Ανάπτυξη για ποιόν; (του Χρήστου Αγγελόπουλου *)

- Μετά από πολύχρονη βαθιά οικονομική κρίση, η καπιταλιστική οικονομία στην Ελλάδα αναμένεται να μπει σε κύκλο αναζωογόνησης και ανάκαμψης. Ανεξάρτητα από το μέγεθος τους, έχει φουντώσει η συζήτηση για τις καπιταλιστικές επενδύσεις και την εδραίωση ενός «νέου παραγωγικού προτύπου».

Η κυβέρνηση υπόσχεται «δίκαιη ανάπτυξη», «παραγωγική ανασυγκρότηση» στη «μετα-μνημονιακή εποχή». Από κοντά τα υπόλοιπα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Όλοι με μια φωνή: επενδύσεις για δημιουργία θέσεων εργασίας και αύξηση εισοδήματος…

Δηλαδή ό,τι προβάλλουν διαχρονικά ο ΣΕΒ και οι υπόλοιποι φορείς του κεφαλαίου. «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική» και…«ΕΘΝΙΚΟ» το συμφέρον των μονοπωλίων!

- Καλλιεργούν την αντίληψη σε εργαζόμενους-άνεργους-λαϊκά στρώματα ότι θα ωφεληθούν από την καπιταλιστική ανάπτυξη. Κατά συνέπεια πρέπει να δείξουν ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, να υπομείνουν θυσίες, να στοιχηθούν πίσω από τους σχεδιασμούς των μονοπωλίων-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ, τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της καπιταλιστικής Ελλάδας.

- Κρύβουν όμως την αλήθεια! Από τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της ΝΔ μέχρι και τον τελευταίο βουλευτή τους, ξεκαθαρίζουν σε όλους τους τόνους: δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουμε στο προηγούμενο «καθεστώς» παροχών, δικαιωμάτων, μισθών!

- Τα «μνημόνια» τυπικά τελειώνουν (;) …

Αλλά τα αντιλαϊκά μέτρα θα είναι παρόντα, μαζί με νέα που έχει προνομοθετήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για μετά το 2020 και μόνιμη επιτροπεία ως το 2060.

- Η καπιταλιστική ανάκαμψη προϋποθέτει πιστή τήρηση τους. Γιατί ο βασικός όρος για έξοδο από την κρίση και ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας, είναι η φθηνή εργατική δύναμη, η κρατική ενίσχυση των καπιταλιστικών επενδύσεων μέσω της βαριάς φορομπηξίας του λαού και της περικοπής κοινωνικών δαπανών. Προϋποθέτει ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών και νέες φοροαπαλλαγές για το κεφαλαίο. Αυτό είναι το «φιλικό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις» για το οποίο μιλούν!

- Κριτήριο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, επομένως και των επενδύσεων, είναι το κέρδος, όχι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Και όσο και αν θέλουν να προσδώσουν «φιλολαϊκό» χαρακτήρα, η πραγματικότητα βοά.

«Φιλικό επενδυτικό περιβάλλον» σημαίνει μεγαλύτερη εκμετάλλευση, εργατικό δυναμικό χωρίς σταθερή εργασία και δικαιώματα. Κανείς δεν μιλά για εξασφάλιση σταθερής εργασίας σε όλους τους άνεργους.

Άλλωστε η πείρα από μια σειρά δυναμικούς κλάδους και τα επίσημα στατιστικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Η γενικευμένη μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία κυριαρχούν. Μέσος και κατώτατος μισθός παραμένουν καθηλωμένοι, μειώνονται, δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης.

Ποιος και γιατί κλείνει τα εργοστάσια; Με αφορμή το κλείσιμο του εργοστασίου «Froneri»

Η «Froneri» αποφάσισε να κλείσει το εργοστάσιό της στον Ταύρο, που ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής παγωτού στην Ελλάδα. Το εργοστάσιο είχε εξαγοράσει το 2006 η «Nestle Hellas» από τη ΔΕΛΤΑ.

 

Η «Froneri» είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής παγωτού στον κόσμο. Εχει εγκαταστάσεις σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Φιλιππίνες και Νότια Αφρική.

Στο εργοστάσιο της «Froneri» στον Ταύρο παράγονταν όλα τα παγωτά με σήματα που είχε δημιουργήσει η ΔΕΛΤΑ, όπως «BOSS», «Magnum» και «Nirvana», γιατί είχαν από τα μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά, ενώ είχαν πωλήσεις και εκτός της Ελλάδας, στις χώρες των Βαλκανίων και αλλού.

Η εταιρεία «Froneri» είναι κοινοπραξία της «Nestle» και της βρετανικής «R&R Ice Cream», στον τομέα του παγωτού, των κατεψυγμένων τροφίμων και των γαλακτοκομικών ψυγείου. Είναι νέα εταιρεία, δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 2016. Εχει πωλήσεις ύψους περίπου 2,6 δισ. ευρώ, δραστηριοποιείται σε 22 χώρες του κόσμου και απασχολεί περίπου 15.000 εργαζόμενους (πηγή «News.gr»).

Αρα είναι διεθνικό μονοπώλιο, όπως και οι εταιρείες που τη δημιούργησαν.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα οικονομικά αποτελέσματα της «Nestle Hellas» (πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ), με αύξηση πωλήσεων έκλεισε το 2016 και ο κύκλος εργασιών διαμορφώθηκε στα 372 εκατ. ευρώ, έναντι 365 εκατ. ευρώ το 2015. Ενώ σημειώθηκε αύξηση κερδοφορίας στα 52 εκατ. ευρώ, από 34 εκατ. ευρώ το 2015.

Προκύπτει το ερώτημα: Πώς μια κοινοπραξία, που ολοκληρώθηκε μόλις τον Οκτώβρη του 2016 εντάσσοντας το εργοστάσιο στη δύναμή της, το κλείνει. Και την ίδια ώρα, στην ανακοίνωσή της αναφέρει ότι «η ελληνική αγορά παγωτού είναι και θα συνεχίσει να αποτελεί προτεραιότητα για τη "Froneri HELLAS"». Επικαλείται ζημιές και σύμφωνα με τον ισολογισμό της το 2016 (για μόνο τρεις μήνες λειτουργίας) οι ζημιές διαμορφώθηκαν σε 9,8 εκατ. ευρώ.

 

Φαύλος κύκλος

Σε έκθεση των οικονομολόγων μεγάλης τράπεζας για τη συμφωνία και το χρέος, διαπιστώνεται ότι «η θετική επίδραση του βελτιωμένου οικονομικού κλίματος και των υψηλότερων προσδοκιών για τα έσοδα από τη φετινή τουριστική χρονιά ενισχύει την προοπτική για άνοδο της επενδυτικής δαπάνης στη χώρα».

Ωστόσο, «η προοπτική αυτή μετριάζεται σημαντικά από το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται υπερβολικά στις φορολογικές επιβαρύνσεις». Κατά συνέπεια, «η συνεπακόλουθη ελάττωση της φοροδοτικής ικανότητας νοικοκυριών και επιχειρήσεων, αποδυναμώνει την αξιοπιστία του στόχου για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% που θέτει το πρόγραμμα στα επόμενα χρόνια» και γι' αυτό «καθίσταται καθοριστικής σημασίας η άμεση εξειδίκευση ισχυρότερων μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού δημοσίου χρέους, ώστε να μην εμφανιστεί η ανάγκη κάλυψης χρηματοδοτικών κενών εξαιτίας αποκλίσεων από τους δημοσιονομικούς στόχους».

Με άλλα λόγια, καλή η συμφωνία κυβέρνησης - κουαρτέτου για τις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «απελευθερώσεις», αλλά η παραπέρα φτωχοποίηση του λαού, που αποτελεί «διαβατήριο», για να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος, θέτει σε κίνδυνο την επίτευξη των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Οπότε, η διευθέτηση του χρέους κρίνεται επιτακτική, προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους για τους τόκους και να μείνει η οικονομία εντός των δημοσιονομικών στόχων. 

Με τη διαφορά ότι τα μέτρα για το χρέος, αν και όταν υπάρξουν, θα συνοδεύονται με νέα μέτρα αφαίμαξης και επίθεσης στο λαό. Δηλαδή, φαύλος κύκλος, με μόνιμα χαμένους τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, που δεν πρόκειται να ανασάνουν, αν δεν πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.

www.rizospastis.gr 

Οι φόβοι των αστών από τρανταγμούς σε τράπεζες στην Ευρωπαϊκή Ενωση

«Οπως προειδοποιεί ο κ. Λάκμαν, επικεφαλής ερευνητής στο American Enterprise Institute, "μία ευρωπαϊκή οικονομική κρίση μπορεί να προκαλέσει κύματα σοκ στις παγκόσμιες αγορές πριν από τις αμερικανικές εκλογές". Αυτό, τονίζει, είναι ακόμη πιο πιθανό σε μια συγκυρία που εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την κινεζική οικονομική ανάκαμψη, την ιαπωνική οικονομία που φαίνεται να παγιδεύεται στον στασιμοπληθωρισμό και όταν η Βραζιλία αντιμετωπίζει μια δική της πολιτική και οικονομική κρίση».(«Καθημερινή», 3/7/2016)

Από το παραπάνω απόσπασμα, αν και δεν φαίνεται ως εκτίμηση ότι η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ μπορεί να τροφοδοτήσει νέα οικονομική κρίση στην ΕΕ, εντούτοις και μόνο η έκφραση φόβου, η περιγραφή των συνεπειών στην παγκόσμια οικονομία καθώς και τα ερωτήματα για το αν μπορεί να επέλθει ανάκαμψη, με ισχυρές οικονομίες να βρίσκονται σε επιβράδυνση και άλλες σε κρίση, οι φόβοι των ΗΠΑ, ή τουλάχιστον τμημάτων του κεφαλαίου των ΗΠΑ (υπήρξαν ρεπορτάζ στον αστικό Τύπο την περασμένη Κυριακή αλλά και όλη τη βδομάδα), για πιθανή κρίση στην ΕΕ, ίσως δεν είναι αβάσιμοι.

Χρειάζεται εδώ να θυμίσουμε ότι ΔΝΤ, ΟΟΣΑ και Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμούν ότι η ανάκαμψη στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ είναι αδύναμη. Αυτό πριν καν την απόφαση του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit, που όσο και αν δημιουργεί αναταραχές στην οικονομία και της Βρετανίας και της ΕΕ, εντούτοις δεν αρκεί για να δικαιολογήσει φόβους για πιθανή νέα κρίση. Αρα κάτι άλλο πιο βαθύ υπάρχει.

Να θυμίσουμε επίσης, ότι το ΔΝΤ, έκανε επισημάνσεις για κινδύνους στο τραπεζικό σύστημα σε Ευρωζώνη - ΕΕ, εστιάζοντας στα υψηλά «κόκκινα δάνεια», τα οποία ξεπερνούν τα 900 δισ. ευρώ. «Κόκκινα δάνεια» σημαίνει αδυναμία αποπληρωμής τους, άρα εν δυνάμει κεφάλαιο προς καταστροφή. Επομένως, τραντάγματα και στην οικονομία γενικά και στο τραπεζικό σύστημα που ενδέχεται να οδηγήσουν και σε κρίση.

Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας και οι φόβοι

Υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα; Ολη την περασμένη βδομάδα, τα ρεπορτάζ των αστικών ΜΜΕ έγραφαν για τις τράπεζες της Ιταλίας. «O εφιάλτης των κόκκινων δανείων στην Ιταλία. Σε οριακό σημείο το τραπεζικό σύστημα. Τα κόκκινα δάνεια δοκιμάζουν τις αντοχές των τραπεζών. Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας φαίνεται να έχει εισέλθει στη δίνη μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης που προκαλεί "πονοκέφαλο" τόσο στη Φρανκφούρτη όσο και στις Βρυξέλλες. Μετά από πολλά χρόνια ύφεσης το ύψος των "κόκκινων δανείων" ανέρχονται στα 360 δισ. ευρώ. Για το σύνολο της ιταλικής οικονομίας, το ποσό αυτό αποτελεί πλέον ένα επιπρόσθετο βαρύ φορτίο. Οι επενδυτές, από τη μεριά τους, δείχνουν να μην εμπιστεύονται το ιταλικό τραπεζικό σύστημα. Κατά συνέπεια, η χορήγηση νέων δανείων επιβραδύνεται με αποτέλεσμα να καθυστερεί ολοένα περισσότερο η προσδοκώμενη οικονομική ανάκαμψη της χώρας». («Το Βήμα», ηλεκτρονική έκδοση 4/7/2016).

Μύθοι και αλήθειες με αφορμή τις εξελίξεις στον «Μαρινόπουλο»

Πολλούς μύθους της αστικής προπαγάνδας τινάζουν στον αέρα οι εξελίξεις στα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος», ανεξάρτητα από το τι τελικά θα γίνει και όποια κι αν είναι η εξέλιξη. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, τόσο της ίδιας της εργοδοσίας όσο και πολλών αστών αναλυτών και όχι μόνο, να κρύψουν την πραγματικότητα, να πουν ψέματα, μισές αλήθειες, να αποδώσουν τις εξελίξεις σε κακές επιλογές της εργοδοσίας ή και των κυβερνήσεων, υπάρχουν αλήθειες που δεν κρύβονται.

 

Οι εξελίξεις στα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος» δεν είναι ξαφνικό «βότσαλο στη λίμνη». Μπορεί να αποτελεί την πιο μεγάλη έκρηξη στον κλάδο, αλλά είναι συνέχεια ενός συνεχώς εντεινόμενου πολέμου ντόπιων και ξένων καπιταλιστών για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης κερδοφορίας και πιο ανταγωνιστικής θέσης. Οι εξελίξεις σε «Βερόπουλο», «Καρυπίδη», «Ηλεκτρονική» κ.λπ. το επιβεβαιώνουν. Η διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου συνεχίζεται και εν μέσω κρίσης γίνεται ταχύτερη και πιο αδυσώπητη, ιδιαίτερα για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα.

Χρόνια οι καπιταλιστές πιπιλάνε την ίδια καραμέλα και τα φερέφωνά τους σε ΜΜΕ και σε διάφορα επίπεδα, π.χ. καθηγητές κι άλλοι δήθεν «ειδικοί», ότι την ύπαρξη ή μη μιας επιχείρησης την καθορίζει σε μεγάλο βαθμό η συμπεριφορά των εργαζομένων, την υπονομεύουν οι «παράλογες» απαιτήσεις τους, οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις και άλλα ανάλογα φαιδρά, όπως άλλωστε αναφέρονται και στο δικόγραφο του «Μαρινόπουλου».

 

Μαθήματα Μακροοικονομίας απλά και κατανοητά: Η συζήτηση για το χρέος και το αδιέξοδο του καπιταλισμού

Το αδιέξοδο του καπιταλισμού

Επειδή τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την συζήτηση για το χρέος, έχω ακούσει άπειρες ανοησίες, επιτρέψτε μου σήμερα να σας κουράσω λίγο, με την ελπίδα ότι θα καταλάβουμε κάτι (έστω λίγο) από τον τρόπο που λειτουργεί το κύκλωμα χρέους στον καπιταλισμό. Φυσικά, θα πρέπει πάντοτε να έχουμε κατά νου ότι η υπέρτατη αξία τού καπιταλισμού είναι το κέρδος και όλα γίνονται προς δόξαν αυτού και μόνο.
Κατ' αρχήν, έχουμε ένα απλό και εύκολο στην κατανόησή του δεδομένο: κάθε χρέωση δημιουργεί ισόποση πίστωση. Δηλαδή, αν βάλουμε σε μια μεριά όλους όσους χρωστάνε και σε μια άλλη όλους όσους έχουν δώσει δανεικά, τότε το σύνολο των οφειλών των πρώτων θα ισούται προς το σύνολο των απαιτήσεων των δεύτερων. Απλό και κατανοητό ως εδώ; Πάμε παρακάτω.

Σύσκεψη οικονομολόγων για τις τράπεζες (Άνταμ Σμιθ, Καρλ Μαρξ, Γιόζεφ Σουμπέτερ, Τζον Μαίυναρντ Κέυνς)

Σε μια οικονομία (κλειστή ή ανοικτή, δεν έχει σημασία) (*), διακρίνουμε τον Δημόσιο Τομέα (ΔΤ), τον Ιδιωτικό τομέα (ΙΤ) και τα νοικοκυριά (Ν). Σε κάθε τομέα, κάποιοι έχουν χρέη και κάποιοι έχουν απαιτήσεις αλλά το σίγουρο είναι ότι το σύνολο των χρεών ισούται με το σύνολο των απαιτήσεων. Κάποιοι, δηλαδή, βρίσκονται στο συν και κάποιοι στο μείον αλλά το σύνολο των συν ισούται με το σύνολο των μείον. Κι επειδή δεν ξέρουμε ποιος από τους τρεις τομείς είναι πλεονασματικός και ποιος ελλειμματικός και κατά πόσο, μπορούμε να εκφράσουμε την παραπάνω σχέση ως: ΔΤ + ΙΤ + Ν = 0. Για να μείνει αδιατάρακτη αυτή η ισότητα, κάθε φορά που το πλεόνασμα κάποιου από τους τρεις αθροιστέους αυξάνεται, τότε αυξάνεται υποχρεωτικά ισόποσα και το έλλειμμα κάποιου από τους δυο άλλους αθροιστέους ή και των δυο μαζί.

"ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ" : Άλλο ένα παραδειγμα που επιβεβαιώνει τον κανόνα ... (Του Μάνου Δούκα)

Το κείμενο που του έβαλε να υπογράψουν

Πρώτα η «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ ΑΕΕ» ζήτησε από τους εργαζόμενους να κόψουν ένα μισθό! Το σχετικό έντυπο (δείτε φωτογραφία δίπλα) που τους καλούσε να υπογράψουν, το ονόμασε ... "Εντυπο συνδρομής εργαζομένων" ... για να στηρίξουν έτσι "την οικονομική ανάκαμψη της εταιρείας και στα πλαίσια της συζήτησης με τις τράπεζες για την αναχρηματοδότησή της" ... 

Χρώσταγε πολλά ... τράπεζες ... εφορία ... 

Τότε ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας (όχι η πουλημένη Ομοσπονδία) κατάγειλε αυτή τη μεθόδευση και έλεγε ότι έτσι κι αλλιώς "η εταιρεία έχει επιβάλει μειώσεις στο μισθό, ο οποίος πλέον αγγίζει τα όρια της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης". Τους προειδοιούσε δε λέγοντας ότι "οι εργαζόμενοι στα SPRIDER είχαν υποστεί δύο απανωτές μειώσεις μισθών για να "σώσουν την εταιρεία". Η SPRIDER κατέβασε ρολά και οι εργαζόμενοι βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη άνεργοι, χωρίς αποζημίωση, χωρίς δικαίωμα εγγραφής ούτε στο Ταμείο ανεργίας" (Κατά σύμπτωση στην εταιρεία αυτή υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων ήταν η Αλεξία Μπακογιάννη).
Τους έλεγε κι άλλα τέτοια παραδείγματα για τη "ΝΕΟΣΕΤ", για το "Φωκά", για την "ALIMENTA TOΡ", για την "Aτλάντικ Super Market", που άφηναν απλήρωτους τους εργαζόμενους για να "σωθεί η εταιρεία" και στο τέλος κατέβασαν ρολά και τους άφησαν στο δρόμο, απλήρωτους, χωρίς αποζημίωση και χωρίς ούτε καν δικαίωμα στο επίδομα ανεργίας.

Οι εργαζόμενοι της "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ" πήγαν και υπέγραψαν το χάρισμα εκείνου του μισθού ... κατά βάθος υπέγραψαν την καταδίκη τους ... 

Τι τους έκανε να πιστεύουν ότι θα είχαν διαφορετική μοίρα από τους συναδέλφους τους των άλλων εταιρειών; Δεν ήξεραν τη νομοθεσία περί πτωχευτικού δικαίου (που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ);

Σα να το ακούω : ... "εμάς το αφεντικό είναι καλό" ...
"εσείς του ΠΑΜΕ όλο την καταστροφή φέρνετε" ...
"εμείς θέλουμε να σωθεί η δουλειά μας" ... 

Τον τελευταίο καιρό η "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ" έβγαλε όλα τα προιόντα της σε Bazaar αγορών στα καταστήματα της. Έτσι τους τελευταίους μήνες είχε τζίρο 2,5 δις ευρώ !

Η "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ" ήξερε να χαρίζει αφειδώς πλυντήρια στην εκπομπή της Μενεγάκη.

Όμως 

Με αφορμή τις εξελίξεις στην «Ηλεκτρονική»: Ενισχύεται η συγκέντρωση στον κλάδο του Εμπορίου, με θύματα τους εργαζόμενους

Εργαζόμενοι της εταιρείας διαμαρτύρονται έξω από το κατάστημα της «Ηλεκτρονικής», στο Περιστέρι

Πριν από λίγες μέρες η «Ηλεκτρονική», μια από τις μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις στον κλάδο των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών οικιακών συσκευών, κήρυξε πτώχευση, κλείνοντας δεκάδες καταστήματα και πετώντας στο δρόμο 450 εργαζόμενους, χωρίς να τους έχει απολύσει, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πάρουν αποζημίωση, ούτε επίδομα ανεργίας.

 

Το κλείσιμο της «Ηλεκτρονικής» είναι το αποτέλεσμα του λυσσαλέου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρηματικών ομίλων για την κυριαρχία τους στην αγορά, διαδικασία κατά την οποία οι λιγότερο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις είτε κατεβάζουν ρολά, είτε εξαγοράζονται από άλλες μεγαλύτερες.

Αυτή ήταν, άλλωστε, η «τύχη» και άλλων εταιρειών που δραστηριοποιούνταν παλιότερα στην αγορά των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, όπως το «Ράδιο Αθήναι», που εξαγοράστηκε από τον «Κωτσόβολο», η «Ράδιο Α. Κορασίδης ΕΕ & ΑΕ», που έκλεισε, τα «Elephant» και το «Εικόνα και Ηχος», που αποτελούν τα πιο σύγχρονα θύματα του ανταγωνισμού.

Αυξητική κερδοφορία των τουριστικών επιχειρήσεων από το 2009 μέχρι σήμερα σύμφωνα με στοχεία μελέτης

Ενίσχυση κερδοφορίας κατά τη διάρκεια της κρίσης

Ολες οι κυβερνήσεις φροντίζουν τα μέγιστα για τη συνεχή ευρωστία των επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου

Στα 14,2 δισ. ευρώ ανήλθαν οι ταξιδιωτικές εισπράξεις από τον τουρισμό τη χρονιά που πέρασε, με τις συνολικές αφίξεις ξένων τουριστών να φθάνουν τα 25 εκατ., από 22 εκατ. που ήταν το 2014, καταγράφοντας ρεκόρ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Τα στοιχεία αυτά που δημοσίευσε στα τέλη του Φλεβάρη η Τράπεζα της Ελλάδος έρχονται να προστεθούν σε αυτά που καταγράφονται στη μελέτη της «Pricewaterhouse Coopers» (PWC) την περασμένη βδομάδα, σύμφωνα με τα οποία η κερδοφορία των τουριστικών επιχειρήσεων στη χώρα μας παραμένει σταθερά αυξητική καθ' όλη τη διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης, από το 2009 μέχρι και σήμερα. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα πρωταρχικά στοιχεία από ταξιδιωτικούς πράκτορες δείχνουν ότι ήδη καταγράφεται αύξηση μέχρι και 12% στις κρατήσεις στα ξενοδοχεία και όπως όλα δείχνουν, παρά τη δύσκολη συγκυρία με το προσφυγικό - η οποία ωστόσο προβλέπεται να πλήξει μόνο τοπικά τις τουριστικές εισροές - και το 2016 θα σημειωθεί νέο ρεκόρ.

 

Ορισμένα ενδεικτικά οικονομικά μεγέθη

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας της PWC κατά τη διάρκεια της κρίσης, η κερδοφορία του ξενοδοχειακού κλάδου παρέμεινε σταθερή, με σημάδια βελτίωσης για τα ξενοδοχεία με ετήσια έσοδα μεγαλύτερα του 1 εκ. ευρώ. Ο κύκλος εργασιών του δείγματος των επιχειρήσεων που χρησιμοποιήθηκε στην έρευνα αυξήθηκε στα 2,8 δισ. ευρώ το 2013, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη αύξηση από το 2008 (+12,2%). Την ίδια στιγμή, αύξηση καταγράφουν και τα πάγια ενεργητικά (περιουσιακά στοιχεία μακροχρόνιας διάρκειας) των επιχειρήσεων, αφού αυξήθηκαν συνολικά κατά 5,8% μεταξύ 2008 - 2013, αγγίζοντας τα 16 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας σταθερή αύξηση.

Τεράστια αύξηση εμφανίζει το EBITDA των επιχειρήσεων (κέρδη πριν αφαιρεθούν τόκοι, φόροι, και απόσβεση), το οποίο αν και μειώθηκε κατά 12,2% την περίοδο 2008 - 2012, το 2013 αυξήθηκε κατά 45%, δηλαδή οι απώλειες μιας πενταετίας καλύφθηκαν πάνω από τρεις φορές σε διάστημα μόλις ενός έτους. Το συνολικό χρέος για το 2013 ανήλθε στα 4,8 δισ. ευρώ και παρά το ότι είναι κατά 11,6% υψηλότερο από το 2008, μειώθηκε κατά 2% συγκριτικά με το 2012. Η έρευνα επισημαίνει ότι ένα ποσοστό της τάξης του 12% των τουριστικών επιχειρήσεων δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τα δάνεια που έχει λάβει κατά το προηγούμενο διάστημα ούτε επίσης έχουν προοπτικές επιχειρηματικής βιωσιμότητας...

Η «κοινωνική οικονομία» έχει τις ευλογίες του κεφαλαίου (Του Χρήστου Μανταλόβα)

Η φιλολογία για την «κοινωνική οικονομία» γίνεται όλο και πιο πυκνή. Δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ - και όχι μόνο - στήνουν «σχήματα» και «εγχειρήματα», φτιάχνουν «λαϊκά» πανεπιστήμια, αποσπούν ακόμα και φράσεις του Μαρξ, προκειμένου να προπαγανδίσουν ότι υπάρχει απάντηση στην καπιταλιστική κρίση και ότι αυτή η απάντηση βρίσκεται μέσα στον καπιταλισμό. 

Τα παραπάνω επιβεβαιώνει στο ακέραιο ο εύγλωττος τίτλος μιας ακόμα ημερίδας που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από μια βδομάδα: «Κοινωνική Οικονομία: Απάντηση στην κρίση. Παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Δημιουργούμε τις δικές μας δουλειές».

Ωστόσο, η μόνη απάντηση που μπορεί να δώσει η «κοινωνική οικονομία» στην κρίση είναι να διαχειρίζεται για ορισμένο χρονικό διάστημα την εξαθλίωση και τη φτώχεια, συγκαλύπτοντας και αφήνοντας στο απυρόβλητο την αιτία που τις γεννά, τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Στην ημερίδα μίλησαν οι δύο αναπληρώτριες υπουργοί Κοινωνικής Αλληλεγγύης (του υπουργείου Εργασίας) Ράνια Αντωνοπούλου και Θεανώ Φωτίου. Από τις τοποθετήσεις τους αναδείχθηκε ότι το «νέο» που επιδιώκει να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, είναι να επεκτείνει, αν είναι δυνατόν, τα αποκαλούμενα εγχειρήματα της «κοινωνικής οικονομίας» σε όλη την οικονομία.

Υποκατάσταση του κράτους και φιλανθρωπία

Το πρώτο θεσμικό πλαίσιο για την «κοινωνική οικονομία» στην Ελλάδα φτιάχθηκε από το ΠΑΣΟΚ το 2011. Στη βάση αυτού έχουν δημιουργηθεί περίπου 900 «κοινωνικές επιχειρήσεις» (ΚΟΙΝΣΕΠ), από τις οποίες οι 600 θεωρούνται ενεργές. Το πλαίσιο δράσης τους αφορά κυρίως την προσφορά κοινωνικών παροχών και κοινωνικής φροντίδας.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη συνεχίζει να είναι ζητούμενο αφού η στασιμότητα επιμένει

Η καπιταλιστική ανάπτυξη συνεχίζει να είναι ζητούμενο αφού η στασιμότητα επιμένει

Ρίσκα και αβεβαιότητες στην Ευρωζώνη. Χρήμα για το κεφάλαιο και μπαράζ συνδυασμένων αντιλαϊκών μέτρων για την καπιταλιστική ανάκαμψη

Ρυθμοί γενικευμένης κόπωσης, επιβράδυνσης των ρυθμών ανάπτυξης, ή και στασιμότητας, εκδηλώνονται σε αυτή τη φάση στις οικονομίες της Ευρωζώνης (ο κύκλος δεν είναι για όλες στο ίδιο σημείο), ενώ ταυτόχρονα ολοένα και περισσότερο χαμηλώνει ο πήχης των προσδοκιών του κεφαλαίου σχετικά με τους ρυθμούς της καπιταλιστικής ανάκαμψης για το 2015 και για τα επόμενα χρόνια. Η Κομισιόν στην πρόσφατη έκθεση με τις «Φθινοπωρινές Προβλέψεις» επισημαίνει ότι υπάρχουν «κίνδυνοι επιδείνωσης των αναπτυξιακών προοπτικών», τους οποίους εντοπίζει στις «γεωπολιτικές εντάσεις», στην «αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών» και στην «πλημμελή εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ομολογεί, πλέον, ότι τα προηγούμενα μέτρα «νομισματικής χαλάρωσης» σε όφελος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δεν ήταν αρκετά έτσι ώστε να στηριχθεί η αδύναμη και ανισόμετρη καπιταλιστική ανάκαμψη...

 

ΗΠΑ: Μεγάλα εταιρικά κέρδη, μεγάλες ταξικές ανισότητες και φτώχεια άνευ προηγουμένου

• Τα κέρδη των επιχειρήσεων έφτασαν τα 1,872 τρισ. δολάρια, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο
• Εκατομμύρια ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Απεργία εργαζομένων στα φαστ φουντ στη Νέα Υόρκη, 4/9/2014

Πολύς λόγος γίνεται και στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα από δυνάμεις που προβάλλουν την ανάγκη για εφαρμογή «επεκτατικού μείγματος» πολιτικής διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, κόντρα στο «αυστηρό δημοσιονομικό» που εφαρμόζεται στην ΕΕ, αναφέροντας ως παράδειγμα την «ανάκαμψη» που φαίνεται να σημειώνει η οικονομία των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τη μείωση της ανεργίας που σημειώνει - αναμένεται να πέσει κάτω από το 6% του χρόνου - στοιχεία που αποδίδονται, εν πολλοίς, στην επεκτατική νομισματική πολιτική, η οποία εφαρμόστηκε κατά την περίοδο που ακολούθησε το ξέσπασμα της κρίσης το 2008. Σύμφωνα με τα στοιχεία για το ΑΕΠ των ΗΠΑ στο τρέχον έτος, αλλά και τα στοιχεία που καταγράφουν το μεγάλο ύψος που έχουν φτάσει τα εταιρικά κέρδη στη χώρα, η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης μπορεί να δίδουν θετικό πρόσημο σε ορισμένα βασικά μεγέθη της ισχυρότερης, ακόμη, καπιταλιστικής οικονομίας, την ίδια όμως στιγμή τα στοιχεία δείχνουν μεγαλύτερο βάθεμα των ταξικών ανισοτήτων. Αρα αυτή η πολιτική συνέβαλε στη συσσώρευση του πλούτου στους καπιταλιστές.

Μπορεί με μείωση του τζίρου να αυξάνονται τα κέρδη;

«Μειώθηκαν οι πωλήσεις, αυξήθηκαν τα κέρδη στα σούπερ μάρκετ το 2013». Είναι τίτλος σε ρεπορτάζ στο «Βήμα», 6/10/2014. 

Τι αναφέρει; Ότι η μείωση του κύκλου εργασιών το 2013 χαρακτηρίζει για δεύτερη χρονιά τη συνολική εικόνα του κλάδου των σούπερ μάρκετ, όπως διαμορφώνεται με βάση τους ισολογισμούς του δείγματος της έκδοσης «Πανόραμα των Ελληνικών Σούπερ Μάρκετ 2014» (Οκτώβριος 2014). Την ίδια περίοδο, τα καθαρά κέρδη προ φόρων σημείωσαν αύξηση σε ποσοστό 4,8%, όπου εξετάζονται αναλυτικά οι ισολογισμοί 61 επιχειρήσεων σούπερ μάρκετ, που αντιπροσωπεύουν το σύνολο σχεδόν των εταιρειών του κλάδου που δημοσιεύουν ισολογισμό.

Τα στοιχεία των ισολογισμών δείχνουν μία σαφώς καλύτερη αλλά και πάλι πτωτική εικόνα των πωλήσεων. Η μείωση του κύκλου εργασιών στο σύνολο των εξεταζόμενων επιχειρήσεων ανήλθε σε 1,96% (143 εκατ. ευρώ), φτάνοντας τα 7,16 δισ. ευρώ. Μείωση των πωλήσεων είχαν όλες οι επιχειρήσεις.

Πόλεμος ως διέξοδος από την κρίση;

Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) σε πρόσφατη έκθεσή του προβλέπει συγκρατημένη άνοδο για τις περισσότερες ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες, ενώ για την Ευρωζώνη εκτιμά κινδύνους παρατεταμένης στασιμότητας, παραπέρα εξασθένηση της ζήτησης και πιθανότητα ο πληθωρισμός να παραμείνει κοντά στο μηδέν ή και να γίνει αρνητικός.

Α. Μέρκελ-Κ.Γιούνκερ: Ψάχνουν συνταγή για την καπιταλιστική ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, αλλά η οικονομική κρίση συνεχίζει να είναι παρούσα.

Δεν τους βγαίνει

Για την Ευρωζώνη, ο ΟΟΣΑ μιλά για ρυθμό ανάπτυξης 0,8% του ΑΕΠ το 2014 και 1,1% το 2015. Η Γερμανία αναμένεται να αναπτυχθεί με ρυθμό 1,5% φέτος και το 2015, η Γαλλία με ρυθμό 0,4% φέτος και 1% το 2015, ενώ η ιταλική οικονομία αναμένεται να συρρικνωθεί 0,4% φέτος και να έχει ρυθμό ανάπτυξης μόλις 0,1% το 2015.

Το δημοσιονομικό πλεόνασμα, το δημοσιονομικό κενό και το κενό στην κάλυψη των αναγκών μας…

Του Γρηγόρη Λιονή *

 

Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται, το τελευταίο διάστημα, να διασταυρώνουν τα ξίφη τους, μεταξύ τους και με την τρόικα με επίκεντρο της αντιπαράθεσης τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Στην πραγματικότητα, και οι δύο πόλοι του νέου διπολισμού δίνουν συνεχείς εξετάσεις στην άρχουσα τάξη για το ποιος είναι αποτελεσματικότερος διαπραγματευτής των δημόσιων οικονομικών με την ΕΕ και ποιος προτείνει το καλύτερο μείγμα διαχείρισης.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται να θέτει κόκκινη γραμμή την τήρηση του υφιστάμενου προγράμματος, ως η φωνή που θα πείσει την ΕΕ να προχωρήσει σε μια ήπια επιμήκυνση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, με ένα συναινετικό τρόπο που εγγυάται την ομαλότητα στην ΕΕ. Απ' την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως ο αποτελεσματικότερος διαπραγματευτής προς όφελος της άρχουσας τάξης, που θα πετύχει μεγάλη μείωση του κρατικού χρέους, εξασφαλίζοντας περισσότερους πόρους για τη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων. Ωστόσο, λαός και μονοπώλια έχουν αντίθετα συμφέροντα, και το παράδειγμα των δημόσιων οικονομικών είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό για αυτήν την ασυμβατότητα.

Η ταξική σημασία του «δημοσιονομικού κενού»

 

Το «δημοσιονομικό κενό», για το οποίο γίνεται όλος ο θόρυβος είναι, με απλά λόγια, η διαφορά ανάμεσα στις δαπάνες και τα έσοδα του κράτους. Φυσικά, ο «λογιστικός ορισμός» αυτός συγκαλύπτει την πραγματικότητα, αφού ο κρατικός προϋπολογισμός έχει σαφή ταξικό χαρακτήρα, που προκύπτει από την ίδια τη φύση του αστικού κράτους. Απ' τη μια, οι κρατικές δαπάνες περιλαμβάνουν τη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων, με τη μορφή επιχορηγήσεων κάθε είδους, των δαπανών για τα δημόσια έργα που αυξάνουν την κερδοφορία των κατασκευαστικών ομίλων, μια σειρά κρατικές δαπάνες με το κράτος να αποτελεί το πιο σίγουρο και εξασφαλισμένο πελάτη για μεγάλες επιχειρήσεις, τόκους και χρεολύσια προς τραπεζικούς ομίλους και τους λοιπούς δανειστές. Αφορούν, επίσης, τη χρηματοδότηση του κρατικού μηχανισμού που αποτελεί το όργανο διασφάλισης της κοινωνικής κυριαρχίας του κεφαλαίου, ενώ οι όποιες δαπάνες κοινωνικής πολιτικής για την Υγεία, την Παιδεία, τα ασφαλιστικά ταμεία μειώνονται δραματικά.

Απ' την άλλη, τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού προέρχονται, πρακτικά εξ ολοκλήρου, από τη φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων, μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, μικροαγροτών, με σωρεία άμεσων και έμμεσων φόρων. Η φορολόγηση των μονοπωλιακών ομίλων αποτελεί λιγότερο από το 5% των συνολικών κρατικών εσόδων λόγω των πολλαπλών φοροαπαλλαγών για το μεγάλο κεφάλαιο. Χαρακτηριστικά, οι φόροι του εφοπλιστικού κεφαλαίου είναι μόλις 11 εκατομμύρια ευρώ. Ο κρατικός προϋπολογισμός αποτελεί εργαλείο αναδιανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου σε βάρος του λαού προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων.

Αυτό εξηγεί και τον κομπασμό της κυβέρνησης, το προηγούμενο διάστημα, για το πρωτογενές πλεόνασμα. Πέρα απ' τις λογιστικές αλχημείες, αποτύπωνε την επιτυχία της κρατικής πολιτικής στη φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων. Αντανακλούσε την εκτόξευση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, το τσάκισμα των συντάξεων, τις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις. Γι' αυτό η επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι επιτυχία της άρχουσας τάξης. Σηματοδοτεί κλιμάκωση της επίθεσης προς τα λαϊκά στρώματα.

Δεμένη με την τρέχουσα δημοσιονομική διαχείριση βρίσκεται και η διαχείριση του κρατικού χρέους. Πρόκειται για χρέος που δε δημιούργησαν τα λαϊκά στρώματα και δεν ωφελήθηκαν απ' αυτό, αλλά, αντίθετα, οφείλεται στον πακτωλό χρηματοδότησης προς τους μονοπωλιακούς ομίλους τα προηγούμενα χρόνια. Το χρέος αυτό, όπως και κάθε άλλο δάνειο, απαιτεί κάθε χρόνο πληρωμή τόκων και χρεολυσίων που προέρχονται από τη φορολόγηση των λαϊκών στρωμάτων και θα χρησιμοποιηθούν, για να αυγατίσουν τα κέρδη των δανειστών του ελληνικού κράτους. Το κρατικό ταμείο της τρέχουσας χρονιάς, χωρίς να συμπεριλάβουμε τόκους και χρεολύσια, είναι το πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού.

Συγχρόνως, η άρχουσα τάξη βλέπει μακριά. Η αστική πολιτική στο σύνολό της, και μέσα σ' αυτή και ο κρατικός προϋπολογισμός, στοχεύει στη διαμόρφωση όλων εκείνων των κατάλληλων όρων και προϋποθέσεων, ώστε το κεφάλαιο να μπορεί να βρίσκει κερδοφόρες τοποθετήσεις, να ικανοποιεί τον μοναδικό όρο ύπαρξής του, την αυτοαύξησή του. Συγχρόνως, τα διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου αναπτύσσονται με διαφορετικό τρόπο, έχουν διαφορετικές επιμέρους προτεραιότητες και οι διαφοροποιήσεις αυτές εκφράζονται με την όξυνση της ενδοαστικής διαπάλης για όλες τις λεπτομέρειες της αστικής πολιτικής. Η διαπάλη για το καλύτερο δημοσιονομικό μείγμα εκφράζει αυτές τις αντιθέσεις. Στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης, η διαπάλη στο εσωτερικό του εχθρικού στρατοπέδου της άρχουσας τάξης, αφορά, ανάμεσα σε άλλα, και τη διαπάλη για τον καταμερισμό των ζημιών. Η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε καταστροφή, απαξίωση ενός τμήματος του κεφαλαίου. Κλείνουν επιχειρήσεις, εμπορεύματα ξεπουλιούνται κ.λπ. Η μείωση της τιμής των ελληνικών κρατικών χρεογράφων εκφράζει τελικά την εκδήλωση της κρίσης στον ελληνικό καπιταλισμό. Ωστόσο, ενώ η απαξίωση αυτή είναι αντικειμενική, η κατανομή της στα διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου δε γίνεται αυτόματα.

Η διαπάλη σχετικά με τη δημοσιονομική διαχείριση

 

Η διαπάλη σχετικά με το εάν η επιμήκυνση ή η διαγραφή του ελληνικού κρατικού χρέους είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης είναι διαμάχη για τον τρόπο επιμερισμού των ζημιών και των κερδών της καπιταλιστικής κρίσης μεταξύ των μονοπωλιακών ομίλων και για το μείγμα διαχείρισης που θα ακολουθηθεί.

Η κυβέρνηση, θέλοντας να εμφανιστεί ως δυναμικός και επιτυχημένος διαπραγματευτής, εμφανίζεται να συγκρούεται με την ΕΕ, σχετικά με το ύψος του δημοσιονομικού κενού για το 2014. Υποστηρίζει πως, με βάση τις μέχρι τώρα συμφωνίες, τα υπόλοιπα κράτη - μέλη της ΕΕ οφείλουν να μειώσουν τους τόκους που πρέπει να καταβάλει το ελληνικό κράτος και ότι το πραγματικό δημοσιονομικό κενό, «είναι πολύ μικρό και μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς οριζόντια μέτρα». Η ΕΕ, από τη μεριά της, μεταθέτει τη συζήτηση για το συγκεκριμένο ζήτημα σε νέα σύσκεψη που θα γίνει το Δεκέμβρη του 2014, ενώ και στο εσωτερικό της ΕΕ εμφανίζονται διαφορετικές απόψεις σχετικά με τον τρόπο επιμερισμού του δημοσιονομικού κενού.
Απ' την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα επαναλαμβάνει τη θέση του ΔΝΤ για «κούρεμα» σημαντικού τμήματος του δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων κρατών της ΕΕ.

Στο βάθος της, η συγκεκριμένη αντιπαράθεση έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση και δεν αφορά μόνο την περίπτωση των λίγων δισ. ευρώ της Ελλάδας για το 2014, αλλά αφορά συνολικά τη διαχείριση της υπερχρέωσης των κρατών - μελών της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, η εν λόγω αντιπαράθεση αφορά τον επιμερισμό των βαρών της καπιταλιστικής κρίσης και της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου που τη συνοδεύει, με το ΔΝΤ να πιέζει τις οικονομικά ισχυρές χώρες της ΕΕ να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο από τα απαξιούμενα κεφάλαια. Σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι αδιάφορη ούτε για τις ΗΠΑ, το δημόσιο χρέος των οποίων ξεπέρασε ήδη το 100% του ΑΕΠ.

Κυρίως, όμως, η συγκεκριμένη αντιπαράθεση δεν αφορά στα λαϊκά στρώματα. Η όλη αντιπαράθεση αφορά στον επιμερισμό των ζημιών μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων, στον καλύτερο τρόπο στήριξης της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Ολοι τους συμφωνούν στο στόχο της στήριξης της κερδοφορίας, και στην ανάγκη λήψης αντιλαϊκών μέτρων, ώστε να επέλθει αυτή η κερδοφορία.

Κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης

 

Στην πραγματικότητα, η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα είναι ήδη δρομολογημένη, ανεξάρτητα από τυχόν νέα μέτρα που θα επιβληθούν και θα επιδεινώσουν περαιτέρω την κατάσταση. Ο μόνος που μπορεί να βάλει φρένο σ' αυτήν την πορεία σφαγής είναι ο ίδιος ο λαός.

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014 περιλαμβάνει επιπλέον μέτρα 5,1 δισ. ευρώ από το 2013 που θα προκύψουν, από τη μείωση των κρατικών δαπανών σε Παιδεία, Υγεία και ασφαλιστικά ταμεία και από την αύξηση της φοροεπιδρομής στα λαϊκά στρώματα. Μέσα στα ήδη δρομολογημένα νέα μέτρα βρίσκονται:
1. Το νέο «ενιαίο τέλος ακινήτων» μονιμοποιεί και διευρύνει το χαράτσι πάνω στη λαϊκή στέγη και τη μικρή περιουσία και ταυτόχρονα ελαττώνει τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, οδηγεί σε περίπου 2δισ. ευρώ νέους φόρους για τα λαϊκά στρώματα.
2. Προωθούνται οι ιδιωτικοποιήσεις μιας σειράς κρατικών επιχειρήσεων, ξεκινώντας απ' τις βιομηχανίες ΕΑΣ - ΕΛΒΟ - ΛΑΡΚΟ.
3. Προωθούνται οι απολύσεις δεκάδων χιλιάδων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
4. Αυξάνεται κατά 2.1 δισ. ευρώ η φορολογία των λαϊκών στρωμάτων λόγω της κατάργησης φοροαπαλλαγών και αφορολόγητων ορίων για μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους και συνταξιούχους.

Η προώθηση τέτοιων αντιλαϊκών μέτρων δεν αφορά στενά την αναγκαία δημοσιονομική εξυγίανση, την εξίσωση δαπανών και εσόδων του κράτους. Αντίθετα, υποστηρίζει την ανάγκη θωράκισης της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων μέσα από την εξασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης. Γι' αυτό και τέτοια μέτρα λαμβάνονται σ' ολόκληρη την ΕΕ, τόσο σήμερα στη φάση της κρίσης, όσο και στην προηγούμενη περίοδο, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, και κωδικοποιούνται στη στρατηγική ΕΕ 2020 που αποτελεί και το βασικό μπούσουλα για την επόμενη δεκαετία.

Ακόμα και αν προωθηθεί μια ευνοϊκή ρύθμιση του ελληνικού κρατικού χρέους, η προώθηση τέτοιων μέτρων είναι αναγκαιότητα για τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Μάχη για τους όρους σφαγής μας ή οργάνωση της ανασύνταξης του κινήματος;

 

Στην πραγματικότητα κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν τελικά στην ανάγκη προώθησης των αναδιαρθρώσεων, στην ανάγκη δημοσιονομικής εξυγίανσης. Απ' αυτήν την άποψη είναι αποκαλυπτική η θέση του ΣΥΡΙΖΑ που κατηγορεί την κυβέρνηση για «λογιστικές αλχημείες σχετικά με το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος» και για έλλειψη διαπραγματευτικής πυγμής προς τους δανειστές. Ουσιαστικά, η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική πολιτική δεν αφορά την ουσία του κρατικού προϋπολογισμού και της ταξικής φύσης του κάθε αποτελέσματος, αλλά στέκεται στο εάν έχει προκύψει πρωτογενές πλεόνασμα.

Οι κάθε λογής διαπραγματεύσεις που εμφανίζονται ως φιλολαϊκές λύσεις αφορούν, στην καλύτερη περίπτωση, στους όρους με τους οποίους θα προχωρήσει η σφαγή μας, στο ρυθμό προώθησης των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων. Για τα λαϊκά στρώματα δεν αποτελούν λύση, γιατί οι εργαζόμενοι δεν θα διαπραγματευτούν τους όρους σφαγής τους.

Κάθε λύση τους εντός των τειχών της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων προϋποθέτει ολοένα και μεγαλύτερα «κενά στην ικανοποίηση των αναγκών μας», γιατί μόνο μέσα απ' αυτά τα κενά μπορούν να θωρακίσουν την κερδοφορία τους. Κάθε λύση τους προϋποθέτει τη δική μας εξαθλίωση. Αυτός είναι ο δικός τους δρόμος.

Ο δικός μας δρόμος είναι στον αντίποδα. Με μπροστάρη το ΚΚΕ, ανασυντάσσουμε το εργατικό κίνημα, οργανώνουμε τον αγώνα μας για να αναχαιτίσουμε την επίθεση, με αφετηρία την κρίση να πληρώσουν τα μονοπώλια προετοιμάζουμε τις δυνάμεις μας για τη δική μας αντεπίθεση, για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας με αποδέσμευση απ' την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική - λαϊκή εξουσία.

* Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ
 

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΩΝ: Η κρίση αυξάνει τον ανταγωνισμό τσακίζει τους εργάτες

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΩΝ
 

Η κρίση αυξάνει τον ανταγωνισμό τσακίζει τους εργάτες
 

Η ανάγκη κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων προβάλλει ανάγλυφη
 

Το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης και η συνακόλουθη όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των μονοπωλιακών ομίλων βρίσκεται πίσω από τη δριμύτατη επίθεση η οποία εξελίσσεται σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων του κλάδου της γαλακτοβιομηχανίας.
 

Το κλείσιμο των παραρτημάτων διακίνησης προϊόντων της ΜΕΒΓΑΛ, η απόφαση της ΦΑΓΕ να δουλεύουν 4ήμερο στις αποθήκες, οι μειώσεις μισθών στον όμιλο ΣΑΡΑΝΤΗ, η κατάσταση γκέτο που έχει επιβληθεί στους χώρους παραγωγής του κολοσσού του χώρου, την πάλαι ποτέ ΔΕΛΤΑ, του ομίλου ΒΙΒΑΡΝΤΙΑ, που με τη σειρά του ανήκει στο «Marfin Investment Group», όλα έχουν κοινό παρονομαστή τον φρενήρη ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών για τους όρους που θα κρατηθούν στην αγορά, καθώς σ' ένα μεγάλο βαθμό δραστηριοποιούνται και στο διεθνή χώρο. Εσωτερικά έχουν να αντιμετωπίσουν και το γεγονός της μείωσης κατά 7% της κατανάλωσης γάλατος, που αναγκαστικά έχει οδηγήσει και σε μείωση του όγκου παραγωγής, αν και σχετικά λιγότερο απ' ό,τι σε άλλους κλάδους της μεταποίησης.
 

Στοιχεία που ξεχωρίζουν
 

Μια σύντομη αναφορά σ' ορισμένα από τα δεδομένα των τριών κυρίαρχων της ελληνικής αγοράς γαλακτομικών (ΔΕΛΤΑ, ΦΑΓΕ, ΜΕΒΓΑΛ) ίσως είναι χρήσιμη για την κατανόηση των εξελίξεων, καθώς οι κινήσεις του καθενός ξεχωριστά σε καθένα από τα τρία στάδια (παραγωγή, αποθήκευση, διανομή), έχουν ειδικό ενδιαφέρον και επίπτωση στους εργαζόμενους των άλλων επιχειρήσεων.
 

Και οι τρεις εταιρείες εξαρτούν την παραγωγή τους βασικά από εισαγωγές γάλατος, καθώς το εγχώριο δεν επαρκεί.
 

Η ΔΕΛΤΑ έχει βρει διέξοδο για αύξηση της κερδοφορίας της στο Ντουμπάι, όπου έχει εγκαταστήσει μια νέα μεγάλη βιομηχανική μονάδα.
 

Η ΦΑΓΕ ενίσχυσε τη θέση της σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ έχει δικές της μονάδες και μάλιστα το 2011 έκανε νέες επενδύσεις, ενώ κατέχει το 6% της αγοράς στο γιαούρτι. Επίσης εξάγει μεγάλο μέρος της παραγωγής της στην Αγγλία, τάση που συμπληρώνεται με τις εξαγωγές που κάνει στην Ιταλία, όπου κατέχει ήδη το 42% της αγοράς. Ταυτόχρονα μετέφερε την έδρα της εταιρείας στο Λουξεμβούργο, έναν από τους φορολογικούς παραδείσους για να αξιοποιήσει τον πολύ χαμηλό συντελεστή φορολογίας.
 

Η ΜΕΒΓΑΛ περιορίζεται στην αγορά της Μακεδονίας και της Θράκης με επέκταση στο νότο, ενώ εξαρτά την παραγωγή της μόνο από το ελληνικό γάλα. Στα πρόσθετα προβλήματα αυτής της περιόδου είναι και το γεγονός ότι έχει ένα υπόλοιπο χρέους 14 εκατομμυρίων προς τη ΔΕΛΤΑ από την απόπειρα που έγινε για τη συγχώνευσή τους.
 

Εξελίξεις
 

Η ΦΑΓΕ που βγάζει ήδη το 72% της παραγωγής εκτός Ελλάδας σε σχέση με το 67,3% του 2012, εμφανίζει στο πρώτο τρίμηνο του 2013 πωλήσεις 134 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 1,6% πάνω από το αντίστοιχο περσινό. Καταγράφει 10,1% αύξηση πωλήσεων στις ΗΠΑ και έχει το 42% της αγοράς γιαουρτιού στην Ιταλία. Στην Ελλάδα εμφανίζει μείωση πωλήσεων 13% και μείον 7,8% στη Βρετανία. Το αποτέλεσμα είναι να ανακοινώνει, στο πρώτο τρίμηνο του 2013, κέρδη 600 χιλιάδων δολαρίων, έναντι 5,2 εκατομμυρίων το 2012. Παρότι είχε μια σημαντική «ένεση» κερδών από την αμερικανική αγορά, όπου μια αρρώστια στις αγελάδες δημιούργησε έλλειψη την οποία κάλυψε η ΦΑΓΕ, προχωρά τώρα σε μειώσεις στο χρόνο λειτουργίας των αποθηκών στην Ελλάδα, ενώ έχει ήδη δραστικά περιορίσει την αυτοτελή διανομή, που την έχει μεταφέρει σε άλλους ιδιώτες μεταφορείς ενώ μέρος της παραγωγής το διαθέτει με κατευθείαν παραδόσεις στα σούπερ μάρκετ.
 

Η ΜΕΒΓΑΛ από την πλευρά της με αύξηση 1% στον τζίρο της εμφάνισε 180 εκατομμύρια ευρώ από το 2011 στο 2012. Επιχειρεί να κρατήσει ψηλά το ποσοστό κέρδους με παραδόσεις κατευθείαν στα σούπερ μάρκετ και κατάργηση των υποκαταστημάτων. Δύο εταιρείες Logistic, η ΚΟΡΕΣ και η ΑΜΑΛΘΙΑ έχουν αναλάβει τη διακίνηση των προϊόντων στο νότο. Τη ζημιά την πληρώνουν οι εργαζόμενοι που απολύονται από τα κέντρα διανομής που κλείνουν.
 

Η ΔΕΛΤΑ διαθέτει όλη την παραγωγή στην Ελλάδα καθώς το γάλα που εξασφαλίζει δε φτάνει καν να καλύψει όλη τη ζήτηση, που φτάνει ως αίτημα στα πρακτορεία της. Στον οικονομικό Τύπο έχει καταγραφεί ότι ο μέσος όρος ανάπτυξης της εταιρείας φτάνει στο 14%, 2,5 φορές πιο ψηλά από την ανάπτυξη - 5% - όλων των άλλων μεγάλων εταιρειών του κλάδου. Αντίστοιχα, τα κέρδη της υπερβαίνουν όλα μαζί τα κέρδη των άλλων εταιρειών του κλάδου. Εμφανίζεται να μεταφέρει το κέντρο της προσοχής της στο Ντουμπάι και έχει προ πολλού δώσει όλη τη διανομή σε εργολάβους. Μειώνει το κόστος παραγωγής με εργάτες από υπεργολαβικές εταιρείες.
 

Τάση και ανάγκη
 

Το γεγονός ότι ο βαθμός συγκέντρωσης στον κλάδο δεν είναι τόσο εντυπωσιακός όσο σε άλλους κλάδους (20 μεγάλες επιχειρήσεις είχαν το 2011 κύκλο εργασιών ίσο με το 34% του συνόλου του κλάδου και το υπόλοιπο ήταν σε διασπορά σε δεκάδες μικρές επιχειρήσεις) οδηγεί στην εκτίμηση ότι η συγκέντρωση θα προχωρήσει με πιο επιθετικό τρόπο ως και την πλήρη απορρόφηση των μικρών του χώρου, ενώ θα αυξηθεί και η πίεση στο εργατικό δυναμικό. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός και στο πλαίσιο της απορρόφησης των μικρών του κλάδου, οδηγεί στην εντεινόμενη επιθετικότητα στους εργαζόμενούς τους, ενώ τις οδηγεί σε αναδιαρθρώσεις στην αλυσίδα παραγωγή - διανομή που πάλι τη... νύφη την πληρώνουν οι εργαζόμενοι, με εκ περιτροπής εργασία στις αποθήκες της ΦΑΓΕ, με κλείσιμο των αποθηκών στη ΜΕΒΓΑΛ.
 

Από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων η προσοχή αξίζει να εστιαστεί στην ανάγκη ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μεγάλη αύξηση στην παραγωγή γάλατος (το 'χουν ανάγκη οι άνθρωποι, και το γάλα και τα παράγωγά του, και υπάρχει η δυνατότητα στον κτηνοτροφικό τομέα στην Ελλάδα), ανάγκη, όμως που προσκρούει στην καπιταλιστική ιδιοκτησία που εμποδίζει τον κεντρικό σχεδιασμό όσο, ενώ προσκρούει και στα συμφέροντα μεγάλων μονοπωλίων που εξάγουν γάλα στην Ελλάδα (κύρια από Γαλλία/Γερμανία). Παρ' ολ' αυτά η ανάγκη συγκέντρωσης της παραγωγής και η απόλυτη καθετοποίησή της προβάλει σαν μονόδρομος, γεγονός που επίσης οδηγεί σε κεντρικό σχεδιασμό. Πρόσθετα, η εμπειρία που ήδη συγκεντρώνεται από τη χρήση από τους καπιταλιστές κεντρικών μονάδων αποθήκευσης και διανομής (τα περίφημα Logistics) ενισχύει τη θέση για την υπεροχή της συγκέντρωσης κάτω όμως από κοινωνική ιδιοκτησία, καθώς ο παράγοντας που αναιρεί το όφελος για τους εργαζόμενους, το λαό είναι το καπιταλιστικό κέρδος. Χωρίς τους καπιταλιστές, οι παραγωγικές δυνατότητες απελευθερώνονται. Αντίθετα, η ύπαρξη των καπιταλιστών λειτουργεί ήδη σαν τροχοπέδη και μάλιστα με έντονη την πίεση στην εργατική τάξη (απολύσεις, μειώσεις μισθών).
 

Ενδεικτικό στοιχείο για την πίεση που ασκείται στο εργατικό δυναμικό από τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι ο αριθμός των εργατών και η πληρωμή τους. Με 800 εργάτες η ΜΕΒΓΑΛ, 550 η ΦΑΓΕ και μόνο 600 η κυρίαρχη ΔΕΛΤΑ διαμορφώνουν μια χύμα κατάσταση σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων. Η ΜΕΒΓΑΛ λειτουργεί με επιχειρησιακή σύμβαση που υπογράφουν εργοδοτικοί συνδικαλιστές, η ΦΑΓΕ πληρώνει μισθούς με 1% πάνω από την κλαδική σύμβαση σαν αποτέλεσμα της πάλης των εργατών και η ΔΕΛΤΑ πληρώνει μεν την κλαδική σύμβαση αλλά για ένα μόνο μέρος των εργατών, ενώ ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται σε απόλυτα ανεξέλεγκτη κατάσταση κάτω από την μπότα των εργολάβων που λειτουργούν σαν δουλέμποροι.
 

Η γενική τάση τελικά είναι και στις τρεις επιχειρήσεις να αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης.
 

Αμεσα για το εργατικό κίνημα η υπεράσπιση της κλαδικής σύμβασης είναι κλειδί για τις εξελίξεις. Οπως είναι κλειδί η συσπείρωση των εργατών στο μέγιστο δυνατό βαθμό, καθώς έχει γίνει καθαρό ότι κανένα σωματείο από μόνο του δεν τα βγάζει πέρα. Η ύπαρξη 16 επιμέρους συμβάσεων, πέρα από την κλαδική, και οι 11 ομοσπονδίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στη διαδικασία δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την αντιπαράθεση με τους καπιταλιστές.
 

Οι εργαζόμενοι πρέπει απέναντι στον καπιταλιστή να ενωθούν. Το στοιχείο που τους ενώνει αντικειμενικά δεν είναι άλλο από την ίδια τους τη σχέση με τον καπιταλιστή, αλλά και με την παραγωγή και τη διανομή του τελικού προϊόντος που γίνεται εμπόρευμα για την αγορά. Αφορά στη διατροφή του πληθυσμού, αφορά το ίδιο αγρότες, κτηνοτρόφους, εργάτες και καταναλωτές. Ενώ η παραγωγή και η διανομή του τους χρειάζεται όλους, ανεξάρτητα από το πόστο που δουλεύουν. Και την αξία αυτού του τελικού προϊόντος που το παράγουν και το διανέμουν, αλληλοεξαρτώμενοι, ο καθένας από το πόστο του, οι εργάτες, την καρπώνεται ο καπιταλιστής πουλώντας το εμπόρευμα στην αγορά. Και που αν δεν υπήρχε ο καπιταλιστής όλοι οι εργαζόμενοι απ' όλα τα πόστα της παραγωγής και της διανομής, θα καρπώνονταν οι ίδιοι τον κόπο της δουλειάς τους, ικανοποιώντας ανάγκες για όλη την κοινωνία, φυσικά και τις δικές τους.
 

Στην κατεύθυνση της ταξικής τους ενότητας είναι ο προσανατολισμός των ταξικών δυνάμεων του χώρου. Ενότητα χωρίς διαχωρισμούς, με σύνθημα το «Ολοι για Ολους» και με καθαρό ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
 

Όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τροφίμων, Μανώλης Καραντούσης, ό,τι κερδήθηκε ως τώρα «ταβάνωσε». Αν η ίδια η πάλη μας δεν αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά έτσι που οι διεκδικήσεις να αφορούν σε μια άλλη οικονομία με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, δεν υπάρχει μέλλον. Οι καπιταλιστές έχουν δείξει τα όριά τους. Οι εργάτες ακόμα τώρα τα διερευνούν.
 

 

www.rizospastis.gr

 

 

Πάνω από 14,3 τρισ. ευρώ στους «φορολογικούς παραδείσους»

Η ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ καπιταλιστική κρίση φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα της «φοροδιαφυγής». Κράτη, οργανισμοί, τράπεζες κηρύσσουν «σταυροφορία» κατά των «φορολογικών παραδείσων» και των «εξωχώριων εταιρειών», δηλαδή των γνωστών offshore (οφσόρ). Μπροστά στην ανάγκη καταστροφής μέρους του πλεονάζοντος κεφαλαίου, οι καπιταλιστές (στο μεταξύ τους ανταγωνισμό) απαιτούν... δικαιοσύνη. Δεν μπορεί, λένε, αυτοί που έχουν τα κεφάλαιά τους στους «φορολογικούς παραδείσους» και τις offshore εταιρείες, να βγουν αλώβητοι από την κρίση και να πληρώσουν αυτοί που ακολούθησαν τη «νόμιμη» οδό.

 

Βέβαια, αυτή η «σταυροφορία» ξεχειλίζει από υποκρισία, αφού τόσο οι «φορολογικοί παράδεισοι», όσο και οι offshore εταιρείες είναι γεννήματα και θρέμματα του ίδιου του καπιταλισμού και της ανάγκης των καπιταλιστών να κρατούν τα κεφάλαιά τους μακριά από έλεγχο των αρχών και την ενοχλητική φορολόγηση, πολλαπλασιάζοντάς τα. Είναι ακόμη σαν τους οίκους ανοχής όπου οι υπεράνω πάσης υποψίας επιχειρήσεις (και επιχειρηματίες) έρχονται σε επαφή με το «βρώμικο χρήμα» που λατρεύουν.
 

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ, λοιπόν, του G20, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του ΟΟΣΑ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά των «φορολογικών παραδείσων» και των offshore εταιρειών μοιάζει με την προσπάθεια του σκύλου που γυρνάει γύρω από τον εαυτό του για να πιάσει την... ουρά του.
 

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ στη δημοσιότητα η Oxfam, διεθνής οργάνωση για την καταπολέμηση της φτώχειας, είναι εντυπωσιακά.
 

Τουλάχιστον 14,3 τρισεκατομμύρια ευρώ έχουν φυγαδευτεί στους δεκάδες «φορολογικούς παραδείσους». Περισσότερα από τα δύο τρίτα αυτού του ποσού, δηλαδή 9,2 τρισ. ευρώ, όσο και το ΑΕΠ της Ευρωζώνης το 2008, βρίσκονται σε «παραδείσους» που σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως το Λουξεμβούργο, η Ανδόρα και η Μάλτα.

 

Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ «εκτός συστήματος» απαλλάσσει τους ιδιοκτήτες τους από φόρους άνω των 120,5 δισ. ευρώ το χρόνο και αφαιρεί το ποσό αυτό από τα φορολογικά έσοδα των κρατών.
 

Η Oxfam υπολογίζει ότι αυτό το ποσό είναι υπερδιπλάσιο από αυτό που απαιτείται προκειμένου να ξεπεραστεί το φαινόμενο της ακραίας φτώχειας που πλήττει 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να «ζουν» με λιγότερα από 1,25 δολάρια τη μέρα.
 

Η οργάνωση Oxfam χρησιμοποιεί την εκτίμηση της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse, σύμφωνα με την οποία το 2012 ο παγκόσμιος συνολικός καθαρός πλούτος ήταν 73,2 τρισ. ευρώ (εξαιρουμένης της ακίνητης περιουσίας). Σύμφωνα με στοιχεία από οργανισμούς όπως η Διεθνής Τράπεζα Διακανονισμών (BIS), η ολλανδική κεντρική τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το 19,5% των παγκόσμιων καταθέσεων ανήκει σε ξένους και βρίσκεται σε «φορολογικούς παραδείσους», εξ ου και ο υπολογισμός για τα 14,3 τρισ. ευρώ.

www.rizospastis.gr

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ: Κερδοφόρες οι μισές και το 2011 !

Στη «δίνη» των αποκρατικοποιήσεων οι 4 από τις 5 πιο ...κερδοφόρες
 

Εντυπωσιακή αντοχή στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης συνέχισαν να επιδεικνύουν και το 2011 πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, αφού σχεδόν οι μισές (46,4%) εμφανίστηκαν κερδοφόρες, βάσει των επίσημων ισολογισμών που επεξεργάστηκε η εταιρεία ICAP!

 

Η εταιρεία εξέτασε και επεξεργάστηκε τους δημοσιευμένους ισολογισμούς 22.573 επιχειρήσεων για το 2011. Οι 4.458 ήταν βιομηχανικές, οι 5.887 εμπορικές, οι 7.143 επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών (πλην τραπεζών - ασφαλειών), οι 2.162 εταιρείες του τεχνικού - κατασκευαστικού τομέα, καθώς και 2.923 επιχειρήσεις του τουριστικού τομέα.

 

 

Παρότι η κατάσταση για τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους είναι απείρως χειρότερη, η ICAP κάνει λόγο για «δραματική επιδείνωση» σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνάς της. Ωστόσο, όταν για μια μεγάλη επιχείρηση ακόμη και η καταγραφή ζημιών σε κάποιες χρήσεις δεν είναι ασφαλής δείκτης για την πραγματική θέση της, είναι σαφές ότι χρησιμοποιείται και κάποια υπερβολή, ίσως για να δικαιολογηθούν και τα νέα προκλητικά προνόμια που θεσμοθετούνται υπέρ του κεφαλαίου αυτό το διάστημα.

 

Η ICAP ενοποιεί τους ισολογισμούς και κάνει σύγκριση με ανάλογα στοιχεία για το 2010. Στη βάση αυτή, είναι δυνατή μια σύγκριση που - όπως αναμενόταν - δείχνει την επιδείνωση ορισμένων δεικτών σε σχέση με το 2010. Ετσι: Στον τομέα των πωλήσεων προκύπτει μικρή υποχώρηση κατά 1,07% καθώς διαμορφώθηκαν σε 164,1 δισ. ευρώ το 2011 έναντι 165,9 δισ. ευρώ το 2010. Εντοπίζεται όμως αύξηση του κόστους των πωλήσεων, με συνέπεια τη μείωση των μεικτών κερδών κατά 8,8%. Γενικότερα, εκτιμήθηκαν ως πολύ μεγαλύτερες και οι λειτουργικές δαπάνες με αποτέλεσμα την εμφάνιση λειτουργικών ζημιών 4,3 δισ. ευρώ από οριακά κέρδη 2,5 εκατ. ευρώ το 2010. Τα καθαρά κέρδη επιβαρύνθηκαν και από έξοδα προηγούμενων χρόνων, με συνέπεια να καταγραφούν ζημιές 7,62 δισ. ευρώ, από ζημιές 3,83 δισ. ευρώ το 2010. Υποχώρηση σημειώθηκε και στα κέρδη EBITDA, από τα οποία δεν έχουν αφαιρεθεί φόροι και αποσβέσεις, τα οποία διαμορφώθηκαν το 2011 σε 7,6 δισ. ευρώ από 10,9 δισ. ευρώ το 2010.

 

Επίσης, το σύνολο ενεργητικού των 22.573 επιχειρήσεων που εξετάστηκαν υποχώρησε κατά 2,8% το 2011 (σε 284,4 δισ. ευρώ), ενώ εντονότερη ήταν η αρνητική μεταβολή της αξίας των αποθεμάτων κατά 7,2%. Μείωση σημειώθηκε και στα ίδια κεφάλαια κατά 2,1%. Ο συνολικός δανεισμός τους υποχώρησε το 2011 κατά 4,7 δισ. ευρώ, λόγω της συρρίκνωσης του μακροπρόθεσμου δανεισμού κατά 9%. Αντίθετα, οι βραχυπρόθεσμες τραπεζικές υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά 5,7%.

 



Σε κάθε περίπτωση, οι 10.468 επιχειρήσεις ήταν κερδοφόρες το 2011. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην πρώτη πεντάδα των κερδοφόρων ανήκουν 4 εταιρείες που το Δημόσιο έχει ή είχε μερίδιο μετοχών, το οποίο πούλησε ή θέλει να πουλήσει!

Είναι οι: ΟΠΑΠ με κέρδη 702 εκατ. ευρώ. REGENCY ENTERTAINMENT ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΗ και ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΕ με κέρδη 435,6 εκατ. ευρώ. COSMOTE με κέρδη 388,8 εκατ. ευρώ. ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ (ΕΛΛΑΣ) με κέρδη 177,1 εκατ. ευρώ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΑΕ με κέρδη 156,8 εκατ. ευρώ.

 

Προσοχή και σε μια ακόμη λεπτομέρεια. Οι 5 αυτές εταιρείες όχι μόνο είναι κερδοφόρες, αλλά το 2011 αύξησαν τα κέρδη τους κατά 51,6%, καθώς κατέγραψαν από κοινού κέρδη προ φόρου ύψους 1,86 δισ. ευρώ, έναντι κερδών ύψους 1,23 δισ. ευρώ το 2010!