναν στην Ουκρανία αναβίωσε.

Το 1984 ένας καθηγητής του Χάρβαρντ δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο:

«Η ζωή στη Ρωσία» (Human Life in Russia),

Η ζωή στη Ρωσία

που επαναλάμβανε όλες τις ψεύτικες πληροφορίες που παρήχθησαν από τον Όμιλο Hearst το 1934.

Εκεί, βρίσκαμε τα ναζιστικά ψέματα και τις παραποιήσεις της δεκαετίας του ‘30 αναγεννημένα, αλλά αυτή τη φορά με το κύρος που προσδίδει η υπογραφή ενός αμερικανικού πανεπιστημίου.

Αλλά υπήρχε και συνέχεια.

Το 1986 ακόμα ένα βιβλίο εμφανίστηκε για το θέμα, με τίτλο:

«Η Συγκομιδή της Θλίψης» (The Harvest of Sorrow),

που γράφτηκε από ένα πρώην μέλος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, τον Robert Conquest, τώρα καθηγητή στο πανεπιστήμιο Stamford της Καλιφόρνιας.

Για «την εργασία του» στο βιβλίο αυτό, ο Conquest έλαβε 80.000 δολάρια από την «Εθνική Οργάνωση Ουκρανίας».

Αυτή η ίδια οργάνωση πλήρωσε επίσης για μια ταινία που βγήκε το 1986 με τίτλο:

«Συγκομιδή της Απελπισίας» (Harvest of Despair),

Η Συγκομιδή της Θλίψης

στην οποία, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιήθηκε το υλικό από το βιβλίο του Conquest.

Στο μεταξύ ο αριθμός των ανθρώπων που υποστηρίχτηκε στις ΗΠΑ ότι είχαν χάσει τις ζωές τους στην Ουκρανία εξαιτίας του λοιμού  από τα 6 (!) ανέβηκε στα 15 (!!) εκατομμύρια!

Εντούτοις οι «πληροφορίες» αυτές του Ομίλου Hearst, που αναπαράχθηκαν σε βιβλία και ταινίες, ήταν ολότελα ψεύτικες.

Ο καναδός δημοσιογράφος, Douglas Tottle, αποκάλυψε λεπτομερώς τις παραποιήσεις στο βιβλίο του:

«Απάτη, λιμός και φασισμός – O μύθος της ουκρανικής γενοκτονίας από τον Χίτλερ στο Χάρβαρντ» (Fraud, famine and fascism – The Ukrainian genocide myth from Hitler to Harvard),

που εκδόθηκε στο Τορόντο το 1987.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ - Μέρος 1ο

Η ιστορία των εκατομμυρίων των ανθρώπων που ήταν – σύμφωνα με ισχυρισμούς – έγκλειστοι και πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας της Σοβιετικής Ένωσης και ως αποτέλεσμα του λιμού επί εποχής του Στάλιν

 

Σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, ποιος μπορεί να αποφύγει τις φοβερές ιστορίες περί θανάτων και δολοφονιών στα στρατόπεδα εργασίας-γκουλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης;

Ποιος μπορεί να αποφύγει τις ιστορίες περί εκατομμυρίων που λιμοκτόνησαν έως θανάτου και των αντιπάλων που εκτελέσθηκαν στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της εποχής του Στάλιν;

Στον καπιταλιστικό κόσμο αυτές οι ιστορίες διαρκώς επαναλαμβάνονται στα βιβλία, τις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και στις ταινίες, και οι μυθικοί αριθμοί περί «εκατομμυρίων θυμάτων του σοσιαλισμού» έχουν αυξηθεί αλματωδώς τα τελευταία 50 χρόνια.

Αλλά από πού στην πραγματικότητα προέρχονται αυτές οι ιστορίες, και αυτοί οι αριθμοί; Ποιος είναι πίσω από όλα αυτά;

Και μια άλλη ερώτηση: Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις ιστορίες;

Και ποιες πληροφορίες βρίσκονται στα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης, μυστικές στο παρελθόν αλλά διαθέσιμες για ιστορική έρευνα από την εποχή του Γκορμπατσώφ το 1989;

Οι μυθοπλάστες (και όσοι αναπαρήγαγαν αυτούς τους μύθους) πάντοτε ισχυρίζονταν ότι όλες οι ιστορίες τους περί εκατομμυρίων θανάτων στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν θα επιβεβαιώνονταν τη μέρα που τα αρχεία θα ανοίγονταν.

Αλλά τι συνέβη τελικά; Επιβεβαιώθηκαν στην πραγματικότητα;