Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση για απεργία των ποδοσφαιριστών, ο «Ριζοσπάστης» συνομιλεί με τον πρόεδρο του ΠΣΑΠ, Διονύση Δημόπουλο

Η πρόσφατη απόφαση του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ) να προκηρύξει απεργία με αιτία την καθυστέρηση από τους αρμόδιους φορείς (ΕΠΟ, Super League, Fotball League) στην τήρηση των συμφωνηθέντων για την ίδρυση Εγγυητικού Ταμείου των παικτών αποτέλεσε αναμφίβολα σημαντική εξέλιξη στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Με αφορμή το συγκεκριμένο ζήτημα, ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε στα γραφεία του ΠΣΑΠ και συνομίλησε με τον πρόεδρό του, Διονύση Δημόπουλο, τόσο για το θέμα του Εγγυητικού Ταμείου και το τι ακριβώς συνέβη μέχρι να φθάσουμε στα πρόσφατα γεγονότα, όσο και για τα γενικότερα ζητήματα που αφορούν τους ποδοσφαιριστές και το Σύνδεσμο.

-- Πόσο σημαντικό είναι το θέμα της δημιουργίας Εγγυητικού Ταμείου για τους παίκτες;

-- Καταρχάς θα πρέπει να πω πως τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει ουκ ολίγες συναντήσεις με τους κοινωνικούς εταίρους για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν τα μέλη μας. Αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να καταφέρουμε από τον Ιούλη του 2013 ο ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ελλάδα να έχει μια πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, αυτός και τα μέλη της οικογένειάς του. Σε αυτήν τη βάση και στο πλαίσιο των συναντήσεων και της συνεργασίας που έχουμε με τους φορείς, προχωρήσαμε να αλλάξουμε και κάποια άλλα πράγματα που έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο. Το Γενάρη και το Φλεβάρη του 2013 ανοίξαμε το θέμα της δημιουργίας Εγγυητικού Ταμείου για τους ποδοσφαιριστές που οι ομάδες τους υποβιβάζονται στις ερασιτεχνικές κατηγορίες είτε για βαθμολογικούς λόγους είτε για χρέη. Κάτι το οποίο προκαλούσε περαιτέρω προβλήματα για τους παίκτες που είχαν να λαμβάνουν δεδουλευμένα και οφειλόμενα. Εμείς θέλαμε να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα ώστε να μπορούν αυτά τα παιδιά, που βρίσκονται αιφνιδίως στο δρόμο, χωρίς να έχουν οι ίδιοι ευθύνη, να παίρνουν τα χρήματα που δικαιούνται. Και μιλάμε για συναδέλφους που, όπως λέγαμε και στην ανακοίνωση, θεωρούνται επαγγελματίες των 491 ευρώ, θέλοντας να απομυθοποιήσουμε την εικόνα του ποδοσφαιριστή που έχει ο κόσμος με τα πολλά εκατομμύρια, τα ακριβά αμάξια κ.τ.λ. Κάτι που δεν αφορά φυσικά την πλειοψηφία. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο υπογράψαμε τα μνημόνια συνεργασίας με τους φορείς, παραχωρώντας μάλιστα απ' την πλευρά μας και κάποια πράγματα. Το κάναμε προσμετρώντας πάντα τα όσα είπαμε για τις ανάγκες των συναδέλφων που θα βρεθούν «στον αέρα».

Επιστολή του Μανώλη Συντυχάκη με αφορμή της πρόσφατη αποχώρηση του ΟΦΗ

«Ενα ακόμη... θύμα του ποδοσφαίρου - επιχείρησης»

Επιστολή του βουλευτή Ηρακλείου του ΚΚΕ, Μανώλη Συντυχάκη, προς τον υφυπουργό Αθλητισμού με αφορμή την πρόσφατη αποχώρηση της κρητικής ομάδας από τη Super League

Στις βαθύτερες αιτίες που κρύβονται πίσω απ' την αποχώρηση του ΟΦΗ από το πρωτάθλημα της Super League (δεύτερη μετά απ' αυτή της Νίκης Βόλου) εξαιτίας κυρίως των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπισε και καθιστούν αβέβαιο μάλιστα το μέλλον του συλλόγου, αναφέρεται με επιστολή του προς τον υφυπουργό Αθλητισμού, Σταύρο Κοντονή, ο βουλευτής Ηρακλείου του ΚΚΕ, Μανώλης Συντυχάκης.

Σε αυτή επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι τέτοιου είδους φαινόμενα δεν είναι μεμονωμένα, αλλά, αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα των λογικών και των πρακτικών που υπάρχουν σήμερα στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο. Στο οποίο το ανελέητο κυνήγι κέρδους, τα επιχειρηματικά παιχνίδια συμφερόντων ή η έλευση εφήμερων «σωτήρων» φθάνουν σε σημείο να καθορίζουν ακόμα και την ύπαρξη ιστορικών συλλόγων.

Όπως τονίζει ο βουλευτής του ΚΚΕ, θύματα όλης αυτής της ιστορίας είναι οι ίδιοι οι φίλαθλοι, η νεολαία που είτε μετατρέπονται απλά σε μια καταναλωτική μάζα είτε λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των επιχειρηματιών.

Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:

Σιγή λοιπόν. Σιγή και... Μαραντόνα μέσα απ την ματιά του Κουστουρίτσα (video)

Ο Μαραντόνα, γεννήθηκε στις φαβέλες 

Τώρα που κατακάθησε ο κουρνιαχτός του Μουντιάλ, είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή, για να φωτίσουμε τις αθέατες πλευρές του ποδοσφαίρου. Κοιτά κανείς τους διάτοντες αστέρες του ποδοσφαίρου, και τα διάφορα εγχώρια "παιχτάκια του συρμού" και κατανοεί με τον πιο πλήρη τρόπο την διαφορά ενός μπαλαδόρου από έναν καλοπληρωμένο κομπάρσο του αθλήματος.

Η σκέψη, παίρνει μορφή και γίνεται εικόνα. Εικόνα που έχει το πρόσωπο του Μαραντόνα. Όχι μόνο γιατί υπήρξε ένας εκπληκτικά ανυπέρβλητος ποδοσφαιριστής, αλλά κυρίως γιατί με την πράξη του κατέδειξε, την σημασία του ποδοσφαίρου ως ενός διαχρονικού κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού και πολιτισμικού δρώμενου. 

Ο Μαραντόνα άφησε ανεξίτηλο το χνάρι του στην ποδοσφαιρική ιστορία, επιλέγοντας να μην πορευθεί κρυπτόμενος, απο τα δικά του πάθη, αλλά κυρίως απο τα πάθη και την δυστυχία των εξαθλιωμένων του πλανήτη. Δεν πορεύθηκε ατσαλάκωτος. Δεν παράμεινε άβουλος θεατής των τεκταινόμενων. Διάλεξε όχθη. Διάλεξε συνοδοιπόρους. Στάθηκε στο πλάι όλων αυτών που δεν έχουν τίποτα. Παρά μόνο, μιαν ελπίδα που αργοσβήνει.

Παγκόσμιο Kύπελλο Ποδοσφαίρου - για ποιον; (άρθρο του Ιβάν Πινέιρο, Γραμματέα του PCB)

Άρθρο του Ιβάν Πινέιρο, Γραμματέα του Βραζιλιάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος, για τον «Ριζοσπάστη»

 

 

Αμέσως μετά την επανεκλογή του Λούλα το 2006, και με την αναγνώρισή του από το ιμπεριαλιστικό σύστημα, για πρώτη φορά στην ιστορία της η Βραζιλία κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα δύο μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα στον κόσμο: Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014 και την Ολυμπιάδα του 2016.

Αυτό σε ένα πλαίσιο όπου η βραζιλιάνικη οικονομία πραγματοποιούσε μια ανοδική στροφή οικονομικής ανάπτυξης και - χάρη στις επιδοματικές πολιτικές και την ενσωμάτωση του συνδικαλιστικού κινήματος - πέρναγε την εντύπωση πως ήταν δυνατός ένας καπιταλισμός για όλους, δίχως ταξική πάλη, στον οποίο όλοι κερδίζανε και ήταν ευτυχισμένοι, στην κοινωνική ειρήνη και τη νηνεμία.

Από διαδηλώσεις το 2013 που απαιτούσαν να μειωθούν τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, την ίδια ώρα που ξοδεύονταν δισεκατομμύρια για το Μουντιάλ

Ο Λούλα συνέχισε την οικονομική πολιτική του Καρντόσο

 

Ο Λούλα, συνεχίζοντας τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο και προσαρμοζόμενος στο παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας, μετατράπηκε σε ίνδαλμα του ιμπεριαλισμού, σε αστέρι του παγκόσμιου οικονομικό φόρουμ και όλων των εκδηλώσεων των μεγάλων δυνάμεων. Ηταν το παιδί της διαφήμισης του «ανθρώπινου καπιταλισμού». Ως ιδρυτής και ηγέτης ενός κόμματος ονομαζόμενου «Κόμμα των εργαζομένων», τα διεθνή ΜΜΕ τον «πούλαγαν» ως τη σύγχρονη αριστερά.

Ο Λούλα έκανε τα πάντα ώστε να γίνει δεκτή η Βραζιλία ανάμεσα στις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις και να κατακτήσει μια μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μεταξύ των άλλων, αποδέχθηκε η Βραζιλία να τεθεί επικεφαλής στις δυνάμεις κατοχής της Αϊτής, μετά την εκτόπιση του εκλεγμένου Προέδρου από τις στρατιωτικές διοικήσεις της Γαλλίας και των ΗΠΑ, αποστολή που του ανατέθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και προτροπή του Προέδρου των ΗΠΑ, το 2003.

Μεταξύ 2010 - 2012 η - εκλεκτή του Λούλα - Ντίλμα Ρουσέφ ήδη ήταν Πρόεδρος, η κρίση του καπιταλισμού που επιδεινώθηκε από το 2008 ακόμα δεν άγγιζε τις λεγόμενες αναδυόμενες χώρες, που σε ένα βαθμό κερδίσανε από την κρίση στις πρώτες της στιγμές. Σε αυτή τη φάση η Βραζιλία ήδη είχε αναρριχηθεί στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα ως 6η οικονομία του κόσμου και επεκτεινόταν, πάνω από όλα στη Λατινική Αμερική.

Αλλά στις αρχές του 2013, άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια ότι η παγκόσμια κρίση δεν θα λυπούνταν τον βραζιλιάνικο καπιταλισμό. Η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ προχωρά σε νέα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, όπως φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, χαριστική παραχώρηση δημόσιου χρήματος στις επιχειρήσεις, ώθηση στην ελαστικοποίηση της εργασίας. Εφαρμόζει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που συναγωνίζεται τις πιο νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις: Λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, πετρελαιοπαραγωγικά πεδία.

Από διαδήλωση το φετινό Μάη ενάντια στο υπέρογκο κόστος του Μουντιάλ, με τους σταυρούς να συμβολίζουν τους νεκρούς εργάτες στα έργα της διοργάνωσης λόγω έλλειψης μέτρων ασφάλειας

Ανεβαίνουν τα επιτόκια γεμίζοντας τα σεντούκια των τραπεζιτών, και επιστρέφει ο πληθωρισμός που ροκανίζει τους ήδη μειωμένους μισθούς. Γίνονται επισφαλείς δημόσιες υπηρεσίες όπως η Υγεία και η Εκπαίδευση. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αστικών συγκοινωνιών, πέρα από τις ληστρικές τιμές τους, δεν καλύπτουν τις ανάγκες του πληθυσμού.

 

Καταρρέει η ρητορική της κοινωνικής ειρήνης

 

Σε αυτό το πλαίσιο προκύπτουν οι μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις τον Ιούνη του 2013 και οι απεργίες διαφόρων επαγγελματικών κατηγοριών, που αντανακλούν τη δυσαρέσκεια σε διάφορα κοινωνικά τμήματα και αποδομούν τη - χρήσιμη για την προσέλκυση ξένων επενδυτών - επίσημη ρητορική της κοινωνικής ειρήνης.

Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες συνεχίζονται, λαμβάνοντας διάφορες μορφές. Το στεγαστικό έλλειμμα και η απουσία αγροτικής μεταρρύθμισης ώθησαν τις καταλήψεις στις πόλεις και την ύπαιθρο. Ο βραζιλιάνικος λαός μαθαίνει να αγωνίζεται και αποτινάζει το φόβο της καταστολής. Δεν υπάρχει μέρα όπου δεν συμβαίνει ένα λαϊκό ξέσπασμα σε κάποια βραζιλιάνικη τοποθεσία, πάντα ως αντίδραση σε κάποια βιαιοπραγία ή αδικία ενάντια στο λαό.

Ετσι, το Μουντιάλ πραγματοποιείται σήμερα σε ένα πλαίσιο λαϊκής δυσαρέσκειας και επίδρασης της κρίσης του καπιταλισμού, αρκετά διαφορετικό από τη στιγμή κατά την οποία ανατέθηκαν οι μεγάλες διοργανώσεις στη Βραζιλία.

Ο Ιβάν Πινέιρο

Το Μουντιάλ αντιπροσωπεύει ένα άλμα αρνητικό για το βραζιλιάνικο λαό. Τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την πραγματοποίησή του, θα γίνει καθαρό ότι πρόκειται για ένα γεγονός για την αστική τάξη, το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο, και για μεγάλα κέρδη για την πολυεθνική FIFA (Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων) και τους χορηγούς της διοργάνωσης. Από ένα σύνολο 5 δισ. δολαρίων που θα δώσει το Μουντιάλ στη Βραζιλία, η FIFA θα πάρει το 90%.

Πριν από το Μουντιάλ, η κυβέρνηση, με τις οδηγίες της FIFA, εξέδωσε διάταγμα για τις Ενοπλες Δυνάμεις για την καταστολή των λαϊκών κινημάτων, θεωρώντας τους εχθρούς και μάλιστα τη στιγμή που συμπληρώνονταν τα 50 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας.

Σε διάφορες πόλεις, δεκάδες χιλιάδες οικογένειες εκδιώχθηκαν αυθαίρετα άρον άρον από τα σπίτια τους για να ανοιχθεί χώρος για στάδια και ιδιωτικά αεροδρόμια.

Διανοίχτηκαν γέφυρες και αυτοκινητόδρομοι για την κινητικότητα των τουριστών, όχι για τον εργαζόμενο λαό. Οι κυβερνήσεις σε ομοσπονδιακό και κρατιδιακό επίπεδο ξόδεψαν τεράστια ποσά σε έργα και άλλες δαπάνες για το Μουντιάλ - οι ίδιες κυβερνήσεις που δεν δίνουν κονδύλια για την Εκπαίδευση και την Υγεία. Οι συνεχείς ανατιμολογήσεις προς τα πάνω των έργων σημαίνουν κατασπατάληση δημόσιου χρήματος, σηματοδοτούν διαφθορά.

Aπλησίαστο το Μουντιάλ για το λαϊκό κόσμο

 

Μεγάλο μέρος του βραζιλιάνικου πληθυσμού αντιτίθεται στο Μουντιάλ. Παρά τα πατριωτικά καλέσματα από την τηλεόραση, δεν υπάρχει κλίμα ευφορίας, όπως σε άλλα Μουντιάλ, ακόμα και όταν πραγματοποιούνταν στο εξωτερικό και οι κάτοικοι βάφανε τις γειτονιές τους στα εθνικά χρώματα.

Στο Μουντιάλ ο λαός που σύχναζε στα στάδια δεν μπορεί να περάσει ούτε δίπλα τους. Μια περίμετρος 2 χιλιομέτρων γύρω από τα στάδια θεωρείται «επίσημος τόπος της διοργάνωσης», όπου μόνο οι χορηγοί μπορούν να πωλούν τα προϊόντα τους. Στη χώρα του ποδοσφαίρου το Μουντιάλ αφαίρεσε από το λαό τη χαρά να πηγαίνει στο γήπεδο καθώς οι τιμές είναι απαγορευτικές. Αυτό το γεγονός για τις μάζες σημειώνει με πολλή σαφήνεια τι είναι ο καπιταλισμός: Ολα για λίγους, τίποτα για τους πολλούς.

Ο κατασταλτικός μηχανισμός που συγκροτείται δεν είναι μόνο για το Μουντιάλ, αλλά και για μετά από αυτό. Σχετίζεται με την κρίση του καπιταλισμού που φτάνει στη Βραζιλία αφαιρώντας κάθε φορά και περισσότερα δικαιώματα από τους εργαζόμενους.

Αυτό το Μουντιάλ αποκαλύπτει με απόλυτη καθαρότητα τις αβυσσαλέες, ασυμφιλίωτες διαφορές μεταξύ δύο κομμάτων που παρουσιάζονται ως κομμουνιστικά. Τη στιγμή που το ΚΚ της Βραζιλίας έχει το υπουργείο Αθλητισμού, που είναι υπεύθυνο γι' αυτές τις διοργανώσεις, και καλεί τους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν τις απεργίες και κάνει πως δε βλέπει την καταστολή, το Βραζιλιάνικο ΚΚ είναι ένα από τα πιο δραστήρια κόμματα στις λαϊκές κινητοποιήσεις και αυτό που περισσότερο καταγγέλλει την υποταγή στα συμφέροντα του κεφαλαίου μιας κυβέρνησης που εμφανίζεται ως προοδευτική.