Το Νομικό και Πολιτικό πλαίσιο της περιόδου 1950 - 1967 (Του Χάρη Ραζάκου *)

2017 Τεύχος 2 
του Χάρη Ραζάκου * 

Όταν αναφερόμαστε στο νομικό και πολιτικό πλαίσιο μιας χρονικής περιόδου, έχουμε συνήθως στο επίκεντρο του σκεπτικού μας ότι μιλάμε για ένα σύμπλεγμα στοιχείων τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται και διαμορφώνουν τελικά ένα ενιαίο σύνολο. Αναφερόμαστε στα στοιχεία εκείνα που «ντύνουν» νομικά, πολιτικά, ιδεολογικά κλπ. τον εκάστοτε τρόπο παραγωγής μέσα στην πορεία της Ιστορίας και –κατ’ επέκταση– στην πορεία σύγκρουσης και εναλλαγής των συστημάτων.

Στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, πρόκειται για όλους εκείνους τους μηχανισμούς που θωρακίζουν την εξουσία της αστικής τάξης έναντι της εργατικής και των άλλων καταπιεζόμενων λαϊκών στρωμάτων. 

Για το ζήτημα του κράτους, ο Ένγκελς επισημαίνει: «Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη να χαλιναγωγούνται οι ταξικές αντιθέσεις, και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση αυτών των τάξεων, είναι κατά κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη, και έτσι αποχτά νέα μέσα για την κατάπνιξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης» (1).

Πρόκειται για «έναν ορισμένο μηχανισμό εξαναγκασμού», μια «μηχανή για να στηρίζει την κυριαρχία της μιας τάξης πάνω στην άλλη»2, στην περίπτωση του καπιταλιστικού κράτους «μια μηχανή που βοηθάει τους καπιταλιστές να υποτάσσουν τη φτωχή αγροτιά και την εργατική τάξη»3.

Μιλώντας για το ελληνικό αστικό κράτος, μετά από τον ταξικό εμφύλιο πόλεμο, θα σταθούμε στα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσής του: Το νομικό πλαίσιο, τη λειτουργία των πολιτικών και πολιτειακών θεσμών του, τις ιδεολογικές αναφορές του. Η «σωστή» λειτουργία των παραπάνω μηχανισμών και θεσμών, σε απόλυτη αλληλοσυμπλήρωση μεταξύ τους, ήταν –και τότε, όπως και πάντα στο αστικό κράτος– απολύτως αναγκαία για τη θωράκιση της αστικής εξουσίας μετά από την «ταραγμένη» γι’ αυτή δεκαετία του 1940-’50, όπου απειλήθηκε άμεσα. 

Αυτή η –αναγκαία– «σωστή» λειτουργία πέρασε από διάφορες φάσεις. Άλλοτε είναι αναγκαία η σκλήρυνση των νομοθετικών-δικαστικών μέτρων κατά των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος και άλλων αγωνιστών (Έκτακτα Στρατοδικεία, φυλακίσεις - εκτοπίσεις - εκτελέσεις) και η αύξηση των μέσων καταστολής των εργατικών-λαϊκών αγώνων, και άλλοτε προτάσσεται η μερική ελάφρυνσή τους. Άλλοτε, η στερέωση της εξουσίας των καπιταλιστών συνεπάγεται την ενίσχυση του ρόλου του θεσμού της βασιλείας, και άλλοτε την ενίσχυση του κοινοβουλευτισμού, ενώ και στο πλαίσιο της «αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» άλλες φορές κρίνονται αναγκαίες «δεξιές» λύσεις, ενώ άλλες φορές αυτές υποχωρούν μπροστά σε κάποιο λεγόμενο «κεντρώο» μίγμα πολιτικής. Ωστόσο, είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο, η κεντρική κατεύθυνση του αστικού κράτους παραμένει ίδια. Όπως τονίζει ο Λένιν: «Η μορφή κυριαρχίας του [καπιταλιστικού] κράτους μπορεί να είναι διαφορετική: Το κεφάλαιο με τον έναν τρόπο εκδηλώνει τη δύναμή του εκεί όπου υπάρχει μια μορφή και με άλλον εκεί όπου υπάρχει άλλη, στην ουσία όμως η εξουσία παραμένει στα χέρια του κεφαλαίου» (4).

1945-1950: ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ «ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ»

Συμμετοχή Κομμουνιστικών Κομμάτων σε κυβερνήσεις: Διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση; (Του Χέρβινγκ Λερούζ *)

Τους τελευταίους μήνες βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη η δυνατότητα συμμετοχής κάποιων (πρώην) κομμουνιστικών κομμάτων σε κυβερνήσεις. Στη Γερμανία «η Αριστερά» (DieLinke) συμμετείχε και συμμετέχει ακόμα σε περιφερειακές κυβερνήσεις. Το κόμμα συζήτησε για μια πιθανή συμμετοχή σε ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Στην Ελλάδα και στη Ολλανδία ο αριστερός συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ και «Socialistische Partij» ανακοίνωσαν ξεκάθαρα τη θέληση τους να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση.  Η επαρκής πλειοψηφία του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις πρόσφατες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012  απέκλισε το ζήτημα νέας συμμετοχής του Γαλλικού ΚΚ (ΓΚΚ) στην κυβέρνηση. Το ΓΚΚ, η ιταλική Κομμουνιστική Ανανέωση και το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών συμμετείχαν σε κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Του Ρωμύλου Αβδή *

Η Λαϊκή δυσαρέσκεια από τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής δεν μπορεί να κρυφτεί, οι διαμαρτυρίες δε λένε να κοπάσουν. Το οργανωμένο ταξικό κίνημα βάζει την ανεξίτηλη σφραγίδα του, όχι μόνο στους συνεχιζόμενους ταξικούς αγώνες, οι οποίοι αναμένεται να ενταθούν στο αμέσως προσεχές διάστημα, αλλά σαλπίζει το ταξικό πολεμικό παιάνα σ’ ολόκληρη την εργαζόμενη Ευρώπη. Το κάλεσμα αυτό, το οποίο μπορεί να έχει τη μορφή πανό στην Ακρόπολη, (η οποία δεν ανήκει αποκλειστικά στα καπιταλιστικά λαμόγια, αλλά, κυρίως, σε όλη την ανθρωπότητα και με το κατέβασμα της γερμανικής σβάστικας σηματοδοτεί την αέναη Λαϊκή πάλη και ενάντια στον αστικό Κοινοβουλευτικό φασισμό) μπορεί να είναι ανοιχτή ταξική σύγκρουση με τους εφοπλιστές και τα τσιράκια τους στους καταπέλτες των απεργούντων πληρωμάτων των πλοίων, αναμεταδίδεται μέσω των δελτίων ειδήσεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Μολονότι τα δελτία ειδήσεων των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης σερβίρουν τις σχετικές εικόνες, κάνοντας λόγο για ‘εικόνες ντροπής’, στην ουσία το ΠΑΜΕ στέλνει μήνυμα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ότι ο ταξικός αγώνας στην Ελλάδα συνεχίζεται. Ότι στην Ελλάδα ο Λαός δεν θα παραδοθεί αμαχητί, ότι ανασυντάσσει τις δυνάμεις του όχι μόνο ενάντια στις κυβερνητικές επιλογές, αλλά και ενάντια στον κυβερνητικό-αριστοκρατικό-φιλοεργοδοτικό συνδικαλισμό. Ότι χρειάζεται συντονισμός σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, όπως ακριβώς κάνουν και οι καπιταλιστές με τις υπερεθνικές ενώσεις τους. ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ, αυτοί; Σφυροδρέπανο και ταξική πάλη οι εργαζόμενοι. Αστικά Κοινοβούλια αυτοί; Αντιιμπεριαλιστικά-Αντιμονοπωλιακά-Δημοκρατικά Μέτωπα εμείς. Και για να κλείσω την παράγραφο, αυτές οι ‘εικόνες ντροπής’, κατά την άποψη των χρυσοπληρωμένων δημοσιογράφων της ολιγαρχίας, αποτελούν ΤΙΤΛΟ ΤΙΜΗΣ για το ταξικό κίνημα.

Από το 18ο Συνέδριό του το ΚΚΕ έχει εκτιμήσει, ότι προϊόντος του χρόνου, όλο και περισσότερος κόσμος θα πυκνώνει τις γραμμές του Αγώνα. Εκτιμάει μάλιστα, ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια από μέρους του συνεπούς ταξικού κινήματος, να ενσωματώσει και να βοηθήσει αυτόν τον κόσμο, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν εμπειρία από ταξικούς αγώνες, να απαλλαγεί από τις προκαταλήψεις, τις αντιρρήσεις, τη διαφορετικότητα στη χάραξη κοινής πορείας με το ταξικό κίνημα. Αυτό δεν συμβαίνει στις πλατείες; Ούτε όλοι βαλτοί είναι, ούτε κακοπροαίρετοι. Το ότι μάλιστα κατηγορούν τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, τις οποίες αναθεμάτιζαν κι απόδιωχναν την προηγούμενη μέρα, πως δεν έκανε κάτι για να τους προστατεύσει πρέπει να το δούμε θετικά. Αναγνωρίζουν έμμεσα στο ΠΑΜΕ ένα σημαντικό ρόλο, ο οποίος έχει να κάνει με την ικανότητά του να περιφρουρεί τους αγώνες του και να αποκρούει τις προβοκατόρικες κινήσεις των μηχανισμών της ανωμαλίας.

Όμως, καλοπροαίρετοι φίλοι της πλατείας, μιας κι ανάμεσά σας κινούνται και οι δικέφαλοι αετοί, οι σταυροί κι ανεμίζουν και τα γένια και τα ράσα καλοζωισμένων παπάδων, ο κάθε αγώνας είναι μοναδικός και κάθε άλλη ταξική αναμέτρηση αναδείχνει την ανάγκη για τη λήψη νέων μέτρων, η εμπειρία της περιφρούρησης δεν είναι το στατικό, αλλά συνεχώς ανανεώνεται.

Πως θα έρθουμε πιο κοντά, όπως απαιτούν οι περιστάσεις; Κάνοντας το ‘αυθόρμητο’ ‘συνειδητό’. Πως γίνεται αυτό; Εύκολο. Ξεκινάς από την απάντηση στο ερώτημα:’ Η εποχή μας σηματοδοτείται από τη σύγκρουση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία;’ Αν απαντήσεις καταφατικά, δίνεις την απάντηση στο επόμενο ερώτημα:’ Σ’ αυτήν τη σύγκρουση, ποιος είναι ο ρόλος της εργατικής τάξης;’ Αν της αναγνωρίσεις πρωτοποριακό ρόλο κι όχι ρόλο κομπάρσου, τότε πας παρακάτω. Η εργατική τάξη χρειάζεται ένα πρωτοποριακού τύπου κόμμα;’ Σ’ αυτήν τη σύγκρουση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, τι ρόλο παίζει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός; Πρέπει να απομονωθεί και να μπει στο περιθώριο των εργατικών αγώνων;

Τα πράγματα, καλοπροαίρετε ‘πλατειάκια’, είναι πολύ απλά, άλλο πράγμα το ότι στο σχολείο δεν σου έμαθαν να χρησιμοποιείς το μυαλό, επειδή σκέφτονται για σένα μια σειρά καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, κοινωνιολόγοι, συγκοινωνιολόγοι και ανεκδιήγητοι δήθεν Πανεπιστημιακοί.

Για να αποφύγουν οι πολιτικοί υπηρέτες της εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας αυτήν την προσέγγισή σου μαζί μας και για να μην ανυψωθεί το ‘αυθόρμητο’ σε ‘συνειδητό, βάζει τώρα σε ενέργεια το μεγάλο κόλπο που λέγεται ‘εκτόνωση’.

Φυσικά δεν το ομολογούν, αλλά το ονομάζουν ‘Δημοψήφισμα’. Κι επειδή με το τελευταίο Δημοψήφισμα, τι ωραία και δημοκρατικά εύηχη λέξη!, ξεκουμπίστηκε το κοπροσκυλόσογο των Γλύξμπουργκ, κι αυτός ‘πλατειάκιας’ δηλώνει κι αγωνιά για το μέλλον της χώρας, το αστικό Κοινοβούλιο για να μη βρεθεί μπροστά σε καμιά έκπληξη παίρνει τα μέτρα του. Εφοδιάζει με άφθονο πράσινο κουτόχορτο, όλα τα σούπερ-μάρκετ της τηλεθέασης. Εκεί θα γίνει όλη η δουλειά για να πιστέψεις κι εσύ τα πράσινα άλογα του ΠΑΣΟΚ. Άκου, προσεχτικά.

Ο κ. Καστανίδης, Υπουργός Εσωτερικών, στην παρουσίαση του σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο θα δοθεί για τη σχετική αστικού τύπου διαβούλευση ‘Αποφασίζομεν και διατάσσομεν’ διά της κυβερνητικής πλειοψηφίας, καθορίζει με ειλικρίνεια το τι θέλει να αποφύγει και τι θέλει να πετύχει η κυβέρνηση, κι όχι μόνο, μ’ αυτό το κόλπο γκρόσο.

‘Σε κάθε αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο λαός εκλέγει κατά τακτά χρονικά διαστήματα τους εκπροσώπους του στη Βουλή και δι’ αυτών την κυβέρνηση, η οποία έχει τη νομιμοποίηση για τις αποφάσεις που παίρνει. Αν όμως απαιτηθεί κατά τη διάρκεια της θητείας της νωπή εντολή, αυτή εξασφαλίζεται με την προσφυγή σε δημοψήφισμα, λέω τη λέξη και μελώνει η γλώσσα μου.’ Το δημοψήφισμα δηλαδή λειτουργεί ως υποκατάστατο της προσφυγής στις κάλπες για την ανάδειξη νέων εκπροσώπων στη Βουλή. Πάμε παρακάτω. Θεσπίζονται δύο κατηγοριών δημοψηφίσματα, μια κατηγορία θα αφορά κρίσιμα θέματα εξωτερικών και άμυνας, ενώ η άλλη κατηγορία θα αναφέρεται σε νομοσχέδια τα οποία έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή μεν, δεν έχουν όμως δημοσιευτεί στην εφημερίδα της Κυβέρνησης, ώστε να γίνουν νόμος του κράτους δε. Εδώ το κουτόχορτο ανακατεύεται με σκόρδο, κόκκινο πιπέρι, μουστάρδα και ψιλοκομμένο μαϊντανό, ώστε η λέξη ‘δημοψήφισμα’ να σταματήσει να είναι ελκυστική για όσους πάσχουν από έλκος του δωδεκαδακτύλου.

Η ετυμηγορία των δημοψηφισμάτων δεν θα είναι δεσμευτική για την κυβέρνηση, αλλά θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, εξηγεί ο τετραπέρατος υπουργός.

Αλλά, κουφαλίτσες μου, για να δείτε τι δημοκράτες είμαστε εμείς στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αν το ποσοστό των ψηφισάντων υπερβαίνει το 50%, θα σας κάνουμε τη χάρη να είναι το αποτέλεσμα δεσμευτικό, διαφορετικά άμετε στον αγύριστο.

Κι επειδή, παλιοτόμαρα, δεν γουστάρουμε να μας αμφισβητείτε, δεν μπορείτε από μόνοι σας να προκαλέσετε δημοψήφισμα με συλλογή υπογραφών. Φαρμάκι μου φαντάζει τώρα η λέξη.

Για ποια θέματα όμως θα καλούνται να ‘συμβουλεύουν’ την κυβέρνηση οι πολίτες; Για ζητήματα από: ‘Λειτουργία της Βουλής, τον αριθμό των βουλευτών, την ευθύνη των υπουργών, ώπα, την χρηματοδότηση των κομμάτων΄ και άλλα θέματα τα οποία όχι μόνο δεν ταρακουνούν το σύστημα, αλλά απεναντίας το κάνουν πιο αντιδημοκρατικό. Στις κυβερνητικές, κι όχι μόνο, προθέσεις για την χρηματοδότηση των κομμάτων προωθείται η ονομαστικοποίηση όλων των κομματικών προσφορών προς τα κόμματα, ακόμα κι οι συνδρομές των κομματικών μελών.

Η αρχή του μεγάλου στόχου ‘αποδυνάμωση του ΚΚΕ’ έγινε θυσιάζοντας δύο στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με το ένα εκατομμύριο μάρκα της MIESENS στο πρωτοπαλίκαρο του Σημίτη, τον Τσουκάτο, συνεχίστηκε με την εκλογική χορηγία στον πρώην υπουργό μεταφορών του ΠΑΣΟΚ, τον αλήστου μνήμης Μαντέλη και συνεχίζεται με το ΚΚΕ. Έλα εδώ, κυρία Παπαρήγα. Που βρήκε το μαϊμούνι ο Αβδής 20 ευρώ και σε ενισχύει, αφού δεν του έχουμε δώσει σύνταξη κι έχει φεσώσει όλους τους περιπτεράδες στον Άγιο για τσιγάρα;

Εσείς τι γνώμη έχετε; Ράδιο Αρβύλες, Λαζόπουλοι, Μάκηδες, Τάκηδες, Χάκηδες, καθηγητάδες Πανεπιστημίων, δεν θα σας πείσουν για το πόσο ‘διαφανής’ και ‘δημοκρατικά αναγκαία’ είναι αυτή η διάταξη, κι ότι πρέπει να πάτε να ψηφίσετε, ενώ με τη διάταξη για το νόμο περί ευθύνης υπουργών άμετε στην παραλία, αφού τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει;

Η μείωση του αριθμού των βουλευτών ποιον διευκολύνει, ποιον δυσκολεύει; Διευκολύνεται το έργο των δύο μονομάχων ν’ απαλλαγούν από ‘ενοχλητικές’ φωνές; Μέχρι κι οι ‘φωνές’ καταργούνται και γίνεται η Βουλή φέουδο τριών-τεσσάρων οικογενειών. Δυσκολεύεται το έργο του ΚΚΕ και των άλλων κομμάτων;

Έτσι έχουν τα πράγματα, αδέλφια. Δεν θα σου βάλουν το ερώτημα: ‘Να πληρώσουμε για το δάνειο των 158 δις, που το πήραμε τον Ιούλιο, αλλά οι όροι του δανείου έγιναν γνωστοί τον Αύγουστο, πού ΄ναι παχιές οι μύγες;’

Καμιά εμπιστοσύνη στα ρεμάλια, τους πολιτικούς υπηρέτες της εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας.

Συμπαράταξη με το ΚΚΕ για τη ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ και τη ΛΑΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Πάλη για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Αστικής Τάξης.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

* Ο Ρωμύλος Αβδής, είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συγγραφέας, και αρθρογραφεί στην εφημ. "Ανατολή" Αγ. Νικολάου Κρήτης.

ΑΛΛΟΙ ΣΥΓΚΑΛΟΥΝ Κ.Ο. ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

Κρατήστε και αυτή τη χρήσιμη, κατά την γνώμη μας, λεπτομέρεια.

Όταν οι υπόλοιποι συγκαλούν συνεδρίαση των Κοινοβουλευτικών Ομάδων τους το ΚΚΕ "συγκαλεί" την δικιά του έτσι όμως όπως την βλέπει εκείνο. Ποιά είναι;

Άμεση επαφή και ομιλία στον λαό. Στην Αθήνα (Ομόνοια) και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Άμεση επαφή με τον νέο που δεν μπορεί να βρει δουλειά, τον εργάτη και τον μισθωτό που οι εκμετάλλευση και οι απειλές στους τόπους δουλειάς είναι πλέον καθημερινότητα του, τον συνταξιούχο που αντί για ευχαριστώ εισέπραξε... μείωση της σύνταξης του, τον αγρότη που δεν τον αφήνουν να παράγει, τον επαγγελματία και έμπορο που οι "επιδοτούμενοι" μονοπωλιακοί όμιλοι του βάζουν φραγμούς...

Χρόνια τώρα το υποψιαζόσουν, δίσταζες, δυσπιστούσες, ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙΣ

Δίπλα σου σταθερά και αταλάντευτα είναι το ΚΚΕ

Και άσε τους άλλους να συνεδριάζουν και να κόβουν / ράβουν χωρίς εσένα αλλά για σένα.

Ο ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ

Είμαι εξοργισμένος, κυρίες και κύριοι σύντροφοι. Ας αφήσουμε στην πάντα το προσωπικό μου πρόβλημα, με έχουν στην αναμονή για την πληρωμή της σύνταξης κάτι μήνες και χρωστάω τσιγάρα στα μισά περίπτερα της πόλης. Κι αν το αναφέρω, το κάνω απλά για ενημέρωση, μιας κι όλη μου τη ζωή την πέρασα υπερασπίζοντας το ΕΜΕΙΣ έναντι του ΕΓΩ.

Είμαι εξοργισμένος από τα νέα, πρωτοφανούς αγριότητας, μέτρα τα οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός (;) της χώρας. Μας έχουν γαλουχήσει, μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια του μαθήματος Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος, ότι στις δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες, ο λαός αποφασίζει ποιο κόμμα, άρα ποιος Πρωθυπουργός, θα διαφεντέψει τις τύχες του και τα συμφέροντά του..

Κι ενώ μαθαίνουν στην Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας για τις τάξεις που υπήρχαν στην Σπάρτη και την Αθήνα του Περικλή, ουδεμία υπάρχει αναφορά στις τάξεις οι οποίες απαρτίζουν την ελληνική κοινωνία σήμερα. Τυχαίο; Δεν νομίζω, γιατί οι ‘ψυλλιασμένοι’ μαθητές μπορεί να διαμορφώσουν την άποψη, πως υπάρχουν μεν τάξεις σήμερα στην Ελλάδα, αλλά έχουν αντίθετα συμφέροντα. Ο πλοιοκτήτης κι ο ναυτεργάτης, ο μεγαλοξενοδόχος κι ο ξενοδοχοϋπάλληλος, ο βιομήχανος κι ο εργάτης. Συμφέρει το σύστημα να διαμορφώσει ο νέος άνθρωπος μια τέτοια αντίληψη; Όχι, βέβαια. Γι αυτό και πλασάρουν τη θεωρία της Ελλάδας των Ελλήνων.

Όλοι μαζί να σώσουμε την πατρίδα. Ποια Πατρίδα; Το κεφάλαιο δεν έχει Πατρίδα. Πως είπατε, θέλετε παράδειγμα; Αμέσως. Το μεγαλύτερο τμήμα της αστικής τάξης της Πατρίδας μας, την ‘πούλεψε’, όπως θα έλεγε κι ο μακαρίτης ο Ζαμπέτας, για το Κάιρο και το Λονδίνο μόλις οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα κι έμειναν μόνο οι δοσίλογοι. Αλλά και στις μέρες μας πολλοί ‘επιχειρηματίες’, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν στην Βόρεια Ελλάδα πήραν τις κρατικές επιχορηγήσεις, τα δικά σου λεφτά δηλαδή, και μετά από λίγο καιρό πήραν τις επιχειρήσεις τους και πήγαν κατά Σκόπια και Αλβανία, όπου τα μεροκάματα ήταν τότε πιο φτηνά.

Κι είναι κυρίως αυτή η έλλειψη ταξικής προσέγγισης που απουσιάζει από την κρίση του νεοέλληνα, του νέου κυρίως ανθρώπου. Από εδώ, αγαπητοί φίλοι και φίλες, πηγάζει και το κεντρικό σύνθημα: ‘ Όλοι το ίδιο είναι’. Κι όταν το σύνθημα αυτό το πλασάρουν οι του Ράδιο-Αρβύλα κι ο Λαζόπουλος επί σειρά ετών, τότε είναι σίγουρο το σύστημα, ότι όσοι και να μαζευτούν στις πλατείες δεν πρόκειται να θίξουν την ουσία της ταξικής κυβερνητικής πολιτικής.

Ας δούμε και μια άλλη πτυχή της διαπλοκής. Καλείται ο πολίτης να απαντήσει στο ερώτημα ποιος είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός: Ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής, η Παπαρήγα ή Κανείς; Κατ’ αρχήν την Αλέκα, γιατί την πιάνετε, ωρέ σκυλιά στο στόμα σας; Δήλωσε ποτέ ότι θέλει να γίνει πρωθυπουργός σε αστικού τύπου Δημοκρατία; Αλλά προσέξτε πως στήνει το σύστημα τα διλλήματα. Δεν είναι φυσικό, αφού άλλα υπόσχονται προεκλογικά κι άλλα συμφέροντα εξυπηρετούν μετά να μην τους εμπιστεύεται ο ερωτώμενος; Διότι ο ερωτώμενος στερείται της στοιχειώδους περιέργειας να αναρωτηθεί:’ Καλά βρε αδελφέ, πως δημιουργήθηκε το χρέος;’ Κι επειδή υπάρχει σκόπιμη απόκρυψη των θέσεων του ΚΚΕ στη Βουλή, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της διαστρέβλωσης και της συκοφάντησης, πιάνει το πλασάρισμα των Ράδιο Αρβύλα και του Λαζόπουλου, ειδικά στη νέα γενιά. ‘Και οι 300 το ίδιο είναι’. Στην αγωνιώδη προσπάθεια του συστήματος να βρεθεί τρόπος να ‘εξωραϊστεί’ το αστικό πολιτικό σύστημα, για να μπορέσει να πάει παραπέρα, μιας και βλέπει ότι τα νέα κόμματα που δημιουργήθηκαν δεν έχουν την απήχηση που περίμεναν, προσπαθεί να μορφοποιήσει το Κόμμα του Κανενός, ανεξάρτητα από την ονομασία που θα του δώσουν.

Είμαι εξοργισμένος νέε και νέα εκπαιδευτικέ, νέε εργαζόμενε, νέα μητέρα, που δεν έχεις που να αφήσεις το μικρό παιδί σου, γιατί πας το πρωί στη δουλειά και βιώνεις στο πετσί σου όλη την αντιλαϊκή λαίλαπα της ταξικής πολιτικής και το βράδυ κάνεις τον/την αγανακτισμένο/η. Τι να κάνεις; Να πας να γραφτείς στο συνδικάτο σου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να ανατρέψεις τους συσχετισμούς που υπάρχουν κι έχουν αναδείξει τον Πατριάρχη της Οσφυοκαμψίας Παναγόπουλο, σε ρόλο εκπροσώπου των συμφερόντων των εργαζομένων. Κάνε ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην πουλημένη εργατική αριστοκρατία, που περιμένει να πάρει τα εύσημα του ΣΕΒ και μετά να μπει στις εκλογικές λίστες των αστικών κομμάτων, απ’ αυτούς που σε καθημερινή βάση γεμίζουν τις πλατείες του ταξικού αγώνα. Η αντίσταση σε όσα γίνονται σήμερα πρέπει, να μετακομίσει πρώτα και κύρια στους χώρους δουλειάς, στο σχολείο, τις υπηρεσίες, τα γιαπιά, τα καταστήματα, τα εργοστάσια. Εκεί θα δώσεις την πρώτη σου μάχη. Το βράδυ πήγαινε και πλατεία, αλλά τη μέρα μην τους προσκυνάς. Πολέμησέ τους, όπως σε πολεμούν κι αυτοί. Σε φοβούνται κι ας έχουν με το μέρος τους τις δυνάμεις καταστολής και τα ΜΜΕ, είναι λιγότερο ισχυροί απ’ όσο νομίζεις.

Μην σε ξεγελάσουν με το δήθεν ακομμάτιστο. Δεν υπάρχει ταξικά ουδέτερος σήμερα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μετέχεις σε μια ταξική κοινωνία. Τα αστικά κόμματα είναι παρόντα στις πλατείες και ανοιχτά και καλυμμένα. Κι έχουν επιστρατεύσει και τους μπράβους των νυχτερινών κέντρων για να ξυλοφορτώσουν όσους δεν περάσουν το face-control του συνθήματος: ‘Όλοι τους το ίδιο είναι’.

Χαίρομαι γιατί επιτέλους αγανάκτησες. Το πρώτο βήμα το έκανες. Άφησες το καναπεδάκι σου και πήγες πλατεία. Κάνε και το επόμενο. Δες τα πράγματα από την ταξική τους σκοπιά. Αναρωτήσου, γιατί ξεπουλάν τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, τον ΟΠΑΠ, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, τις μαρίνες; Ποιος κερδίζει και πόσα από την παραπαίουσα κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία; Ποιος κέρδισε σε βάρος του γονιού σου από το τζογάρισμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στο Χρηματιστήριο; Μια και μόνο ερώτηση αν βάλεις στο μυαλό σου και ψάξεις να βρεις την ουσιαστική απάντηση, τότε θα έχεις γίνει ένας επικίνδυνος αντίπαλος για το σύστημα. Γι αυτό δεν θέλουν να σκέφτεσαι. Γι αυτό και το εκπαιδευτικό σύστημα βγάζει πειθαρχημένα παπαγαλάκια, που τους λείπει η κριτική σκέψη. Έχω δίκιο, κύριοι καθηγητάδες;

Σήμερα 15 του Ιούνη όλοι στις πλατείες του ταξικού αγώνα. Όλα ΚΛΕΙΣΤΑ.

Του Ρωμύλου Αβδή

«Κατέβα να ξεδώσεις»

Αυτή είναι η γραμμή τους. Χαρές και χαμόγελα ο Πρετεντέρης. Και τι ωραία που περνάμε στην πλατεία. Σαν να κατεβήκαμε για πλάκα. Μας δουλεύουν κανονικά; Είναι τόσο ακίνδυνο για το σύστημα αυτό που γίνεται εκεί; Ναι και όχι. Τη φοβούνται την πλατεία. Ειδικότερα τρέμουν μήπως εκεί συναντηθούν φωνές πρόσωπα και λόγια σοβαρά, και ενωθούν πραγματικά οι άνθρωποι για να δώσουν αγώνα.

Είμαι σχεδόν κάθε βράδυ στη συνέλευση στο Σύνταγμα. Μου αρέσει αυτή η συνάντηση. Τόσο όμορφα πρόσωπα. Τόσο καλά μυαλά. Ο φόβος και ο τρόμος τους είναι αυτή η ομορφιά στο δρόμο, στην πλατεία. Μα τώρα πλησιάζουμε στην κρίσιμη καμπή: ή το πράγμα θα ξεφουσκώσει ή θα σοβαρέψει. Ή θα κουραστεί ο κόσμος από τα πολλά λόγια και κάποιες περιττές γραφειοκρατικές διαδικασίες που θυμίζουν περισσότερο ΜΚΟ παρά λαϊκή οργάνωση, ή θα μπει σε ανώτερη τροχιά η συζήτηση.

Δεν χρειάζονται κατεβατά και οι κλασικές ομιλίες των αμφιθεάτρων. Πρέπει να τα ξεπεράσουμε αυτά δημιουργικά. Αλλά να κρατήσουμε την ουσία: η συνάντησή μας έχει στόχο και νόημα. Ήρθαμε για να διώξουμε το φόβο. Ήρθαμε για να τους πούμε «θα σας ρίξουμε». Δεν θα περάσουν τα μέτρα σας. Δεν πουλάμε τη χώρα μας. Όπως έλεγε ένας καλός σύντροφος: «Δεν σας χαρίζουμε τις ζωές μας. Θα πάρουμε πίσω ό,τι μας κλέψατε. Για να έχουμε δουλειά, παιδεία, υγεία, πολιτισμό. Για να ζήσουμε αλλιώς».

Ήρθαμε για να γνωριστούμε. Να βγούμε απ’ το καβούκι μας. Ήρθαμε για ν’ αλλάξουμε.. Αυτή ακριβώς η συγκίνηση της συνάντησης, η ένταση και η ένταξη σε μια καινούργια συλλογική υπόθεση θα γεννήσει νέα συντροφικότητα, σπάνιες φιλίες και μεγάλους έρωτες. Και θα στείλει στο διάολο τη δικτατορία των μίντια και του lifestyle. Δηλαδή τον σκληρό πυρήνα του συστήματος που καθήλωσε για χρόνια τον κόσμο στον ιδιωτικό του χώρο.

Ήρθαμε για να οργανωθούμε. Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε, αν και πάρα πολλοί είμαστε άνεργοι. Και δεν τις φοβόμαστε τις λέξεις. Λαϊκή Συνέλευση. Σωματεία. Εργατική τάξη. Λαός. Είμαστε οι πολλοί. Αυτοί που ξέρουν τι φταίει και ποιος είναι ποιος. Αργά ή γρήγορα στο δρόμο όλοι ξεσκεπάζονται. Το έγραψε σωστά κάπου ο «Ριζοσπάστης» – δεν έχουμε την εμπειρία που χρειάζεται, αλλά έχουμε δίκιο, έχουμε ανάγκη να δώσουμε αυτό τον αγώνα γιατί παίζεται η ζωή μας, και θα μάθουμε στην πορεία και να αγωνιζόμαστε και να νικάμε.

του Παναγιώτη Φραντζή (aristerovima.gr)

 
....
 

ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ: Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Του Ηρακλή Κουντουρέλλη *
Λίγες ώρες πριν την ορκωμοσία του νέου Προέδρου των ΗΠΑ έγινε γνωστός ο τερματισμός της εισβολής των Ισραηλινών στη Γάζα.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς μεγάλη πολιτική εμπειρία για να αντιληφθεί την εμπλοκή των ΗΠΑ σε αυτό τον πόλεμο. Εξάλλου και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί είχαν διευκρινίσει με την έναρξη της εισβολής ότι είχαν ενημερώσει τόσο τις ΗΠΑ, όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), καθώς και άλλες χώρες.
Δεν χρειάζεται επίσης κανείς να αντλεί τις πληροφορίες του από μυστικές υπηρεσίες και κατασκόπους για να αντιληφθεί ότι ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ Mπαράκ Ομπάμα είχε και ο ίδιος εμπλοκή και είχε δώσει το "πράσινο φως" στο Ισραήλ αμέσως μετά την εκλογή του τον περασμένο Νοέμβριο. Το χαλαρό, αδιάφορο και ανεύθυνο πρόσωπο που παρουσίασε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος από τις όμορφες παραλίες της Χαβάης όπου έκανε τις διακοπές του, αποτελεί μέρος του επικοινωνιακού προφίλ που επιμελώς οικοδομεί.

Το επιχείρημα του κ. Ομπάμα ότι η Αμερική είχε άλλον πρόεδρο εκείνη την περίοδο δεν φάνηκε να βρίσκει εφαρμογή στην περίπτωση της βομβιστικής επίθεσης στη Βομβάη, γιατί εκεί προφανώς το επικοινωνιακό προφίλ, άλλα επέβαλλε… Σε κάθε περίπτωση, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια της ανάμιξής του στα πολιτικά δρώμενα της χώρας του ως γερουσιαστής, είχε ταχθεί ψυχή τε και σώματι υπέρ των αρχών και της ιδεολογίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος έχει σαν υλική του βάση τα συμφέροντα του αμερικανικού μονοπωλιακού καπιταλισμού. Δεν αναμένεται λοιπόν ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ να απεμπολήσει αυτές τις αρχές.
Άλλωστε, τα επιχειρηματικά συμφέροντα που στήριξαν την εκλογή του και διέθεσαν για τον σκοπό αυτό τεράστια κονδύλια, θα απαιτήσουν την άμεση και χωρίς παρεκκλίσεις ευθυγράμμισή του με αυτές τις αρχές και την ιδεολογία. Η ισραηλινή προκλητικότητα και υποκρισία έφτασε στο απόγειό της με τον βομβαρδισμό των αποθηκών τροφίμων και φαρμάκων, καθώς και του σχολείου του ΟΗΕ. Η αποθράσυνση του Ισραήλ έφτασε σε σημείο μάλιστα ο βομβαρδισμός του σχολείου - που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο μεγάλου αριθμού αμάχων, κυρίως μικρών παιδιών - να γίνει την ώρα της συνάντησης του Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν με τον Υπουργό Άμυνας (Πολέμου) του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ. Ακολούθησαν οι βομβαρδισμοί τριών νοσοκομείων, διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων εκκλησιών κ.τ.λ.

Την ίδια στάση με τις ΗΠΑ είχε και η Ε.Ε., κάτι που εκφράστηκε τόσο με την πρωτοβουλία του Γάλλου Προέδρου κ. Σαρκοζί ενόσω διαρκούσε η γαλλική προεδρία (έληξε στις 31-12-2008), όσο και με τις πρώτες δηλώσεις της νέας τσέχικης προεδρίας στις 2-1-2009.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή απέδειξε για μια ακόμη φορά την ορθότητα της θέσης του ΚΚΕ, ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί εξελίσσονται σε όλα τα πεδία (οικονομικό, στρατιωτικό, πολιτικό) και επηρεάζουν τις συγκρούσεις μεταξύ διάφορων κρατών και ομάδων στον σύγχρονο κόσμο.
Απέδειξε επίσης ότι το Διεθνές Δίκαιο, έτσι όπως το γνώρισαν οι λαοί την περίοδο της ενεργητικής παρουσίας και δράσης του σοσιαλιστικού συστήματος, δεν υπάρχει πλέον και έχει αντικατασταθεί από το ιμπεριαλιστικό δόγμα του "προληπτικού χτυπήματος" και του "πολέμου κατά της τρομοκρατίας".

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα κάλεσαν τον λαό και τη νεολαία σε μαζικές και επαναλαμβανόμενες πολύμορφες κινητοποιήσεις.
Κλιμάκιο της Κ.Ε. του κόμματος με επικεφαλής τη Γενική Γραμματέα επισκέφθηκαν τη Δυτική Όχθη και είχαν σειρά επαφών με το αδελφό κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης, με τα λοιπά αριστερά παλαιστινιακά κόμματα και με μέλη της κυβέρνησης. Με τον τρόπο αυτό μετέφεραν την αλληλεγγύη του ελληνικού λαού στο μακροχρόνιο αγώνα των Παλαιστινίων.
Παράλληλα το ΚΚΕ στήριξε τις πρωτοβουλίες της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), του ΠΑΜΕ, μαζικών φορέων και συνδικάτων για την οργάνωση κινητοποιήσεων και την ποικιλόμορφη έκφραση αλληλεγγύης και στήριξης στον παλαιστινιακό λαό.
Το ΚΚΕ επίσης συμμετείχε ενεργά στο συντονισμό της δράσης μεγάλου αριθμού κομμουνιστικών κι εργατικών κομμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Είναι πολύ ενθαρρυντικό ότι ο αριθμός των κομμάτων που έχουν κοινές θέσεις για τη φύση του ιμπεριαλισμού και για τον τρόπο αντιμετώπισής του συνεχώς διευρύνεται.

Μια άλλη διάσταση που το ΚΚΕ ανέδειξε κατά τη διάρκεια του πολέμου και που τα ΜΜΕ αποσιώπησαν, αφορά τη δράση του φιλειρηνικού κινήματος μέσα στην καρδιά του Ισραήλ. Ο αγώνας των κομμουνιστών και άλλων προοδευτικών ανθρώπων και οργανώσεων μέσα στο Ισραήλ για ειρήνη σε ολόκληρη την περιοχή και για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους ήταν σχεδόν καθημερινός.
Η φωνή της Nomika Zion, κατοίκου της πόλης Σντέροτ που τραυματίστηκε από ρουκέτα της "Χαμάς", ενώθηκε με χιλιάδες άλλες φωνές οπαδών και μελών του ΚΚ Ισραήλ και του φιλειρηνικού κινήματος, που ζητούσαν όλες αυτές τις μέρες την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ.
Η εφαρμογή αυτή είναι που θα οδηγήσει στην ίδρυση ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ και θα βοηθήσει τους δύο λαούς να συνυπάρξουν ειρηνικά.

Τα ΜΜΕ απέκρυψαν επίσης επιμελώς τους αρνητές στράτευσης, είτε νεοσύλλεκτους, είτε έφεδρους, που παρά τις σκληρές ποινές που τους επέβαλαν και τους επιβάλλουν τα ισραηλινά δικαστήρια, αρνούνται και σήμερα να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα εδάφη, ενώ δέχονται να υπηρετήσουν εντός των συνόρων που είχε το Ισραήλ το 1967.
Ακόμα και η 19χρονη Omer Goldman, κόρη του νούμερο 2 της Μοσάντ ετοιμάζεται σήμερα για την τρίτη κατά σειρά φυλάκισή της επειδή αρνείται να υπηρετήσει «σ΄ έναν στρατό που διαπράττει εγκλήματα πολέμου απέναντι σε έναν κατεχόμενο λαό».

Δεν προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ωστόσο το γεγονός ότι ο Υπουργός Άμυνας (Πολέμου) του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ είναι Αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην οποία προεδρεύει, ως γνωστόν, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου. Τα κόμματα που απαρτίζουν τη Σοσιαλιστική Διεθνή στήριξαν στη συντριπτική τους πλειονότητα την ισραηλινή επιθετικότητα ή κράτησαν ίσες αποστάσεις, εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα. Κανένας, δε, από τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν μίλησε για τις ευθύνες των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Δεν μας προκάλεσε επίσης ιδιαίτερη εντύπωση ούτε η στάση του Λόταρ Μπίσκι, προέδρου του γερμανικού κόμματος "Die Linke" (Αριστερά), που ασκεί την προεδρία στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς - στο οποίο συμμετέχει και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ - και που πρόσφατα μάλιστα συνεδρίασε στην Αθήνα με φιλοξενία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ο κύριος αυτός συμμετείχε μεταξύ άλλων σε εκδήλωση που έγινε στο Βερολίνο με σύνθημα "Αλληλεγγύη στο Ισραήλ", όπου παρέλασαν, πέραν των αυτοαποκαλούμενων "αριστερών" και οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι. Σε αυτή την εκδήλωση, που φυσικά αντικείμενό της ήταν η συκοφάντηση για μια ακόμη φορά όσων καταγγέλλουν την ισραηλινή επιθετικότητα για "αντισημιτισμό", ο κ. Μπίσκι θεώρησε καλό να καταδικάσει τις "ρουκέτες της Χαμάς", δικαιολογώντας έτσι έμμεσα την εισβολή του Ισραήλ.
Πρόκειται στην ουσία για τον ίδιο θίασο που είχε βγει επί σκηνής και κατά τη διάρκεια του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας για να καταγγείλει την υποτιθέμενη "εθνοκάθαρση" του Μιλόσεβιτς.
Υπενθυμίζουμε, δε, ότι παρά τη διάψευσή τους από τα γεγονότα, μέχρι σήμερα δεν έχουν ζητήσει έστω και τυπικά συγγνώμη.

Πεποίθησή μας είναι ότι για να μπει φραγμός στα σχέδια των κάθε λογής ιμπεριαλιστών, και για να μπορέσουν οι ίδιοι οι λαοί να διαφεντεύουν τον τόπο τους, πρέπει να βαθύνει και να επεκταθεί ο αντιιμπεριαλιστικός - αντιμονοπωλιακός αγώνας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πραγματικό αντίπαλο δέος. Στην κατεύθυνση αυτή θα συμβάλλει τα μέγιστα η συγκρότηση ενός διακριτού διεθνούς κομμουνιστικού πόλου. Το επικείμενο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αξιοποιώντας και τα συμπεράσματα των δέκα διεθνών συναντήσεων κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, θα ασχοληθεί και με το θέμα αυτό. Αυτός είναι ο δρόμος της ελπίδας για όλους τους λαούς του κόσμου που υφίστανται την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

................................................................................

* Ο Ηρακλής Κουντουρέλλης, είναι δημοτικός σύμβουλος Αγιάσου, και μέλος του Γραφείου της Ν.Ε. Λέσβου του ΚΚΕ.

...

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΕΒΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Του Στρατή Αντώνα *

Αναμφίβολα βρισκόμαστε μπροστά σε μια οικονομική κρίση. Ανάλογα από ποια σκοπιά τη βλέπει ο καθένας, δίνει και κάποια ερμηνεία σε αυτήν.

Αν κάποιος τη βλέπει από τη σκοπιά της διάσωσης αυτού του καπιταλιστικού συστήματος, την ονομάζει χρηματοπιστωτική κρίση του (βλ. Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΣΥΝ) και ενισχύει τις τράπεζες, για να ενισχυθεί όλο το κεφάλαιο. Είναι φανερό στον κάθε απλό άνθρωπο ότι σήμερα οι τράπεζες είναι μέτοχοι στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στη ναυτιλία, συμβαίνει δε και το αντίθετο. Όλοι οι κλάδοι του κεφαλαίου είναι αλληλένδετοι μεταξύ τους. Πάρτε για παράδειγμα την Τράπεζα Πειραιώς. Είναι ένας όμιλος, που έχει οικονομικά ερείσματα και στην ναυτιλία, στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στον τουρισμό, μέχρι και τον πολιτισμό (π.χ. Αγία Παρασκευή - παλιό ελαιοτριβείο).

Όλα τα κόμματα σήμερα μιλάν για χρηματοπιστωτική κρίση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πλην του ΚΚΕ. Όλα προτείνουν μέτρα ανάλογα με την θέση που έχουν στο να υπηρετούν αυτό το σύστημα.
Στους χώρους δουλειάς λοιπόν οι εκπρόσωποι των κομμάτων αυτής της κατεύθυνσης, ενώ χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το κακό που μας βρήκε, με τρόπο μεταφέρουν τις κατευθύνσεις των κομμάτων που υπηρετούν. Περνάν στους εργαζόμενους την ηττοπάθεια, μιλώντας για την ανάγκη να τοποθετηθεί χαμηλότερα ο πήχης των απαιτήσεών τους, με την απειλή της απόλυσης και της μείωσης των αποδοχών.
Αποπροσανατολίζουν μιλώντας για πολιτικές υπουργών, για κακιά κυβέρνηση, λέγοντας για συντεχνίες που δεν επιτρέπουν τις αναδιαρθρώσεις κ.λπ.
Ζητάνε μέτρα, όπως η κυρία Καλογήρου, για γενναία στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και εφιστούν την προσοχή να μην δοθούν άφρονες παροχές στα χαμηλά εισοδήματα και με εξωτερικό δανεισμό.

Όμως, χρόνια τώρα είχαμε ανάπτυξη και αυτό και με τα στοιχεία που έδιναν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. Επί κυβερνήσεων του Σημίτη, οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν υψηλοί. Όντως είχαμε ανάπτυξη, αλλά και τότε μας έλεγαν οι διάφοροι «Κουλούρηδες» ότι χρειάζονται θυσίες για να πιάσουμε τους στόχους.
Έλεγαν για ανάπτυξη και από την άλλη μιλούσαν για κερδοσκόπους που λυμαίνονται την αγορά και ότι χρειάζεται καταναλωτική συνείδηση. Μας έλεγαν για έρευνα αγοράς κ.λπ., όπως σήμερα η ΓΣΕΕ.
Είχε γίνει συνήθεια σε όλους ανοίγοντας την τηλεόραση να βλέπουν τον υπουργό Ανάπτυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Κίμωνα Κουλούρη, να ερευνά την αγορά και στο όνομα της ανάπτυξης οι μισθοί και οι συντάξεις να μένουν καθηλωμένοι. Στο όνομα της ανάπτυξης, έγιναν και οι μεταρρυθμίσεις με τον νόμο Ρέππα, που κατάργησε ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Κουρασμένος και αγανακτισμένος ο λαός σύρθηκε από την πολιτική της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ, να ψηφίσει και να βγάλει κυβέρνηση την Ν.Δ. (άλλαξε ο Μανωλιός έβαλε τα ρούχα του αλλιώς). Πάλι οι ρυθμοί ανάπτυξης συνέχιζαν την ανοδική πορεία, είχαμε ανάπτυξη πάνω από το μέσο όρο ανάπτυξης των χωρών μελών της Ε.Ε.
Στο όνομα της ανάπτυξης οι εργαζόμενοι δικάζονται σε 31,40 ευρώ μεροκάματο. Στο όνομα της ανάπτυξης ψηφίστηκε ο νόμος Πετραλιά για την Κοινωνική Ασφάλιση, που πήρα πίσω δεκαετιών κατακτήσεις της εργατικής τάξης.
Για το 2008 οι ρυθμοί ανάπτυξης παρουσιάζουν ύφεση και φθάνουν στο 3,9%, το 2009 προβλέπεται πτώση στο 1,9%. Όμως μέχρι που παρουσιαζόταν αύξηση της ανάπτυξης, οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. ζητούσαν θυσίες για να πιάσουμε τους στόχους της Ε.Ε. και μόλις άρχισαν να έχουν κάμψη ο ρυθμοί ανάπτυξης, πάλι θυσίες.
Μιλάν για δίκαιη κατανομή του βάρους της κρίσης. Μιλάν για ευθύνες των διοικητών των οργανισμών, που οι ίδιοι έχουν διορίσει και μιλάν για υπερκαταναλωτισμό, για ευθύνες τω εργαζομένων που παίρνουν ένα μισθό για να καλύψουν ίσα-ίσα τις ανάγκες τους, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών, εφοπλιστών, βιομηχάνων, μεγαλοεμπόρων κ.λπ.

Σ΄ αυτή την κρίσιμη φάση του καπιταλιστικού συστήματος το ΚΚΕ ξεκάθαρα στέκεται όρθιο και δηλώνει καμιά θυσία για το κεφάλαιο. Η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος δεν έχει να κερδίσει τίποτα ο λαός από την επούλωση των πληγών του συστήματος. Είναι κρίση που προέρχεται από το ίδιο το σύστημα κα δεν πρέπει ο λαός να βοηθήσει στην επούλωση των πληγών. Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση, τόσο καλύτερα για το λαό, αρκεί να την αξιοποιήσει για το δικό του καλό.

Την κρίση την δημιούργησαν οι ίδιοι οι καπιταλιστές με την συσσώρευση του πλούτου σε λίγα χέρια, αφήνοντας στο λαό ψίχουλα και αδύναμο να μπορεί να καταναλώσει αυτά που παράγει και έτσι μένουν εμπορεύματα αδιάθετα, δημιουργώντας την κρίση.
Οι καπιταλιστές δεν μπορούν τον πλούτο που έχουν συγκεντρώσει να τον αναπαράγουν, να μεγαλώσουν τα κέρδη τους και ζητούν διέξοδο και νέες θυσίες από το λαό.
Έτσι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Δεν είμαστε στο ίδιο καράβι με αυτούς. Η θέση της εργατικής τάξης, είναι στο καράβι που γράφει κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και το καθήκον της εργατικής τάξης, της εργατικής πρωτοπορίας των ταξικών δυνάμεων, ακόμα περισσότερο στη σημερινή φάση, είναι να σχεδιάσει και να αναπτύξει τον αγώνα της εργατιάς, των αυτό-απασχολούμενων αγροτών, ΕΒΕ και της νεολαίας, για κατακτήσεις σε βάρος της πλουτοκρατίας. ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ!

Πρέπει να απαιτήσουμε την ικανοποίηση των αιτημάτων μας, αντιμετωπίζοντας την επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας και της κυβέρνησης που προσπαθεί να επιβάλει νέα περίοδο σκληρής λιτότητας και νέων φορομπηχτικών μέτρων.
Με το διεκδικητικό πλαίσιο που δείχνει το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Άμεση αντίδραση κατά των απολύσεων, στήριξη των απολυμένων για επαναπρόσληψη, αλλά και μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους. Οργάνωση δράσης για αυξήσεις σε μισθούς και τις συντάξεις, μέτρα κατά της ακρίβειας. Δράση για τη στήριξη των ασφαλιστικών ταμείων που δοκιμάζονται και από τις συνέπειες της κρίσης, εξαιτίας της πολιτικής να επενδύονται τα αποθεματικά των Ταμείων σε μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια κ.λπ.
Ιδιαίτερο βάρος για την υπεράσπιση Ταμείων που έχουν οξυμένο πρόβλημα όπως είναι το ΟΑΕΕ, το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων, το ΝΑΤ.
Αγώνας για μείωση των επιτοκίων, την προστασία των λαϊκών στρωμάτων που έχουν στεγαστικά δάνεια, αντιμετώπιση του κινδύνου κατασχέσεων κ.λπ. Εντατικός αγώνας, κοινή δράση εργατοϋπαλλήλων και μικρών επιχειρηματιών κατά της επέκτασης του ωραρίου. Άμεση οργάνωση κινητοποιήσεων και στήριξη αγώνων που είναι σε εξέλιξη για το ζήτημα της Υγείας και των σοβαρών ελλείψεων στα νοσοκομεία. Πρωτοβουλίες και αγωνιστικές δραστηριότητες κατά των νέων ιδιωτικοποιήσεων.
Η λύση είναι ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ.

.........................................................................................
* Ο Στρατής Αντώνας είναι Πρόεδρος του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου και μέλος του γραφείου ΝΕ Λέσβου του ΚΚΕ.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΤΕ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ...

Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τον προσυνεδριακό διάλογο για το 18ο Συνέδριο, πολλοί καλοθελητές μιλούν την "σταλινολαγνεία" του ΚΚΕ. Δημοσιεύουμε λοιπόν το παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του Μάκη Μαΐλη, κατά τα εγκαίνια της Εκθεσης Φωτογραφίας και ντοκουμέντων για τα 90 χρόνια του ΚΚΕ ως απάντησή σε όλους αυτούς οι οποίοι "κόπτονται" για τον σοσιαλισμό.

"...Το ΚΚΕ δεν είναι μόνο το κόμμα των αγώνων και των θυσιών. Αυτά, που ακόμη και αντίπαλοι τα αναγνωρίζουν, δεν επαρκούν. Οι αγώνες και οι θυσίες είναι το μέσον για την επίτευξη του σκοπού. Δίχως τους αγώνες και τις θυσίες δεν μπορείς να πας πουθενά. Όπως δεν μπορείς να πας πουθενά και δίχως σωστή στρατηγική. Θυσίες και ορθή στρατηγική, λοιπόν, είναι το αλάνθαστο δίπτυχο.
Είμαστε το κόμμα της πάλης για τη λαϊκή εξουσία, δηλαδή τη σοσιαλιστική εξουσία. Από αυτή τη στρατηγική δεν υπάρχει δύναμη ικανή να μας ξεστρατίσει. Το κόμμα που δείχνει ποιος δρόμος ανάπτυξης συμφέρει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και υποτάσσει ολόκληρη τη δράση του και τη δράση της ΚΝΕ σε αυτό το στόχο, προσπαθώντας αυτός ακόμα καλύτερα να διαποτίζει την καθημερινή δουλειά.
Για την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, για τη συσπείρωση συνεργαζόμενων δυνάμεων, για την ενίσχυση των πολιτικών χαρακτηριστικών του μαζικού κινήματος, για τη συγκρότηση του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου.
Ενάντια στις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, που θα είναι το δεύτερο θέμα του 18ου Συνεδρίου, αστικοί μηχανισμοί, με πρωτοστάτες εκδοτικά συγκροτήματα, έχουν ξανασηκώσει τη γνωστή και αναμενόμενη συκοφαντική, αντιεπιστημονική επίθεση, την ονομαζόμενη "σταλινολογία". Οι πόθοι τους είναι γνωστοί και οι στόχοι τους πολλαπλοί.

Επιχειρούν να χτυπήσουν και να απαξιώσουν την επιστημονική προσπάθεια του ΚΚΕ να βγάλει συμπεράσματα από τις αιτίες της αντεπανάστασης, γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτά τα συμπεράσματα, που εμπλουτίζουν το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, ενισχύουν την πάλη του για το σοσιαλισμό.
Ακριβώς γι' αυτό το σκοπό στρέφουν τα πυρά τους κατά της περιόδου που ηγήθηκε των Μπολσεβίκων και της Σοβιετικής Ενωσης ο Ιωσήφ Στάλιν, ειδικά στα χρόνια μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γιατί τότε προχώρησε και ολοκληρώθηκε η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Ιδού, λοιπόν, το πρόβλημα:
Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής τότε, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής προτείνει και σήμερα στο λαό το ΚΚΕ, άρα η πολιτική, το Πρόγραμμα του ΚΚΕ πρέπει να χτυπηθούν. Και επειδή αυτήν την πολιτική δεν μπορούν να την χτυπήσουν με ιδεολογικά επιχειρήματα, γιατί έχει υπεροχή, την χτυπάνε μέσω της απόκρυψης όσων λέει το ΚΚΕ και μέσω της επιλεκτικής στάσης απέναντι σε ένα πρόσωπο, στον Στάλιν, σα να μην υπήρχε κόμμα, ταξική πάλη, συλλογική δράση, ηρωισμός εκατομμυρίων μαζών, συνειδητών οικοδόμων του κομμουνισμού.

Στην έκθεσή μας τονίζεται, και θα το επαναλάβουμε ακόμη μια φορά:
Υπερασπίζουμε την προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, δίχως να στοιχιζόμαστε πίσω από προσωπικότητες. Επιδιώκουμε να συμβάλλει το ΚΚΕ στην αναζωογόνηση του κομμουνιστικού οράματος, που σημαίνει ότι η διερεύνησή μας θα συνεχιστεί και μετά το 18ο Συνέδριο, για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ήδη, στις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, επισημαίνονται ζητήματα που είναι για περαιτέρω διερεύνηση.

Στην προσπάθεια αυτή, το ΚΚΕ καλοδέχεται την άποψη επιστημόνων, ιστορικών και άλλων, που νοιάζονται για την αναζήτηση της αλήθειας, έστω κι αν δε συμφωνούμε σε όλες τις εκτιμήσεις. Είμαστε ανοιχτοί στη συζήτηση και τώρα κατά την προσυνεδριακή περίοδο. Και από τη διαφωνία μπορείς να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα. Αντίθετα, την αντικομμουνιστική πρόκληση και τη χυδαιοποίηση της Ιστορίας τις αποκρούουμε αποφασιστικά, παλεύουμε για να νικηθούν".
...

ΤΑ ΘΕΛΩ... ΤΑ ΜΠΟΡΩ ΜΑΣ (Μ. Δούκα)

Του Μάνου Δούκα *

Θα μπορούσα να το γράφω σαν μήνυμα από την 28η Οκτωβρίου που γιορτάσαμε πρόσφατα. Ή σαν δίδαγμα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ή σαν αφιέρωμα στα 90α γενέθλια του κόμματος και τα 40χρονα της ΚΝΕ. Ή σαν συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο για το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Ή σαν σκέψεις που κάνω έτσι.
Χύμα. Χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς λόγο. Σκέψεις που με οδηγούν στο ερώτημα:

"Στη ζωή και στη δράση του καθενός μας, το κύριο είναι το «ΘΕΛΩ» ή το «ΜΠΟΡΩ»;"

ΜΠΟΡΩ: Μια λέξη που από μόνη της αποτελεί σκόντο στην επιθυμία. Βαρίδι του ονείρου.
ΘΕΛΩ: Μια λέξη που πιέζει τα «μπορώ» για να πάνε πιο μακριά.
ΜΠΟΡΩ: Ποιος το καθορίζει; Πάντα κάποιες δεδομένες συνθήκες. Πάντα κάποια εξουσία. Κι αν μιλάμε για πολιτικά «μπορώ», τα καθορίζουν πάντα οι δεσμοί, οι προκαταλήψεις κι οι συνθήκες που έχουν διαμορφώσει οι καπιταλιστικές εξουσίες. Η δράση των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Των αντιπάλων μας. Ακόμα κι ο αντικομμουνισμός έχει ρόλο στο να καθορίζει μέσα στο μυαλό μας το «τι μπορούμε».
ΘΕΛΩ: Είναι η ανάγκη του λαού, της ιστορίας, της φύσης.
ΜΠΟΡΩ: Το πλαίσιο μέσα στο οποίο το σύστημα μας επιτρέπει να δρούμε και να υπάρχουμε. Το πλαίσιο που τα όριά του θεωρούνται από το σύστημα αδιαπραγμάτευτα και απαραβίαστα.
ΘΕΛΩ: «Αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται, παρά μόνο στο δίκιο» (Γιάννης Ρίτσος).
ΜΠΟΡΩ: Οι περιορισμοί, τα «δεδομένα», η αντίληψη ότι «όπως τα βρήκαμε πρέπει να τα αφήσουμε». Η στατική αντίληψη για τον κόσμο και τη ζωή. Ο αντιδιαλεκτικός τρόπος σκέψης. Η στέρηση της κίνησης και της αλλαγής από την αντίληψή μας για τον κόσμο.
ΘΕΛΩ: Η συνείδηση της αναγκαιότητας. Η ελευθερία του καθενός μας. Η διαμόρφωση των ορίων του «μπορώ» μέσα από τη δική μας δράση.
ΜΠΟΡΩ: Η εξοικείωση με τις αδυναμίες μας. Με τις αδυναμίες μας προσωπικές και συλλογικές. Η συνήθεια. Η ρουτίνα. Η αποδοχή της όποιας μιζέριας. Η ηττοπάθεια.
ΘΕΛΩ: Η ασύχαστη πάλη ενάντια στον εαυτό μας. Ενάντια στα καθιερωμένα. Ο πόλεμος μέσα μας και παντού. «Δεν είναι μόνο ο κομμουνισμός στη γη, στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα. Είναι και μες στο σπίτι, στο τραπεζάκι εμπρός, στις σχέσεις, στη φαμίλια, στην καθημερινή ρουτίνα». (Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι).
ΜΠΟΡΩ: Αυτό που μας άφησαν να νομίζουμε ότι θέλουμε. Αυτό που μας επιτρέπουν να κάνουμε. Η επανάσταση ποτέ δεν ήταν νόμιμη. Και ποτέ δε θα είναι.
ΘΕΛΩ: Το όριο της δράσης μας. Το βάθος του χρόνου και της Ιστορίας. Αυτό που είμαστε ικανοί να κάνουμε, δεν είναι αυτό που εμείς νομίζουμε ότι μπορούμε. Είναι εκείνο που οι άλλοι φοβούνται ότι είμαστε ικανοί να φτάσουμε. Είναι αυτό που έχουμε ανάγκη. Αυτό που αν το θελήσουμε μπορούμε.
ΜΠΟΡΩ: Είναι η νομιμότητα.
ΘΕΛΩ: Είναι να σπρώχνεις τα όρια της νομιμότητας ολοένα και πιο αριστερά. Να πας τη ζωή πιο πέρα. Να νοιώθεις τη δική σου συμβολή στην ιστορία. Ο λόγος για να είσαι κομμουνιστής.
ΜΠΟΡΩ: Η αρχή του «ρεαλισμού». Της «λογικής του εφικτού». «Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Φράση κλισέ όλων των αστών πολιτικών. Η αρχή του ρεφορμισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
ΘΕΛΩ: «Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα». «Διεκδικούμε το αδύνατο». Απόφαση όλων μας. Πράξη όλων μας.
ΜΠΟΡΩ: Η ανώτερη αξία του οπορτουνισμού. Ο λόγος που «οι άνθρωποι καλοί και άξιοι να αγαπηθούν όσο και εγώ αγαπώ εσένα» (Ναζίμ Χικμέτ), καταλήγουν στη λάσπη της διαχείρισης του ληστρικού συστήματος της εκμετάλλευσης.
ΘΕΛΩ: Το χαμόγελο του κομμουνιστή μπροστά στο απόσπασμα. Η ιστορική αισιοδοξία του μαρξιστή. Η τελευταία ομιλία του Μπελογιάννη.
ΜΠΟΡΩ: Ακόμα και για να αποδειχθεί αν μπορείς η δε μπορείς, πρέπει να δοκιμάσεις με πάθος να εφαρμόσεις αυτά που θέλεις. Πρέπει να φας τα μούτρα σου πρώτα για να πεις «δε μπορώ». Ή για να πεις «αυτά μπορώ κι αυτά κάνω».
ΘΕΛΩ: Το κριτήριο της γνώμης σου. Ακόμα και την ώρα που τρως ήττα, να λες «Κάτι έφταιξε. Να το βρω. Για να ξαναδοκιμάσω με καλύτερη προετοιμασία».
ΜΠΟΡΩ: Τέλμα. Υποταγή στο σήμερα.
ΘΕΛΩ: Ένα βήμα μπρος. Το «ήμισυ του παντός».
ΜΠΟΡΩ: Άμυνα δειλού. Ή του όχι αποφασισμένου.
ΘΕΛΩ: Η επίθεση του δίκιου. Η εκδίκηση του ονείρου.
ΜΠΟΡΩ: Ο Σπάρτακος δε μπορούσε. Μόνο ήθελε.
ΘΕΛΩ: Το 1917 στη Ρωσία δεν ήξεραν αν μπορούν. Δοκίμαζαν για δεύτερη φορά. Μπόρεσαν γιατί ήθελαν. Δεν ήθελαν όσα μπορούσαν.
ΜΠΟΡΩ: Το 1821 δεν ήθελαν να μπορούν.
ΘΕΛΩ: Μπορούσαν όμως να θέλουν.
ΜΠΟΡΩ: Το 1940 δε σκέφτηκαν αν μπορούν.
ΘΕΛΩ: Είχαν την ανάγκη να θέλουν.
ΜΠΟΡΩ: Όταν έπεσε ο Γράμμος και το Βίτσι, τι μπορούσαν πια οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου; Όμως πήραν την απόφαση να θέλουν.
ΘΕΛΩ: Όλοι αυτοί, προκειμένου να σταματήσουν να θέλουν, προτίμησαν να μπορέσουν το θάνατο. Έτσι ήθελαν να ζουν. Και να μας μιλούν τώρα με το παράδειγμά τους.
ΜΠΟΡΩ: Αν σε πάρουν είδηση ότι είσαι του μπορώ, αρχίζουν να σε πιέζουν για να κατεβάσεις κι άλλο τα όρια που λες ότι μπορείς. Δηλαδή τα θέλω σου.
ΘΕΛΩ: Δε μιλάω για αποκοτιές. Μιλώ για αποφασιστικότητα.
ΜΠΟΡΩ: Μπορούσε ένας τυφλός να γράψει βιβλίο στις αρχές του 1900; Ο Νικολάι Οστρόφσκι ήταν τυφλός. Δε μπορούσε να γράψει μυθιστορήματα.
ΘΕΛΩ: Ήθελε όμως να γράψει το «Πως δενότανε τ΄ατσάλι». Και το΄γραψε.
ΜΠΟΡΩ: Μπορεί ένας συνθέτης να γράψει συμφωνίες χωρίς μουσικά όργανα; Ο Μίκης το 1947 στην εξορία στην Ικαρία, δεν είχε μαζί του μουσικά όργανα για να γράψει συμφωνική μουσική. Δε μπορούσε να γράψει χωρίς όργανα και πεντάγραμμα.
ΘΕΛΩ: Ήθελε όμως να γράψει τη συμφωνία για το χαμένο του σύντροφο. Αυτή που παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες (ύστερα από 60 χρόνια) στον Περισσό, σαν αφιέρωμα στα 90χρονα του ΚΚΕ.
ΜΠΟΡΩ: Μακάρι να μπορείς αυτά που θέλεις. Γιατί αλλιώς είσαι καταδικασμένος να πιστεύεις ότι θέλεις αυτά που σου επιτρέπουν άλλοι να νομίζεις ότι μπορείς.
ΘΕΛΩ: Θέλω να μπορέσεις αυτά που θέλεις. Γιατί ταιριάζει και με το δικό μου θέλω. Φοβάμαι μήπως γίνεις οπαδός του μπορώ. Γιατί θα είναι καταστροφή για τα δικά μου θέλω.
ΜΠΟΡΩ: Όχι ρε! Δεν είμαι «ρεαλιστής». Ρεαλιστής είσαι και φαίνεσαι.

Υ.Γ. Λέτε να είμαι …ανυπόμονος; Τον καιρό της ανταρσίας των «θέλω σας», κολλήστε μου αν θέλετε αυτό το παρατσούκλι. Λίγο με νοιάζει.
.............................................................

* Ο Μάνος Κ. Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ

απόσπασμα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη ρευστότητα στις τράπεζες.

"Ωραία, να πάρουμε ότι πρέπει να τονωθεί η ζήτηση, που είναι μια πλευρά του ζητήματος. Δεν υπάρχει πρόβλημα υποκατανάλωσης με την έννοια ότι φταίει η υποκατανάλωση. Είναι συνέπεια της μακρόχρονης πολιτικής λιτότητας, της ανεργίας, κλπ.
Βεβαίως, πρέπει να πάρουμε μέτρα να τονώσουμε τη ζήτηση. Που σημαίνει απόκρουση των συνεπειών στη ζωή της λαϊκής οικογένειας, αλλά και βοήθεια, αν θέλετε, και στους μικρούς επιχειρηματίες. Κατ' αρχήν, τι Ταμείο Φτώχειας;

Εμείς προτείνουμε το εξής:

- Αυτοί που είναι υπερχρεωμένοι και δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν, όχι να πάρουν ένα, δύο χρόνια. Αυτό το περίφημο Ταμείο Φτώχειας να είναι και πολύ συγκεκριμένο, να τους χαρίσει τα δάνεια. Αφού ζουν κοινωνικές συνέπειες να πάρουμε πιο ριζοσπαστικά μέτρα. Σε ένα χρόνο θα λύσουν το πρόβλημα; Αν άμεσα πέσει μισή μονάδα το επιτόκιο, τι έγινε;

- Να πάρουμε πιο ριζοσπαστικά μέτρα για τους φτωχούς και τους ανέργους. Εμείς ζητάμε γενναίες αυξήσεις. Η κυβέρνηση να βάλει ζήτημα και να ξεκινήσει από το δημόσιο, που έχει και την άμεση ευθύνη και να πει στους επιχειρηματίες "αυξήσεις". Δε θέλουν. Εμ, θα συγκρουστείς μαζί τους.

- Εμείς επιμένουμε στον κατώτατο μισθό 1.400 ευρώ. Θέλουμε να τονώσουμε τη ζήτηση; `Η θέλουμε να βρούμε καινούρια πελατεία στις τράπεζες; Διότι αυτό έχουμε καταλάβει. Οταν προτείνουμε κρατικοποίηση της Εθνικής, της Αγροτικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, τελικά τι προτείνουμε; Πάλι να είμαστε ενσωματωμένοι στη λογική των δανείων και όχι στη λογική να μη δανείζομαι. Και μιλάμε για τα λαϊκά στρώματα, γιατί οι επιχειρηματίες θα δανείζονται πάντα, από τη φύση τους. Πάντα θα έχουν δάνειο. Δεν υπάρχει επιχειρηματίας που δε δανείζεται. Αν θέλουμε ριζοσπαστικά μέτρα, να πάμε σ' αυτά. Θα πω και για την κρατικοποίηση τραπεζών.

- Βεβαίως και επίδομα θέρμανσης, αλλά κατάργηση των φόρων που βαραίνουν τα καύσιμα, κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης. Εμείς έχουμε προτείνει αφορολόγητο όριο 15.000 ευρώ για το άτομο και 30.000 ευρώ για την οικογένεια. Να εξετάσουμε και παραπάνω, άμα θέλουμε να τονώσουμε τη ζήτηση. Γιατί κατά τη γνώμη μας δε γίνεται προσπάθεια να τονωθεί η ζήτηση.

- Μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης. Όχι να χαιρόμαστε γιατί ο κ. Αθανασόπουλος εισάκουσε την κυβέρνηση και κάνει πιο μικρές αυξήσεις.

- Μείωση των στρατιωτικών δαπανών που πάνε για εξοπλιστικά, επιθετικά προγράμματα.

- Αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου. Ούτε ίση φορολογική πολιτική που λέει ισότιμα. Τι "ισότιμα"; Όταν οι άλλοι είναι άνισοι το να έχει το ίδιο ποσοστό, το 15%, η φορολογία σημαίνει πάλι χάρισμα στο κεφάλαιο.

- Αναπροσανατολισμό του Δ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.

- Πρόγραμμα κάλυψης 100% της χώρας σε παιδικούς σταθμούς.

- Άμεσες προσλήψεις τώρα, όχι θα προσλάβουμε χίλιους και δύο χιλιάδες, στα νοσοκομεία. Επενδύσεις να παράγονται είδη εδώ στην Ελλάδα. Εδώ δεν έχουν γάζες τα νοσοκομεία και έχουν σταματήσει να λειτουργούν γιατί τους λείπουν οι γάζες και τα βαμβάκια. Λες και στην Ελλάδα δεν μπορούμε να έχουμε κρατικό εργοστάσιο που να τα παράγει αυτά και όχι με στόχο την κερδοφορία. Και είναι έξω από τα νοσοκομεία οι εργοδότες και οι πολυεθνικές, οι ιδιοκτήτες και λένε "θέλουμε τα λεφτά μας". Αυτό το πράγμα γίνεται σήμερα.

- Εγγυημένες τιμές για την αγροτιά και επιδοτήσεις με βάση την παραγωγή, όχι ανεξάρτητα από την παραγωγή. Στήριξη των συνεταιρισμών. Φθηνά καλλιεργητικά εφόδια. Να πάει να πληρώσει το κράτος στο κάτω κάτω τη διαφορά.

- Φορολογική ανακούφιση των μικρομεσαίων με βάση τον τζίρο.

- Κάλυψη των ασφαλιστικών ταμείων, των αποθεματικών, κλπ. Να βγουν ομόλογα για τα ασφαλιστικά ταμεία με το ανώτερο επιτόκιο και παίρνοντας υπόψη τον πληθωρισμό. Κρατικά ομόλογα να δώσετε στις τράπεζες".
..

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ;

“Ο καπιταλισμός αγγίζει το τέλος του”
Συνέντευξη του Immanuel Wallerstein στην Le Monde της 12/10/2008.

Πώς τοποθετείτε την τρέχουσα οικονομική και χρηματιστική κρίση μέσα στην “μακρά διάρκεια” της ιστορίας του καπιταλισμού;

Γιατί όμως δεν πρόκειται για μια νέα μετάλλαξη του καπιταλισμού, όπως ως τώρα τον ξέραμε, κάτι που όπως, τέλος πάντων, έχει ήδη γίνει με τη μετάβαση από τον εμπορικό στο βιομηχανικό καπιταλισμό κι από τον βιομηχανικό στον χρηματο-οικονομικό καπιταλισμό;

Υπάρχουν προηγούμενες καταστάσεις της τρέχουσας φάσης, όπως την περιγράφετε;

Πόσο χρόνο πρέπει να διαρκέσει η τρέχουσα μετάβαση και τι θα μπορούσε να προκύψει από αυτή;

Έχουν οι προηγούμενες μεταλλάξεις του καπιταλισμού οδηγήσει σε μια μετατόπιση του κέντρου της “παγκόσμιας οικονομίας,” για παράδειγμα, από τη λεκάνη της Μεσογείου προς τις Ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού και μετά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες; Μήπως το επερχόμενο σύστημα θα έχει το κέντρο του στην Κίνα;

Δείτε τις απαντήσεις που δίνει στα πιο κάτω ερωτήματα στο blog: thrymmata.blogspot.com
.

ΕΣΥ; (Του Μάνου Δούκα*)

Ο ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ;

Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 40 χρόνια απ΄ τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα.
Σας αφιερώνω ένα κομματάκι που έχει πει, για να αρχίσω το άρθρο μου :

«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΣΟ ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΖΗΤΑ ΚΑΝΕΙΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΝΕΥΤΩΝΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ Ή ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΑΣΤΕΡ ΣΤΗ ΒΙΟΛΟΓΙΑ».

Αυτά που λες φίλε αναγνώστη έλεγε ο Τσε. Κι εσύ σήμερα, την ώρα της πιο μεγάλης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος …..

Την ώρα που αποκαλύπτεται ακόμα μια φορά το πόσο δίκιο έχει ο Μάρξ,

Εσύ ψάχνεις να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου κι από ανόητες
προπαγανδιστικές δικαιολογίες, για να μη το δεις.

Την ώρα που αυτοί που σε κορόιδευαν χρόνια τώρα με προπαγανδιστικές σαπουνόφουσκες, συνεχίζουν και τώρα τη διατεταγμένη υπηρεσία πλύσης εγκεφάλου σου,

Εσύ συνεχίζεις να παρακολουθείς με αφοσίωση την κρίση
και τις αναλύσεις γι αυτήν, απ΄ τις τηλεοράσεις αυτών που την προκάλεσαν.
Και δεν έχεις την απορία : γιατί κρύβουν το ΚΚΕ απ΄ την τηλεόραση;
Ειδικά όταν συζητάνε για το ασφαλιστικό, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας,
το Κόσσοβο και τώρα την κρίση του συστήματός τους.

Την ώρα που η πολιτική τους κι η ιδεολογία τους έχει χρεοκοπήσει διεθνώς και το σύστημά τους είναι ετοιμόρροπο,

Εσύ αντιμετωπίζεις την ιστορία με «στωικότητα» : «Αν είναι να ΄ρθει θε να ρθεί….»
χωρίς να υπολογίζεις την προσωπική σου συμμετοχή στην ιστορία.
Αυτή που έτσι κι αλλιώς έχεις, είτε σπρώχνοντας τον τροχό της ιστορίας,
είτε όταν κάνεις τον εαυτό σου βαρίδι της κουρνιασμένος στο σπίτι και στον καναπέ.

Σήμερα που είναι η πιο καλή στιγμή για να τους πεις «αι σιχτήρ κι εσείς και το βάρβαρο σύστημα σας»,

Εσύ μου λες κάτι για «αχόρταγους τραπεζίτες» και «κερδοσκόπους»,
λες κι ο καπιταλισμός ή ο νόμος του κέρδους δεν
δημιουργεί, στηρίζει και ενισχύει ακριβώς τέτοιους.
Λες κι ο καπιταλισμός δεν είναι απ΄ τη φύση του αχόρταγος και κερδοσκοπικός.

Την ώρα που οι ίδιοι μιλάνε για «πραγματική οικονομία», ομολογώντας ότι όλο το ιδεολογικό - πολιτικό - οικονομικό οικοδόμημά τους είναι μια φούσκα, μια οικοδομή από τραπουλόχαρτα,

Εσύ φοβάσαι να φυσήξεις, μήπως κι η κρίση του συστήματος αφορά κι εσένα.

Την ώρα που κατρακυλάν προς τη φτώχεια, ολοένα και περισσότερα στρώματα της «μεσαίας τάξης»,

Εσύ συνεχίζεις να φαντάζεσαι ότι θα τη γλιτώσεις, έστω και σε βάρος άλλων.

Την ώρα που πρέπει να δεις ότι αυτό το κράτος που χάρισε τις τράπεζες κι όλη τη δημόσια περιουσία στα λαμόγια, είναι το ίδιο κράτος που τώρα τους πληρώνει με τρισεκατομμύρια τα σπασμένα, ενώ δεν έχει φράγκο για σένα και τις ανάγκες της οικογένειάς σου,

την ίδια ώρα Εσύ φοβάσαι μη σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι,
λες κι υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα ή κίνδυνος
για την ανθρωπότητας απ΄ τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Ενώ σου τρώνε τα λεφτά για δεύτερη φορά στο Χρηματιστήριο,

Εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μπορεί μια μέρα να σκαρφαλώσεις λίγο πιο πάνω.
Όχι να γίνεις σαν τον Κόκαλη, αλλά τουλάχιστον
να μοιραστείς μερικές απ΄ τις μετοχές του.

Την ώρα που οι όμοιοί σου στην Αμερική και την Ευρώπη αυτοκτονούν ή το σκέφτονται προκειμένου να μην αλλάξουν άποψη για τον τρόπο τη ζωής τους και την ιδεολογική τους αντίληψη,

Εσύ κρατάς ακόμα τα απομεινάρια του τουπέ σου για να διαπιστώνεις
πάνσοφες παπαρδέλες για το μέλλον του συστήματος,
για το ότι δεν υπάρχει άλλη λύση,
για το ότι εσύ που «ξέρεις από μέσα» έχεις δίκιο
που μας έλεγες όλες αυτές τις μπούρδες τόσα χρόνια.

Την ώρα που ο νόμος του κέρδους έφτασε να σε ταΐζει σκατά μέσα στο σπίτι σου και στο τραπέζι σου,

Εσύ μου λες «προσέχω τι αγοράζω»

Την ώρα που ο καπιταλισμός και το κέρδος καταδικάζει τον πλανήτη σε αφανισμό με την πείνα και την καταστροφή του περιβάλλοντος,

Εσύ μου λες να γίνω κι εγώ εθελοντής για να απαλείψουμε τις συνέπειες,
λες κι όσες φορές δίνει ο κόσμος, πάνε στον προορισμό τους.
Ή λες και μπορεί το πρόβλημα τις φτώχιας να λυθεί με ελεημοσύνη
και το πρόβλημα του περιβάλλοντος όταν μαζεύουμε κουτάκια μπύρας.

Την ώρα που οι τηλεοράσεις σου φοράνε «κασέτες στο μυαλό» για το τι είναι «μοντέρνο» και «ρεαλιστικό» και πατάνε το κουμπί για να παίξεις το ποίημα της διαιώνισης του συστήματος,

Εσύ λες «είναι επιλογή μου» και καμαρώνεις κιόλας.

Την ώρα που πρέπει να δεις όχι μόνο το σήμερα αλλά και το χτες κάτω απ΄ το πρίσμα των νόμων της οικονομίας και της Μαρξιστικής θεώρησης που πάλι δικαιώνεται,

Εσύ δημιουργείς στον εαυτό σου νέους φόβους, σαν άλλοθι της αδράνειας.

Την ώρα που η κρίση χτυπά την πόρτα του διπλανού σου,

Εσύ συνεχίζεις να σκέφτεσαι ακόμα και τώρα
με κριτήριο τον ηλίθιο καταναλωτισμό σου : «Να προλάβω να ψωνίσω εγώ»

Την ώρα που η εικόνα είναι ολοκάθαρη στα μάτια καθενός,

Εσύ ανέχεσαι ν΄ ακούς ακόμα στην τηλεόραση
τους θεωρητικούς του συστήματος
να σε κοροϊδεύουν πάλι με την άδειά σου.

Την ώρα που κάθε μέρα προστίθενται νέες αποδείξεις στο σήριαλ της χρεοκοπίας του καπιταλισμού,

Εσύ συνεχίζεις να ακούς ακόμα τους Τσιπροαλαβάνους να σου λένε παπαρδέλες
για «στρεβλώσεις του συστήματος», για «κερδοσκόπους» και «αχαλίνωτους τραπεζίτες»,
Για «μέτρα εξόδου απ΄ την κρίση» και να έχουν «αγωνία για το μέλλον του συστήματος».

Την ώρα που βλέπεις να δικαιώνεται η στάση κι η γνώμη του ΚΚΕ τόσα χρόνια,

Εσύ θέλεις να μην έχουμε ξύλινη γλώσσα που σου λέει «για όλα φταίει ο καπιταλισμός».
Δε σ΄ αρέσει η αλήθεια.
Θέλεις γαλυφιές, κολακίες και καθησυχασμούς αλαβανοτσιπρέικες.
Θέλεις πολύ «κοκοκό» κι ας μην έχει και αυγό.

Την ώρα που κάποιος σου δείχνει με το δάχτυλο μια άλλη ζωή χωρίς τράπεζες, χρηματιστήρια, πολέμους, αναλφαβητισμό, περιβαλλοντικές καταστροφές, ανασφάλεια και κυρίως χωρίς κέρδος,

Εσύ κοιτάς αν . . . το δάχτυλο έχει κομμένο νύχι

Θα κλίσω τον "εξάψαλμο" με άλλη μια φράση του Τσε :

«Η ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ! ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ Ή ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ Ή ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ. Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΗΣ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟ».

Αυτά λέει ο Τσε. Και τα υπενθυμίζει ο . . .
Μάνος Δούκας

Αναδημοσίευση από Νέο Εμπρός της 15/08/2008.

.................................................................
Ο Μάνος Κ. Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

"ΦΙΛΕ ΤΑΚΗ" του Μάνου Δούκα*

Φίλε Τάκη,

Το όνομα θα μπορούσε να ήταν και τυχαίο και το σχόλιο να αφορά σε κάθε φίλο αριστερό και «κομμουνιστογεννή» ψηφοφόρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Έριξες φίλε το τσιτάτο σου όπως περνούσα. Και δεν είχα τότε ώρα να τα πούμε. Αλλά έχω τώρα. Μου είπες λοιπόν: «Παλιά λέγαμε ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός. Τώρα λέτε ένας είναι ο εχθρός ο Συνασπισμός».

Κατ΄ αρχήν εμείς (στο ΚΚΕ) δε χωρίζουμε το χρόνο σε «παλιά» και σε «τώρα». Ότι λέγαμε σαν κόμμα τότε, το λέμε και τώρα. Λέγαμε πάντα ότι ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός. Και τώρα το λέμε. Και βέβαια έχουμε επιβεβαιωθεί πανηγυρικά. Ιδιαίτερα ανάμεσα στα τελευταία χρόνια που πέρασαν από το «τότε» μέχρι το «τώρα».

Γιατί και «τότε» κάποιοι «ανανεωτές», μας έλεγαν ότι «εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά». Θυμάσαι; Λέγαμε και τότε ότι τι λεγόμενο ΚΚΕ Εσωτερικού ή η ΕΑΡ είναι εχθροί του λαϊκού κινήματος γιατί σπέρνουν αυταπάτες, σύγχυση και συμβιβασμό. Και τώρα το ίδιο λέμε για το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Για να δούμε λοιπόν την ουσία.

1. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ ΚΙ Ο ΣΥΝ ΕΧΘΡΟΙ;

Κοίταξέ το λίγο «αλλιώς». Εσύ ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις.

α. Αν ο αρχηγός ενός κόμματος δήλωνε ότι: «ο μόνος τρόπος για να γίνει η ενότητα της αριστεράς είναι να ηττηθεί το ΚΚΕ και η πολιτική του». «Η ηγεσία του ΚΚΕ χρειάζεται ψυχανάλυση» (την ίδια μέρα που ο Καρατζαφέρης δήλωνε ότι η ψηφοφόροι του ΚΚΕ χρειάζονται ψυχίατρο). «Οι ηγέτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ ήταν όργανα της Μόσχας». «Ο Τσε Γκεβάρα ήταν τυχοδιώκτης». Εσύ θα έλεγες ότι αυτό το κόμμα είναι φιλικό προς το ΚΚΕ; Όλα αυτά είναι φράσεις του αρχηγού σας.

β. Αν η ηγεσία ενός κόμματος κι η εφημερίδα του έπαιρνε συστηματικά μέρος σε κάθε αντικομουνιστική επίθεση που ξεκινά το ΠΑΣΟΚ με τη σύμπραξη του ΛΑΟΣ (Γερμανός, οικονομικά του ΚΚΕ κλπ), θα έλεγες ότι μπορούμε να έχουμε με αυτό το κόμμα καλές σχέσεις; Για το κόμμα σου μιλώ και για την «ΑΥΓΗ»

γ. Αν ένα κόμμα έπαιζε το ρόλο του πολιορκητικού κριού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπου με την υποστήριξη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οργάνωσε την ανατροπή των κομμουνιστών δημάρχων σε μια σειρά δήμους (Καισαριανή, Πετρούπολη κλπ), θα έλεγες ότι αυτό το κόμμα αγωνίζεται για την…. «ενότητα της αριστεράς»; Για το κόμμα που στηρίζεις λέω.

δ. Ή μήπως δε ξέρεις ότι το κόμμα σου στηρίζει με νύχια και με δόντια την πουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, απέναντι στην έμπρακτη κριτική που της ασκεί το Π.Α.ΜΕ; Ότι συμμετέχει σε όλες τις αποφάσεις των συμβιβασμένων συνδικαλιστών του δικομματισμού (Πανεπιστήμιο ΓΣΣΕ, σύμβαση για 1 ευρώ τη μέρα, συμμετοχή σε στημένους διάλογους, κλπ), σε αντίθεση με την εργατική τάξη που μέσα από το Π.Α.ΜΕ παλεύει να ξεφορτωθεί αυτούς τους εργατοπατέρες της εργοδοσίας.

ε. Μη μου πεις ότι δεν έμαθες ποτέ ότι στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά συνεργάστηκαν οι συνδικαλιστές του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να αποκλειστεί το Π.Α.ΜΕ που ήταν πρώτη δύναμη από τη θέση του προέδρου; Μη μου πεις ότι δε ξέρεις ότι οι συνδικαλιστές «σας» στην ΠΟΕ-ΟΤΑ έβαλαν πλάτη για να αποκλειστούν οι δυνάμεις του Π.Α.ΜΕ από τη συγκρότηση προεδρείου; Μη μου πεις ότι δε ξέρεις ότι σε μια σειρά από ομοσπονδίες, σωματεία και εργατικά κέντρα, «κατεβάζετε» ψηφοδέλτιο μαζί με τη ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, προκειμένου να αποκλειστεί το Π.Α.ΜΕ;

Εμείς δε «παραπονιόμαστε» που κάνετε όλα αυτά. Τα εξηγούμε. Αυτός ήταν πάντα ο ρόλος του οπορτουνισμού. Ο ρόλος που του έχει ανατεθεί από το σύστημα. Καλά κάνετε λοιπόν και τα κάνετε αυτά. Εσείς γιατί κλαψουρίζετε που σας αντιμετωπίζουμε σαν εχθρούς του κόμματος και του κινήματος; Έτσι σας βλέπουμε. Έτσι λειτουργεί η πολιτική και η τακτική της ηγεσίας σας. Δεν αγαπιόμαστε. Τι να γίνει;

2. Ο ΣΥΝ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ. ΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΚΕ.

Έτσι το βλέπω εγώ. Την ώρα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον εργαζόμενο. Ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό. Την ώρα του αδυσώπητου ταξικού πολέμου που εξελίσσεται κάθε μέρα παντού στη χώρα μας και στον πλανήτη. Εκείνη την ώρα ο καθένας διαλέγει «με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει». Όποιος κάθεται στη μέση είναι εμπόδιο. Όποιος πάει να μοιράσει τη διαφορά ανάμεσα στο θύμα και το θύτη, είναι συνένοχος με το θύτη. (Θυμήσου τι έλεγε ο ΣΥΝ για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία).

Όποιος σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί αυτό το σύστημα να αλλάξει από τα μέσα, όποιος σπέρνει τη λογική του εφικτού και του ρεαλισμού, είναι συνεταίρος αυτών που διακηρύσσουν την οριστική νίκη του καπιταλισμού, το τέλος της ιστορίας και την αιώνια κυριαρχία αυτού του βάρβαρου συστήματος. Άλλωστε δε χρειάζεται να το παίρνετε προσωπικά. Στην ιστορία του εργατικού κινήματος, πάντα υπήρξαν αυτοί που «την είδαν προσαρμογή».

Αυτοί που κουράστηκαν να αγωνίζονται για ιδανικά και όνειρα που ίσως και να μη ζούσαν οι ίδιοι ποτέ, και αποφάσισαν να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την προσωπική καθημερινότητά τους. Αυτοί που αντικατέστησαν τη συλλογικότητα από την «προσωπική ικανότητα» και την καρέκλα. Ξέρεις ποιους λέω. Μη κατηγορείς όμως όλους αυτούς. Δεν είναι «κακά παιδιά».

«Κακή» είναι η πολιτική που υιοθέτησαν σαν κόμμα και που εσύ μαζί με άλλους στηρίζεις ακόμα. Αυτά τα «φρούτα» που κατηγορείς, κάποιο δέντρο τα βγάζει. Κι αυτό το δέντρο εσύ το ποτίζεις. Είναι η πολιτική του ρεαλισμού και του συμβιβασμού. Είναι η πολιτική που τους επιτρέπει να συμφωνούν με τις κύριες επιλογές της άρχουσας τάξης (π.χ. ΕΕ, Μάαστριχ, κλπ) κι από την άλλη να λες ότι είσαι και «αντικαπιταλιστής». Είναι η πολιτική που επιτρέπει στο σύστημα να σας θεωρεί (ως κόμμα) σαν εναλλακτική λύση και να σας εμπλέκει σε κάθε λογής σενάρια διπολισμού.
Αυτή η πολιτική που κάνει το σύστημα να μην ανησυχεί και να σας σπρώχνει με νύχια και με δόντια μέσω του τύπου, των τηλεοράσεων, των εταιρειών δημοσκοπήσεων κλπ.

Εμείς Τάκη έχουμε μια πιο σοβαρή πολιτική δουλειά από το να ασχολιόμαστε με το ΣΥΝ. Έχουμε να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης απ΄ τα δεσμά της. Σε αυτή την πάλη το κόμμα που στηρίζεις αποτελεί σοβαρό εμπόδιο. Άρα θα δέχεται την κριτική και την πολεμική μας γιατί ταυτίζεται κάθε μέρα στη δράση του με τον αντίπαλο.

3. ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΑΣ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΑ.

Οι διαφορές είναι πολιτικές. Άρα και η συζήτηση μπορεί και πρέπει να είναι μόνο πολιτική. Κι εμείς αυτό κάνουμε. Καθαρά και δημόσια ασκούμε την κριτική μας στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Εσείς γιατί κλαψουρίζετε; Γιατί αποφεύγετε την συζήτηση επί της ουσίας και την πάτε πότε στη «λύπηση» και πότε στη μόδα και στα γκάλοπ;
Γιατί ποτέ δε μπορεί κάποιος από εσάς να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά; Γιατί τα επιχειρήματα που μας εκτοξεύετε είναι ταμπέλες όπως «δογματικοί», «απομονωμένοι» κ.α.; Για αποδείξτε τα αυτά.

Στο κάτω κάτω αυτά που γράφω είναι η γνώμη μου. Για να την αλλάξω χρειάζεται κάποιος να με πείσει με πολιτικά επιχειρήματα κι όχι με κλάψες, με φήμες και με ψίθυρους.
Γιατί Τάκη μου αυτή η «στροφή στο ρεαλισμό του σήμερα» προϋποθέτει απομάκρυνση από κάθε ιδεολογική ή και πολιτική αναφορά. Δεν είναι ανικανότητα της ηγεσίας σας. Είναι πολιτικός ρόλος.

Αν σε ρωτήσω: «Εσύ σαν μέλος του ΣΥΝ σε πια ιδεολογία θεωρείς ότι ανήκεις»;
Τι θα πεις; Και πως θα το στηρίξεις αυτό που σου βγαίνει εσένα προσωπικά να πεις, όταν βλέπεις ότι ολόκληρη η πολιτική του κόμματος που στηρίζεις είναι σοσιαλδημοκρατική; Πώς να πεις τη λέξη που σου έρχεται στο στόμα, όταν είναι μια λέξη που δε σηκώνει ούτε «περίπου», ούτε «σχεδόν», ούτε «δήθεν». Ή είσαι ή όχι.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά των κομμάτων μας. Εσείς παριστάνετε πάντα κάτι. Όποτε σας συμφέρει το «καλό ΠΑΣΟΚ» κι όποτε σας συμφέρει παριστάνετε «περίπου κάτι σαν ΚΚΕ».
Εμείς έχουμε μια πολιτική κι αυτή υπηρετούμε. Κι ο κόσμος κρίνει την πολιτική μας κι όχι την επικοινωνιακή μας ικανότητα. Δεν είμαστε κι ούτε πρόκειται να γίνουμε μόδα, γιατί τις μόδες τις καθορίζει το κυρίαρχο σύστημα.

Δε λέω ότι δεν σε θεωρώ αριστερό εσένα ή και όλους τους συντρόφους που έχουν μείνει στο ΣΥΝ. Αλλά τη λέξη αριστερά άλλοι τη βλέπουν σαν λάστιχο (αριστερός είναι κι ο Σημίτης, ο Παπανδρέου, ο Κλίντον κι ο Ομπάμα) κι άλλοι τη βλέπουν όπως εγώ: Η λέξη αριστερά ήταν μια εφεύρεση των κομμουνιστών τον καιρό της παρανομίας για να παίρνουν μέρος στην πολιτική του τόπου.
Θεωρώ όμως ότι κάποια στιγμή ξεγελαστήκατε από τις «σειρήνες των καιρών» κι εσείς μείνατε πίσω κι ακόμα πιάνεστε από συνήθειες και προσωπολατρίες και ψάχνετε να βρείτε αριστερή πολιτική μέσα στο ΣΥΝ.
Πόσο καιρό ακόμα θα ψάχνετε; Πάρτε το απόφαση και κάντε το βήμα. Δε χρειάζονται ούτε δισταγμοί, ούτε τύψεις. Είναι απελευθέρωση αυτό το βήμα.

Υ.Γ. Χαίρετε σύντροφοι του blog Aristera sti Mitilini. Καλή αρχή. Κι ότι θέλετε εδώ είμαστε. Μέσω του Μ.Ζ. θα σας παρακολουθώ με ενδιαφέρον.

.......................................................................................................................................
* Ο Μάνος Κ. Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών καθώς και υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στο Νομό Λέσβου.