Της Κάλι Καρά
Το γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να εγγυηθούν την προστασία της ανθρώπινης ζωής, αφού το ποιοι θα πνιγούν στις βροχές και ποιοι θα καούν ζωντανοί στη φωτιές το μαρτυράει ο «Οδηγός ανάλυσης Κόστους - Οφέλους», μία επίσημη «πλατφόρμα» που χρηματοδοτείται από τη Γενική Διεύθυνση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ, προκειμένου να παράσχει στα κράτη «τεχνογνωσία» και εργαλεία στο σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας και έργα υποδομής ενσωματώνοντας και εξειδικεύοντας τις σχετικές Οδηγίες της ΕΕ.
Το σοβαρότατο αυτό ντοκουμέντο σε πρόσφατο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη», αντί να γίνει πρώτη είδηση σε όλα τα δελτία ειδήσεων, σαρώνοντας όλες τις περισπούδαστες αναλύσεις και έρευνες και απαντώντας στα γιατί και τα πώς των «υπεύθυνων» και μη, θάφτηκε κατά το γνωστό τρόπο από όλους τους «αντικειμενικούς» ταγούς της πληροφόρησης, με τη γνωστή μέθοδο της ταξικής τύφλωσης.
Με κυνισμό ομολογούν, χωρίς περιστροφές, ότι οι λαϊκές ανάγκες, όπως αυτή της προστασίας από τις πλημμύρες, μπαίνουν στο ζύγι του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι, με συγκεκριμένα κριτήρια, το κράτος εξετάζει κάθε φορά αν το συμφέρει οικονομικά να σώσει περιουσίες και ζωές (και ποιες) από το να διαχειριστεί το κόστος των συνεπειών από μια πιθανή καταστροφή.
«Είναι οικονομικά αποδοτικότερο να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία (δηλ. εύπορες οικογένειες ή πολύτιμα εργοστάσια) από το να προστατευθούν εκείνοι που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία».
Όταν λένε «είναι οικονομικά αποδοτικότερο», εννοούν ότι στοιχίζει πιο φτηνά στο αστικό κράτος και στις διάφορες ασφαλιστικές εταιρείες να αποζημιώσουν τα φτωχόσπιτα από τις βίλες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Άρα, προτιμούν να κάνουν έργα για να προστατεύουν τις «εύπορες» οικιστικές περιοχές ή μεγάλες επιχειρήσεις και να αφήσουν στο έλεος των καιρικών φαινόμενων και των καταστροφών τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, όπου κατοικούν κατά κανόνα εργαζόμενοι και φτωχά λαϊκά στρώματα.
Το γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να εγγυηθούν την προστασία της ανθρώπινης ζωής, αφού το ποιοι θα πνιγούν στις βροχές και ποιοι θα καούν ζωντανοί στη φωτιές το μαρτυράει ο «Οδηγός ανάλυσης Κόστους - Οφέλους», μία επίσημη «πλατφόρμα» που χρηματοδοτείται από τη Γενική Διεύθυνση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ, προκειμένου να παράσχει στα κράτη «τεχνογνωσία» και εργαλεία στο σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας και έργα υποδομής ενσωματώνοντας και εξειδικεύοντας τις σχετικές Οδηγίες της ΕΕ.
Το σοβαρότατο αυτό ντοκουμέντο σε πρόσφατο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη», αντί να γίνει πρώτη είδηση σε όλα τα δελτία ειδήσεων, σαρώνοντας όλες τις περισπούδαστες αναλύσεις και έρευνες και απαντώντας στα γιατί και τα πώς των «υπεύθυνων» και μη, θάφτηκε κατά το γνωστό τρόπο από όλους τους «αντικειμενικούς» ταγούς της πληροφόρησης, με τη γνωστή μέθοδο της ταξικής τύφλωσης.
Με κυνισμό ομολογούν, χωρίς περιστροφές, ότι οι λαϊκές ανάγκες, όπως αυτή της προστασίας από τις πλημμύρες, μπαίνουν στο ζύγι του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι, με συγκεκριμένα κριτήρια, το κράτος εξετάζει κάθε φορά αν το συμφέρει οικονομικά να σώσει περιουσίες και ζωές (και ποιες) από το να διαχειριστεί το κόστος των συνεπειών από μια πιθανή καταστροφή.
«Είναι οικονομικά αποδοτικότερο να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία (δηλ. εύπορες οικογένειες ή πολύτιμα εργοστάσια) από το να προστατευθούν εκείνοι που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία».
Όταν λένε «είναι οικονομικά αποδοτικότερο», εννοούν ότι στοιχίζει πιο φτηνά στο αστικό κράτος και στις διάφορες ασφαλιστικές εταιρείες να αποζημιώσουν τα φτωχόσπιτα από τις βίλες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Άρα, προτιμούν να κάνουν έργα για να προστατεύουν τις «εύπορες» οικιστικές περιοχές ή μεγάλες επιχειρήσεις και να αφήσουν στο έλεος των καιρικών φαινόμενων και των καταστροφών τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, όπου κατοικούν κατά κανόνα εργαζόμενοι και φτωχά λαϊκά στρώματα.
























