Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (!!!) - Γ΄ ΜΕΡΟΣ

(συνέχεια από το Β΄μέρος: ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ)

Γ΄μέρος: ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

Εφόσον, όπως είδαμε στα προηγούμενα σημειώματα αυτής της στήλης, τα ελλείμματα δεν δημιουργήθηκαν από τον υπέρμετρο και σπάταλο δημόσιο τομέα, ούτε πήγαν σε μισθούς κηφήνων, ούτε προέκυψαν από αλόγιστες δαπάνες σε ιατρικές εξετάσεις που θα μπορούσαν να περικοπούν ή σε δαπάνες για την παιδεία, προκύπτει εύλογα το ερώτημα σχετικά με την πηγή του δημόσιου ελλείμματος.

Πλέον παραθέτουμε ολόκληρο τον πίνακα από την εργασία του επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θανάση Μανιάτη με τίτλο «Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα», η οποία θα δημοσιευτεί σύντομα σε συλλογικό τόμο της Επιστημονικής Εταιρείας Πολιτικής Οικονομίας. Απ’ αυτόν προκύπτει αβίαστα ότι το δημόσιο έλλειμμα στην Ελλάδα είναι σταθερά μεγαλύτερο από αυτό της ΕΕ των 15, κατά μέσο όρο 3.2%, την 15ετία 1995-2009 και η βασική πηγή αυτής της διαφοράς εντοπίζεται από τη μία στις γενικές δαπάνες της κυβέρνησης και από την άλλη στην υστέρηση των εσόδων που συνδέεται με τους φόρους.
Σημειώνεται ότι «στην πλευρά των δαπανών, είναι οι δραστηριότητες εκείνες που παραδοσιακά συνδέονται με την κρατική γραφειοκρατία, την καταστολή, τις στρατιωτικές δαπάνες (οι γενικές δημόσιες δαπάνες, οι δαπάνες για το νομικό σύστημα, τα δικαστήρια, τη δημόσια τάξη και την άμυνα), όπου το ελληνικό κράτος ξοδεύει πολύ περισσότερο από ό,τι κατά μέσο όρο οι χώρες της ΕΕ-15.»

Πηγή λοιπόν των ελλειμμάτων είναι η κρατική βία και καταστολή, το πολυπλόκαμο αντεργατικό κράτος.

Αντίθετα, «στην πλευρά των φόρων, είναι εμφανές από τον πίνακα 1 ότι είναι η σημαντικά χαμηλότερη άμεση φορολογία στο εισόδημα (και τον πλούτο) των νοικοκυριών στην Ελλάδα σε σχέση με την ΕΕ-15 που είναι υπεύθυνη για τα χαμηλά έσοδα του κράτους και τα ελλείμματα του δημόσιου προϋπολογισμού.»

Όμως αυτό δεν αφορά την εργατική τάξη, η οποία δεν έχει επιλογή να εισφοροδιαφύγει, εφόσον οι εισφορές κρατούνται άμεσα από τον μισθό.

Αφορά τα άλλα δύο μέρη που υποτίθεται ότι συνεισφέρουν, δηλαδή το κράτος και τους εργοδότες.

«Οι φόροι στην ακίνητη περιουσία είναι αμελητέοι, και οι φόροι επί των κερδών των ανωνύμων εταιρειών φαίνεται να είναι παραπλήσιοι στην Ελλάδα και την ΕΕ-15, αν και η σύγκριση αφορά την τελευταία τετραετία, τη μόνη περίοδο για την οποία υπάρχουν στοιχεία για ολόκληρη την ΕΕ-15. Στην πραγματικότητα, όπως φαίνεται στο διάγραμμα [1] (σ.σ. που ακολουθεί) η φορολογία των επιχειρήσεων ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη κατά μέσο όρο για τα τελευταία δεκαπέντε έτη.»
Και η εργασία καταλήγει: «έτσι, το ζήτημα του ποια κοινωνική τάξη πληρώνει τις κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα δεν είναι τόσο δύσκολο να απαντηθεί ακόμη και με μια επιφανειακή εξέταση της δομής των δημόσιων οικονομικών της.»

Του Γιώργου Λαμπρινίδη, Οικονομολόγου (αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Νέο Εμπρός, Φ.900/12.01.2011) www.neo-empros.net

Συνεχίζεται: Δ΄μέρος: Κάποτε ήταν Ζωτικός Χώρος, σήμερα είναι Ανταγωνιστικότητα

.....

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (!!!) - Δ΄ ΜΕΡΟΣ

(Συνέχεια από Γ΄μέρος: ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ)

Δ΄μέρος: Κάποτε ήταν Ζωτικός Χώρος, σήμερα είναι Ανταγωνιστικότητα

Σε προηγούμενα σημειώματα είδαμε ότι για τα πράγματι υψηλά δημόσια ελλείμματα των τελευταίων 15 χρόνων δεν ευθύνονται οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε οι δαπάνες για υγεία και παιδεία. Αντίθετα, τα ελλείμματα δημιουργήθηκαν εν μέρει για τη συντήρηση του κράτους καταστολής και κυρίως από τη μη είσπραξη φόρων από το μεγάλο κεφάλαιο. Είναι ειρωνικό αλλά οι εργαζόμενοι κλήθηκαν να επωμισθούν το οικονομικό βάρος της καταστολής των ιδίων και άλλων λαών (μέσω των πολεμικών εξοπλισμών στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ) και …δεν ανταπεξήλθαν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε μια έννοια που επαναλαμβάνεται συνέχεια χωρίς να ορίζεται, ακριβώς επειδή το περιεχόμενό της είναι πολύ σκοτεινό και επικίνδυνο για την εργατική τάξη. Σε αναλογία με την πρόταξη της «ανάγκης για ζωτικό χώρο» από τον Χίτλερ που «δικαιολόγησε» την επέλαση του φασισμού, η σύγχρονη «ανάγκη για ανταγωνιστικότητα» επιχειρεί να δικαιολογήσει την επέλαση του κεφαλαίου σε όλο τον κόσμο. Τι σημαίνει όμως πραγματικά η «ανταγωνιστικότητα», η οποία μάλιστα φιγουράρει και στον νέο τίτλο του Υπουργείου Ανάπτυξης;

Ουσιαστικά, η ανταγωνιστικότητα μετράει δύο πράγματα ταυτόχρονα: μισθό και παραγωγικότητα, ώστε να βγει ένας δείκτης «μοναδιαίου κόστους εργασίας» -δηλαδή, πόσο κοστίζει ένα εμπόρευμα ή μια υπηρεσία σε εργατικά χέρια. Για να ανέβει η παραγωγικότητα, υπάρχουν δύο τρόποι: ο πρώτος είναι η επένδυση σε εξοπλισμό, μηχανές, τεχνολογία κλπ που επιτρέπουν σε έναν εργάτη να παράγει περισσότερο από χθες, στην ίδιας διάρκειας εργάσιμη ημέρα.

Ο δεύτερος είναι η αύξηση της εντατικότητας – με κάμερες παρακολούθησης των εργαζομένων, 5λεπτα ή μηδενικά διαλείμματα, μειωμένο για τις ανάγκες προσωπικό, πολλαπλές θέσεις και άλλες τέτοιες ευαγείς μεθόδους, αυξάνεται η «απόδοση» των εργαζομένων. Στην Ελλάδα, η όποια αύξηση της παραγωγικότητας τα τελευταία 10 χρόνια προήλθε από τον δεύτερο τρόπο, ο οποίος σημειωτέον είναι πολύ φθηνότερος από τον πρώτο, αλλά έχει κοντά ποδάρια.

Υπάρχει ένα φυσικό όριο ξεζουμίσματος του εργάτη.

Ο μισθός υπολογίζεται μεικτός, χωρίς την εισφοροδιαφυγή. Αν δηλαδή ο μισθός είναι 1000 ευρώ μεικτά, τότε ο καπιταλιστής τον υπολογίζει στα 1350 περίπου (μαζί με τη δική του εισφορά, 35%), ανεξάρτητα αν εισφοροδιαφεύγει και τελικά μπορεί να πληρώνει μόλις 840 ευρώ, μην αποδίδοντας ούτε την εισφορά του εργαζόμενου. Ακόμα, η μαύρη, ανασφάλιστη εργασία δεν υπολογίζεται καθόλου στο δείκτη ανταγωνιστικότητας (αν υπολογιζόταν, θα αύξανε η ανταγωνιστικότητα).

Τέλος, αθροίζονται μαζί οι υπέρογκοι μισθοί των διευθυντών, στελεχών και άλλων άμεσων συνεργατών των καπιταλιστών.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η Ελλάδα φιγουράρει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε ανταγωνιστικότητα, μαζί με την Ιταλία (έχουν το υψηλότερο ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας). Ακολουθούν από κοντά η Πορτογαλία και η Ισπανία, σε ενδιάμεση θέση είναι η Γαλλία και η πλέον ανταγωνιστική των 6 είναι φυσικά η Γερμανία. Το διάγραμμα δείχνει ότι το ονομαστικό μοναδιαίο εργατικό κόστος αυξήθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία κατά 35% τα τελευταία 10 χρόνια, ενώ στην Γερμανία μόλις κατά 7%.

Το αβίαστο συμπέρασμα που βγάζουν οι προπαγανδιστές της Νέας Τάξης είναι ότι πρέπει να καταβαραθρωθούν οι μισθοί και να υπάρξει ευελιξία στην αγορά εργασίας. Όπως όμως φαίνεται στον πίνακα, η Γερμανία ρίχνει το εργατικό κόστος πρώτη (κυρίως μέσω του πρώτου τρόπου αύξησης της παραγωγικότητας).

Έτσι, αυτό που προτείνουν οι κυβερνώντες του ΠΑΣΟΚ, οι χθεσινοί της ΝΔ και τα παπαγαλάκια τους αριστερά και δεξιά, είναι ένας αγώνας δρόμου μισθών και εργατικών κατακτήσεων προς τα κάτω, χωρίς τέρμα.

Οι φωνές που καλούν σε αύξηση των επενδύσεων είναι επίσης εκ του πονηρού, αλλά αυτό θα το εξετάσουμε σε επόμενο σημείωμα. Το συμπέρασμα που μπορεί να βγει μέχρι εδώ είναι ότι η ανταγωνιστικότητα είναι ένα ιδεολογικό επιχείρημα χειραγώγησης των εργαζομένων, ένας βωμός στον οποίον καλούνται να θυσιάσουν οι εργαζόμενοι τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Είναι έτσι φτιαγμένοι οι δείκτες που την μετράνε, ώστε οι εργαζόμενοι να είναι πάντα χαμένοι, ακόμα και όταν ...πετυχαίνουν τους «εθνικούς στόχους».

Του Γιώργου Λαμπρινίδη, Οικονομολόγου (αναδημοσίευση από την εφημ. "Νέο Εμπρός", Φ.901/19.01.2011) www.neo-empros.net

(συνεχίζεται)

....

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (!!!) - Β΄ ΜΕΡΟΣ

(συνέχεια από το Α΄μέρος: ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ)
Β΄μέρος: ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μας, παρουσιάζουμε εδώ αναλυτικότερα την εξέλιξη των δημοσίων δαπανών τα τελευταία 15 χρόνια.
Σκοπός μας είναι να αποδείξουμε πώς όλη η προπαγάνδα περί σπάταλου κράτους, κράτους μαμούθ και γιγαντωμένου δημόσιου τομέα - φαινόμενα που προκύπτουν, υποτίθεται, από τους υψηλούς μισθούς από τη μία, και από την κακοδιαχείριση και την διασπάθιση δημόσιου χρήματος, ακριβώς λόγω του δημόσιου χαρακτήρα των παρεχόμενων υπηρεσιών, όλη αυτή η προπαγάνδα έχει πολύ μικρή σχέση με την πραγματικότητα. Στο σύντομο αυτό σημείωμα, αναπαράγουμε τον πίνακα από την εργασία του επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θανάση Μανιάτη με τίτλο «Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα», η οποία θα δημοσιευτεί σύντομα σε συλλογικό τόμο της Επιστημονικής Εταιρείας Πολιτικής Οικονομίας.

Επαναλαμβάνουμε το συμπέρασμα της εργασίας: «Το πιο σημαντικό στοιχείο που ξεχωρίζει από τη σύγκριση είναι το εξής: συγκρίνοντας την κατάσταση στην Ελλάδα με εκείνη στην ΕΕ-15 είναι προφανές ότι τα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό κράτος δεν οφείλονται στις υπερβολικές δημόσιες δαπάνες […]».

Το δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από τον παρακάτω πίνακα {1} είναι ότι οι τομείς της υγείας και της παιδείας που μπαίνουν τώρα στο στόχαστρο για περικοπές είναι σταθερά υποχρηματοδοτούμενες σε σχέση με την ΕΕ. Για την υγεία, το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανάται στην Ελλάδα, κατά μέσο όρο την δεκαπενταετία 1995-2009 είναι μόλις 4.4%, 2% λιγότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Για την παιδεία το αντίστοιχο ποσοστό είναι ακόμα χαμηλότερο, στο 2.9%, και η διαφορά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι 2.3%.

Είναι λοιπόν ψέμα ότι τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια αποτελούν μια μαύρη τρύπα όπου μεγάλες ποσότητες δημόσιου χρήματος κατασπαταλώνται, ενώ τα αποτελέσματα των υπηρεσιών είναι πολύ χαμηλά. Αντίθετα, ακριβώς λόγω της υποχρηματοδότησης, οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι χαμηλού επιπέδου. Επιπλέον, για τους τομείς της υγείας και παιδείας θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η γεωγραφική ιδιομορφία της χώρας με τα πολλά νησιά και τις απομακρυσμένες και απομονωμένες επαρχίες, η οποία επιβαρύνει το κόστος διατήρησης σχολίων και νοσοκομείων ή κέντρων υγείας σε όλη τη χώρα.
Παραπέρα, για δαπάνες κοινωνικής προστασίας γενικά δαπανάται στην Ελλάδα το 17.2%, ενώ στην ΕΕ-15 το αντίστοιχο ποσοστό είναι 18.8%, δηλαδή 1.6% λιγότερο, κατά μέσο όρο.

Θα πει κανείς: και όλες αυτές οι περιπτώσεις διασπάθισης χρήματος με τις οποίες μας βομβαρδίζουν καθημερινά; Μια πρώτη απάντηση είναι ότι αυτές οι περιπτώσεις μειώνουν ακόμα περισσότερο τα αναγκαία για την δημόσια υγεία και παιδεία κονδύλια και ότι σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να αναθέσουμε την εξυγίανση και τη διαφάνεια σε αυτούς ακριβώς που ευθύνονται για τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Να σημειωθεί επίσης ότι αυτή η διασπάθιση, όπου γίνεται, υπηρετεί τη συκοφάντηση των κοινωνικών λειτουργών που κάτω από αντίξοες συνθήκες αγωνίζονται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Ο λόγος είναι προφανής: αυτοί οι τελευταίοι θα επωμιστούν άμεσα το βάρος των περικοπών, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι θα κληθούν να ξαναπληρώσουν για υποβαθμισμένες (πόσο ακόμα άραγε;) υπηρεσίες υγείας και παιδείας.

{1} Ο πίνακας παρουσιάζει τις δημόσιες δαπάνες και έσοδα, ως ποσοστό στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ώστε να είναι συγκρίσιμα τα στοιχεία με αυτά άλλων χωρών ή της ΕΕ. Με άλλα λόγια, δείχνει τι μέρος του ετήσια παραγόμενου πλούτου δαπανάται από το κράτος στις διάφορες κατηγορίες δαπανών καθώς και το αντίστοιχο μέρος των δημόσιων εσόδων. Τα στοιχεία παρέχονται από τη Eurostat, την επίσημη Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.

Του Γιώργου Λαμπρινίδη, Οικονομολόγου (αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Νέο Εμπρός», Φ.899/29.12.2010) www.neo-empros.net

(συνεχίζεται)

Γ΄Μέρος: ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

..

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (!!!) - Α΄ ΜΕΡΟΣ

Α΄μέρος: ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

Από την προηγούμενη άνοιξη έχει ξεδιπλωθεί μια εκτεταμένη προπαγάνδα ούτως ώστε να πεισθούν οι εργαζόμενοι ότι αυτοί οι ίδιοι είναι υπαίτιοι για τα χρόνια δημόσια ελλείμματα και το χρέος που έχει σωρευτεί. Η επίθεση στόχευσε πρώτα τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, στενό και ευρύτερο, για να επικεντρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες στον ιδιωτικό τομέα, ενώ έχει προαναγγελθεί το δεύτερο κύμα επίθεσης στους δημόσιους υπαλλήλους από την αρχή της επόμενης χρονιάς.
Το ζητούμενο της πολύμορφης και καλά συντονισμένης ιδεολογικής επίθεσης είναι η πολυπόθητη «κοινωνική συναίνεση», ώστε να πεισθούν οι εργαζόμενοι για την αναγκαιότητα και να στηρίξουν, ή να μην αντισταθούν, στη λαίλαπα των αντεργατικών μέτρων.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική και τα στοιχεία πεισματάρικα ενάντια στους σύγχρονους παραμυθάδες οι οποίοι μάλιστα δεν έχουν ως πρότυπο τον Άντερσεν, αλλά τον Γκαίμπελς. Η μανία μάλιστα των κονδυλοφόρων της αστικής τάξης, είτε από το βήμα του τύπου, είτε από τον άμβωνα της ακαδημαϊκής έδρας ή ακόμα του πολιτικού προσωπικού των εφοπλιστών, βιομηχάνων και τραπεζιτών, εξηγείται από το γεγονός ότι το ψέμα είναι μεγαλούτσικο.

Εδώ παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της εμπειρικής δουλειάς του επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θανάση Μανιάτη όπως αναλύονται στην εργασία του «Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα» και θα δημοσιευτεί σύντομα σε συλλογικό τόμο της Επιστημονικής Εταιρείας Πολιτικής Οικονομίας. Θα αρχίσουμε και εμείς με τους δημόσιους υπαλλήλους.

Ο παρακάτω πίνακας είναι αποκαλυπτικός. Παρουσιάζει τις δημόσιες δαπάνες και τα έσοδα, ως ποσοστό στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), ώστε να είναι συγκρίσιμα τα στοιχεία με αυτά άλλων χωρών ή της ΕΕ. Επιπρόσθετα, δείχνει τι μέρος του ετήσια παραγόμενου πλούτου δαπανάται από το κράτος για μισθούς υπαλλήλων.

«Το πιο σημαντικό στοιχείο που ξεχωρίζει από τη σύγκριση είναι το εξής: συγκρίνοντας την κατάσταση στην Ελλάδα με εκείνη στην ΕΕ-15 είναι προφανές ότι τα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό κράτος δεν οφείλονται στις υπερβολικές δημόσιες δαπάνες αλλά στα ανεπαρκή φορολογικά έσοδα» (έμφαση δική μας)

Για να τελειώνουμε σύντομα με τις παγκαλικής έμπνευσης και ΠΑΣΟΚικής πατέντας αισχρότητες, «το ελληνικό κράτος δαπανά για μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων το ίδιο ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανούν οι χώρες της ΕΕ-15, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Τα επιχειρήματα για πολυάριθμο ή δαπανηρό δημόσιο τομέα, αιτία των δημόσιων ελλειμμάτων, τουλάχιστον όσον αφορά τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων δεν ευσταθούν». Τα στοιχεία παρέχονται από τη Eurostat, την επίσημη Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.

Σε αυτές τις δαπάνες για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις ημετέρων οι οποίοι απολαμβάνουν αστρονομικούς μισθούς, όπως διευθυντές και πρόεδροι οργανισμών και λοιποί στυλοβάτες της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής και οι οποίες περιπτώσεις αξιοποιούνται για την συκοφάντηση των εργαζομένων συνολικά. Αν συνυπολογιστεί αυτό, τότε η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, όχι απλώς παίρνει το ίδιο μερίδιο με αυτό των υπολοίπων ευρωπαίων, αλλά μικρότερο.

Με αυτό το απλό στοιχείο δείξαμε ότι υπεύθυνοι για τα ελλείμματα δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα κι αν συμπεριληφθούν οι περιπτώσεις των υψηλόμισθων κυβερνητικών στελεχών. Σε επόμενο σημείωμα θα απαντηθούν τα μυθεύματα για τους υψηλούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, τις σπατάλες στην υγεία και την παιδεία και την περιβόητη έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Του Γιώργου Λαμπρινίδη, Οικονομολόγου (αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Νέο Εμπρός», Φ.898/22.12.2010) www.neo-empros.net

συνεχίζεται:

Β΄Μέρος, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ
Γ΄Μέρος, ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

Δ' Μέρος: Κάποτε ήταν Ζωτικός Χώρος, σήμερα είναι Ανταγωνιστικότητα

.