Το Facebook και ο «Μεγάλος Αδελφός»

Μερικές δεκαετίες νωρίτερα, λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Βρετανός πράκτορας Οργουελ έγραφε, στο περιβόητο βιβλίο του «1984», για τη αμφίδρομη συσκευή συνεχούς παρακολούθησης, που δεν έκλεινε ποτέ, βρισκόταν μέσα σε κάθε σπίτι και με την οποία ο «Μεγάλος Αδελφός» μπορούσε να παρακολουθεί συνεχώς κάθε πλευρά της ανθρώπινης δραστηριότητας και να επιβάλλει συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν και εφαρμόστηκαν οι νέες τεχνολογίες έκανε το όραμα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών πράξη.

Ο εργαζόμενος σήμερα, ειδικά ο νεότερος, παρακολουθείται και υπόκειται σε συνεχή «πλύση εγκεφάλου» σχεδόν επί 24ώρου βάσης. Κεντρικό ρόλο σ' αυτή την κατεύθυνση παρακολούθησης ολόκληρου του πληθυσμού διαδραματίζουν τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικότερα το Facebook και το Twitter απ' τη μία, και ο «παγκόσμιος οργανωτής της πληροφορίας», το Google, απ' την άλλη.

Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης

Τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (ΜΚΔ) είναι μια σειρά διαδικτυακών πλατφορμών στις οποίες συνδέεται ένας μεγάλος αριθμός χρηστών και ανταλλάσσουν μεταξύ τους πληροφορίες. Τα πιο γνωστά ΜΚΔ είναι το Facebook, στο οποίο κάθε χρήστης βάζει πληροφορίες για τη ζωή του, τις σχέσεις του, τα συναισθήματά του, τους φίλους του κ.λπ., το Twitter, με το οποίο διαδίδονται σύντομα μηνύματα (με όριο 140 λέξεις έκαστο αρχικά, το οποίο τώρα έφτασε στις 280), το Instagram, κυρίως για φωτογραφίες, κ.ά.

Οι πλατφόρμες αυτές δίνουν την ψευδαίσθηση μιας ελεύθερης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των χρηστών τους. Πρόκειται για μέσα ιδιαίτερα εύχρηστα, στα οποία ο καθένας με ελάχιστες τεχνικές γνώσεις μπορεί να «φτιάξει μια σελίδα», να «ποστάρει» τις απόψεις του, να επιβραβεύσει άλλους χρήστες κ.λπ. Τα ΜΚΔ δίνουν την εντύπωση μιας μεγάλης παρέας, όπου οι χρήστες μπορούν ελεύθερα να μιλούν και να «κοινωνικοποιούνται», να σχετίζονται με τους φίλους τους ή να δημιουργούν νέους, όπου οι ιδέες διαδίδονται με ευκολία και ταχύτητα άνευ προηγουμένου στην ανθρώπινη ιστορία.

Ομως αυτή η εντύπωση είναι απλά μια λανθασμένη εντύπωση... Ο πραγματικός χαρακτήρας των ΜΚΔ είναι τελείως διαφορετικός.

Τα προαναφερόμενα ΜΚΔ είναι μεγάλοι αμερικανικοί μονοπωλιακοί όμιλοι, και ο πραγματικός τους χαρακτήρας καθορίζεται απ' αυτό, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο "νομιμοποίησε" τις 12 μέρες συνεχούς δουλειάς χωρίς ανάπαυση!

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΕ:
Καταργείται το δικαίωμα του εργαζόμενου να ξεκουράζεται για τουλάχιστον μία μέρα μετά από έξι μέρες εργασίας...

rizospastis.gr 

Το δρόμο για συνεχόμενη εργασία ακόμα και για 12 μέρες χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 6 μέρες τη βδομάδα (ή αντίστοιχα για συνεχόμενη εργασία 10 ημερών χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 5 μέρες τη βδομάδα) ανοίγει με σχετική του απόφαση το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, επιφέροντας ένα ακόμα καίριο πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και λύνοντας παραπέρα τα χέρια του κεφαλαίου για την ένταση της εκμετάλλευσής του ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του.Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο τίτλος του σχετικού δελτίου Τύπου του Δικαστηρίου της ΕΕ για την απόφαση που εκδόθηκε στις 9 Νοέμβρη, «η εβδομαδιαία ανάπαυση εργαζομένων δεν πρέπει να χορηγείται υποχρεωτικά την ημέρα που έπεται έξι συνεχόμενων ημερών εργασίας»! Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ αφορά την απάντηση σε ερωτήματα που έθεσε το πορτογαλικό εφετείο του Πόρτο - μετά από προσφυγή εργαζόμενου - σχετικά με την ερμηνεία της αντεργατικής Οδηγίας 2003/88 της ΕΕ για «την οργάνωση του χρόνου εργασίας».

Το βασικό ζήτημα που είχε τεθεί από το πορτογαλικό εφετείο συνοψίζεται ουσιαστικά στο ερώτημα αν ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να παρέχει στον εργαζόμενο μια μέρα ανάπαυσης (ρεπό) έπειτα από έξι συνεχόμενες μέρες δουλειάς, ή είναι ελεύθερος να καθορίζει αυτός πότε αρχίζει η βδομάδα και πότε θα δώσει ρεπό στους εργαζόμενους (στην αρχή ή στο τέλος της βδομάδας που καθορίζει).


Υιοθετώντας την εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα (την οποία είχε αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» τον Ιούλη του 2017), το ΔΕΕ παραπέμπει στην Οδηγία 2003/88/ΕΚ και αποφαίνεται ότι τα άρθρα της «έχουν την έννοια ότι δεν επιβάλλουν να χορηγείται η ελάχιστη περίοδος εβδομαδιαίας συνεχούς αναπαύσεως εικοσιτεσσάρων ωρών, την οποία δικαιούται ο εργαζόμενος, το αργότερο την ημέρα που έπεται μιας περιόδου έξι συνεχόμενων ημερών εργασίας, αλλά ότι επιβάλλουν να χορηγείται αυτή εντός κάθε περιόδου επτά ημερών».Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο εργοδότης έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τους εργαζόμενους μέχρι και σε 12 συνεχόμενες μέρες δουλειάς χωρίς ρεπό, αρκεί να τους δώσει ένα ρεπό στην αρχή της «περιόδου 7 ημερών» που ορίζει ο ίδιος και άλλο ένα ρεπό στο τέλος της επόμενης τέτοιας περιόδου. Μπορεί π.χ. να δώσει ένα ρεπό τη Δευτέρα της πρώτης βδομάδας και ένα ρεπό την Κυριακή της επόμενης βδομάδας!

Ποιος και γιατί κλείνει τα εργοστάσια; Με αφορμή το κλείσιμο του εργοστασίου «Froneri»

Η «Froneri» αποφάσισε να κλείσει το εργοστάσιό της στον Ταύρο, που ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής παγωτού στην Ελλάδα. Το εργοστάσιο είχε εξαγοράσει το 2006 η «Nestle Hellas» από τη ΔΕΛΤΑ.

 

Η «Froneri» είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής παγωτού στον κόσμο. Εχει εγκαταστάσεις σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Φιλιππίνες και Νότια Αφρική.

Στο εργοστάσιο της «Froneri» στον Ταύρο παράγονταν όλα τα παγωτά με σήματα που είχε δημιουργήσει η ΔΕΛΤΑ, όπως «BOSS», «Magnum» και «Nirvana», γιατί είχαν από τα μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά, ενώ είχαν πωλήσεις και εκτός της Ελλάδας, στις χώρες των Βαλκανίων και αλλού.

Η εταιρεία «Froneri» είναι κοινοπραξία της «Nestle» και της βρετανικής «R&R Ice Cream», στον τομέα του παγωτού, των κατεψυγμένων τροφίμων και των γαλακτοκομικών ψυγείου. Είναι νέα εταιρεία, δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 2016. Εχει πωλήσεις ύψους περίπου 2,6 δισ. ευρώ, δραστηριοποιείται σε 22 χώρες του κόσμου και απασχολεί περίπου 15.000 εργαζόμενους (πηγή «News.gr»).

Αρα είναι διεθνικό μονοπώλιο, όπως και οι εταιρείες που τη δημιούργησαν.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα οικονομικά αποτελέσματα της «Nestle Hellas» (πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ), με αύξηση πωλήσεων έκλεισε το 2016 και ο κύκλος εργασιών διαμορφώθηκε στα 372 εκατ. ευρώ, έναντι 365 εκατ. ευρώ το 2015. Ενώ σημειώθηκε αύξηση κερδοφορίας στα 52 εκατ. ευρώ, από 34 εκατ. ευρώ το 2015.

Προκύπτει το ερώτημα: Πώς μια κοινοπραξία, που ολοκληρώθηκε μόλις τον Οκτώβρη του 2016 εντάσσοντας το εργοστάσιο στη δύναμή της, το κλείνει. Και την ίδια ώρα, στην ανακοίνωσή της αναφέρει ότι «η ελληνική αγορά παγωτού είναι και θα συνεχίσει να αποτελεί προτεραιότητα για τη "Froneri HELLAS"». Επικαλείται ζημιές και σύμφωνα με τον ισολογισμό της το 2016 (για μόνο τρεις μήνες λειτουργίας) οι ζημιές διαμορφώθηκαν σε 9,8 εκατ. ευρώ.

 

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ: Μια ζωή αφιερωμένη στους σκοπούς του ΚΚΕ

Συμπληρώθηκαν 12 χρόνια απ' το φευγιό του 

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Χαρίλαο Φλωράκη την Κυριακή 28 Μάη

 

Στον μεγάλο αποχαιρετισμό του αφιερώσαμε τον στίχο «Αυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τέλειωσε», από το «Πένθιμο Εμβατήριο» του Χικμέτ, καθώς ο Χαρίλαος Φλωράκης ενσαρκώνει αυτόν τον στίχο όσο λίγοι. Συνέχιζε να προσφέρει στο Κόμμα έως και την ώρα που η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά, στις 22 Μάη 2005.

Στο Παλιοζογλώπι του Ιτάμου (λίγο πιο πάνω από τη σημερινή Ραχούλα) στ' Άγραφα είδε το πρώτο φως της μέρας στις 20 Ιούλη 1914. Το τέταρτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Τα πρώτα του παιχνίδια κάτω απ' τον έλατο του Λιανού. Στην Καρδίτσα η πρώτη του σύνδεση με το εργατικό κίνημα και τους αγώνες του. Όπως θυμόταν ο ίδιος, «ο Παπαστράτος είχε φτιάξει εκεί μεγάλη αποθήκη επεξεργασίας καπνού, από τις πρώτες που έγιναν στη χώρα και ήταν φυτώριο για το εργατικό κίνημα. Κάθε χρόνο, κατέβαιναν χωριάτες, έσμιγαν με τους καπνεργάτες και ξεσπούσαν μεγάλα συλλαλητήρια και διαδηλώσεις». Στα 15 του χρόνια συνδέθηκε για πρώτη φορά με το κομμουνιστικό κίνημα.

Διαρκώς στην πρώτη γραμμή

Οργανώθηκε στις Ομάδες Πρωτοπόρων Μαθητών της ΟΚΝΕ, το 1929, την περίοδο που οι κομμουνιστές διώκονταν με το «Ιδιώνυμο» του Βενιζέλου. Επόμενος σταθμός, το 1933 η Σχολή Τηλεγραφητών των ΤΤΤ (ήταν η εταιρεία πρόδρομος του ΟΤΕ). Ξεσπά η απεργία των «Τριατατικών» και ο Χαρίλαος εκλέγεται στην Επιτροπή Αγώνα, καθώς οι σπουδαστές απεργούν μαζί με τους εργαζόμενους. Στη συνέχεια, εκλέγεται γραμματέας της Εκτελεστικής Επιτροπής της συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας του κλάδου. Η 28η Οκτώβρη του 1940 τον βρίσκει βάρδια στο κεντρικό τηλεγραφείο στο σημερινό κτίριο του Ναυτικού, κάτω από την πλατεία Κλαυθμώνος. Παίρνει μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο κι αμέσως μετά το 1941 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Μεσούσης της Κατοχής είναι ανάμεσα σ' αυτούς που οργανώνουν και καθοδηγούν την απεργία των ΤΤΤ και όλων των δημοσίων υπαλλήλων τον Απρίλη του 1942, την πρώτη μεγάλη απεργία υπό γερμανική κατοχή και μία από τις πρώτες απεργίες στη σκλαβωμένη Ευρώπη.
Ακολουθεί η ένταξη στο ΕΑΜ και το πέρασμα στο βουνό μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ (εκεί πήρε και το ψευδώνυμο «Καπετάν Γιώτης».) Λοχαγός και στη συνέχεια ταγματάρχης, φτάνει έως τις μάχες ενάντια στον αγγλικό ιμπεριαλισμό και το ντόπιο καθεστώς τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944.

Φαύλος κύκλος

Σε έκθεση των οικονομολόγων μεγάλης τράπεζας για τη συμφωνία και το χρέος, διαπιστώνεται ότι «η θετική επίδραση του βελτιωμένου οικονομικού κλίματος και των υψηλότερων προσδοκιών για τα έσοδα από τη φετινή τουριστική χρονιά ενισχύει την προοπτική για άνοδο της επενδυτικής δαπάνης στη χώρα».

Ωστόσο, «η προοπτική αυτή μετριάζεται σημαντικά από το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται υπερβολικά στις φορολογικές επιβαρύνσεις». Κατά συνέπεια, «η συνεπακόλουθη ελάττωση της φοροδοτικής ικανότητας νοικοκυριών και επιχειρήσεων, αποδυναμώνει την αξιοπιστία του στόχου για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% που θέτει το πρόγραμμα στα επόμενα χρόνια» και γι' αυτό «καθίσταται καθοριστικής σημασίας η άμεση εξειδίκευση ισχυρότερων μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού δημοσίου χρέους, ώστε να μην εμφανιστεί η ανάγκη κάλυψης χρηματοδοτικών κενών εξαιτίας αποκλίσεων από τους δημοσιονομικούς στόχους».

Με άλλα λόγια, καλή η συμφωνία κυβέρνησης - κουαρτέτου για τις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «απελευθερώσεις», αλλά η παραπέρα φτωχοποίηση του λαού, που αποτελεί «διαβατήριο», για να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος, θέτει σε κίνδυνο την επίτευξη των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Οπότε, η διευθέτηση του χρέους κρίνεται επιτακτική, προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους για τους τόκους και να μείνει η οικονομία εντός των δημοσιονομικών στόχων. 

Με τη διαφορά ότι τα μέτρα για το χρέος, αν και όταν υπάρξουν, θα συνοδεύονται με νέα μέτρα αφαίμαξης και επίθεσης στο λαό. Δηλαδή, φαύλος κύκλος, με μόνιμα χαμένους τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, που δεν πρόκειται να ανασάνουν, αν δεν πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.

www.rizospastis.gr 

Οταν ο φασισμός εμφανίζεται σαν «πατριωτισμός»

Με δύο πρόσφατες παρεμβάσεις του, ο φυρερίσκος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή Μιχαλολιάκος απέδειξε για μια ακόμα φορά με ποιον τρόπο οι φασίστες λειτουργούν ως χρήσιμο και αναγκαίο δεκανίκι των καπιταλιστών και της πολιτικής τους εξουσίας. Ανήμερα της 28ης Οκτώβρη, επιχείρησε να αποδώσει τα εύσημα για την πάλη του ελληνικού λαού ενάντια στην ιταλική εισβολή στον δικτάτορα Μεταξά και το αποκαλούμενο «εθνικιστικό κράτος».

Ο ιδεολογικός απόγονος των δοσίλογων και των ταγματασφαλιτών προσπάθησε να εμφανιστεί ως πατριώτης, εξαπολύοντας έναν οχετό ενάντια στους κομμουνιστές. Συσκοτίζει τα πράγματα αναφερόμενος στο κράτος ως έναν ουσιαστικά αταξικό μηχανισμό, που ο χαρακτήρας του καθορίζεται από τον ιδεολογικό μανδύα που φοράει κάθε φορά η αστική τάξη: πότε «φιλελεύθερο», πότε «εθνικιστικό».

Στην ομιλία του στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, επιτιθέμενος φαινομενικά στον πρωθυπουργό για το πρόσφατο ταξίδι του στην Κούβα, κατέφυγε σε έναν ωμό αντικομμουνισμό και «πτωματολογία» ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση, χρησιμοποιώντας αυτούσια τα επιχειρήματα των ιμπεριαλιστικών επιτελείων. Μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια!

Και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως δήθεν αριστερή, μαρξιστική πολιτική δύναμη, και τα λαϊκά στρώματα εξαπατούνται με το ιδεολόγημα ότι τα προβλήματά τους μπορεί να λυθούν με μια «εθνική πολιτική» (δες και τις παράτες στο Καστελόριζο, όπου δήθεν «χτυπά η καρδιά της Ελλάδας») και όχι με το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης μέχρι την επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Η αντίληψη για ένα υπερταξικό κράτος

 

Προς ΚΚΕδολόγους ΕΦΣΥΝ: Έκανε σωστά ή λάθος το ΚΚΕ που δεν μπήκε στην κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Μια απάντηση στα πρόσφατα πονήματα της Κουκουεδολογίας...

Σάββατο 22 Οκτώβρη, το έντυπο «Εφημερίδα των Συντακτών» (των πρώην της «Ελευθεροτυπίας» που ήταν ΠΑΣΟΚ, αλλά που τώρα μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως μετακόμισε το μεγάλο τμήμα του ΠΑΣΟΚ) δημοσίευσε ένθετο για τη ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη. Το ένθετο γράφτηκε από τους Γιώργο Πετρόπουλο και Δημήτρη Ψαρρά, που ανέλαβαν να «εξυμνήσουν» τον Χαρίλαο Φλωράκη (λες και η μνήμη του τους χρειαζόταν), δίνοντας στο γραπτό τους τον τίτλο «Επαναστάτης παντός καιρού».

Ο τίτλος του ένθετου δημιουργεί καταρχήν την εντύπωση στον αναγνώστη ότι σκοπός των δύο συγγραφέων ήταν να τιμήσουν τον πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και μετέπειτα επίτιμο πρόεδρό του. Όσο όμως προχωράς στην ανάγνωση και ιδιαίτερα όταν φτάνεις στις τελευταίες σελίδες του κειμένου, διαπιστώνεις ότι ο κύριος σκοπός των δυο συγγραφέων ήταν αυτός που ο απονήρευτος αναγνώστης διαπιστώνει και ο κάθε γνωρίζων τους συγγραφείς επιβεβαιώνει: Το χτύπημα του ΚΚΕ.

Φυσικά, οι δύο συγγραφείς του ένθετου δεν πρωτοτυπούν. Σταθερή εδώ και χρόνια μέθοδος της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού στην επίθεση κατά του ΚΚΕ είναι η υποκριτική «εξύμνηση» ηγετικών ή άλλων στελεχών του, ώστε να ψαρεύουν σε θολά νερά: «Το καλό στέλεχος και το αντιδημοκρατικό ή σεχταριστικό ή δογματικό κόμμα». Αυτό ακριβώς κάνουν συχνά - πυκνά με τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Αρη Βελουχιώτη, άλλοι με τον Κώστα Καραγιώργη ή με τον Νίκο Πλουμπίδη, ακόμα και με τον Νίκο Μπελογιάννη.

Το ίδιο κάνουν και οι σημερινοί της «Εφημερίδας των Συντακτών» με τον Χαρίλαο Φλωράκη. Και μια που αποφάσισαν να γράψουν για τη ζωή του και να αναφερθούν σε τόσες ρήσεις του, ας έγραφαν και μια ακόμα, που μάλλον «ξέχασαν». 

Τα λόγια του Χ. Φλωράκη για όλους εκείνους που «εξυμνούν» στελέχη για να χτυπήσουν το ΚΚΕ: «Αχ παιδί μου, "τιμάνε" τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς».

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ 2012 - 2016: Κατρακυλάει ο μέσος μισθός, γενικεύεται η μερική απασχόληση

Εκτίναξη της μερικής απασχόλησης σε απόλυτους αριθμούς και ποσοστά, και παράλληλα μείωση του μέσου μηνιαίου μισθού σχεδόν κατά 15,5% για τις θέσεις πλήρους απασχόλησης και κατά 34% για τις θέσεις μερικής απασχόλησης, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια, προκύπτει από την επεξεργασία των στοιχείων του ΙΚΑ για την απασχόληση, το μήνα Γενάρη των ετών 2012-2016.

Τα στοιχεία αυτά αφορούν στις λεγόμενες «κοινές επιχειρήσεις» (δεν συμπεριλαμβάνονται τα οικοδομοτεχνικά έργα), οι οποίες συγκεντρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών.

Κρίσιμο χρονικά σημείο αποτελεί το έτος 2012, όταν δηλαδή η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου (με τη στήριξη των κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας) επέβαλε τη μείωση του κατώτατου μισθού κατά 32% για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και κατά 22% για τους εργαζόμενους από 25 ετών και άνω, χειροτερεύοντας παραπέρα το επίπεδο ζωής των εργαζομένων. Το μέτρο αυτό διατηρεί ακέραιο η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Μείωση του μέσου μισθού στην πλήρη απασχόληση

 

Η ρύθμιση αυτή επέδρασε καταλυτικά στη μεγάλη μείωση συνολικά των μισθών. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι ότι ενώ οι θέσεις πλήρους απασχόλησης (Πίνακας και Γράφημα 1), μεταξύ των ετών 2012-2016, αυξήθηκαν κατά 102.525 (8,69%), το σύνολο της μισθοδοσίας (Πίνακας), την ίδια περίοδο, μειώθηκε κατά 8,08%, από 1,7 δισ. ευρώ το 2012 σε 1,56 δισ. ευρώ το 2016! 

Γράφημα 2

Δηλαδή, μετά την υπογραφή της ΠΥΣ που μείωνε τον κατώτερο μισθό, πάνω από 100.000 άτομα προστέθηκαν με σχέση πλήρους απασχόλησης στο εργατικό δυναμικό. Οι κεφαλαιοκράτες, όμως, όχι μόνο δεν έδωσαν ούτε ένα ευρώ παραπάνω για μισθούς, αλλά η συνολική δαπάνη μειώθηκε κιόλας (το γεγονός αυτό αποτυπώνεται καθαρά στη συγκριτική ανάγνωση των Γραφημάτων 1 και 2). Να τι σημαίνει όταν οι κυβερνήσεις, χτεσινές και σημερινές, και οι καπιταλιστές λένε ότι «πρέπει να γίνουν θυσίες για να υπάρχουν δουλειές»!

Τα μνημόνια στους δήμους και η υποκρισία της ΚΕΔΕ

Πριν από περίπου 10 μέρες, ο «Ριζοσπάστης» ανέδειξε με ρεπορτάζ του τι σημαίνει η υπαγωγή ενός δήμου σε πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσης, με αφορμή τη σχετική απόφαση του δήμου Αχαρνών, του τρίτου δήμου, μετά τη Σαλαμίνα και τη Γόρτυνα Ηρακλείου Κρήτης, που μπήκε σε αυτήν τη διαδικασία. Πρόκειται για δήμους που δεν κατάφεραν να καταρτίσουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, όπως επιβάλλει ο νόμος, αδυναμία που θα λουστούν οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, καθώς τα μέτρα που προβλέπονται για την «οικονομική εξυγίανση» συμπυκνώνονται στην υπερφορολόγησή τους και την ταυτόχρονη στέρησή τους από έργα, υπηρεσίες και υποδομές. Τα μέτρα αυτά χαρακτήρισε πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλής, ως «προστασία» για ένα δήμο, λέγοντας για το πρόγραμμα εξυγίανσης: «Είναι μια διαδικασία που κατατείνει στο να προστατεύει το δήμο, να του δώσει τη δυνατότητα ενός υγιούς προϋπολογισμού, ώστε να μπορέσει αυτός να έχει μια κανονική λειτουργία...». Ως κανονική θεωρείται η λειτουργία που δεν θα διαταράσσει τους δημοσιονομικούς στόχους. Στην κατεύθυνση αυτή θυμίζουμε ότι για τον έλεγχο της αντιλαϊκής δημοσιονομικής πορείας στην Τοπική Διοίκηση η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είχε θεσπίσει το Οικονομικό Παρατηρητήριο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που διατυμπάνισε την κατάργησή του, άλλαξε τη μορφή του και συγκρότησε στη θέση του την «Επιτροπή Οικονομικής Ανασυγκρότησης των ΟΤΑ».

 

Ας δούμε τι σημαίνει η εν λόγω προστασία για τα λαϊκά στρώματα:

-- Αμεση εφαρμογή σειράς μέτρων για τη διασφάλιση της είσπραξης των οφειλών προς τους ΟΤΑ. Δηλαδή, οι δήμοι μπορούν να προχωρούν ακόμα και σε κατασχέσεις για οφειλές.

-- Αναστολή προσλήψεων, επιβολή υποχρεωτικών μετατάξεων προσωπικού. Ανοίγει έτσι ευκολότερα ο δρόμος για παράδοση υπηρεσιών και έργων σε ιδιώτες, αφού οι δήμοι χωρίς προσωπικό δεν θα μπορούν να τις λειτουργήσουν.

-- Αύξηση των ιδίων εσόδων από φόρους, τέλη, δικαιώματα και εισφορές. Είναι προφανής η στόχευση για αύξηση των ανταποδοτικών τελών και επιβολή άλλων φόρων.

-- Αύξηση του συντελεστή επιβολής του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας σε ποσοστό μέχρι και τρία τοις χιλίοις. Πρόκειται για φόρο που εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, η αύξηση του οποίου θα επιβαρύνει τους καταναλωτές.

-- Αύξηση του συντελεστή επιβολής του τέλους επί των ακαθαρίστων εσόδων και παρεπιδημούντων από 0,5% μέχρι και 2% και περιορισμός των δαπανών μόνο σε υποχρεώσεις μισθοδοσίας και λοιπές απολύτως ανελαστικές δαπάνες. Τίθεται έτσι σε κίνδυνο η λειτουργία μιας σειράς αναγκαίων για τα λαϊκά στρώματα υπηρεσιών όπως παιδικοί σταθμοί, προγράμματα Πρόνοιας, αθλητικά και πολιτιστικά προγράμματα κ.ά.

-- Απαγόρευση κάθε έργου από τους ΟΤΑ και περιορισμό των δαπανών τους στις απολύτως ανελαστικές. Είναι προφανές ότι οι ανάγκες για ένα έργο, όπως για παράδειγμα σχολείο, πάνε περίπατο.

70 χρόνια από τη δολοφονία του κομμουνιστή δημοσιογράφου Κώστα Βιδάλη

Με το τέλος της γερμανικής κατοχής, «η αστική πλευρά είχε κατά πολύ χάσει τη δυνατότητα χειραγώγησης της λαϊκής πλειονότητας. Εφερε το βαθύ στίγμα, είτε της συνεργασίας με τους κατακτητές, είτε της φυγής, είτε της αποχής από τον απελευθερωτικό αγώνα. Αντίθετα, το ΚΚΕ, ως καρδιά του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, της λαϊκής ένοπλης πάλης στα χρόνια της Κατοχής, είχε κερδίσει το μεγαλύτερο τμήμα του λαού. Αντικειμενικά, είχε αλλάξει ο συσχετισμός ανάμεσα στις δύο βασικές αντίπαλες τάξεις, την αστική τάξη και την εργατική μαζί με τα λαϊκά στρώματα.

Ο εγκλωβισμός του ΚΚΕ και των ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στο Βρετανικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (1943), στις Συμφωνίες του Λιβάνου (1944) και της Καζέρτας (1944), η ήττα του Δεκέμβρη 1944, καθώς και η απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας, δεν είχαν επιφέρει την επιδιωκόμενη από τις αστικές δυνάμεις αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε δικό τους όφελος, παρά και την ορισμένη ανασυγκρότηση του αστικού κράτους που πέτυχαν μετά το Δεκέμβρη, κυρίως χάρη στη στήριξη της Μ. Βρετανίας.

Αντικειμενικά, μετά την απελευθέρωση οξύνθηκε η σκληρή ταξική ένοπλη αναμέτρηση που είτε θα οδηγούσε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με απομόνωση και των ξένων στηριγμάτων της, είτε στην ήττα των λαϊκών δυνάμεων, στην απομόνωση του ΚΚΕ και στην επανασταθεροποίηση της αστικής εξουσίας.

(...) Οι διωγμοί χιλιάδων ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών, που αναγκάστηκαν να βγουν στα βουνά και άλλοι να πάρουν το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς (Μπούλκες και αλλού), η αθώωση και οργανική ενσωμάτωση των ταγματασφαλιτών και όλων των υπόλοιπων δοσιλογικών οργανώσεων στους ένοπλους και διοικητικούς μηχανισμούς του κράτους, η παρουσία χιλιάδων του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και μετά το 1945, όλα αυτά και άλλα μαζί αποτελούσαν όρους για την καπιταλιστική ανασύνταξη και ανασυγκρότηση, μετά από τις μεγάλες καταστροφές του πολέμου, τη "μαύρη" αγορά και τις άλλες συνέπειες.

Δεκατρείς μήνες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η κατάσταση είχε διαμορφωθεί σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος: 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμοί γυναικών.

Οργίαζαν οι συμμορίες των Σούρλα, Κατσαρέα, Μαγγανά, Τσαούς Αντών, της "Χ" και δεκάδων άλλων σε όλο τον ελλαδικό χώρο, συνεργατών των κατακτητών και πληρωμένων δολοφόνων, που τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι κρατικοί μηχανισμοί είχαν υπό την προστασία τους, με τη συνδρομή του βρετανικού στρατού»(από την Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ).

Το τρομοκρατικό όργιο στη Θεσσαλία

Σ' αυτές τις συνθήκες, στις 11 Αυγούστου 1946, ο δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», Κώστας Βιδάλης, έφτασε στη Θεσσαλία, με σκοπό να καταγράψει τη δράση των παρακρατικών ομάδων που ήδη εκτελούσαν τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό της αστικής τάξης. «Η Θεσσαλία έχει γίνει ένα απέραντο σφαγείο», έλεγε. «Οσοι γλίτωσαν από το βόλι των Γερμανών τώρα σφάζονται σαν αρνιά».

Τι έγραφε η "ΛΕΥΚΗ ΒΙΒΛΟΣ" της Ε.Ε. για τις εργασιακές σχέσεις το 1993

Ορισμένες ενδιαφέρουσες πλευρές για τις αντεργατικές ανατροπές που έγιναν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και αυτές που ετοιμάζουν τώρα κυβέρνηση - κεφάλαιο - ΕΕ - ΔΝΤ, παρουσιάστηκαν στην Ημερίδα του ΠΑΜΕ για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που έγινε την περασμένη Δευτέρα.

Ένα βασικό συμπέρασμα που προέκυψε απ' όλες τις ομιλίες, είναι ότι οι αντιδραστικές αλλαγές στις Συμβάσεις, στους μισθούς και γενικά στα εργασιακά δικαιώματα δεν έπεσαν από τον ουρανό την εποχή των μνημονίων, αλλά αποτελούν διαχρονικές αξιώσεις και επιδιώξεις του κεφαλαίου, στην προσπάθειά του να αυξήσει την κερδοφορία του, μειώνοντας παραπέρα την τιμή της εργατικής δύναμης.

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η στόχευση αυτή παραμένει ίδια και ότι αυτό που αλλάζει είναι ο ρυθμός και το εύρος των ανατροπών, ανάλογα με τη φάση που βρίσκεται κάθε φορά η καπιταλιστική οικονομία και την ικανότητα του κινήματος να καθυστερήσει ή και να εμποδίσει προσωρινά κάποια από τα μέτρα.

Ας δούμε τι έγραφε η  «Λευκή Βίβλος» της ΕΕ για τις εργασιακές σχέσεις, που υιοθετήθηκε το 1993, δηλαδή πριν από 23 χρόνια και την υπενθύμισε ένας από τους εισηγητές της Ημερίδας του ΠΑΜΕ: «Οι κατά κεφαλήν ονομαστικοί μισθοί δε θα πρέπει να αυξάνονται κατά ποσοστό υψηλότερο του 2 - 3% ετησίως (...) σύμφωνα με τη βασική αρχή παραγωγικότητα μείον μια ποσοστιαία μονάδα».

Επίσης, για τη μείωση του λεγόμενου από τους καπιταλιστές κόστους εργασίας (η εργασία δεν είναι κόστος αφού αυτή παράγει τον πλούτο), περιγράφονταν προτάσεις, όπως «η σύνδεση του επιπέδου αποδοχών με την αποδοτικότητα των επιχειρήσεων και την παραγωγικότητα, ώστε να διευκολύνονται οι προσλήψεις νέων». Η «Λευκή Βίβλος» έγραφε ακόμα ότι «η καθιέρωση μεγαλύτερης ευελιξίας πρέπει να γίνει σε θέματα οργάνωσης της εργασίας, π.χ. καταργώντας τα εμπόδια που καθιστούν δυσχερέστερη ή πιο δαπανηρή την απασχόληση με μειωμένο ωράριο ή τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου».

Εξαμηνιαία Έκθεση ΟΟΣΑ: Ξεθωριάζει η ανάκαμψη, πληθαίνουν οι αβεβαιότητες

Την επιβράδυνση των ρυθμών ανάκαμψης στην παγκόσμια οικονομία επιβεβαιώνει και η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ, διατηρώντας τις προβλέψεις στα σχετικά χαμηλά επίπεδα της προηγούμενης έκθεσης (Φλεβάρης 2016) και αφού είχαν προηγηθεί τρεις διαδοχικές υποβαθμίσεις. Την ίδια ώρα, χαμηλότεροι ρυθμοί, σε σχέση με το Φλεβάρη, αναμένονται πλέον για το 2016 σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, όπως στις οικονομίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι οποίοι λένε ότι αντισταθμίζονται από τη σχετική βελτίωση των «προβλέψεων» για την Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, «η αποκλειστική χρήση της νομισματικής πολιτικής δεν μπορεί να δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη και τον πληθωρισμό». Οπως χαρακτηριστικά τονίζεται, το ενδεχόμενο για «μια επιπλέον χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής θα μπορούσε μάλιστα να αποδειχθεί λιγότερο αποτελεσματική απ' ό,τι στο παρελθόν, σε ορισμένες δε περιπτώσεις, αντιπαραγωγική». 

Επί της ουσίας, διατυπώνονται προβληματισμοί και γύρω από την εξάντληση των εργαλείων της νομισματικής πολιτικής και της δυνατότητας των κεντρικών τραπεζών να τονώσουν την ανάκαμψη και τις κερδοφόρες επενδύσεις, μέσω της διοχέτευσης πακτωλού φτηνών κεφαλαίων στους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΟΟΣΑ, όπως και οι άλλοι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, δίνουν την έμφαση στην ανάγκη του κεφαλαίου για τις «απαραίτητες» και περισσότερο «φιλόδοξες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». «Η παγκόσμια οικονομία έχει κολλήσει σε μια παγίδα χαμηλής ανάπτυξηςπου θα απαιτήσει πιο συντονισμένη και ολοκληρωμένη χρήση των δημοσιονομικών, νομισματικών και διαρθρωτικών πολιτικών» υπογραμμίζει η έκθεση του ΟΟΣΑ, εστιάζοντας στην ανάγκη για τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού μείγματος αντιλαϊκής πολιτικής, τόσο από την πλευρά της κατάλληλης, για το κεφάλαιο, διαμόρφωσης των κρατικών προϋπολογισμών, όσο και από την κλιμάκωση των αντιλαϊκών διαρθρωτικών παρεμβάσεων. Μόνο που αυτό, με βάση τις καπιταλιστικές συνταγές, αντιβαίνει στη ζήτηση, άρα δεν μπορεί να δώσει σιγουριά δυναμικής ανάκαμψης. Είναι οι αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλισμού.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του «Εργάνη», σχεδόν οι μισοί από τους σημερινούς εργαζόμενους αμείβονται με μεικτό μισθό μικρότερο από τα 751 ευρώ

Προσαρμόζουν το Ασφαλιστικό στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας

Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που προωθούν, «κουμπώνουν» με τους άθλιους μισθούς και την επέκταση της εκ περιτροπής και μερικής απασχόλησης

Στόχος του σχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση για το Ασφαλιστικό είναι να προσαρμόσει την Ασφάλιση και τη σύνταξη στα δεδομένα που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην αγορά εργασίας, με την κυριαρχία των χαμηλών μισθών, της μερικής απασχόλησης και της εκ περιτροπής εργασίας.

Αυτό προκύπτει από την αντιπαραβολή της πρότασης που συζητάνε κυβέρνηση - τρόικα και των στοιχείων για το 2015 από το σύστημα «Εργάνη». Μια προσαρμογή που, με δεδομένους τους μίζερους μισθούς και την ευελιξία, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε συντάξεις εξαθλίωσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του «Εργάνη», σχεδόν οι μισοί από τους σημερινούς εργαζόμενους αμείβονται με μεικτό μισθό μικρότερο από τα 751 ευρώ που προέβλεπε η ΕΓΣΣΕ πριν από την ΠΥΣ του 2012, με την οποία καθορίστηκε με νόμο ο κατώτερος μισθός στα 586 και 511 ευρώ μεικτά για τους πάνω και κάτω των 25 ετών αντίστοιχα. Συγκεκριμένα, κάτω από 751 ευρώ μεικτά έπαιρναν το 2015 810.459 μισθωτοί, δηλαδή το 50% του συνόλου των 1.619.845 που είναι ο συνολικός αριθμός τους.

Από αυτούς τους χαμηλόμισθους (βλέπε και στον πίνακα):

• 155.266 (9,59% του συνόλου) λαμβάνουν μεικτό μηνιαίο μισθό από 501-600 ευρώ.
• 151.887 (9,38% του συνόλου) λαμβάνουν μεικτό μισθό από 601-700 ευρώ.
• 139.596 μισθωτοί (8,62% του συνόλου) παίρνουν 701-800 ευρώ μεικτά.

Τα πραγματικά εισοδήματα αυτών των εργαζομένων είναι κατά 20% τουλάχιστον μικρότερα από τον ονομαστικό μισθό, αν αφαιρεθεί η φορολογία εισοδήματος και οι ασφαλιστικές εισφορές.

Σε ακόμα χειρότερη μοίρα βρίσκονται 363.710 μισθωτοί (22,45% του συνόλου), που το 2015 εργάστηκαν με μερική απασχόληση ή εκ περιτροπής εργασία και των οποίων ο μεικτός μισθός είναι χαμηλότερος και από τα 500 ευρώ! Σημειώνουμε, επίσης, ότι ο αριθμός των απασχολούμενων με τέτοιες ελαστικές μορφές αυξήθηκε κατά 30.000 ή κατά 8,92% σε σχέση με το 2014, φτάνοντας τις 363.710 από 333.918.

Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη του μέσου μεικτού μισθού, αυτός διαμορφώθηκε το 2015 στα 1.019 ευρώ, από 1.042 ευρώ το 2014 (μείωση 2,2%). Είναι προφανές ότι ο μέσος μισθός δεν αποδίδει την πραγματικότητα που βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, με δεδομένο μάλιστα ότι κάτω από τα 1.019 βρίσκονται πάνω από ένα εκατομμύριο μισθωτοί (1.023.093), δηλαδή το 63,2% του συνόλου (σχεδόν 2 στους 3).

Δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη!

 

MAVROPOLITICS !

Έχει το μαύρο αποχρώσεις; Αδύνατον κατά τις επιστήμες, αφού είναι το χρώμα που δεν αντανακλά φως σε κανένα σημείο του ορατού φάσματος. Το ουδέτερο του προγενέστερου «αμαυρός» λοιπόν (αμαυρώνω) είναι πάντως το... χρώμα της απουσίας χρώματος. Και στη γλώσσα μας, την τρέχουσα την καθημερινή, το μαύρο πέφτει (όπως στην τηλεόραση), το ρίχνουμε (όπως στην κάλπη) το φοβόμαστε (όπως το σκότος κι ως προχτές που άρχισε να αποκρυπτογραφείται, ως μαύρη τρύπα στο σύμπαν), το φοράμε, το τρώμε, το στιλβώνουμε, το συνθέτουμε όπως στις μαυρομάτες και τους μαυροθαλασσίτες, τα μαυροπούλια και τις μαυροφορούσες του πένθους... Χάρη στο ορατό φάσμα, λοιπόν, δεν έχει τέλος ο ποιητικός εξορκισμός της απουσίας του φωτός σ' όλο το φάσμα της σκέψης, της εμπειρίας, της επικοινωνίας, της ζωής μας εν τέλει.

 

Σε επίπεδο συμβολισμών όμως, τα ξόρκια είναι επικίνδυνα. Τρομακτικά, ειδικά από την εποχή που το απίθανο λευκό του Ρέμπραντ, για παράδειγμα, τόνιζε το έρεβος του επενδύτη, και δυσβάστακτα απ' την τριχοτομημένη ψυχή στον, παρερμηνευμένο κατά εποχή, Φαίδρο του Πλάτωνα, όταν ο ηνίοχος πρέπει να αρματοδρομίσει μ' ένα άσπρο κι ένα μαύρο άλογο ζεμένα μαζί... Στην πολιτική - ιδεολογική φασματογραφία, το ερεβώδες μαύρο της ζωής του άλλου που δεν υπολογίζεται ως αξία, γίνεται εύκολα αντίθετο ή διαβολικά συνθετικό άλλων. Η διασημότερη στο δυτικό πολιτισμό ρατσιστική Κου Κλουξ Κλαν έκαιγε κι έσφαζε με κατάλευκες κουκούλες. Το μαύρο του θανάτου και το κόκκινο του ζωντανού ρέοντος αίματος που μαυρίζει μόνον όταν ρεύσει εκτός μας, συντέθηκαν σε πολιτικά - ιδεολογικά σύμβολα, απ' τη μια στην άλλη άκρη του φάσματος, απ' τους φασίστες ως τους αντιφασίστες κι απ' την ομάδα στη γειτονιά ως τη στολή του φονιά. Στην εποχή της μιντιακής παγκοσμιοποίησης, που ψευδαισθησιακά εν μέρει, αλλά και ρεαλιστικά ομοίως, μετέτρεψε την υδρόγειο σ' ένα παγκόσμιο χωριό εικόνων κι εντυπώσεων, εικόνων και λεζάντων, εικόνας και πραγματικότητας, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το μαύρο του ναζιστο-φασίστα απέκτησε συνθετικές αποχρώσεις τόσες, ώστε να μη διακρίνεται ο ιδεολογικός καπιταλιστικός απόπατος που το παράγει.

 

«Δικαιοσύνη» και «αναδιανομή»

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι το σχέδιό της για το Ασφαλιστικό επιφέρει «δικαιοσύνη στο σύστημα» και «αναδιανομή υπέρ των αδύνατων».

Να ένα παράδειγμα της «δικαιοσύνης» που εννοεί η κυβέρνηση, όπως το περιέγραψε τις προάλλες μια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε τηλεοπτικό σταθμό: Ενας μηχανικός παίρνει σήμερα σύνταξη περίπου 1.300 ευρώ. Προκειμένου ένας φτωχός των 400 ευρώ το μήνα να τρέχει στα συσσίτια και στην ελεημοσύνη, «δεν είναι καλύτερο να κόψω εγώ 100 ευρώ από τη σύνταξή μου για να πάρει αυτός 500;», αναρωτήθηκε η βουλευτής.

Επομένως, «δικαιοσύνη» και «αναδιανομή» είναι το μοίρασμα της φτώχειας ανάμεσα στους περισσότερο και στους λιγότερο φτωχούς, αφού αυτές μόνο οι κατηγορίες συνταξιούχων απαντιούνται σήμερα ως επί το πλείστον, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές στις συντάξεις, που στα χρόνια της κρίσης έφτασαν σωρευτικά το 40%.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται, επίσης, ότι με τη μεταρρύθμιση που προωθεί, διασφαλίζει τη σύνταξη για τις επόμενες γενιές και ότι αυτό είναι απόδειξη της δικαιοσύνης με την οποία αντιμετωπίζει τάχα το σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση για απεργία των ποδοσφαιριστών, ο «Ριζοσπάστης» συνομιλεί με τον πρόεδρο του ΠΣΑΠ, Διονύση Δημόπουλο

Η πρόσφατη απόφαση του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ) να προκηρύξει απεργία με αιτία την καθυστέρηση από τους αρμόδιους φορείς (ΕΠΟ, Super League, Fotball League) στην τήρηση των συμφωνηθέντων για την ίδρυση Εγγυητικού Ταμείου των παικτών αποτέλεσε αναμφίβολα σημαντική εξέλιξη στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Με αφορμή το συγκεκριμένο ζήτημα, ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε στα γραφεία του ΠΣΑΠ και συνομίλησε με τον πρόεδρό του, Διονύση Δημόπουλο, τόσο για το θέμα του Εγγυητικού Ταμείου και το τι ακριβώς συνέβη μέχρι να φθάσουμε στα πρόσφατα γεγονότα, όσο και για τα γενικότερα ζητήματα που αφορούν τους ποδοσφαιριστές και το Σύνδεσμο.

-- Πόσο σημαντικό είναι το θέμα της δημιουργίας Εγγυητικού Ταμείου για τους παίκτες;

-- Καταρχάς θα πρέπει να πω πως τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει ουκ ολίγες συναντήσεις με τους κοινωνικούς εταίρους για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν τα μέλη μας. Αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να καταφέρουμε από τον Ιούλη του 2013 ο ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ελλάδα να έχει μια πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, αυτός και τα μέλη της οικογένειάς του. Σε αυτήν τη βάση και στο πλαίσιο των συναντήσεων και της συνεργασίας που έχουμε με τους φορείς, προχωρήσαμε να αλλάξουμε και κάποια άλλα πράγματα που έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο. Το Γενάρη και το Φλεβάρη του 2013 ανοίξαμε το θέμα της δημιουργίας Εγγυητικού Ταμείου για τους ποδοσφαιριστές που οι ομάδες τους υποβιβάζονται στις ερασιτεχνικές κατηγορίες είτε για βαθμολογικούς λόγους είτε για χρέη. Κάτι το οποίο προκαλούσε περαιτέρω προβλήματα για τους παίκτες που είχαν να λαμβάνουν δεδουλευμένα και οφειλόμενα. Εμείς θέλαμε να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα ώστε να μπορούν αυτά τα παιδιά, που βρίσκονται αιφνιδίως στο δρόμο, χωρίς να έχουν οι ίδιοι ευθύνη, να παίρνουν τα χρήματα που δικαιούνται. Και μιλάμε για συναδέλφους που, όπως λέγαμε και στην ανακοίνωση, θεωρούνται επαγγελματίες των 491 ευρώ, θέλοντας να απομυθοποιήσουμε την εικόνα του ποδοσφαιριστή που έχει ο κόσμος με τα πολλά εκατομμύρια, τα ακριβά αμάξια κ.τ.λ. Κάτι που δεν αφορά φυσικά την πλειοψηφία. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο υπογράψαμε τα μνημόνια συνεργασίας με τους φορείς, παραχωρώντας μάλιστα απ' την πλευρά μας και κάποια πράγματα. Το κάναμε προσμετρώντας πάντα τα όσα είπαμε για τις ανάγκες των συναδέλφων που θα βρεθούν «στον αέρα».

Η «σύγκρουση με το κατεστημένο»... και οι «κοινοί στόχοι»

Η «σύγκρουση με το κατεστημένο»... 

Μπορεί να μην είναι ούτε κατά διάνοια η πρώτη αστική κυβέρνηση που λανσάρει το παραμύθι της περιβόητης «σύγκρουσης με το κατεστημένο», όμως η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο κλιμακώνει την αντιλαϊκή της πολιτική για λογαριασμό του κεφαλαίου... «απογειώνει» το παραμύθιασμα σε νέα επίπεδα!

Κάπως έτσι, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκης, μιλώντας την Πέμπτη στη Βουλή, ήρθε να μας... εξηγήσει ποια είναι «η κυρίαρχη σύγκρουση στην κοινωνία», λέγοντας:  

«Καλούμε και τώρα όλες τις αριστερές και τις προοδευτικές δυνάμεις, ακόμα και αυτές που δείχνουν να μην κατανοούν ποια είναι σήμερα η κυρίαρχη σύγκρουση στην κοινωνία και φτάνουν να συκοφαντούν τον κόσμο του ΣΥΡΙZA, να σκεφτούν τι κρίνεται σήμερα στην κοινωνία, ποιος είναι απέναντι σε ποιον, να δουν ότι έχει αρχίσει μια σύγκρουση ανάμεσα στις κατεστημένες δυνάμεις και τις δυνάμεις που θέλουν να αλλάξουν την κοινωνία».

Πού τα είπε τα παραπάνω ο Γ. Δραγασάκης; Μα στη συζήτηση του νομοσχεδίου με το οποίο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ άνοιξε το δρόμο για να ξεσπιτώνονται τα χρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά, με γνώμονα - όπως λέει και το ίδιο το κείμενο του νομοσχεδίου - «να μην βλάπτονται τα συμφέροντα των πιστωτών», δηλαδή τα συμφέροντα των τραπεζών και κατ' επέκταση τα συμφέροντα συνολικά του κεφαλαίου!

Εχει δίκιο ο αντιπρόεδρος... Αν δεν είναι αυτό το νομοσχέδιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «σύγκρουσης με το κατεστημένο», όπως και της «κυρίαρχης σύγκρουσης σήμερα στην κοινωνία», τότε ποιο είναι;,

... και οι «κοινοί στόχοι»

 

Κανένας εργάτης να μη «λερώσει τα χέρια του» με το ψηφοδέλτιο των ναζιστών

Η κυνική ομολογία του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου στη διάρκεια συνέντευξής του σε ραδιοφωνικό σταθμό, ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ήρθε να επιβεβαιώσει πλήρως τον εγκληματικό χαρακτήρα αυτής της οργάνωσης που απορρέει ακριβώς από τη ναζιστική της ιδεολογία.

 

Είναι επιβεβαίωση πως είναι απόγονοι των συνεργατών των ναζί, των γερμανοτσολιάδων και δοσίλογων που τους έχει «πληρώσει» ο λαός της χώρας με χιλιάδες θύματα στη ναζιστική κατοχή.

Ακριβώς ο ναζιστικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής, είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι πρόκειται για το μαντρόσκυλο του συστήματος, που ανάλογα κάθε φορά με τι εξυπηρετεί τα συμφέροντά του το αμολάει ή το μαζεύει.

Από αυτόν το ναζιστικό, εγκληματικό χαρακτήρα της και το ρόλο που της έχουν αναθέσει τα αφεντικά της, απορρέει και το αντικομμουνιστικό της μένος, γιατί οι χρυσαυγίτες γνωρίζουν ότι οι κομμουνιστές πρωτοστατούν στην οργάνωση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για την ανατροπή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που η ΧΑ υπηρετεί.

Η αντιμνημονιακή και αντισυστημική ρητορεία που έχει επιστρατεύσει αυτήν την περίοδο, πατώντας στη λαϊκή αγανάκτηση και το ρατσιστικό της ντελίριο, με αφορμή το προσφυγικό, για να «βγάζει λάδι» τα ιμπεριαλιστικά κοράκια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν, εργάτη, εργατική - λαϊκή οικογένεια.

 

Η Χρυσή Αυγή είναι τόσο ...αντιμνημονιακή που πρωτοστατεί στην εφαρμογή των μνημονίων! Οταν με τα δουλεμπορικά της γραφεία επιδιώκει να προσφέρει τσάμπα εργάτες χωρίς κανένα δικαίωμα και με μεροκάματα πείνας στους επιχειρηματίες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, στα Οινόφυτα, στο Βόλο και πάει λέγοντας, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να επιδιώκει να κάνει πράξη όλα όσα προβλέπουν τα μνημόνια. Τα μέτρα που περιέχουν τα μνημόνια στοχεύουν ακριβώς στη δραστική πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης για να ευημερεί το κεφάλαιο.

Είναι τόσο ...αντισυστημική που ο Ν. Μιχαλολιάκος στη διακαναλική του συνέντευξη την περασμένη Τρίτη, πρότεινε κίνητρα και φοροαπαλλαγές για τους «Ελληνες που είναι στο εξωτερικό και είναι πάρα πολύ πλούσιοι», προκειμένου «να πειστούν να έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα»...

Εγκληματική οργάνωση Χρυσής Αυγής: Είναι το ίδιο σάπια όπως το σύστημα που την τρέφει

Σε λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 18 Σεπτέμβρη, συμπληρώνονται δύο χρόνια από τη νύχτα που η Χρυσή Αυγή δολοφόνησε το νεολαίο Παύλο Φύσσα, παιδί μεταλλεργάτη, στο Κερατσίνι. Εξι μέρες πριν, στις 12 Σεπτέμβρη του 2013, τα τάγματα εφόδου της ναζιστικής - εγκληματικής οργάνωσης εξαπέλυσαν δολοφονική επίθεση με λοστάρια και αιχμηρά αντικείμενα σε βάρος πρωτοπόρων κομμουνιστών, συνδικαλιστών της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, στέλνοντας 9 από αυτούς αιμόφυρτους στο νοσοκομείο.

 

Τα δύο περιστατικά ήταν η «κορύφωση» της «δράσης» που είχε αναπτύξει όλη την προηγούμενη περίοδο η Χρυσή Αυγή, με δολοφονίες και χτυπήματα σε βάρος μεταναστών, επιθέσεις σε νεολαίους, ακόμα και μαθητές. Είχε ταχθεί ενάντια στην απεργία των Χαλυβουργών, παίρνοντας το μέρος του επιχειρηματία Μάνεση, είχε «εμφανιστεί» σε καταπέλτες ενάντια σε απεργίες των ναυτεργατών και πάει λέγοντας.

Η Χρυσή Αυγή είναι το μαντρόσκυλο του συστήματος, που ανάλογα με τις ανάγκες του το μαζεύει ή το ξαμολάει. Είναι δύναμη κρούσης του κεφαλαίου, που με τη δημαγωγία, το ψέμα και το λαϊκισμό, την προσαρμογή της ανάλογα με τις περιστάσεις σαν το ερπετό, έχει στόχο να εγκλωβίσει λαϊκές συνειδήσεις, να υφαρπάξει γνήσιες λαϊκές ψήφους και με τη δύναμη που θα της έχουν δώσει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, να στραφεί στη συνέχεια εναντίον τους, υπονομεύοντας, ακόμα και χτυπώντας ανοιχτά το κίνημα, κάθε προσπάθεια αντίστασης που θα αναπτύσσεται ενάντια στα αφεντικά της.

Η ματωμένη κινητοποίηση των σταφιδοπαραγωγών το 1935

Στις 25 Αυγούστου 1935, μια μικρή δίστηλη είδηση στην τελευταία σελίδα του 4σελιδου «Ριζοσπάστη» έκανε γνωστό ότι «συγκροτούνται μεγάλα συλλαλητήρια σταφιδοπαραγωγών στην Πελοπόννησο». 

Το ρεπορτάζ του «Ρ» με τις μάχες με το στρατό

Το ρεπορτάζ αναφέρει πως οι σταφιδοπαραγωγοί κατεβαίνουν στα συλλαλητήρια για να απαιτήσουν αναθεώρηση των αποφάσεων του ΑΣΟ - Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ζητούσαν να πληρωθούν 3.600 δρχ. το χιλιόλιτρο τη σταφίδα τους, αντί 2.900 δρχ. το χιλιόλιτρο που καθιέρωσε ο ΑΣΟ και η κυβέρνηση, ενώ την ίδια ώρα οι έμποροι πουλούσαν προς 9.000 δρχ. το χιλιόλιτρο). «Κατά τις πληροφορίες μας - αναφέρει ο «Ρ» - θα γίνουν σήμερα συλλαλητήρια στα Φιλιατρά, Κυπαρισσία, Γαργαλιάνους, Πύργο, Πύλο και άλλες πόλεις και χωριά (...) λόγω της αγανάκτησης που επικρατεί, δεν αποκλείεται να συμβούν σοβαρά γεγονότα».

Στις 26 του μήνα, το θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο: «Οι καμπάνες χτύπησαν συναγερμό και οι μαύρες σημαίες υψώθηκαν στον πελοποννησιακό κάμπο. Ενας ολόκληρος παραγωγικός πληθυσμός που με τον ιδρώτα και το αίμα του βγάζει το πολυτιμότερο προϊόν της χώρας μας, ξεχύθηκε σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα στις πόλεις και τα κεφαλοχώρια της Πελοποννήσου, στα Φιλιατρά, στη Κυπαρισσία, στους Γαργαλιάνους και στα άλλα σταφιδικά κέντρα.

Το σύνθημα "3.600 ή θάνατος!", "κάτω ο ληστρικός ΑΣΟ!" συγκέντρωσε χιλιάδες σταφιδοπαραγωγούς, αποφασισμένους να δώσουν και τη ζωή τους για να σταματήσει η κλεψιά και η ληστεία του προϊόντος των.